II SA/Ke 1003/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak, Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2017 r. sprawy ze skargi J. G. na akt Starosty z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu I. uchyla zaskarżony akt; II. uznaje obowiązek Starosty do dokonania na rzecz J. G. zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu w wysokości 425 (czterysta dwadzieścia pięć) złotych; III. zasądza od Starosty na rzecz J. G. kwotę 425 (czterysta dwadzieścia pięć) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z 22 sierpnia 2016 r. J.G. zwrócił się do Starosty o zwrotu opłaty w wysokości 425 zł za wydanie karty pojazdu dla samochodu Mazda 323F o nr rejestracyjnym [...]. Pismem z [...] Starosta odmówił zwrotu żądanego świadczenia wskazując, że wskutek skargi Rzecznika Praw Obywatelskich Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z 17 stycznia 2006 r. (sygn. 3/A/2006) orzekł, że § 1 ust. 1 wskazanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie opłat za kartę pojazdów (Dz. U. nr 137 poz. 1310) jest niezgodny z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym oraz art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP i traci on moc obowiązującą z dniem 1 maja 2006 r. Wyrok ten jest ostateczny. Jednakże, zdaniem organu, nie powoduje to, że właściciele pojazdów sprowadzonych z zagranicy mogą na jego podstawie automatycznie, w trybie administracyjnym, otrzymać zwrot opłat za kartę pojazdu, gdyż osoby, które uiściły opłatę na podstawie przepisu niezgodnego z Konstytucją mogą dochodzić odszkodowania w zakresie naprawienia powstałej szkody na drodze sądowej. W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa z 14 września 2016 r. (data nadania) J.G. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa dokonanego pismem z [...] poprzez uchylenie czynności w przedmiocie odmowy zwrotu nienależnie uiszczonej nadpłaty za wydanie karty pojazdu i przyznanie wnioskowanej nadpłaty. W odpowiedzi z 20 września 2016 r. organ poinformował, że w celu ustosunkowania się do tego wezwania konieczne jest przedstawienie przez stronę dowodu wpłaty. Strona dowód ten przedstawiła 3 października 2016 r. Skargę (wysłaną 26 października 2016 r.) na czynność z zakresu administracji publicznej Starosty z [...] w sprawie odmowy nienależnie uiszczonej nadpłaty za wydanie karty pojazdu, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach złożył reprezentowany przez radcę prawnego J. G. Autor skargi zarzucił zaskarżonej czynności sprzeczność z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 17 stycznia 2006 r., U 6/04, a także naruszenie art. 190 ust. 4 ustawy zasadniczej w związku z tym wyrokiem. Mając powyższe na uwadze strona skarżąca wniosła o stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności, uznanie obowiązku organu do zwrotu na rzecz skarżącego nienależnie uiszczonej kwoty 425 zł za wydanie karty pojazdu oraz zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu wnoszący skargę powołując się na uchwałę 7 sędziów NSA z 4 lutego 2008 r. oraz uchwałę Sądu Najwyższego z 16 maja 2007 r., sygn. akt III CZP 35/07 wskazał, że uprawnionemu przysługuje prawo wyboru drogi postępowania zmierzającego do zwrotu nadpłaty, gdyż może on skorzystać z przepisów administracyjnych i zwrócić się o zwrot do organu, a później ewentualnie wnieść skargę do sądu administracyjnego, lub skorzystać z drogi cywilnej. Ponadto dodał, że jeżeli uprawniony wybrał drogę administracyjną to przepisy cywilne dotyczące przedawnienia nie obowiązują. Autor skargi podniósł także, że organ wyraźnie w piśmie z [...]potwierdził, że skarżącemu została wydana przedmiotowa karta pojazdu, a w konsekwencji okolicznością niepodważalną jest, że musiał on uiścić opłatę od jej wydania w wysokości 500 zł, co zostało również stwierdzone dowodem wpłaty. W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., a ewentualnie o jej oddalenie. