I SA/Ke 7/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Grabowska po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2012r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P.E. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności wspólnika spółki jawnej za zaległości w podatku akcyzowym za miesiąc marzec 2007r. p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Nr [...]Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...]r., nr [...] którą organ celny orzekł o odpowiedzialności wspólników spółki jawnej "S. P.-D. i Spółka, w tym P. E.za zaległości w podatku akcyzowym za miesiąc marzec 2007r. Wnosząc skargę na przedmiotową decyzję P. E. złożył wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Uzasadniając wniosek podniósł naruszenie przez organ przy wydaniu decyzji przepisów prawa materialnego oraz procesowego, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. W jego ocenie argumenty podniesione w skardze i ewentualne uwzględnienie skargi przez Sąd będzie skutkować wyeliminowaniem decyzji z obrotu prawnego. Uzasadnione jest zatem wstrzymanie wykonania decyzji do czasu rozpatrzenia skargi jak również wstrzymanie wszczęcia ewentualnego postępowania egzekucyjnego w stosunku do wnioskodawcy. Jako potwierdzenie swojego stanowiska wskazał, że z majątku spółki za której zaległości skarżący na podstawie zaskarżonej decyzji ponosi odpowiedzialność, została ponownie wszczęta egzekucja. Zdaniem skarżącego wykonanie przedmiotowej decyzji przed zakończeniem postępowania sądowo-administracyjnego może spowodować znaczne materialne szkody po jego stronie oraz trudne do odwrócenia skutki w postaci zajęcia jego składników majątkowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwaną daje p.p.s.a. po przekazaniu skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Przyznanie takiej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, iż ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu i objęte jest zakresem uznania Sądu, iż w sprawie zaistniały przesłanki do zastosowania takiej ochrony. Skoro art. 61 § 3 p.p.s.a. uzależnia możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony od spełnienia przesłanek w nim wymienionych; t.j. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków; to nie mogą to być jakiekolwiek inne okoliczności. Podstawy do uwzględnienia wniosku nie mogą zatem stanowić argumenty o merytorycznej wadliwości zaskarżonej decyzji. W aktualnym stanie prawnym tego rodzaju przesłanka nie jest skuteczną podstawą do uwzględnienia wniosku, bowiem przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zawiera zamknięty katalog podstaw wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu i nie wymienia wśród nich jego wadliwości. Zatem rozpoznając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, sąd nie dokonuje oceny zasadności skargi (por. post. NSA z dnia 9 lipca 2004 r., FZ 163/04, niepubl.). Dlatego wskazywana argumentacja skarżącego odnosząca się do wadliwości zaskarżonej decyzji nie mogła stanowić okoliczności uzasadniającej wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Skarżący jako uzasadnienie wniosku przytoczył ustawowe przesłanki z powodu których Sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji bez wskazania na czym polegają w realiach konkretnej sprawy. Odwołanie się do hipotetycznej możliwości zajęcia składników majątkowych, bez wskazania o jakie składniki majątku chodzi przy braku powiązania z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, lub trudnych do odwrócenia skutków nie stanowi uzasadnienia dla zastosowania przez sąd ochrony. Przez znaczną szkodę w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a należy rozumieć szkodę, która nie może być zrekompensowana przez zwrot wyegzekwowanego świadczenia, zaś trudne do odwrócenia skutki to takie, które wprowadzają istotne i trwałe zmiany w rzeczywistości. Samo wykonanie świadczenia pieniężnego nie wywołuje nieodwracalnych skutków jak również nieodwracalnej szkody, gdyż ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zwrotu należności wraz z odsetkami, a ponadto zgodnie art. 8-10 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: z 2005 r., Dz. U. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) dopuszczalność prowadzenia egzekucji ograniczona jest do zakresu, w jakim nie zostanie zagrożone minimum utrzymania dłużnika i osób pozostających według ustawowego obowiązku na jego utrzymaniu. ( por. postanowienie NSA z dnia 22 czerwca 2010 r., sygn. akt: I FZ 189/10, LEX nr 643200). Samego zajęcia składników majątkowych nie można też oceniać w kategorii trudnych do odwrócenia skutków. Strona skarżąca, co podkreśla się w orzecznictwie jest zobligowana do przedstawienia argumentów i uzasadniających je dokumentów pozwalających sądowi na wszechstronną analizę przesłanek skorzystania z art. 61 § 3 ustawy (por. postanowienie NSA z 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09, publ. POP 2009/2/143). Strona nie przedstawiła żadnych danych odnośnie jej sytuacji materialnej, rodzinnej a dokonana przez Sąd analiza akt postępowania, również nie pozwoliła na ustalenie sytuacji w jakiej znajduje się skarżący, lub innych przesłanek przemawiających za uwzględnieniem wniosku. Z przedstawionych powodów Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.