I SA/Ke 711/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Adamiec (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak Asesor WSA Magdalena Stępniak Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Szyszka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2022 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w K. M. Ł. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gry hazardowej bez koncesji oddala skargę. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] roku Nr [...] po rozpatrzeniu odwołania A. W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Ś. Urzędu Celno - Skarbowego w K. z [...] r., znak: [...], wymierzającą karę pieniężną w łącznej wysokości [...] zł za urządzanie gry hazardowej bez koncesji na pięciu automatach do gry: HOT SPOT PLATINUM nr [...], MAXCASH nr [...], GEMINATOR nr [...], BLACK HORSE nr [...] i HOT SPOT ADMIRAŁ nr [...]. Dyrektor jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał przepisy ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 2094 ze zm., dalej: u.g.h.): art. 8, art. 2 ust. 3, art. 2 ust. 5, art. 3, art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1. Wskazując, że z powyższych przepisów wynika, że co do zasady, urządzanie gier na automatach jest dozwolone wyłącznie w kasynach gier po uprzednim uzyskaniu stosownej koncesji. Odstępstwo od powyższej zasady dotyczy prowadzenia działalności przez podmiot wykonujący monopol państwa w zakresie gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach. Organ wskazał jednocześnie, że spór w sprawie dotyczy legalności nałożenia na stronę, na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 pkt 1 lit. a) u.g.h. kary pieniężnej w łącznej wysokości [...] zł za urządzanie gier hazardowych na automatach do gry bez koncesji. Organ ustalił, że funkcjonariusze i pracownicy Ś. Urzędu Celno - Skarbowego w K., ujawnili [...] r. w lokalu bez nazwy przy ul. [...] a w C., pięć urządzeń do gier o nazwie: HOT SPOT PLATINUM nr [...], MAXCASH nr [...], GEMINATOR nr [...], BLACK HORSE nr [...] i HOT SPOT ADMIRAŁ nr [...]. Żadnemu podmiotowi nie wydano koncesji na prowadzenie kasyna gry w przedmiotowym lokalu. Dowód w postaci eksperymentu procesowego polegającego na odtworzeniu przebiegu gier dostępnych na ujawnionych automatach, a także zeznania świadków K. K. i K. P. , dostarczyły podstaw uprawniających do sformułowania następujących wniosków: - gry rozgrywane na ujawnionych urządzeniach zawierają element losowości, ponieważ wynik uzyskany w każdej grze ma charakter losowy i jest niezależny od umiejętności (zręczności) grającego, bądź jego zdolności psychomotorycznych. Innymi słowy grający nie ma realnego wpływu na to w jakiej konfiguracji zatrzymują się i układają symbole Skutkujące wygraną, - gry rozgrywane na ujawnionych urządzeniach umożliwiają uzyskanie jwygranej rzeczowej w postaci punktów kredytowych, za które gracz może przedłużyć grę bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze lub, za które gracz może rozpocząć nową grę poprzez ich wykorzystanie (wygrana w grze w postaci punktów dopisywana jest do pola CREDIT, z którego pobierana jest ustalona przez gracza stawka w przypadku kontynuowania gry lub rozpoczęcia nowej gry), - gry rozgrywane na tych urządzeniach umożliwiają uzyskanie wygranej pieniężnej - wypłacanej przez obsługę, - ujawnione automaty umożliwiające rozgrywanie gier są urządzeniami elektronicznymi. Powyższe oznacza, że ujawnione urządzenia umożliwiają gry na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 ustawy o grach hazardowych. Za urządzającego grę na przedmiotowych automatach uznano A. W. prowadzącego firmę pod nazwą W. . A. W. zorganizował (stworzył) warunki do prowadzenia nielegalnych gier hazardowych. Strona wynajęła cały skontrolowany lokal, w którym następnie zainstalowała automaty do gier oraz zatrudniła personel, co w ocenie organu wskazuje, że A. W. ryzyko związane prowadził działalność na swoją rzecz, czerpał z niej korzyści i ponosi z prowadzeniem tej działalności. G. G. będący właścicielem lokalu wynajął go A. W.. Strona zapewniła w przedmiotowym lokalu personel, którego zadaniem była bieżąca obsługa zainstalowanych automatów, na których urządzano gry. Obsługa ta miała na celu zapewnienie