I SA/Ke 96/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grabowska Sędzia WSA Ewa Rojek Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.) Protokolant ref. staż. Krzysztof Armański po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2005 r. skargi W.L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002r. skargę oddala. Sędziowie Decyzją z dnia [...]. znak [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił W.L. stwierdzenia nadpłaty za 2002 r. w podatku dochodowym od osób fizycznych od odszkodowań wypłaconych w 2002 r. na podstawie ugody sądowej wynikających z umowy o pracę. W uzasadnieniu wskazał, że kwestię zwolnienia przedmiotowego, reguluje przepis art. 21 ust.1 pkt 3 ustawy o podatku od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym w 2002 r. w myśl którego wolne od podatku dochodowego są: odszkodowania otrzymane na podstawie przepisów prawa administracyjnego, prawa cywilnego i na podstawie innych ustaw, z wyjątkiem: przewidzianych w prawie pracy odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę, odpraw wypłaconych na podstawie przepisów o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji, odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej z których dochody opodatkowane są na zasadach art.27 ust. 1. Z protokołu Sądu Rejonowego w Sandomierzu z dnia 16 października 2002 r. sygn. akt IVP126/01 wynika, że z powództwa pracownikówprzeciwko spółce A. w K. o wynagrodzenie, została zawarta przez strony ugoda przed sądem. Z treści ugody wynika, że powodowie świadczyli pracę w pozwanym zakładzie w niedziele, święta i dni dodatkowo wolne od pracy oraz w nocy, a więc nabyli uprawnienia do przysługujących im na mocy postanowień wewnątrzzakładowych aktów zbiorowego prawa pracy stosownych dodatków. Jednak obecnie ustalenie wysokości należnych powodom świadczeń z tytułu tych dodatków nie byłoby możliwe, ze względu na skomplikowany mechanizm kalkulacji. W związku z powyższym pozwany zakład pracy zobowiązał się zapłacić określone w ugodzie kwoty, tytułem odszkodowania za niemożność naliczenia dodatków i wypłacił pracownikom umowne kwoty w grudniu 2002 r. od których pobrał zaliczkę na podatek dochodowy. Kwoty należnego wynagrodzenia za pracę w dni wolne od pracy wynikające z postanowień wewnątrzzakładowych i ustawy Kodeks Pracy zostały wypłacone w formie odszkodowań w związku z trudnością ich naliczenia spowodowaną brakiem dokumentów, upływem czasu i nie stanowią odszkodowań wypłaconych za poniesione szkody z art. 471 kodeksu cywilnego. Stanowisko urzędu potwierdza punkt V ugody, "ugoda wyczerpuje wszelkie wzajemne roszczenia pracy powodów w pozwanym zakładzie w niedzielę, dodatkowo wolne od pracy oraz w porze nocnej". Z orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 maja 1996 r. wynika, że wszystkie normy wprowadzające zwolnienia przedmiotowe mają charakter odstępstwa od zasady powszechności opodatkowania jakakolwiek wykładnia rozszerzająca jest niedopuszczalna. W świetle powyższego z literalnego brzmienia powołanego przepisu jednoznacznie wynika, że nie wszystkie odszkodowania otrzymywane przez osoby fizyczne wolne są od podatku dochodowego. Ze zwolnienia bowiem korzystają jedynie te odszkodowania, których prawo do otrzymania wynika wprost z przepisów ustawy, z wyjątkiem wyłączonych wolą ustawodawcy. Zdaniem organu podatkowego stosownie do art. 21 ust. 1 pkt. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2002 r. wolne były odszkodowania otrzymane na podstawie konkretnych przepisów prawa administracyjnego, prawa cywilnego lub na podstawie innych ustaw. Przedmiotem wypłaty jest odszkodowanie za zaniżone wynagrodzenie wynikające ze stosunku pracy. Źródłem powstania tego zobowiązania jest zatem zawarta uprzednio umowa o pracę. Z powyższego wynika, ze kwota określona w ugodzie jest faktycznie zapłatą za wykonaną pracę. A zatem spółka jako płatnik zobowiązana była do pobrania i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy. W odwołaniu od powyższej decyzji W.L. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz orzeczenie co do istoty sprawy zgodnie z żądaniem stwierdzenia nadpłaty, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy organowi I-szej instancji do ponownego rozpoznania. Podkreślił, że umowa o pracę jest kontraktem wiążącym pracownika i pracodawcę. Obie strony umowy o pracę są obowiązane kontrakt ten wykonywać należycie. Do stosunku pracy stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu cywilnego, jeżeli nie są one sprzeczne z zasadami prawa pracy. Ponieważ wskutek nie obliczenia i nie wypłacenia mu spornych dodatków poniósł szkodę pracodawca na podstawie art. 471 kc naprawił ją przez zapłatę odpowiedniego odszkodowania w ugodzie sądowej. Decyzją z dnia [...] znak [...] Dyrektor Izby Skarbowej zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Organ odwoławczy uzasadniając rozstrzygniecie uznał, że bezzasadny jest podnoszony w odwołaniu zarzut, dotyczący naruszenia przepisu art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym poprzez uznanie, iż wypłacone Podatnikowi odszkodowanie podlega opodatkowaniu. Według przepisu art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 z późno zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21 i 52. Zgodnie z przepisem art. 21 ust. 1 pkt 3 w/w ustawy w brzmieniu obowiązującym do dnia 31.12.2002r. - wolne od podatku dochodowego są odszkodowania otrzymane na podstawie przepisów prawa administracyjnego, prawa cywilnego i na podstawie innych ustaw, z wyjątkiem: - przewidzianych w prawie pracy odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę, - odpraw wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy,- odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,- odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, - odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody opodatkowane są na zasadach, o których mowa w art. 27 ust.1. W świetle powyższego przepisu nie wszystkie odszkodowania otrzymywane przez osoby fizyczne były w 2002r. wolne od podatku dochodowego, a jedynie te, których prawo do otrzymania wynikało wprost z przepisów ustaw. Pan W.L. zawarł w dniu 16.10.2002r. ugodę sądową ze spółką A. Z zawartej ugody wynika, że Podatnik świadczył pracę w w/w spółce w niedziele, święta i dni dodatkowo wolne od pracy oraz w nocy, w związku z czym nabył uprawnienia do przysługujących mu na mocy postanowień wewnątrzzakładowych aktów zbiorowego prawa pracy stosownych dodatków. Ponieważ ustalenie prawidłowej wysokości należnych świadczeń z tytułu tych dodatków nie jest obecnie możliwe, zakład pracy zobowiązał się zapłacić określone w ugodzie kwoty tytułem odszkodowania za niemożność naliczenia dodatków. Na tej podstawie w grudniu 2002r. spółka A wypłaciła W.L. odszkodowanie. Od wypłaconego odszkodowania płatnik pobrał zaliczkę na podatek dochodowy. Uprawnienie do otrzymania przedmiotowego odszkodowania nie wynikało wprost z postanowień przepisów ustawy. Źródłem powstania tego zobowiązania jest zawarta uprzednio umowa o pracę, a zatem kwota określona w ugodzie jest faktycznie zapłatą za wykonaną pracę. Odszkodowanie wypłacone W.L na podstawie ugody zawartej z pracodawcą nie korzysta więc ze zwolnienia określonego wart. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Bezzasadny jest również podniesiony w odwołaniu zarzut, iż wypłacone Panu W.L. w 2002r. odszkodowanie podlega zwolnieniu, gdyż zostało wypłacone w oparciu o art. 471 Kodeksu cywilnego. Jak wyżej wykazano przedmiotem odszkodowania są niewypłacone wynagrodzenia wynikające z umów o pracę, a zatem otrzymane przez Podatnika świadczenia nie stanowią odszkodowań wypłaconych za poniesione szkody stosownie do art. 471 Kodeksu cywilnego. Powyższe potwierdza punkt V ugody, zgodnie z którym ugoda wyczerpuje wszelkie wzajemne roszczenia stron z tytułu pracy powodów w pozwanym zakładzie w niedziele, święta i w dni dodatkowo wolne od pracy oraz w porze nocnej. Tym samym zarzut dot. naruszenia przepisu art. 471 Kodeksu cywilnego w związku z przepisem art. 300 Kodeksu pracy jest nieuzasadniony. Wolne