II SA/Ke 1002/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi P. K. na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków gminnego zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowych warunków jego funkcjonowania I. stwierdza nieważność § 3 ust. 1 i 4, § 4 ust. 1, § 6 ust. 1 i 4, § 8 ust. 1 pkt 4 zaskarżonej uchwały; II. oddala skargę w pozostałej części. Dnia 16 lutego 2011 r., Rada Miasta działając na podstawie art. 9a ust. 15 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania aktu - Dz. U. z 2005 r. Nr 180, poz. 1493 ze zm.), zwanej dalej "u.p.p.r. oraz art. 18 ust. 2 pkt 15, art. 40 ust. 1, art. 41 ust.1 i art. 42 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. - w dacie podjęcia uchwały - Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) zwanej dalej "u.s.g.", podjęła [...] w sprawie trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków Gminnego Zespołu Interdyscyplinarnego w K. W. oraz szczegółowych warunków jego funkcjonowania. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższą uchwałę wniósł P. K., który domagając się stwierdzenia jej nieważności we wskazanym niżej zakresie zarzucił, że została ona wydana z istotnym naruszeniem prawa, tj.: 1) art. 9a ust. 3-5 i ust. 15 u.p.p.r., § 137 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie Zasad techniki prawodawczej (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 283), zwanego dalej "rozporządzeniem" w zw. z art. 7 i art. 94 Konstytucji RP polegające na przekroczeniu zakresu delegacji ustawowej poprzez określenie w § 3 ust. 1 uchwały katalogu podmiotów, których przedstawiciele wchodzą w skład zespołu interdyscyplinarnego, podczas gdy ww. przepisy wskazanej ustawy nie upoważniają Rady do określania katalogu tych podmiotów, albowiem zostały one w sposób wyczerpujący wskazane w art. 9a ust. 3 - 5 u.p.p.r.; 2) art. 9a ust.5 i ust. 15 u.p.p.r., § 137 rozporządzenia w zw. z art. 7 i 94 Konstytucji RP poprzez przekroczenie delegacji ustawowej poprzez częściowe powtórzenie i modyfikację w § 3 ust. 4 uchwały, wskazującego, że "w uzasadnionych wypadkach Burmistrz może poszerzyć skład Zespołu o przedstawicieli podmiotów, o których mowa w art. 9a ust. 5 ustawy", treści zapisu ustawowego z art.9a ust. 5 u.p.p.r., który określa, że w skład zespołu interdyscyplinarnego mogą wchodzić także prokuratorzy oraz przedstawiciele podmiotów innych niż określone w ust. 3, działających na rzecz przeciwdziałania przemocy w rodzinie; 3) art. 9a ust. 15 u.p.p.r. w zw. z art. 7 i 94 Konstytucji RP poprzez sformułowanie w § 4 ust. 1 uchwały przesłanek uzasadniających odwołanie członka Zespołu Interdyscyplinarnego w postaci: uzasadnionego wniosku podmiotu, o którym mowa w § 3 ust. 1 i 4 uchwały; w przypadku uzasadnionego podejrzenia o naruszenie zasad poufności danych i informacji uzyskanych w ramach działania w Zespole; w przypadku nieuzasadnionej absencji w posiedzeniach Zespołu, w sytuacji gdy Rada została upoważniona wyłącznie do określenia trybu i sposobu odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego. Nadto wskazanie w § 4 ust. 2 uchwały, że odwołanie członka Zespołu następuje w trybie zarządzenia Burmistrza, bez określenia procedury odwołanie członka Zespołu; 4) art. 9a ust. 10 i ust. 15 u.p.p.r., § 137 rozporządzenia w zw. z art. 7 i 94 Konstytucji RP poprzez przekroczenie zakresu delegacji ustawowej i powtórzenie w § 6 ust. 1 uchwały dotyczącym możliwości tworzenia przez Zespół grup roboczych treści zapisu ustawowego zawartego w art. 9a ust. 10 u.p.p.r., który określa, że zespół interdyscyplinarny może tworzyć grupy robocze w celu rozwiązywania problemów związanych z wystąpieniem przemocy w rodzinie w indywidualnych przypadkach; 5) art. 9b ust. 2 i ust. 3 oraz art. 9a ust. 15 u.p.p.r., § 137 rozporządzenia w zw. z art. 7 i 94 Konstytucji RP poprzez przekroczenie delegacji ustawowej i wskazanie w § 6 ust. 2 uchwały, że "zespół i grupy robocze wykonują w szczególności zadania określone w art. 9b ust. 2 i 3 ustawy", podczas gdy zadania zespołu interdyscyplinarnego