I SA/Ke 704/05

Sygnatura akt: I SA/Ke 704/05 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 kwietnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Maria Grabowska, Asesor WSA Mirosław Surma, Protokolant: Referent stażysta Łukasz Pastuszko, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19.04.2006 r. sprawy ze skargi H. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] numer [...] w przedmiocie : określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 rok oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] znak [...], po rozpatrzeniu odwołania H. S. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego znak: [...] z dnia [...] w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002r. Dyrektor Izby Skarbowej uchylił powyższą decyzję organu I instancji w całości i określił zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002r. w kwocie [...]zl. W motywach rozstrzygnięcia podał, że w 2002r. H. S. prowadził działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży paliw płynnych oraz części samochodowych opodatkowaną na zasadach ogólnych. Jednocześnie był czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. W złożonym zeznaniu o wysokości dochodu osiągniętego w 2002r. (PIT - 36) H. S. wykazał z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej przychód w wysokości [...] zł., koszty uzyskania przychodu [...]zł., dochód w kwocie [...]zł. Ponadto w przedmiotowym zeznaniu wykazał dochód z emerytury w wysokości [...]zł. Łączny dochód uzyskany przez H. S. w 2002r. wyniósł [...]zł., a obliczony od tego dochodu podatek dochodowy stanowił [...]zł. Od podatku w w/w kwocie H. S. odliczył składki na ubezpieczenie zdrowotne w łącznej wysokości [...]zł oraz kwotę [...]zł z tytułu wydatków mieszkaniowych. Ponadto wykazał do odliczenia w latach następnych ulgę mieszkaniową w kwocie [...]zł.Po odliczeniu wymienionych kwot wykazany przez H. S.należny podatek dochodowy za 2002r. nie wystąpił. W wyniku przeprowadzonej kontroli i analizy dokumentacji podatkowej dotyczącej wykonywanej przez H. S. działalności gospodarczej stwierdzono nieprawidłowości w zakresie ewidencjonowania kosztów uzyskania przychodów, które spowodowały, że prowadzoną księgę przychodów i rozchodów uznano za nierzetelną za cały rok podatkowy 2002. Przeprowadzona kontrola wykazała, że H. S. zaewidencjonował w ciężar kosztów uzyskania przychodów wydatki na zakup paliwa w kwocie [...]zł udokumentowane 2 fakturami wystawionymi przez firmę A., które w ocenie organu I-szej instancji nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Z uwagi na stwierdzoną nierzetelność pominięto podatkowe księgi przychodów i rozchodów jako dowód w postępowaniu, a podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych ustalono w oparciu o dokumenty źródłowe. W związku z powyższym decyzją znak: [...] z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego określił H. S. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002r. w wysokości [...]zł. Od powyższej decyzji H. S. złożył odwołanie. W wyniku jego rozpatrzenia Dyrektor Izby Skarbowej wydał wymienioną na wstępie decyzję, w uzasadnieniu której wskazał, że zgodnie z przepisem art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Nr 14 poz. 176 ze zm.) kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Warunkiem zaliczenia danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów jest jego prawidłowe udokumentowanie. Kwestie dokumentowania wydatków będących podstawą zapisów w podatkowej księdze przychodów i rozchodów w 2002 roku podatkowym uregulowane były w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 2000r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. Nr 116 poz. 1222 z póź. zm.). Stosownie do przepisu § 12 ust. 1 oraz ust. 3 pkt 1 i 2 w/w rozporządzenia zapisy w księdze dokonywane są w języku polskim i w walucie polskiej w sposób staranny, czytelny i trwały, na podstawie prawidłowych i rzetelnych dowodów. Podstawą zapisów w księdze są dowody księgowe, którymi są: faktury VAT (...) odpowiadające warunkom określonym w