od podatku są wyłącznie odszkodowania otrzymane na podstawie przepisów ustawy a nie dobrowolnej ugody pomiędzy pracownikiem a pracodawcą. A zatem spółka A jako płatnik zobowiązana była do pobrania i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy. Obowiązek opodatkowania odszkodowań wypłaconych na podstawie zawartych ugód wynikał zaś i nadal wynika z przepisu art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie W.L. reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego A.K. zarzucił zaskarżonej decyzji organu II instancji naruszenie: 1/ art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - poprzez uznanie, iż odszkodowanie przyznane skarżącemu podlega podatkowi dochodowemu, 2/ art. 471 k.c. w zw. z art. 300 k. p. - poprzez uznanie, że przedmiotem odszkodowania jest niewypłacone skarżącemu wynagrodzenie wynikające z umowy o pracę,3/ art. 72 par. 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej - poprzez uznanie, że podatek pobrany przez płatnika był należny i nie stanowi nadpłaty, 4/ art. 120 Ordynacji podatkowej - poprzez wydanie decyzji niezgodnej z przepisami w/w ustaw, 5/ art. 121 § l Ordynacji podatkowej - poprzez działania przekreślające zaufanie do organów podatkowych. Wskazując na powyższe podstawy zaskarżenia wniósł : 1) o uchylenie zaskarżanej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji również w całości, 2) ewentualnie o stwierdzenie nieważności obydwu decyzji, 3) oraz o zasądzenie od organu pozwanego na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W jej uzasadnieniu powtórzył argumentacje zawarta w odwołaniu . W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu powtórzył w sposób bardziej obszerny dotychczasową argumentację organów podatkowych. Podkreślił, że uprawnienie do otrzymania przedmiotowego odszkodowania nie wynikało wprost z postanowień przepisów ustawy. Źródłem powstania tego zobowiązania jest zawarta uprzednio umowa o pracę, a zatem kwota określona w ugodzie jest faktycznie zapłatą za wykonaną pracę. Odszkodowanie wypłacone W.L. na podstawie ugody zawartej z pracodawcą nie korzysta więc ze zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje. Stosownie do § 2 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 13 sierpnia 2004r. w sprawie przekazania Wojewódzkim Sądom Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim i Kielcach rozpoznania spraw z obszaru województwa lubuskiego i świętokrzyskiego należących do właściwości Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu i Krakowie - Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach przekazane zostały sprawy, w których skargi na działalność organów administracji publicznej mających siedzibę na obszarze województwa świętokrzyskiego zostały wniesione do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i postępowanie nie zostało zakończone do dnia 1 lipca 2005r. Z uwagi na powyższą regulację prawną, właściwym do rozpoznania przedmiotowej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem sporu pomiędzy stronami postępowania sądowoadministracyjnego jest zagadnienie prawnej kwalifikacji świadczenia jakie spółka A w K. wypłaciła skarżącemu na podstawie zawartej ugody sądowej. Do rozstrzygnięcia sporu konieczne jest zatem dokonanie wykładni art. 21 ust. 1 pkt. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym do 31.12.2002r. Przepis ten stanowił, że wolne od podatku dochodowego są odszkodowania otrzymane na podstawie przepisów prawa administracyjnego, prawa cywilnego i na podstawie innych ustaw, z wyjątkiem: 1/ przewidzianych w prawie pracy odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę,2/ odpraw wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, 3/ odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji, 4/ odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, 5/ odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody opodatkowane są na zasadach, o których mowa w art. 27 ust.1. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 84 Konstytucji RP każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków określonych w ustawie. Zasada ta znajduje uściślenie w art. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wyrażona jako zasada powszechności opodatkowania. Przepis art. 21 ust. 1 pkt. 3 tej ustawy wprowadza od niej wyjątek, który winien być interpretowany ściśle. W orzecznictwie sądowym nie budzi wątpliwości pogląd, że wykładnia przepisów przewidujących wyjątki od generalnej zasady powszechności opodatkowania musi być dokonana ściśle. Nie są, co do zasady, dopuszczalne interpretacje wyjątków poza ich literalne brzmienie. W świetle powyższego przepisu nie wszystkie odszkodowania otrzymywane przez osoby fizyczne były w 2002r. wolne od podatku dochodowego, a jedynie te, których prawo do otrzymania wynikało wprost z przepisów ustaw. Ze sformułowania odszkodowań otrzymanych na podstawie przepisów prawa administracyjnego, prawa cywilnego oraz innych ustaw wynika, że źródłem odszkodowania musi być przepis rangi ustawowej. Zatem " odszkodowaniem uzyskanym na podstawie ustawy" o jakim mowa w art. 21 ust. 1 pkt. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest wyłącznie takie odszkodowanie, którego wypłata znajduje swoją podstawę prawną bezpośrednio w przepisie ustawy. W rozpatrywanej sprawie źródłem wypłaty świadczenia nie był przepis rangi ustawowej, lecz ugoda zawarta na tle stosunku pracy. Z zawartej ugody wynika, że skarżący świadczył pracę w w/w spółce w niedziele, święta i dni dodatkowo wolne od pracy oraz w nocy, w związku z czym nabył uprawnienia do przysługujących mu na mocy postanowień wewnątrzzakładowych aktów zbiorowego prawa pracy stosownych dodatków. Ponieważ ustalenie prawidłowej wysokości należnych świadczeń z tytułu tych dodatków nie było obecnie możliwe, zakład pracy zobowiązał się zapłacić określone w ugodzie kwoty tytułem odszkodowania za niemożność naliczenia dodatków. Na tej podstawie w grudniu 2002r. spółka A wypłaciła P. W.L. odszkodowanie. Od wypłaconego odszkodowania płatnik pobrał zaliczkę na podatek dochodowy. Podstawa opodatkowania każdorazowo jest związana ze źródłem opodatkowania. W tej sprawie takim źródłem jest świadczenie nazwane odszkodowaniem, którego źródłem jest ugoda zawarta między stronami na tle zawartej uprzednio umowy o pracę. Odszkodowanie wypłacone W.L. na podstawie ugody zawartej z pracodawcą nie korzysta więc ze zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przedstawione wyżej objaśnienia dotyczące art. 21 ust. 1 pkt. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych są zbieżne z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyrokach: z dnia 25 maja 2000r sygn. akt III S.A. 1016/99 oraz sygn. akt III SA 1017/99 ( Prawo Gospodarcze 2001 / 3/ 40 oraz Przegląd Podatkowy 2001/3/63 ) a także z 10 września 2003r sygn. akt IIISA 20/03, sygn. akt III SA 3343/02 ( orzeczenia niepublikowane ) stwierdził, że do odszkodowań wypłacanych na podstawie postanowienia umownego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1 pkt. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zarzut skarżącego, że wypłacone odszkodowanie podlega zwolnieniu z opodatkowania, gdyż zostało wypłacone w oparciu o art. 471 Kodeksu cywilnego, nie jest zasadny. Należy przede wszystkim zauważyć, że źródłem wypłaty świadczenia nazwanego przez strony odszkodowaniem była ugoda zawarta na tle zawartej uprzednio umowy o pracę. Zdaniem sądu, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, należy dokonać rozróżnienia pojęcia "świadczenia" i pojęcia " odszkodowanie". Obowiązek świadczenia może powstać z umowy zawartej według swobodnego uznania stron ( art. 352 k.c.), zaś do powstania obowiązku zapłaty odszkodowania niezbędne jest zaistnienie wymogów ustawowych niezależnych od woli stron. Musi przed wszystkim zaistnieć zdarzenie tworzące obowiązek odszkodowawczy tzn. albo czyn niedozwolony albo niewykonanie zobowiązania. Umowa może co najwyżej umocnić istniejące zobowiązanie lub skonkretyzować jego wysokość. W rozpatrywanej sprawie nie zaszło żadne zdarzenie, z którym ustawa