oraz grup roboczych zostały określone w art. 9b ust. 2 i 3 ustawy; 6) art. 9a ust. 15 u.p.p.r., § 137 rozporządzenia w zw. z art. 7 i 94 Konstytucji RP poprzez przekroczenie delegacji ustawowej i wskazanie w § 6 ust. 4 u.p.p.r., że "uczestnictwo w posiedzeniach Zespołu i grup roboczych jest obowiązkowe", w sytuacji gdy ta regulacja nie mieści się w granicach ustawowego upoważnienia do określania warunków funkcjonowania zespołu interdyscyplinarnego; 7) art. 9a ust. 6 i ust. 15 u.p.p.r., § 137 rozporządzenia w zw. z art. 7 i 94 Konstytucji RP poprzez przekroczenie zakresu delegacji ustawowej i powtórzenie oraz modyfikację w § 7 ust. 1 uchwały stanowiącym, że "Przewodniczący Zespołu Interdyscyplinarnego zostaje wybrany spośród jego członków na pierwszym posiedzeniu w głosowaniu jawnym, zwykłą większością głosów w obecności co najmniej [...] składu Zespołu. Przewodniczącego wybiera się na okres kadencji Zespołu" treści zapisu ustawowego, tj. art. 9a ust. 6 u.p.p.r.; 8) art. 9a ust. 15 u.p.p.r., § 137 rozporządzenia w zw. z art. 7 i 94 Konstytucji RP poprzez sformułowanie w § 8 ust. 1 uchwały przesłanek uzasadniających odwołanie przewodniczącego Zespołu Interdyscyplinarnego w postaci: uzasadnionego wniosku co najmniej 3 członków Zespołu; pisemnej rezygnacji Przewodniczącego Zespołu; uzasadnionego, pisemnego wniosku Burmistrza; w przypadkach, o których mowa w § 4 ust. 1 uchwały, w sytuacji gdy Rada została upoważniona wyłącznie do określenia trybu i sposobu odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego. W uzasadnieniu skargi jej autor podniósł w szczególności, że zaskarżona uchwała jest aktem prawa miejscowego. Wnoszący skargę stwierdził, że Rada Miasta była zobowiązana w uchwale wskazać, w jakim trybie i w jaki sposób będą powoływani i odwoływani członkowie Zespołu Interdyscyplinarnego. Ponadto ustawodawca nałożył na Gminę obowiązek określenia warunków, na jakich Zespół ten będzie funkcjonował. Mając na uwadze treść art. 7 Konstytucji RP, wnoszący skargę uznał, że odstąpienie od tej zasady narusza związek formalny i materialny pomiędzy aktem wykonawczym a ustawą, co z reguły stanowi istotne naruszenie prawa. Nadto cytując art. 94 Konstytucji RP skarżący podniósł, że każda norma kompetencyjna musi być tak realizowana, aby nie naruszała innych przepisów ustawy. Zakres upoważnienia musi być zawsze ustalany przez pryzmat demokratycznego państwa prawnego, działania w granicach i na podstawie prawa oraz innych przepisów regulujących daną dziedzinę. Realizując kompetencję organ stanowiący musi uwzględniać wytyczne zawarte w upoważnieniu. W niniejszej sprawie upoważnienie dla Rady Miasta do uchwalenia zaskarżonego aktu prawa miejscowego wynikało z art. 9a ust. 15 u.p.p.r. Zaskarżone uregulowania przekraczają zakres delegacji ustawowej, istotnie naruszają normę kompetencyjną wskazaną w art. 9a ust. 15 u.p.p.r., jak również art. 9a ust. 3-5, ust. 5-6, ust. 10, art. 9b ust. 2-3 u.p.p.r. oraz § 137 rozporządzenia w zw. z art. 7 i art. 94 Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę G. K. Wielka uznała skargę za zasadną. Organ dodał, że uwzględniając zalecenia pokontrolne Wojewody Ś., obejmujące zaskarżoną uchwałę Rada Miejska w dniu 17 grudnia 2019 r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie określenia trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków Zespołu Interdyscyplinarnego do spraw przeciwdziałania przemocy w rodzinie oraz szczegółowych zasad jego funkcjonowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 oraz art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, przy czym uwzględniając skargę na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, Sąd stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Skarga P. K. jest częściowo zasadna. Nie jest sporne w sprawie, że zaskarżona uchwała stanowi akt prawa miejscowego. Stosownie do art. 40 ust. 1 u.s.g., na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy. Akty prawa miejscowego jako akty prawa powszechnie obowiązującego (art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP) mają