nieprzerwalnego działania tych automatów poprzez sprawowanie nad nimi pieczy oraz realizowanie graczom wypłat wygranych pieniężnych. W praktyce obsługa przedmiotowych automatów polegała na tym, iż w przypadku, gdy gracz uzyskał wygraną rzeczową w postaci punktów, które to następnie postanowił spieniężyć, to wówczas obsługa lokalu "zerowała" wygrane punkty za pomocą specjalnych pilotów, umożliwiając w ten sposób kolejnemu graczowi korzystanie z automatu. Następnie obsługa wypłacała graczowi pieniądze w zamian za wygrane punkty. Posiadany lokal strona wyposażyła w przedmiotowe automaty do gier, tworząc tym samym nielegalny salon gier hazardowych, w którym je eksploatowała do dnia ich ujawnienia, tj. do [...] r., czerpiąc z tego przedsięwzięcia dochód. Ponadto, jak wynika z zeznań M. W., lokal ten użytkowany był przez stronę jako salon gier w celu organizowania w nim gier hazardowych na automatach. Z protokołu eksperymentu procesowego z [...] r. wynika, że na wszystkich ujawnionych w lokalu automatach znajdowała się naklejka o treści: "Urządzenie jest własnością Z. A. i nr urządzenia" (dowód: protokół eksperymentu procesowego z [...] r. wraz z płytą DVD), na której utrwalono zapis przebiegu eksperymentu kontrolnego karty 3-7). Dokonując oceny powyższego dowodu organ podatkowy stwierdził, że naklejki te nie mogą być uznane za dowód, iż to Z. A. faktycznie był właścicielem automatów, i że w jego imieniu i na jego rzecz w lokalu zostały zainstalowane ww. urządzenia. Jak wynika z zeznań Z. A. nigdy nie miał tytułu prawnego do żadnego automatu i nie był ich właścicielem. Jednocześnie świadek zeznał, że nie zna A. W., natomiast podpisywał puste umowy. W. M. W. (byłej żon ) potwierdzają taki stan faktyczny. Organ dał wiarę tym wyjaśnieniom i uznał, że przedstawione wyżej okoliczności wykluczają uznanie, aby automaty do gier zostały zainstalowane w tym lokalu w imieniu i na rzecz Z. A. (dowód: protokół przesłuchania świadka Z. A. z [...] r. - karty 48-49; 66-69). W ocenie organu naklejki te miały na celu ukrycie osoby faktycznie urządzającej gry hazardowe. Jednocześnie bez zgody i wiedzy posiadacza lokalu, tj. A. W., ww. automaty nie mogłyby zostać zainstalowane. Niezależnie więc od faktycznego statusu własnościowego automatów A. W. czerpał korzyści z ich funkcjonowania w tym lokalu. Z tytułu jego wynajmu płacił bowiem [...] zł miesięcznie i nie było tam prowadzonej żadnej innej działalności. Okoliczność ta świadczy jednoznacznie o uzyskiwaniu przez Stronę nielegalnych przychodów - w przeciwnym razie wynajmowanie lokalu i ponoszenie ww. kosztów nie miałoby żadnego logicznego uzasadnienia. W ocenie organu działania Strony jednoznacznie dowodzą, że to on był dysponentem automatów i organizował grę na nich. Mając na uwadze fakt, że ujawniono pięć niezarejestrowanych automatów do gier, to organ nałożył na stronę karę pieniężną w łącznej wysokości [...] zł. Odnosząc się do zarzutów odwołania Dyrektor wskazał, że na organy podatkowe nałożony został obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, czemu towarzyszy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego - art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy jest nie tylko zebranie wszystkich istotnych dowodów, ale również ich prawidłowa ocena. Oceny tej organ powinien dokonać na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a o jej prawidłowości decyduje to, czy wyciągnięte przez organ wnioski mają logiczne uzasadnienie - art. 191 O.p. Natomiast dowodem jest wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem - art. 180 § 1 O.p. Przeprowadzane dowody powinny być przydatne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego i zbliżać sprawę do jej wyjaśnienia. Wyniki rozpatrzenia dowodów dające obraz stanu faktycznego powinny być przekonująco umotywowane i znajdować odzwierciedlenie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, obrazując proces myślowy, który doprowadził do podjęcia określonych ustaleń i w konsekwencji wydania takiego, a nie innego rozstrzygnięcia. Organ II instancji uznał, że w toku prowadzonego postępowania zebrano i poddano wnikliwej oraz wszechstronnej ocenie zgromadzony materiał dowodowy. Ocena ta odnosiła się do poszczególnych dowodów z uwzględnieniem ich