odrębnych przepisach, lub inne dowody, wymienione w § 13 i 14, stwierdzające fakt dokonania operacji gospodarczej zgodnie z jej rzeczywistym przebiegiem. Warunki, jakim winny odpowiadać faktury VAT określa rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz.268 z póź. zm.). Zgodnie z § 35 ust. 1 powołanego rozporządzenia faktura stwierdzająca dokonanie sprzedaży powinna zawierać m. in. wskazanie sprzedawcy oraz dzień, miesiąc i rok albo miesiąc i rok dokonania sprzedaży. W rozpatrywanej sprawie H. S. zaliczył do kosztów uzyskania przychodów wydatki na zakup paliwa udokumentowane fakturami wystawionymi przez firmę A. K.M.: 1/. fakturą VAT Nr [...] z dnia [...] na kwotę netto [...]zł na zakup 4.800 litrów ON, 2/. Fakturą VAT Nr [...] z dnia [...] na kwotę netto [...]zł na zakup 3.000 litrów ON i 2767 litrów PB95. Ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów nadesłanych przez Urząd Kontroli Skarbowej w W., Ośrodek Zamiejscowy w R. wynika, iż w stosunku do wystawcy w/w faktur prowadzone było postępowanie podatkowe za 2002r. zakończone wydaniem ostatecznego i prawomocnego wyniku kontroli Nr [...] z dnia [...]. Zgodnie z ustaleniami zawartymi w powołanym wyniku kontroli faktury na sprzedaż paliw wystawione przez firmę A. M. K. nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Poczynione w wyniku kontroli ustalenia znajdują odzwierciedlenie w zeznaniach właściciela i pełnomocnika firmy A. tj. osób które zajmowały się wystawianiem faktur na sprzedaż paliwa. Osoby uprawnione w imieniu firmy A. nie złożyły żadnego oświadczenia woli, nawet w sposób dorozumiany, w przedmiocie zawarcia umowy sprzedaży paliwa. Stąd też nie mogło dojść do sprzedaży na potwierdzenie której wystawiono sporne faktury, czym naruszono § 35 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002r.w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Przytoczone okoliczności świadczą o fikcyjności czynności wynikających z w/w faktur. Organ podatkowy nie negował przy tym faktu, że H. S. zakupił paliwo, lecz sprzedawcą na pewno nie była firma A. gdyż podmiot ten nie dokonał żadnej sprzedaży. W sytuacji gdy ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego wynika, że zakwestionowane faktury VAT dokumentują transakcje, które w rzeczywistości nie miały miejsca pomiędzy wymienionymi w nich podmiotami, to są one prawnie bezskuteczne i w związku z tym nie mogą wywołać żadnych skutków podatkowych u ich odbiorcy. W związku z powyższym poniesione wydatki na zakup paliwa w firmie "A." w łącznej kwocie [...]zł nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów w prowadzonej przez H. S. działalności gospodarczej. Sam fakt posiadania faktur na zakup paliwa nie stanowi bowiem wystarczającej podstawy do zaliczenia wynikających z tych faktur wydatków do kosztów uzyskania przychodów. Bez wpływu na zmianę rozstrzygnięcia w przytoczonym zakresie pozostaje również podniesiony w odwołaniu argument, iż pomiędzy poniesionymi przez Stronę wydatkami na zakup paliwa a uzyskaniem z tego tytułu przychodu zachodzi ścisły związek przyczynowo- skutkowy, gdyż jak wyżej wykazano transakcje udokumentowane spornymi fakturami w rzeczywistości nie zaistniały. W świetle powyższego brak jest przedmiotu umowy sprzedaży, który mógłby stanowić źródło przychodu dla Podatnika. Stosownie do przepisu § 11 w/w rozporządzenia w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów podatnik jest zobowiązany prowadzić księgę rzetelnie i w sposób niewadliwy. Za niewadliwą uważa się księgę prowadzoną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia i objaśnieniami do wzoru księgi. Księgę uważa się za rzetelną, z zastrzeżeniem ust. 4, jeżeli dokonywane w niej zapisy odzwierciedlają stan rzeczywisty. W związku z powyższym organ podatkowy podniósł, że prowadzona przez H. S. podatkowa księga przychodów i rozchodów jest nierzetelna za cały rok podatkowy 2002, ponieważ zawarte w niej zapisy nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, gdyż opierały się na nierzetelnych dowodach zakupu paliwa. Jednocześnie w toku postępowania