charakter generalny, abstrakcyjny i obejmują swoim zasięgiem wszystkie podmioty funkcjonujące na obszarze swojego obowiązywania. Ponieważ zaskarżona uchwała jest aktem prawa miejscowego, w razie stwierdzenia, że istotnie narusza prawo, treść art. 94 ust. 1 u.s.g. zezwala na stwierdzenie jej nieważności przez sąd administracyjny w całości lub w części, bez względu na datę jej podjęcia. Stosownie do art. 91 ust. 1 u.s.g., nieważna jest uchwała organu gminy sprzeczna z prawem. Podstawą stwierdzenia takiego faktu jest uznanie, że doszło do istotnego naruszenia prawa. Do istotnych wad uchwały, skutkujących stwierdzeniem jej nieważności, zalicza się naruszenie przepisów wyznaczających kompetencje organów samorządu do podejmowania uchwał, naruszenie podstawy prawnej podjętej uchwały, naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego poprzez wadliwą ich interpretację oraz przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (por.: Z. Kmieciak, M. Stahl, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego, [...] Terytorialny 2001/1-2, s. 101-102). Stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić więc tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym, co jest oczywiste i bezpośrednie oraz wynika wprost z treści tego przepisu. Dokonując oceny legalności zaskarżonej uchwały należy mieć też na uwadze zasadę praworządności, wynikającą z art. 7 Konstytucji RP. Wymaga ona, aby materia regulowana wydanym aktem prawa wynikała z upoważnienia ustawowego, nie przekraczała zakresu tego upoważnienia, ale także realizowała wszystkie obowiązki z upoważnienia tego wynikające. Zgodnie z powołanym już wyżej art. 94 Konstytucji RP, organy samorządu terytorialnego wydają akty prawa miejscowego, obowiązujące na obszarze działania tych organów, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawach. Akty prawa miejscowego, jako źródło powszechnie obowiązującego prawa o ograniczonym zasięgu terytorialnym (art. 87 ust. 2), są aktami normatywnymi niższego rzędu, które powinny być zgodne z aktami prawnymi wyższego rzędu. Organ uchwałodawczy gminy ma zatem obowiązek przestrzegania zakresu upoważnienia udzielonego w ustawie w zakresie tworzenia aktów prawa miejscowego. W rozpoznawanej sprawie Rada Miasta działała na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 9a ust. 15 u.p.p.r., zgodnie z którym rada gminy określi w drodze uchwały, tryb i sposób powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowe warunki jego funkcjonowania. W uwzględnionej przez Sąd części, kontrolowana uchwała narusza powyższą normę w sposób istotny z powodu przekroczenia upoważnienia ustawowego w zakresie omówionych poniżej postanowień uchwały. Odnosząc się do zawartych w skardze zarzutów, Sąd podzielił stanowisko Prokuratora, kwestionującego zapisy § 3 ust. 1 uchwały, w którym postanowiono, że w skład Zespołu wchodzą w przedstawiciele: 1) MGOPS; 2) szkół, dla których organem prowadzącym jest Gmina; 3) jednostek służby zdrowia działających na terenie gminy K. W.; 4) Komendy Powiatowej Policji w K. W.; 5) Gminnej Komisji ds. Rozwiązywania Problemów Alkoholowych; 6) organizacji pozarządowych działających na terenie gminy K. W.; 7) Kuratorzy sądowi Sądu Rejonowego w K. W.. W tym miejscu podkreślić trzeba, że katalog podmiotów wchodzących w skład zespołu interdyscyplinarnego został wyczerpująco uregulowany w art. 9a ust. 3-5 u.p.p.r. Zgodnie z art. 9a ust. 3 tej ustawy w skład zespołu interdyscyplinarnego wchodzą przedstawiciele: 1) jednostek organizacyjnych pomocy społecznej; 2) gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych; 3) Policji; 4) oświaty; 5) ochrony zdrowia; 6) organizacji pozarządowych. W skład zespołu interdyscyplinarnego wchodzą także kuratorzy sądowi (ust. 4). W skład zespołu interdyscyplinarnego mogą wchodzić także prokuratorzy oraz przedstawiciele podmiotów innych niż określone w ust. 3, działających na rzecz przeciwdziałania przemocy w rodzinie (ust. 5). Omawiany przepis uchwały istotnie zatem narusza prawo, co zresztą