znaczenia dla sprawy, a rozumowanie, w wyniku którego organ ustalił istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, było zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Organ podkreślił, że w uzasadnieniu odwołania A. W. podważał zeznania M. W., podkreślając, że są dowodem o znikomej wartości z uwagi na fakt rozpadu ich małżeństwa. Organ odwoławczy nie zgadzając się z powyższym wskazał, że zeznania świadka - M. W. (pomimo, że świadek jest po rozwodzie ze Stroną) są spójne, opisują w szczegółach działalność prowadzoną przez A. W. oraz znajdują potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym - w tym w zeznaniach innych świadków. Tym samym konflikt ze Stroną nie dyskredytuje M. W. jako wiarygodnego świadka. Ponadto organ I instancji poczynił ustalenia prowadzące do wydania skarżonej decyzji przede wszystkim o takie dowody jak: eksperyment procesowy, umowy najmu, że zeznania świadków: pracowników lokalu, jego współwłaścicieli oraz innych osób, w tym zeznania M. W.. Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 201 § 1 pkt 2 w zw. z art. 122 Ordynacji podatkowej, poprzez odmowę zawieszenia postępowania z uwagi na toczące się przed sądem rejonowym postępowanie karne, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że toczące się na podstawi ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych i postępowanie prowadzone w ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy to dwa niezależne postępowania, skutkujące odmiennymi sankcjami. W przypadku tego pierwszego jest to kara administracyjna w postaci kary pieniężnej. Ma ona charakter obiektywny, niezależny [od winy podmiotu urządzającego grę. Natomiast w odniesieniu do sankcji karno - skarbowej ma ona charakter represyjny i jest związana z kwestią winy za czyn zabroniony. Ewentualne umorzenie postępowania prowadzonego w sprawie o przestępstwo skarbowe określone w art. 107 § 1 Kodeksu karnego skarbowego - dotyczące urządzania gier na spornych Automatach wbrew zasadom określonym w ustawie o grach hazardowych - pozostaje bez wpływu na odpowiedzialność administracyjną strony z art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. Tym samym rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie w zakresie kary pieniężnej nie jest bezwzględnie uzależnione od uprzedniego uzyskania rozstrzygnięcia we wskazanym przez Stronę postępowaniu karnym. Organ za bezzasadny uznał zarzut naruszenia art. 48 § 1 Ordynacji podatkowej, polegający na nieuwzględnieniu wniosku Strony w sprawie odroczenia terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, poprzez niezasadne przyjęcie, iż w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności określane jako ważny interes podatnika. Organ wskazał, że stosownie do art. 48 § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy, na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym może odraczać terminy przewidziane w przepisach prawa podatkowego (...). Odraczane mogą być tylko terminy materialnoprawne, wynikające z przepisów prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 pkt 2 O.p. (ustawy podatkowe i wydane na ich podstawie akty wykonawcze). Ponadto zdaniem organu odwoławczego w sytuacji, jaka wystąpiła w przypadku Strony, tj. problemów zdrowotnych, które jej zdaniem spowodowały trudności z zaznajomieniem się z materiałem dowodowym, Strona mogła: - ustanowić pełnomocnika w sprawie (art. 138a § 1 O.p.), przy czym może to być zarówno profesjonalny pełnomocnik jak i ktoś z rodziny czy sąsiad; - zażądać od organu wydania jej kopii akt sprawy lub uwierzytelnionych odpisów akt sprawy albo uwierzytelnienia kopii akt sprawy (art. 178 § 3 O.p.); , - złożyć uwagi i wyjaśnienia do zgromadzonego materiału dowodowego również za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej. Strona na każdym etapie postępowania mogła złożyć wyjaśnienia czy dowody. Zdaniem organu odwoławczego Strona brała czynny udział w prowadzonym postępowaniu, czego dowodem są składane wnioski oraz środki zaskarżenia na postanowienia organu w trakcie prowadzonego postępowania, a także fakt odbierania wszystkich pism osobiście w placówce pocztowej. Strona była informowana o wszystkich czynnościach organu, m.in. [...] r. Naczelnik Ś. Urzędu Celno - Skarbowego