odwoławczego skorygowano ustalenia Naczelnika Urzędu Skarbowego w zakresie wysokości przysługującej H. S. ulgi z tytułu wydatków mieszkaniowych. W wyniku uwzględnienia przedmiotowych odliczeń należny od H. S. podatek dochodowy od osób fizycznych za 2002r. stanowi [...]zł i jest wyższy od podatku zeznanego w wysokości O zł o kwotę [...]zł. Wymieniona kwota stosownie do postanowień art. 51 § l Ordynacji podatkowej stanowi zaległość podatkową. Stosownie do postanowień art. 44 ust. l pkt l ust. 6 powołanej ustawy podatkowej H. S. z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej obowiązany był do wpłacania w ciągu roku miesięcznych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych. W wyniku dokonanej przez organy podatkowe korekty kosztów uzyskania przychodów H. S. obowiązany był w terminie do dnia 21.10.2002r. wpłacić zaliczkę na podatek dochodowy za miesiąc wrzesień 2002r. w kwocie [...]zł, która stała się elementem należnego podatku dochodowego za 2002r. Zgodnie z przepisem art. 53 § l Ordynacji podatkowej, od zaległości podatkowych, z zastrzeżeniem art. 54 naliczane są odsetki za zwłokę. Ponadto stosownie do art. 53 § 4 Ordynacji podatkowej odsetki za zwłokę naliczane są od dnia następnego po dniu upływu terminu płatności podatku lub terminu, w którym płatnik lub inkasent był obowiązany dokonać wpłaty podatku na rachunek organu podatku. Na powyższe rozstrzygniecie H. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucając, naruszenie art. 188 Ordynacji podatkowej - poprzez nie przeprowadzenie dowodów z przesłuchań, oraz naruszenie art. 191 Ordynacji podatkowej - poprzez zastosowanie zbyt swobodnej oceny dowodów. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, iż przy rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy Dyrektor Izby Skarbowej, rzetelność dowodów oparł na podstawie wyniku kontroli UKS z dnia 12.02.2004 gdzie przyjęto zaznania właściciela i pełnomocnika firmy "A.". Zeznania te nie dotyczyły bezpośrednio sprawy skarżącego, a dowody zgromadzone przez UKS w W. dotyczące kontroli w firmy "A." nie mogą powodować podważenia wiarygodności prowadzonej dokumentacji przez H. S. Zebrane materiały w toku kontroli dokonanej przez UKS w W. doprowadziły do wydania wyniku kontroli, który nie rozstrzyga o istocie sprawy jak decyzja. Nie wyjaśniono, kto dokonywał obrotu paliwami, ale jednoznacznie stwierdzono, że obrót taki miał miejsce. Kopie faktur wystawione na sprzedaż paliwa, które spływały od kontrahentów były osobiście niszczone przez pana Z. na posesji w R. Dowody w sprawie, które posiada skarżący mają większą moc dowodową niż protokół kontroli UKS w sprawie firmy "A." gdyż protokół nie dotyczy wprost sprawy skarżącego. Skarżący zaś nie będąc stroną w postępowaniu w sprawie firmy "A." nie miał możliwości wnoszenia uwag i zastrzeżeń, co do słuszności stawianych zarzutów ani prawdziwości ustaleń. W przypadku zaś wątpliwości, co do oceny dowodu przeprowadzonego w innym postępowaniu lub uzasadnionych zastrzeżeń strony, organ podatkowy na podstawie art. 19l Ordynacji podatkowej jest zobligowany do bezpośredniego przeprowadzenia określonego dowodu, i dopiero na podstawie tak przeprowadzonych dowodów dokonuje ich oceny. Skarżący wniósł o przesłuchanie świadków, lecz Dyrektor Izby Skarbowej nie uwzględnił wniosku. Takie postępowanie przyczyniło się do tego, że skutki podatkowe wynikające z nieprawidłowości w firmie "A. zostały przeniesione na skarżącego. Skarżący dołożył wszelkich starań by rzetelnie prowadzić dokumentację podatkową. Celem uwiarygodnienia klienta a tym samym transakcji jakich z nim dokonywał żądał i gromadził dodatkowe dokumenty tj. zaświadczenie o wpisie do ewidencji, potwierdzenie zgłoszenia rejestracyjnego VAT-5, dokument REGON, świadectwa jakości paliwa, pokwitowania odbioru gotówki. Nieprawidłowości w postępowaniu dostawcy, czyli niszczenie dokumentacji nie może rodzić odpowiedzialności po stronie odbiorcy, oraz prowadzić u odbiorcy do zarzutu nierzetelnej dokumentacji. Skarżący podnosi, że w rozstrzygnięciu sprawy Dyrektor Izby