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi organ podniósł, że niniejsza sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Wskazał, że od 1 stycznia 2010 r. opłata za wydanie karty pojazdu, o której mowa w ustawie Prawo o ruchu drogowym, stanowi w rozumieniu art. 60 pkt 7 ustawy o finansach publicznych środki publiczne będące nieopodatkowanymi należnościami budżetowymi o charakterze publicznoprawnym. Nie ma to zastosowania do opłat nienależnie pobranych przed tym dniem i podlegających zwrotowi. Nie będą to opłaty w myśl art. 72 Ordynacji podatkowej, gdyż takimi stały się dopiero po dniu 1 stycznia 2010 r., lecz świadczeniem pobranym bez podstawy prawnej, która została zakwestionowana przez powołane orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego. Zdaniem organu art. 115 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych zawiera normę intertemporalną, według której do spraw dotyczących należności budżetowych, wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Wniosek o oddalenie skargi organ uzasadnił zarzutem przedawnienia podnosząc, że sprawy opłaty za kartę pojazdu nadpłaconej przed 1 stycznia 2010 r. powinny być rozstrzygane przy zastosowaniu przepisów dotychczasowych. W niniejszej sprawie, zdaniem Starosty, zgodnie z zapisem w ustawie Ordynacja podatkowa, przedawnienie nastąpiło z upływem 5 lat od końca roku, w którym nastąpiła opłata, tj. z końcem 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Na wstępie, w związku z zarzutem podniesionym w odpowiedzi na skargę, należy rozważyć, czy zaskarżona czynność podlega w ogóle kontroli sądu administracyjnego, a mianowicie czy objęta jest katalogiem aktów i czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 717 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Wspomniany zarzut nie jest trafny, gdyż kwestia właściwości sądu administracyjnego do orzekania w sprawach dotyczących żądania zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310), była już przedmiotem uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 3/07 (dostępnej na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). W uchwale tej NSA stwierdził, że skierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 ww. rozporządzenia, jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Sąd jednocześnie zaznaczył, że przyjęcie takiego stanowiska nie oznacza, że niedopuszczalna jest droga sądowa przed sądem powszechnym dla dochodzenia roszczenia o zapłatę, którego podstawę stanowi nienależne pobranie opłaty za wydanie karty pojazdu. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił w tym zakresie stanowisko wyrażone w uchwale Sądu Najwyższego z 16 maja 2007 r., sygn. akt III CZP 35/07, że o dopuszczalności drogi sądowej przed sądem powszechnym decyduje przede wszystkim podstawa prawna wskazana przez powoda, a nie to, czy określone roszczenie rzeczywiście istnieje. Stwierdzenie w postępowaniu sądowo- administracyjnym, że określony obowiązek administracyjny strony istnieje lub nie istnieje w określonym zakresie, nie wyklucza zatem dochodzenia przez stronę roszczenia o zapłatę w zakresie dotyczącym tego obowiązku, jeżeli organ nie wykona świadczenia. Rozstrzygnięcie sądu administracyjnego o istnieniu lub nieistnieniu takiego obowiązku może mieć natomiast zasadnicze znaczenie w toku rozpoznawania sprawy cywilnej o zapłatę. Odnosząc się do formalnej dopuszczalności skargi należy wskazać, że stosownie do art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W przypadku aktów lub czynności określonych w art. 3 ust 2 pkt 4 p.p.s.a., skargę można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a.). Wskazane powyżej warunki formalne do rozpoznania skargi na zaskarżony akt Starosty zostały spełnione, gdyż skarga została poprzedzona stosownym wezwaniem właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa i została wniesiona w terminie. Dokonując merytorycznej oceny zaskarżonego aktu wskazać należy, że karta pojazdu jako dokument identyfikujący pojazd została wprowadzona 1 lipca 1999 r. (art. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 1997 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym, Dz. U. Nr 160 poz. 1086). Przepis art. 77 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U z 2017 r., poz. 128) stanowi, że kartę pojazdu dla samochodu innego niż pochodzącego od producenta lub importera nowych pojazdów, wydaje za opłatą starosta przy pierwszej rejestracji pojazdu. W ustępie 4 pkt 2 tego przepisu zawarto delegację dla ministra właściwego do spraw transportu, do określenia w drodze rozporządzenia wysokości opłaty za kartę pojazdu. Jednocześnie w art. 77 ust. 5 tej ustawy wskazano, że ustalając w rozporządzeniu wysokość opłaty należy uwzględnić znaczenie tych dokumentów dla rejestracji pojazdu oraz wysokość kosztów związanych z drukiem i dystrybucją kart pojazdu. W wykonaniu powyższej delegacji wydane zostało rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 19 czerwca 1999 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. nr 57, poz. 612). Rozporządzenie to zostało uchylone przez rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 4 marca 2002 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu, które z kolei uchylone zostało rozporządzeniem tego Ministra z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. z 2003 r., Nr 137, poz. 1310). To ostatnie rozporządzenie obowiązywało do 14 kwietnia 2006 r. Przepis § 1 ust. 1 rozporządzenia z dnia 28 lipca 2003 r. został jednak uznany przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodny z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (wyrok z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt U 6/04). Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, określona w tym przepisie wysokość opłaty za wydanie karty pojazdu jest zawyżona, albowiem nie uwzględnia ustawowych wytycznych do określenia wysokości tej opłaty zawartych w art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Organ wydający rozporządzenie nie jest bowiem umocowany do działania poza granicami upoważnienia, dla realizacji założeń w ustawie przemilczanych. Pomimo tego, ustalając wysokość opłaty, nie ograniczył się do uwzględnienia rzeczywistego znaczenia karty pojazdu dla rejestracji pojazdu oraz kosztów związanych z drukiem i dystrybucją karty lecz ustalił opłatę, uwzględniającą dodatkowo koszty innych zadań administracji publicznej, których ustawodawca w udzielonej Ministrowi delegacji nie przewidział. Oznacza to, że przepis ten niezgodny jest z art. 92 ust. 1 Konstytucji, który nakazuje wydawanie rozporządzeń w celu wykonania ustaw. Jednocześnie Trybunał stwierdził, że zakwestionowany przepis jest niezgodny z art. 217 Konstytucji RP, albowiem opłata w części wynikającej z jej podwyższenia ponad ustawowe kryteria stanowi nową daninę publiczną. Tego typu daniny mogą być nakładanie jedynie ustawą, na co Trybunał wielokrotnie zwracał uwagę (np. orzeczenie K 2/03). Mając ponadto na uwadze możliwe skutki finansowe wydanego wyroku, Trybunał Konstytucyjny orzekł o utracie mocy obowiązującej kwestionowanego przepisu rozporządzenia dopiero z dniem 1 maja 2006 r. Dokonane odroczenie utraty mocy obowiązującej przepisu nie oznacza jednak, że w okresie jego pozostawania w obrocie prawnym, był on - w zakresie ustalenia wysokości opłaty za kartę pojazdu - w zgodzie z udzielonym ministrowi właściwemu w sprawach transportu ustawowym upoważnieniem oraz w zgodzie z Konstytucją RP. Wręcz przeciwnie, uwzględniając stanowisko Trybunału Konstytucyjnego przedstawione w uzasadnieniu wyroku z 17 stycznia 2006 r., nie budzi wątpliwości Sądu, iż zakwestionowany przepis stanowił od chwili jego wydania przepis niekonstytucyjny, wykraczający poza zakres udzielonej przez ustawodawcę delegacji. Zatem wskazana przez Trybunał data odnosi się jedynie do utraty mocy obowiązującej przepisu, nie zaś do oceny tego przepisu jako niekonstytucyjnego. Skoro zatem opłata stanowiąca przedmiot sprawy pobrana została na podstawie § 1 rozporządzenia z dnia 28 lipca 2003 r., co do którego Trybunał Konstytucyjny stwierdził niezgodność zarówno z ustawą jak i z Konstytucją, to pomimo, że utrata mocy obowiązującej tego przepisu została odroczona do 1 maja 2006 r., podnieść należy, że § 1 ww. rozporządzenia był niekonstytucyjny i sprzeczny z ustawą od samego początku jego obowiązywania. Podkreślenia przy tym wymaga, iż w myśl art. 178 Konstytucji RP sędziowie w zakresie sprawowania swego urzędu są niezawiśli