w K. przekazał Stronie postanowienie znak: [...] o włączeniu do akt sprawy materiałów dowodowych z prowadzonego postępowania przygotowawczego. Strona odebrała osobiście ww. postanowienie [...] r. Zdaniem organu odwoławczego skoro Strona sukcesywnie w trakcie prowadzonego postępowania odbierała korespondencję osobiście w placówce pocztowej, tj. w dniach: [...] r., [...] r., [...] r" [...] r., [...] r" [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r" [...] r., to miała również możliwość zapoznania się z dowodami zgromadzonymi w trakcie prowadzonego postępowania oraz składania wniosków dowodowych. Ponieważ w odwołaniu Strona wniosła o rozważenie możliwości stwierdzenia w całości zaskarżonej decyzji organu I instancji. Odnosząc się do powyższego Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że stosownie do przepisu art. 248 § 1 Ordynacji podatkowej postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się z urzędu lub na żądanie strony. Jednym z wymogów formalnych, pozwalającym wszcząć postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji jest jej ostateczność. Zgodnie bowiem z art. 247 § 1 zd. 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej w przypadka wskazanych w dalszej części tego przepisu. Definicja legalna "c sformułowana została w art. 128 Ordynacji podatkowej, który stanowi, że od której nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym. Decyzja organu pierwszej instancji nie staje się ostateczną w przypadku, gdy w wyniku wniesionego odwołania organ drugiej instancji ponownie rozpoznał i rozpatrzył merytorycznie sprawę rozstrzygniętą zaskarżoną decyzją. Wówczas decyzją ostateczną rozstrzygającą sprawę podatkową będzie decyzja organu odwoławczego. Złożenie przez stronę wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w postępowaniu podatkowym obliguje organ podatkowy do zbadania w pierwszej kolejności, czy zachodzą przesłanki formalnoprawne warunkujące możliwość rozpoznania tego szczególnego środka kontroli. Odnosząc powyższe do stanu faktycznego sprawy wskazać należy, że decyzja Naczelnika Ś. Urzędu Celno - Skarbowego w K. z [...] r., o stwierdzenie nieważności, której Strona wniosła, nie jest decyzją ostateczną w rozumieniu przepisu art. 128 Ordynacji podatkowej. Od tej decyzji wniesiono odwołanie. Na powyższą decyzję A. W. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o dopuszczenie dowodu z dokumentów załączonych do skargi na okoliczność stanu jego zdrowia. Zarzucił naruszenie: 1. art. 89 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 14 ust. 1 u.g.h. poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na pociągnięciu skarżącego do odpowiedzialności administracyjnej i wymierzeniu mu kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, w sytuacji gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów w świetle dokonanych ustaleń faktycznych, powinna skutkować odstąpieniem od wymierzenia kary, na skutek stwierdzenia, że czynności skarżącego, nie mogą być zakwalifikowane jako wypełniające pojęcie urządzania gier na automatach poza kasynem gry; 2. art. 89 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 71 ust. 1 u.g.h. poprzez niesłuszne uznanie, że w ujawnionych okolicznościach sprawy skarżący, który de facto tylko wynajmował pomieszczenie innemu podmiotowi, który to podmiot zorganizował, urządził i prowadził gry hazardowe w ramach własnej działalności gospodarczej na automatach nie będących własnością skarżącego, był urządzającym gry hazardowe czerpiąc z tego korzyści finansowe, co stanowiło przesłankę do zastosowania kary pieniężnej na podstawie wskazanych norm prawnych, podczas gdy przy prawidłowym ich rozumieniu skarżący nie może być uznany za osobę urządzającą gry hazardowe i czerpiącą z tego tytułu korzyści; 3. art. 121 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 1 oraz art. 91 u.g.h., polegające na niepodjęciu przez organ wszelkich działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia na podstawie dowodów niewiarygodnych jak zeznania M. W. oraz Z. A. lub mających niską wartość dowodową jak zeznania G. G., D. G., K. P., K. K., że skarżący jest podmiotem urządzającym gry na automatach poza kasynem gry, podczas gdy skarżący nie dokonywał jakichkolwiek czynności