Skarbowej całkowicie pominął kwestie związane z uznaniem za koszt uzyskania przychodu wydatku, który nie został udokumentowany zgodnie z przepisami. Dodał, iż organ podatkowy powinien brać pod uwagę staranność podatnika oraz okoliczności, jakie znane były podatnikowi w chwili zawierania transakcji, a nie uwzględniać bieżącą perspektywę do oceny dowodu zawarcia transakcji. Przyjęcie, że podatnik osiągnął przychód bez poniesienia kosztów jego uzyskania jest nielogiczne i nie znajduje oparcia w dotychczasowym postępowaniu dowodowym. Z powyższych względów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując motywy zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr.153 poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Tak więc wyeliminować z obrotu prawnego można decyzję jedynie wówczas, gdy narusza ona prawo materialne lub procesowe i to w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy bądź stanowi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego /art.145 § 1 pkt 1) ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./. Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a Sąd rozpoznający skargę akceptuje ustalony przez organy stan faktyczny jak również argumentację prawną zawartą w zaskarżonej decyzji. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity Dz. U. z 2000r. Nr 14 poz. 176 ze zm.) kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Warunkiem zaliczenia danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów jest jego prawidłowe udokumentowanie. Stosownie do przepisu § 12 ust. 1 oraz ust. 3 pkt 1 i 2 rozporządzeniu Ministra Finansów z 15 grudnia 2000r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. Nr 116 poz. 1222 z póź. zm.) zapisy w księdze dokonywane są w języku polskim i w walucie polskiej w sposób staranny, czytelny i trwały, na podstawie prawidłowych i rzetelnych dowodów, przy czym podstawą zapisów w księdze są dowody księgowe, którymi są: faktury VAT odpowiadające warunkom określonym w odrębnych przepisach, lub inne dowody, wymienione w § 13 i 14, stwierdzające fakt dokonania operacji gospodarczej zgodnie z jej rzeczywistym przebiegiem. Warunki, jakim winny odpowiadać faktury VAT określa rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz.268 z póź zm.). Stosownie do § 35 ust. 1 w/w rozporządzenia faktura stwierdzająca dokonanie sprzedaży powinna zawierać m. in. wskazanie sprzedawcy, dzień, miesiąc i rok albo miesiąc i rok dokonania sprzedaży. W rozpatrywanej sprawie, ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów, a w szczególności z treści wyniku kontroli z dnia 12.02.2004r.wydanego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. Ośrodka Zamiejscowego w R. z przeprowadzonego postępowania kontrolnego w firmie "A.", uzupełniającego protokołu z kontroli oraz ewidencji sprzedaży tej firmy wynika, że w firmie "A.", która była wystawcą faktur na sprzedaż paliwa, w ogóle nie występował faktyczny zakup towaru, jak również faktyczna sprzedaż towarów i usług, czyli nie występowały czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego wynika, że zakwestionowane faktury VAT dokumentują transakcje, które w rzeczywistości nie miały miejsca pomiędzy wymienionymi w nich podmiotami, zatem są one prawnie bezskuteczne i w związku z tym nie mogą wywołać żadnych skutków podatkowych u ich odbiorcy. W konsekwencji poniesione wydatki na zakup paliwa w firmie "A." nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów w prowadzonej przez H. S. działalności gospodarczej. Sam fakt posiadania faktur na zakup paliwa nie stanowi bowiem wystarczającej podstawy do zaliczenia wynikających z tych faktur wydatków do kosztów uzyskania przychodów. W uzasadnieniu skargi podatnik kwestionuje wynik ustaleń faktycznych organów podatkowych, wskazując na nieprawidłowości postępowania dowodowego, tj. nie przeprowadzenie wnioskowanych dowodów oraz na przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów. Zarzuty te są bezzasadne. Materiał dowodowy sprawy nie potwierdza, aby skarżący w postępowaniu podatkowym zgłaszał formalne