i podlegają jedynie Konstytucji i ustawom. Oznacza to, że sędziowie orzekający w danej sprawie związani są jedynie aktami rangi ustawowej. W sytuacji zatem, gdy Sąd stwierdzi niekonstytucyjność aktu niższej niż ustawa rangi, może odmówić z tego powodu jego zastosowania. Konsekwencją uznania przepisu rozporządzenia z dnia 28 lipca 2003 r. za niekonstytucyjny w dacie jego zastosowania przez organ jest ustalenie, że poddany kontroli sądowej akt Starosty wydany został bez podstawy prawnej. Organ odmówił bowiem skarżącemu zwrotu części uiszczonej przez niego opłaty pomimo faktu, iż jej pobranie w wysokości 500 zł nastąpiło na mocy przepisu wykraczającego poza zakres udzielonego ministrowi upoważnienia, w wysokości zawyżonej w stosunku do wskazań określonych w art. 77 ust. 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Przedstawione stanowisko Sądu znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który oddalił skargi kasacyjne wniesione od orzeczeń uchylających akty Starostów odmawiających zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu i stwierdzających uprawnienie do otrzymania zwrotu tej opłaty m.in. w wyrokach z: 16 października 2009 r. I OSK 52/09, 2 marca 2011 r. sygn. akt I OSK 652/10 i I OSK 626/10, z 9 lutego 2011 r. sygn. akt I OSK 1735/10, I OSK 1731/10, I OSK 1733/10, I OSK 1734/10 i I OSK 1748/10, z 22 marca 2011 r. sygn. akt I OSK 727/10, z 17 stycznia 2017 r. I OSK 1901/16 (wszystkie dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc się do argumentacji organu przemawiającej, jego zdaniem, za odrzuceniem skargi, jak i uzasadniającej podniesiony zarzut przedawnienia zauważyć należy, że ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1870), na którą powołuje się organ, obowiązuje od dnia 1 stycznia 2010 r. Przewiduje ona, że środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym są m.in. dochody pobierane przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw (art. 60 ust. 1 pkt 7) oraz wskazuje, że do spraw dotyczących takich należności stosuje się odpowiednio przepisy działu III Ordynacji podatkowej (art. 67). W art. 115 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. nr 157, poz. 1241 ze zm.) zawarto normę intertemporalną, zgodnie z którą do spraw dotyczących niepodatkowych należności budżetowych, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Nie sposób uznać, że powołana norma odnosi się do stanu faktycznego zaistniałego w rozpoznawanej sprawie, gdyż regulacja ta dotyczy wyłącznie spraw "w toku", a nie spraw już zakończonych, dla których ustawodawca nie przewidywał decyzyjnego trybu załatwienia. Gdyby bowiem do zwrotu należności pobranej pod rządami poprzednio obowiązujących przepisów z zakresu prawa administracyjnego, które nie przewidywały przedawnienia roszczeń w tym zakresie, stosować wprost przepisy nowej ustawy o finansach publicznych, wówczas postępowanie zostałoby poddane regulacjom określonym w art. 61 i nast. ustawy o finansach publicznych, przewidujących decyzyjny tryb rozstrzygania spraw. Oznaczałoby to również, że z mocy art. 67 in fine tej ustawy, odpowiednie zastosowanie miałyby przepisy Ordynacji podatkowej, co skutkowałoby koniecznością zastosowania terminów przedawnienia wynikających z tej ustawy. Byłoby to jednak sprzeczne z treścią przepisów obowiązujących w dacie pobrania opłaty, które nie przewidywały dla czynności zwrotu opłaty jakichkolwiek terminów przedawnienia (por. wyrok WSA w Białymstoku z 28 czerwca 2012r., sygn. II SA/Bk 291/12, wyrok WSA w Opolu z 29 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Op 669/11). W rezultacie, w niniejszej sprawie powinien mieć zastosowanie dotychczasowy tryb rozstrzygania przez organ tego typu kwestii (dotyczących zwrotu nadpłaconej opłaty za kartę pojazdu) – w formie czynności, na którą przysługuje skarga do sądu administracyjnego – nie zaś w drodze decyzji, wydawanej na podstawie art. 61 ustawy o finansach publicznych. Skoro bowiem ustawa o finansach publicznych weszła w życie 1 stycznia 2010 r., to przepisy art. 60, art. 61 i art. 67 tej ustawy należy odnieść do dochodów pobieranych na podstawie obowiązujących