związanych z urządzaniem czy organizowaniem gier, objaśnianiem ich zasad i obsługiwaniem urządzeń; takie postępowanie organu podatkowego w sposób rażący narusza generalną zasadę postępowania podatkowego o której mowa w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, z której to wynika, że postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie; zachowanie organu podatkowego nie może w tym przypadku budzić zaufania jeżeli organ nie wyjaśnił należycie stanu faktycznego i uznał, że skarżący urządzał gry na automatach poza kasynem gry; 4. art. 121 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej w związku z art. 89 ust. 1 pkt 1 oraz art. 91 u.g.h. poprzez niepodjęcie przez organ podatkowy niezbędnych działań, mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, dokonanie oceny materiału dowodowego w sposób dowolny, co doprowadziło do błędnego przyjęcia przez organ, że skarżący urządzał gry hazardowe, w sytuacji, gdy skarżący jedynie podnajmował lokale w K., S. K., W., K. uzyskując korzyść z tego tytułu w wysokości [...] zł co miesiąc; 5. art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez niezasadne uznanie, że w sprawie zostało udowodnione, że skarżący urządzał gry na automatach i, że jest to działalność uzasadniająca wymierzenie kary pieniężnej, w sytuacji gdy z zeznań skarżącego oraz świadków K. W., M. W., G. W. wynika, że A. W. jedynie podnajmował lokale uzyskując z tego tytułu korzyść, a w sprawie brak jest jednoznacznych dowodów wskazujących na to, że A. W. urządzał gry; 6. art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego w postaci zeznań świadków M. W., Z. A. G. G., D. G., K. P., K. K., i wyprowadzenie z zeznań złożonych przez w/w świadków nieprawidłowych wniosków, że A. W. urządzał gry hazardowe; 7. art. 48 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie kierowanych do organu I instancji wniosków skarżącego, a dotyczących odroczenia terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego w toku postępowania materiału dowodowego i niezasadne przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności określane jako ważny interes podatnika, gdzie skarżący powoływał się w formułowanych w niniejszym zakresie pismach na swój stan zdrowia, choroby przewlekłe na które cierpi oraz pozostawianie w grupie najwyższego ryzyka zakażeniem wirusem SARS CoV-2, które to stany chorobowe uniemożliwiają mu opuszczenie miejsca zamieszkania, a które to okoliczności obiektywnie uniemożliwiły mu uczestniczenie w czynnościach przed organem I instancji oraz skutecznie wyłączyły możliwość aktywnego wzięcia udziału w toczącym się postępowaniu z uwagi na obawę o swoje zdrowie i życie, a które to zdarzenia w konsekwencji doprowadziły do wydania decyzji w niniejszej sprawie bez zapewnienia stornie czynnego udziału w postępowaniu oraz uniemożliwiły wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów. W ocenie skarżącego organy orzekające w sposób nieuzasadniony uznały go za osobę urządzającą gry na automatach, w konsekwencji czego doszło do błędnego przypisania mu odpowiedzialności za urządzanie gier na automacie i błędnego zastosowania art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. Zdaniem skarżącego Dyrektor pominął to, że organ I instancji dokonał ustaleń w sprawie na podstawie pisma W. N. z [...] r. budzącego wątpliwości oraz zeznań świadków, których zeznania są niewiarygodne lub nie zawierają faktów wskazujących na to, aby A. W. miał urządzać gry hazardowe w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. Część świadków natomiast w pewnym stopniu jest skonfliktowana z A. W. jak chociażby świadek M. W. lub ma interes w tym, aby złożyć zeznania określonej treści, aby uchronić się od odpowiedzialności jak świadek Z. A. Ś. M. W. była żona skarżącego nie utrzymuje z nim kontaktu oraz uzewnętrznia żal i pretensje do niego w związku z rozpadem małżeństwa. Dowód ten nie może zatem stanowić wiarygodnego źródła wiedzy o faktach w niniejszym postępowaniu. Organy pominęły zeznania A. W. oraz jego synów M. W. K. W. oraz G. W. z których jednoznacznie wynika, że skarżący nie urządzał gier hazardowych. Skarżący jedynie podnajmował lokale w K., W., C., S. K. i z tego tytułu osiągał co miesiąc zysk w wysokości [...] zł. Podmiotem hipotetycznie odpowiedzialnym za urządzanie gry poza kasynem można uznać jedynie Z. A., który jest właścicielem automatów. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 48 § 1 Ordynacji podatkowej skarżący wskazał na kwestię ważnego interesu podatnika oraz wyjaśnił, że jest osobą przewlekle chorą dwukrotnie przebył gruźlicę, ma chorobę płuc, bezdech senny, cukrzycę. W lipcu 2020 r. przeszedł rozległy zawał mięśnia sercowego. Aktualnie w dalszym ciągu dotknięty jest bardzo daleko idącymi ograniczeniami w poruszaniu się, w tym nie jest wskazanym aby opuszczał miejsce zamieszkania. Skarżący znajduje się w trakcie przygotowań do przeprowadzenia skomplikowanego zabiegu wszczepienia by-passów o czym organy były informowane na bieżąco. Okres ten przedłuża się z uwagi na pandemię SARS [...] Z uwagi na ten fakt, nie był w stanie wykonać czynności w oznaczonym przez organ terminie. Skarżący nie miał możliwości aktywnego wzięcia udziału w toczącym się postępowaniu, w tym w tak istotnej kwestii jak przeprowadzone w jego ramach postępowanie dowodowe. W odpowiedzi na skargę Dyrektor podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2019.2167 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U.2022.329), dalej "p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przeprowadzając kontrolę zaskarżonej decyzji w tak określonych ramach, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W ocenie sądu stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Powyższe ustalenia te Sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe. Organ prawidłowo wskazał na podstawę prawną rozstrzygnięcia, tj. art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. Stosownie do powołanej regulacji karze pieniężnej podlega urządzający gry hazardowe bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia. W sprawie poza sporem jest okoliczność ujawnienia w lokalu przy ulicy [...] a w C. pięciu urządzeń, które umożliwiają grę na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 u.g.h. oraz że nie wydano żadnemu podmiotowi koncesji na prowadzenie gry w przedmiotowym lokalu. Spór dotyczył kwestii czy organy prawidłowo ustaliły, że skarżący jest urządzającym gry hazardowe, czego konsekwencją było nałożenie na skarżącego kary pieniężnej. Jak wskazał już uprzednio WSA w Kielcach w sprawie I SA/Ke 634/21 co w pełni akceptuje sąd w składzie rozstrzygającym w niniejszej sprawie , że prawnie istotną kwestią w świetle możliwości stosowania kary z art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., jest ocena prawidłowości odkodowania i zastosowania normy wynikającej z literalnego brzmienia treści tego przepisu, w zakresie zwrotu "urządzający gry". Sama ustawa o grach hazardowych nie zawiera legalnej definicji "urządzającego gry", jednak posługiwała się tym określeniem w wielu przepisach, z których można wywnioskować zakres treściowy tego pojęcia. Na ich podstawie zasadnie przyjmuje się, że "urządzanie gier hazardowych" to ogół czynności i działań stanowiących zaplecze logistyczne dla umożliwienia realizowania w praktyce działalności w zakresie gier hazardowych, w szczególności: zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowanie go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej ilości graczy, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiającej ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, obsługa urządzeń, zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze. W tym stanie rzeczy za trafne uznać należy stanowisko organu, że "urządzającym grę", jest m.in ten podmiot, który zapewnia (stwarza, organizuje) warunki umożliwiające udział w grze na automatach prowadzonej poza kasynem gry. Zdaniem Sądu ogół ustaleń dotyczących roli skarżącego w organizowaniu przedsięwzięcia hazardowego pozwalał na przyjęcie, że był on urządzającym gry w rozumieniu u.g.h. W ocenie Sądu powyższych ustaleń organy dokonały w wyniku przeprowadzonego postępowania dowodowego. Naczelną zasadą postępowania jest zasada prawdy obiektywnej określona w art. 122 Ordynacji podatkowej, której rozwinięciem jest przepis art. 187 § 1 tej ustawy. Z zasady tej wynikają dla organu podatkowego dwie istotne powinności, po pierwsze zebranie materiału dowodowego niezbędnego dla podjęcia