wnioski dowodowe. Okoliczność powyższą przyznali pełnomocnicy skarżącego, którzy na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2006r. oświadczyli, iż formalnego wniosku dowodowego nie składano, a jedynie w uzasadnieniu odwołania podano, że w miarę potrzeby ich mocodawca wskaże takie wnioski dowodowe. Należy podkreślić, że żądanie przeprowadzenia przez organ podatkowy dowodu z przesłuchania świadka, na daną okoliczność, powinno zawierać nazwisko i adres osoby zgłaszanej jako świadka, wskazanie tezy dowodowej i wspierającej ją argumentacji. Dopiero tak zgłoszony wniosek organy podatkowe mają obowiązek rozpatrzyć stosownie do art. 188 Ordynacji podatkowej ( por. wyrok NSA z dnia 18.08. 2004. Warszawa FSK 359/04; publ. Przegl.Podat. 2005/9/56) Każdy wniosek dowodowy składa się w istocie z trzech elementów, a mianowicie: 1/. żądania uzyskania i wykorzystania źródła lub środka dowodowego, 2/. oznaczenia dowodu, jaki ma być przeprowadzony, 3/. okoliczności, które mają być udowodnione (tzw. teza dowodowa). Nie mają natomiast cech wniosku dowodowego takie oświadczenia woli, z których nie wynika żądanie, lecz tylko propozycja bądź przekazanie inicjatywy w przedmiocie przeprowadzenia dowodu, organowi prowadzącemu postępowanie. W szczególności nie jest wnioskiem dowodowym wskazanie określonego dowodu, gdy jego wykorzystanie pozostawia się do uznania organu. Niezależnie od powyższych okoliczności, na gruncie materiału dowodowego niniejszej sprawy, nawet odrzucenie przez organy podatkowe formalnego wniosku o przeprowadzenie dowodu z ponownych zeznań świadka nie miałoby istotnego wpływu na wynik sprawy. Należy uznać za uprawnione stanowisko organów podatkowych, że materiał dowodowy sprawy w sposób jednoznaczny potwierdza okoliczności wystawienia spornych faktur. Stosownie do treści art.188 Ordynacji podatkowej żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. W niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przez organy podatkowe tej normy prawnej. Okoliczności wystawiania przez firmę M. K. faktur nie potwierdzających rzeczywistych zdarzeń gospodarczych zostały potwierdzone wystarczająco wynikiem kontroli UKS z dnia 12.02.2004 r., uzupełniającym protokołem tej kontroli oraz ewidencją sprzedaży firmy A. Należy przy tym zgodzić się ze skarżącym, iż wynik kontroli jest tylko dowodem w sprawie i nie rozstrzyga o istocie sprawy jak decyzja. Wszystkie jednak te dowody, także wynik kontroli, podlegały ocenie organów podatkowych, która dokonana została w sposób spójny i logiczny formułując wnioski, które nie naruszają wyrażonej w art.191 Ordynacji podatkowej zasady swobodnej oceny dowodów. Na wynik rozstrzygnięcia nie mają wpływu, podnoszone w skardze okoliczności, iż kontrola w firmie A., nie dotyczyła wprost skarżącego i że skarżący nie uczestniczył w postępowaniu w sprawie A. Należy zauważyć, że wszystkie zgromadzone dowody potwierdzają, iż firma A. w ogóle nie prowadziła obrotu paliwem, stąd też bez znaczenia jest, w aspekcie materialnych przepisów prawa podatkowego, ustalenie okoliczności kontaktów łączących skarżącego z firmą A. Zarzuty skargi odnoszące się do ustaleń organu podatkowego są więc bezzasadne. Stanowią one, w ocenie Sądu, polemikę z ustaleniami, które znajdują oparcie w materiale dowodowym sprawy, a ich ocena wyrażona w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia nie narusza zasad dowodzenia w sposób, który kwalifikowałby ten proces jako dowolny. Stan faktyczny został wyjaśniony dokładnie w oparciu o dowody zgromadzone w sprawie, zgodnie z normą art.187 Ordynacji podatkowej. Wyciągnięte przez organ wnioski były logiczne, a ocena dowodów mieściła się w ramach tzw. swobodnej oceny dokonanej na podstawie art. 191 Ordynacji podatkowej. Organy podatkowe obu instancji uczyniły zadość obowiązkom ciążącym na nich z mocy powołanych wyżej przepisów, zbadały sprawę wszechstronnie w oparciu o należycie zgromadzony materiał dowodowy oraz dokonały odpowiadającej wymogom prawnym oceny materiału dowodowego. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.