dostrzegł organ gminy, podejmując kolejną uchwałę w tym przedmiocie nr [...] z dnia 17 grudnia 2019 r. Odnosząc się w sposób całościowy do powyższych regulacji tut. Sąd - w składzie orzekającym w niniejszej sprawie - podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie (przedstawione na kanwie podobnego zagadnienia) w wyroku z dnia 24 listopada 2021 r. o sygn. akt III OSK [...], w którym wskazano że żaden z przepisów u.p.p.r., a w tym ani art. 9a ust. 15, ani też art. 9a ust. 3, ust. 4 i ust. 4 u.p.p.r. nie upoważniały organu stanowiącego gminy do określenia katalogu tych podmiotów - gdyż został on określony w samej ustawie. Skoro ustawodawca określił podmioty, których przedstawiciele wchodzą w skład zespołu interdyscyplinarnego, to powtórzenie tej regulacji w uchwale stanowi naruszenie prawa. Tym samym Rada Miasta wykroczyła poza zakres upoważnienia ustawowego zawartego w u.p.p.r. do określenia trybu, sposobu powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowych warunków jego funkcjonowania. W tym miejscu należy podkreślić - za Naczelnym Sądem Administracyjnym - że zgodnie z art. 94 Konstytucji RP organy samorządu mogą wyłącznie na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie ustanawiać akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Zasadę tę potwierdza obowiązujący w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały art. 40 ust. 1 u.s.g. wprost stanowiący, że gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy wyłącznie na podstawie upoważnień ustawowych. Skoro akt prawa miejscowego jest wydawany na podstawie delegacji ustawowej, to tylko przestrzeganie tak zakresu podmiotowego jak i przedmiotowego tej delegacji daje podstawy do uznania danego aktu za zgodny z prawem. Przepis aktu prawa miejscowego nie może ponownie regulować tego samego, co już jest uregulowane w ustawie. Dopuszczalność powtórzeń tej samej regulacji w akcie hierarchicznie niższego rzędu jest zasadniczo niedopuszczalna i nie może prowadzić do powstawania sprzeczności w systemie prawa, a w tym do sytuacji, w której jedna i ta sama norma prawna zostałaby uregulowana w dwóch hierarchicznie odrębnych aktach prawnych i uchylenie jednego z tych aktów nie skutkowałoby automatycznie pozbawieniem obowiązywania danej normy w innym akcie prawnym. W tym kontekście nawet całościowe uregulowanie danej materii w akcie prawa miejscowego nie sposób uznać za prawidłowe. Zasadny okazał się również zarzut Prokuratora dotyczący § 3 ust. 4 uchwały, zgodnie z którym, cyt. "W uzasadnionych przypadkach Burmistrz może poszerzyć skład Zespołu o przedstawicieli podmiotów, o których mowa w art. 9a ust. 5 ustawy". Powyższy przepis uchwały istotnie narusza prawo, bowiem w zależności od bliżej nieokreślonych "uzasadnionych przypadków" dopuszcza możliwość poszerzenia skład Zespołu o podmioty, których udział w zespole tym ustawodawca przewidział w art. 9a ust. 5 u.p.p.r., stanowiąc, że w skład zespołu interdyscyplinarnego mogą wchodzić także prokuratorzy oraz przedstawiciele podmiotów innych niż określone w ust. 3, działających na rzecz przeciwdziałania przemocy w rodzinie. Powołany przepis ustawy nie uzależnia możliwości udziału wskazanych podmiotów od zaistnienia jakichkolwiek przypadków, a zatem § 3 ust. 4 uchwały istotnie narusza art. 9a ust. 5 u.p.p.r. poprzez modyfikację normy w nim zawartej. Zapis § 3 ust. 4 uchwały przekracza zakres delegacji ustawowej określonej w art. 9a ust. 15 u.p.p.r., nie stanowi on bowiem o trybie i sposobie powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego. W konsekwencji stwierdzenia nieważności § 3 ust. 1 i 4 uchwały koniecznym okazało się wyeliminowanie § 4 ust. 1 uchwały, odwołującego się do postanowień § 3 ust. 1 i 4 tej uchwały (pkt 1). Niezależnie od powyższego wskazać przyjdzie, że § 4 ust. 1 uchwały wskazując, że odwołanie członka Zespołu może nastąpić w przypadku uzasadnionego podejrzenia o naruszenie zasad poufności danych i informacji uzyskanych w ramach działania w Zespole (pkt 2) oraz w przypadku nieuzasadnionej absencji w posiedzeniach