rozstrzygnięcia, po drugie jego wnikliwe rozpatrzenie. Dokonując tych czynności organ podatkowy musi kierować się regułami zapisanymi w art. 191 Ordynacji podatkowej, tj. ocenić na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zdaniem Sądu powinności tej organu w niniejszym postępowaniu dochowały. Pdjęły niezbędne czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zebrały i rozważyły materiał dowodowy zgodnie z wymogami zawartymi w art. 122, art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, a ich oceny dokonały nie wykraczając poza granice swobodnej oceny dowodów. Świadczą o tym szczegółowo przedstawione i omówione przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji okoliczności, których ocenę dokonaną przez organ należy w pełni zaakceptować, jako spełniającą wymogi z art. 191 Ordynacji podatkowej. Organy na potwierdzenie stanowiska, że skarżący jest urządzającym gry na automatach bez koncesji organy podatkowe obu instancji przedstawiły w uzasadnieniach swoich decyzji szereg ustaleń i argumentów. Wskazały na konkretne środki i źródła dowodowe (eksperyment procesowy, zeznania świadków: G. G., D. G., K. P., K. K., Z. A., umowa najmu lokalu) oraz kryteria, jakimi się kierowały dokonując oceny dowodów. Przedstawiono argumentację dotyczącą podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia, w sposób wyczerpujący uzasadniono i wskazano fakty, które uznano za udowodnione, dowody, którym dano wiarę oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówiono wiarygodności. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez organ wydający rozstrzygnięcie nie odpowiada wymogom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, tj. gdy wyprowadzone ze zgromadzonych dowodów wnioski naruszają przesłanki swobodnej oceny dowodów. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej tylko polemiki z ustaleniami poczynionymi w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu, do odmiennej oceny materiału dowodowego, jak to ma miejsce na gruncie niniejszej sprawy, lecz winien polegać na wykazaniu, jakich uchybień w świetle norm prawnych, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuściły się organy podatkowe. Sam fakt, że materiał dowodowy zebrany w sprawie został przez organy podatkowe oceniony odmiennie niż oczekiwała tego strona skarżąca nie świadczy o naruszeniu zarzucanych w skardze przepisów postępowania podatkowego. Z tych względów zarzuty skargi co do naruszenia art. 121 § 1, art. 122, art. 191 Ordynacji podatkowej należało uznać za bezzasadne. O tym, że skarżący zorganizował warunki do prowadzenia nielegalnych gier hazardowych na ujawnionych automatach świadczy przede wszystkim zawarcie przez skarżącego umowy najmu i zatrudnienie w nim personelu, którego zadaniem była bieżąca obsługa zainstalowanych automatów. Ponadto, co istotne w wynajętym lokalu nie była prowadzona żadna inna działalność gospodarcza. Skarżący, co wynika z zeznań jego byłej żony M. W. był dysponentem także szeregu innych lokali we W., w C., w S. – K., w K., w których instalował automaty do gier i organizował na nich gry. Automaty były także przechowywane w magazynie w R. S.. Skarżący posiadał klucze do tych urządzeń, wybierał z nich pieniądze, zostawiał środki finansowe pracownikom lokali na wypłatę wygranych. Organ prawidłowo także zauważy, że działania skarżącego jednocześnie były ukierunkowane na ukryciu osoby faktycznie urządzającej gry hazardowe. Na wszystkich ujawnionych w lokalu automatach znajdowała się bowiem naklejka zawierająca numer urządzenia i informująca, że właścicielem urządzenia jest Z. A., podczas gdy z zeznań tej osoby wynika, że nie miał nigdy tytułu prawnego do żadnego automatu i nie był ich właścicielem, nie zna A. W.. O tym, że skarżący ukrywał kto jest właścicielem przedmiotowych automatów świadczy ponadto okoliczność, że w kontaktach biznesowych przedstawiał się jako W. N. (zeznania M. W., J. N. - współwłaściciela lokalu w S. – K., K. C. - pracownicy lokalu we W.). Zdaniem Sądu, mając na uwadze powyższe, organ wykazał, że skarżący aktywnie uczestniczył (podejmował działania) w procesie urządzania nielegalnych gier hazardowych, a więc podejmował określone czynności w procesie udostępniania gier na automatach w niedozwolonym