przepisów, a nie w oparciu o nieobowiązujący już przepis rozporządzenia, wydanego w dodatku z przekroczeniem upoważnienia ustawowego. Dla oceny prawidłowości ustalenia i pobrania opłat za wydanie karty pojazdu zasadnicze znaczenie powinien mieć stan prawny obowiązujący w dacie pobierania tej opłaty – a nie w dacie rozpatrywania wniosku o zwrot takiej nadpłaty – stosownie do art. 2 Konstytucji. Z ustanowionej w tym przepisie zasady demokratycznego państwa prawnego wynika bowiem zakaz stosowania nowo stanowionych uregulowań prawnych do zdarzeń, które miały miejsce przed ich wejściem w życie. W szczególności dotyczy to zdarzeń, z którymi prawo nie wiązało dotąd skutków prawnych przewidzianych nowymi unormowaniami. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 146 § 1 i 2 p.p.s.a. uchylił zaskarżony akt (pkt I wyroku) i uznał obowiązek Starosty do dokonania na rzecz skarżącego zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu w wysokości 425 zł – tj. w wysokości pobranej ponad kwotę wynikającą z art. 77 ust. 3 w związku z ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym (pkt II wyroku). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., a na zasądzoną kwotę składa się: wpis stosunkowy w kwocie 100 zł obliczony od wartości przedmiotu sporu w wysokości 425 zł (ponieważ skarżący uiścił wpis w wysokości 200 zł, różnica zostanie mu zwrócona osobnym zarządzeniem), 240 zł wynagrodzenia pełnomocnika, 68 zł zwrotu kosztów przejazdu pełnomocnika na rozprawę sądową oraz 17 zł kosztów opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa. Wynagrodzenie pełnomocnika zostało obliczone na podstawie § 14 pkt 1 podpunkt 1 lit. a w związku z § 2 pkt 1 (w wysokości obowiązującej do 27 października 2016 r.) w związku z § 15 pkt 3 podpunkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2015.1804). Stawka minimalna z § 2 pkt 1 została ustalona w wysokości 120 zł, a nie 90 zł, gdyż postępowanie sądowe w niniejszej sprawie zostało wszczęte 26 października 2016 r. (data nadania skargi do organu), a stosownie do § 21 tego rozporządzenia do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Nadto mając na uwadze nakłada pracy radcy prawnego w niniejszej sprawie Sąd na podstawie § 15 pkt 3 podpunkt 1 ustalił jego wynagrodzenie w podwójnej stawce minimalnej. Wysokość zwrot kosztów przejazdu pełnomocnika skarżącego na rozprawę została obliczona w oparciu o § 2 pkt 1 podpunkt 1 lit. b Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz.U.2002.27.271), który stanowi, że koszty używania pojazdów do celów służbowych pokrywa pracodawca według stawek za 1 kilometr przebiegu pojazdu, które nie mogą być wyższe niż dla samochodu osobowego o pojemności skokowej silnika powyżej 900 cm3 - 0,8358 zł. Wskazać należy, że odległość pomiędzy siedzibą WSA w Kielcach przy ul. Prostej, a placem Kościuszki w miejscowości Jędrzejów, gdzie znajduje się kancelaria pełnomocnika skarżącego wyniosła najkrótszą drogą 40,8 km. Podróż do miejsca docelowego i droga powrotna to łącznie 81,6 km. Podróż przebyto prywatnym samochodem osobowym z silnikiem powyżej 900 cm3, marki Renault Thalia. Zwrot z tytułu kosztów przejazdu wynosi w zaokrągleniu w dół 68,00 zł. (81,6 km x 0,8358 zł). Stosownie do art. 205 § 3 p.p.s.a. przysługujące stronie należności z tytułu kosztów przejazdów ustala się i wypłaca według zasad określonych w przepisach działu 2 tytułu III ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Zgodnie zaś z art. 85 ust. 2 w zw. z art. 91 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych górna granica przyznawanych stronie kosztów stanowi wysokość kosztów przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju. Unormowania wskazanego rozporządzenia nie dotyczą wprost pełnomocników z wyboru (dotyczą stron postępowania) i kosztów przejazdu, które oni ponoszą realizując zleconą im pomoc prawną, niemniej jednak mają do nich zastosowanie, skoro brak jest przepisów wykonawczych, które bezpośrednio - w odniesieniu do tych podmiotów - inaczej regulowałyby należne im za te przyjazdy stawki, co można wywieść z postanowienia SN z dnia 30 marca 2015r., II KO 83/14.