Zespołu (pkt 3) stanowi, wykroczenie poza delegację ustawową określoną w art. 9a ust. 15 u.p.p.r. W orzecznictwie zgodnie wskazuje się bowiem, że przepis ten nie upoważnia do wprowadzania materialnoprawnych przyczyn pozbawienia członkostwa, a jedynie do określenia procedury pozbawienia tego członkostwa (por. wyroki WSA w Bydgoszczy z dnia 21 lipca 2020 r. sygn. II SA/Bd [...]; w K. z dnia 26 maja 2021 r., sygn. II SA/Ke [...], z dnia 22 lipca 2021 r., sygn. II SA/Ke [...]). W tym ostatnim kontekście nie mogły odnieść skutku zarzuty Prokuratora, kwestionującego § 4 ust. 2 uchwały, zgodnie z którym odwołanie członka Zespołu następuje w trybie zarządzenia Burmistrza. Regulacja ta stanowi prawidłową realizację upoważnienia ustawowego zawartego w art. 9a ust. 15 u.p.p.r. do określenia trybu i sposobu odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego. Odnośnie zaś do § 6 ust. 1 uchwały rację ma Prokurator, że regulacja ta stanowi niedopuszczalne powtórzenie zapisu ustawowego zawartego w art. 9a ust. 10 u.p.p.r. Rada określiła, że w celu rozwiązywania problemów związanych z wystąpieniem przemocy w rodzinie w indywidualnych przypadkach, Zespół może tworzyć grupy robocze. Natomiast art. 9a ust. 10 u.p.p.r. stanowi, że zespół interdyscyplinarny może tworzyć grupy robocze w celu rozwiązywania problemów związanych z wystąpieniem przemocy w rodzinie w indywidualnych przypadkach. Z kolei § 6 ust. 2 uchwały, w którym wskazano, że Zespół i grupy robocze wykonują w szczególności zadania określone w art. 9b ust. 2 i 3 ustawy, wbrew zarzutom skargi, nie stanowi istotnego naruszenia prawa. Zakwestionowany przepis uchwały stanowi jedynie odesłanie do odpowiedniego przepisu ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie. Zapis ten nie narusza delegacji ustawowej, tym bardziej nie wprowadza do uchwały niedopuszczalnych powtórzeń, ani nie stanowi modyfikacji normy ustawowej. Zasadny okazał się natomiast zarzut dotyczący § 6 ust. 4 uchwały, zgodnie z którym uczestnictwo w posiedzeniach Zespołu i grup roboczych jest obowiązkowe. Zakres upoważnienia ustawowego wynikający z art. 9a ust. 15 u.p.p.r. nie upoważniał organu stanowiącego gminy do wprowadzenia wymogu obowiązkowego uczestnictwa w spotkaniach Zespołu. Wprowadzenie tego wymogu nie mieści się w granicach upoważnienia ustawowego do określenia warunków funkcjonowania zespołu. Pojęcie warunków funkcjonowania zespołu nie obejmuje obowiązków jego członków. Takie stanowisko zostało także zaaprobowane przez sądy administracyjne (por. wyrok NSA z 29 września 2021 r., sygn. akt III OSK [...], wyrok WSA w Gdańsku z 19 grudnia 2019 r., sygn. akt III SA/Gd [...], wyrok WSA w Kielcach z 7 października 2020 r. sygn. akt II SA/Ke [...], dostępne [...]). Podkreślić przy tym należy, że kwestionowana regulacja z uwagi na brak określenia jakichkolwiek wyjątków istotnie narusza prawo. Zdaniem Sądu, § 7 ust. 1 uchwały, stanowiący, że przewodniczący Zespołu zostaje wybrany spośród jego członków na pierwszym posiedzeniu w głosowaniu jawnym, zwykłą większością głosów w obecności co najmniej [...] składu Zespołu. Przewodniczącego wybiera się na okres kadencji Zespołu, stanowi prawidłową realizację upoważnienia ustawowego zawartego w art. 9a ust. 15 u.p.p.r. do określenia trybu i sposobu odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego. Postanowienia zawarte w § 7 ust. 1 uchwały określają bowiem tryb i sposób wyboru Przewodniczącego Zespołu, nie stanowi zatem powtórzenia ani modyfikacji treści art. 9a ust. 6 u.p.p.r. Stwierdzenie nieważności § 8 ust. 1 pkt 4 uchwały jest zaś skutkiem unieważnienia § 4 ust. 1 uchwały, jako wydanego bez podstawy prawnej zawartej w delegacji ustawowej. Natomiast w pozostałym zakresie postanowienia § 8 ust. 1 uchwały określające tryb i sposób odwołania Przewodniczącego Zespołu stanowią prawidłową realizację upoważnienia ustawowego. W tym stanie faktycznym i prawnym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., natomiast w punkcie II sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.