do tego miejscu, co obejmuje dostarczenie i obsługę automatów, a także stwarzanie technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone używanie urządzeń do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych. Przede wszystkim zorganizował i pozyskał odpowiednie miejsce na zamontowanie urządzeń. Wpływu na treść rozstrzygnięcia nie mają zarzuty skarżącego dyskredytujące zeznania świadków, a przede wszystkim byłej żony M. W. czy Z. A.. Zeznania tych świadków są bowiem spójne i logiczne oraz co istotne znajdują potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym - w tym w zeznaniach innych świadków. Z zeznań tych nie wynika bowiem, że dysponentem automatów był Z. A., że to on wstawił automaty do lokalu, że to on zapewniał ich obsługę i środki pieniężne na wypłaty wygranych. Jednocześnie co należy podkreślić skarżący w trakcie prowadzonego postępowania przed organem I instancji jak również po zapoznaniu się z treścią decyzji Naczelnika Ś. Urzędu Celno - Skarbowego w K. nie przedstawił żadnych dowodów podważających ustalenia poczynione w sprawie przez organ. Strona na każdym etapie postępowania mogła wnieść wyjaśnienia czy dowody pisemnie. Z akt sprawy wynika, że tego nie uczyniła i nie przedstawiła żadnych dowodów przeciwnych. Mając na uwadze powyższe, dokonana przez organy subsumpcja zachowania strony skarżącej pod regulację wynikającą z art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., jest prawidłowa, gdyż ogół ustaleń dotyczących roli skarżącego w organizowaniu przedsięwzięcia hazardowego pozwalał na przyjęcie, że był on urządzającym gry hazardowe bez koncesji, podlegającym karze pieniężnej stosownie do art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. Z tych względów zarzuty naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 14 ust. 1 u.g.h. oraz art. 89 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 71 ust. 1 u.g.h. są nieuzasadnione. Wpływu na treść rozstrzygnięcia nie ma ponadto zarzut naruszenia art. 48 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie przez organ wniosku o odroczenie terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego co, w ocenie skarżącego uniemożliwiło mu uczestniczenie w czynnościach przed organem I instancji oraz skutecznie wyłączyły możliwość aktywnego wzięcia udziału w toczącym się postępowaniu z uwagi na obawę o swoje zdrowie i życie. Jak już wyżej wskazano strona na każdym etapie postępowania mogła złożyć wyjaśnienia czy wnioski dowodowe. Z akt sprawy wynika, że skarżący brał czynny udział w prowadzonym postępowaniu, czego wyrazem są składane wnioski oraz środki zaskarżenia na postanowienia organu oraz fakt odbierania wszystkich pism osobiście na poczcie Jednocześnie analiza przedłożonych zaświadczeń lekarskich wskazuje że: -11 października 2021 roku Skarżący powinien leżeć (z powodu oczekiwania na by passy), ale nie przeszkodziło to mu w osobistym odbiorze przesyłki poleconej na poczcie, tj. innej decyzji znak: [...] wydanej w dniu [...] roku przez Dyrektora Izby Skarbowej wobec Strony. - od 12 do [...] roku Skarżący powinien przebywać w domu (z powodu oczekiwania na by passy), jednak nie odebrał przesyłki w postaci zaskarżonej decyzji doręczonej w dniu [...] roku przez listonosza pod jego adres zamieszkania. Odebrał ją w placówce pocztowej w dniu [...] roku. W świetle powyższego, zdaniem organu, zalecenia lekarskie o konieczności odpoczynku i nie wykonywania pracy nie wykluczają wykonania takiej czynności jaką jest zapoznanie z aktami sprawy w urzędzie, czy też np. zażądanie od organu wydania Stronie kopii akt sprawy lub uwierzytelnionych odpisów akt sprawy albo uwierzytelnienia kopii akt sprawy. Jednocześnie aktywność Strony w całym postępowaniu jest bezsporna, co potwierdza również fakt odbierania korespondencji w placówkach pocztowych, dotyczący niemożności zapoznania się z materiałem dowodowym nie postępowania i unicestwić wydania decyzji wobec faktu, że Strona nie skorzystała z uprawnienia przez całe toczące się postępowanie pomimo potwierdzonej w materiale dowodowym aktywności. Nie wykazała również inicjatywy w zakresie wskazania najodpowiedniejszej dla siebie formy zapoznania się zebranym materiałem. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.