wiązałaby obowiązek naprawienia szkody. Stanowisko organów podatkowych, iż otrzymane przez P. W.L świadczenia nie stanowią odszkodowań wypłaconych za poniesione szkody stosownie do art. 471 Kodeksu cywilnego należy uznać za zasadne. Powyższe potwierdza punkt V ugody, zgodnie z którym ugoda wyczerpuje wszelkie wzajemne roszczenia stron z tytułu pracy powodów pozwanym zakładzie w niedziele i święta, w dni dodatkowo wolne od pracy oraz w porze nocnej. Fakt, że wypłacone odszkodowanie nie jest kwotowo równe zaległym wynagrodzeniom należnym za pracę w godzinach nadliczbowych nie oznacza, że odszkodowanie to nie stanowi w istocie zapłaty za wykonaną pracę. W związku z tym Sąd uznaje, że twierdzenia skarżącego upatrujące w treści art.. 471 k.c. podstawę wypłaconego świadczenia nie podważa tezy, że do skorzystania z dobrodziejstwa ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w zakresie zwolnienia przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt. 3 tej ustawy konieczne jest otrzymanie odszkodowania bezpośrednio w oparciu o przepis ustawy. W niniejszej sprawie bezpośrednim źródłem wypłaty świadczenia była ugoda. Tym samym nie został spełniony warunek zawarty w powyższym przepisie, który stanowi przesłankę przemawiającą za tym, że wypłacone skarżącemu świadczenie nie podlega zwolnieniu od podatku dochodowego od osób fizycznych. Skarżący zarzuca organom podatkowym naruszenie przepisu art. 72 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa, przez uznanie że podatek pobrany przez płatnika od odszkodowania był należny i nie stanowi nadpłaty. Zarzut powyższy jest niezasadny. Jak wykazano powyżej wypłacone odszkodowanie nie mieści się w kategorii uprawnionej do zwolnienia z podatku dochodowego. Dlatego też otrzymana przez skarżącego tytułem ugody kwota stanowi przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Wolne od podatku są wyłącznie odszkodowania otrzymane na podstawie przepisów ustaw, nie zaś na podstawie dobrowolnej ugody pomiędzy pracownikiem a pracodawcą. Sąd podziela stanowisko organów podatkowych, iż z faktu że przed dniem 1 stycznia 2003r. art. 21 ustawy o podatku dochodowym ustawodawca nie wymieniał odszkodowań przyznanych na podstawie ugód jako wyłączonych ze zwolnienia z opodatkowania, nie świadczy, że o tym, że kwoty wypłat wynikające z ugód opodatkował dopiero po tym dniu. Uzupełnienie dokonane w w/w przepisie ustawą z dnia 27.07.2002r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 141, poz. 1183) stanowi jedynie dopełnieniem jego interpretacji. Obowiązek opodatkowania odszkodowań wypłaconych na podstawie zawartych ugód wynikał zaś i nadal wynika z powołanego wyżej przepisu art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Podnoszony w skardze zarzut dotyczący naruszenia przez organy podatkowe przepisów art. art. 120 i 121 § 1 Ordynacji podatkowej jest bezzasadny. Organy podatkowe rozpoznawały niniejszą sprawę w oparciu o obowiązujące przepisy, a z faktu, iż wniosek skarżącego o stwierdzenie nadpłaty został rozpatrzony odmownie, nie można konstruować zarzutu, że w postępowaniu naruszona została zasada budowania zaufania do organów podatkowych. Sądy administracyjne sprawują, stosownie do art. 184 Konstytucji RP oraz art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. nr 153, poz. 1270) , kontrolę działalności administracji publicznej w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z powyższym, aby wyeliminować z obrotu prawnego zaskarżony akt wydany przez ten organ, konieczne jest stwierdzenie, że doszło do naruszenia np. przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy ( art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a lub c ustawy z 30 sierpnia 2002r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153 poz. 1270 zwanej dalej p.p.s.a.) W przedmiotowej sprawie Sąd, biorąc pod uwagę przedstawione wywody, nie stwierdził naruszenia przez organy podatkowe przepisów prawa, zatem zasadne jest wydanie na podstawie art. 151 w związku z art. 132 p.p.s.a. orzeczenia oddalającego skargę.