II SA/Ke 105/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak (spr.), Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2017 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. G. i K. G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 grudnia 2016 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Decyzją z dnia 9 grudnia 2016 r. znak: [...],Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (WINB), po rozpatrzeniu odwołania A. i K. małż. G., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (PINB) z dnia 27 lipca 2016 r. znak: [...] nakazującą A. i K. małż. G. dokonanie rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu wiaty produkcyjnej o konstrukcji stalowej i wymiarach zewnętrznych 20,16 x 5,73 m na działce nr ewid. 93 w miejscowości M. gm. K. W uzasadnieniu organ II instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Decyzją z dnia 5 marca 2014 r. PINB, działając w oparciu o wyniki oględzin z dnia 30 stycznia 2014 r., oświadczenia K. G. oraz fragmenty wyrysu i wypisu obowiązującego planu miejscowego miasta i gminy K., nakazał małżonkom G. rozbiórkę ww. obiektu budowlanego. Decyzją z dnia 27 czerwca 2014 r. WINB w trybie odwoławczym uchylił tę decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Postanowieniem z dnia 17 września 2014 r. PINB zawiesił z urzędu przedmiotowe postępowanie administracyjne do czasu ostatecznego uchwalenia zmian planu miejscowego. W dniu 30 września 2014 r. do organu I instancji wpłynęło pismo z Urzędu Miasta i Gminy K. informujące o toczącej się procedurze zmiany planu miejscowego zatwierdzonego uchwałą z dnia 31 maja 2006 r. nr [...]. Termin uchwalenia zmiany planu przewidywany był najwcześniej za około 6 miesięcy. Natomiast w dniu 14 kwietnia 2016 r. do organu wpłynęło pismo UMiG w K. informujące o wejściu w życie w dniu 18 listopada 2015 r. ustawy z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji, wprowadzającej istotne zmiany do Ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ("Upzp"), prawdopodobnie uniemożliwiające zakończenie procedury zmiany planu miejscowego. W związku z powyższym, PINB postanowieniem z dnia 8 czerwca 2016 r. podjął z urzędu przedmiotowe postępowanie administracyjne, a następnie wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia 27 lipca 2016 r., powołując w podstawie prawnej art. 37 ust. 1 pkt 2 i art. 54 ust. 1 obowiązującej do końca 1994 roku Ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane ("UPb z 1974 r."). W odwołaniu A. i K. małż. G. zarzucili ww. rozstrzygnięciu naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 37 ust. 1 pkt 2 UPb z 1974 r. oraz naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 80, art. 77 i art. 7 Kpa. Podnieśli, że przedmiotowa wiata została wybudowana w roku 1993 przed rozpoczęciem prowadzenia obecnej działalności gospodarczej, jako obiekt gospodarczy związany z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Podnieśli ponadto, ze wystąpili o zmianę klasyfikacji gruntów dla działki nr 93. Decyzja Burmistrza K. z dnia 30 marca 1998 r. zmieniająca dla części działki nr 93, na terenie której znajduje się przedmiotowa wiata, rodzaj użytku jako terenu zabudowanego Bi, znalazła odzwierciedlenie w zmianie planu miejscowego uchwałą nr [...], jednak przy uchwalaniu aktualnie obowiązującego planu miejscowego nastąpiła omyłkowa zmiana przeznaczenia gruntów na obszarze działki nr 93, co wykluczyło możliwość prowadzenia działalności w zakresie przeróbki drewna wraz koniecznymi na ten cel budynkami gospodarczymi. Ponowna zmiana planu miejscowego uwzgledniająca faktyczne wykorzystanie działki nr 93 miała nastąpić w roku 2015. W toku postępowania odwoławczego do akt sprawy załączono pismo z Urzędu Miasta i Gminy K. z dnia 3 października 2016 r., z którego wynika, że zgodnie z ustaleniami planu miejscowego zatwierdzonego uchwałą z dnia 28 grudnia 1991 r. nr 52/91, ze zmianami wprowadzonymi uchwałą z dnia 28 listopada 1994 r. nr IV/30/94, działka nr 93 znajdowała się w części od strony drogi powiatowej na obszarze oznaczonym symbolem 18.3.MN,MR jako tereny zabudowy mieszkaniowej, jednorodzinnej i zagrodowej, a w dalszej części na obszarze oznaczonym symbolem 18.UR1 jako teren projektowanych usług rzemieślniczych – zakład przerobu drewna – tartak. W piśmie tym poinformowano ponadto, że ww. plan miejscowy utracił moc w związku z art. 87 ust. 3 Upzp. W dniu 21 listopada 2016 r. do organu odwoławczego wpłynęło kolejne pismo z UMiG K., w którym poinformowano, że przed wejściem w życie uchwały z dnia 28 listopada 1994 r. działka nr 93 znajdowała się w części od strony drogi powiatowej na obszarze oznaczonym symbolem 18.3.MN,MR jako tereny zabudowy mieszkaniowej, jednorodzinnej i zagrodowej, a w dalszej części na obszarze oznaczonym symbolem RP jako tereny upraw polowych. Organ odwoławczy ustalił, że w niniejszej sprawie nastąpiło wybudowanie wiaty o pow. zabudowy 115,52 m², wykonanej ze stalowych słupów, stanowiących oparcie dla stalowych płatwi i krokwi tworzących dach pokryty blachą trapezową. Ściany przedmiotowego obiektu są drewniano-stalowe. Wiata ze znajdującymi się w niej maszynami i urządzeniami do obróbki drewna, wyposażona w instalację elektryczną, usytuowana jest w środkowej części działki, w odległości 47,74 m od budynku mieszkalnego usytuowanego w przedniej części działki. Według oświadczenia inwestorów wiata, wybudowana samowolnie w roku 1993, od 1997-98 roku wykorzystywana jest jako osłona maszyn i urządzeń służących do obróbki drewna. Organ zakwalifikował ww. obiekt do obiektów budowlanych w rozumieniu art. 3 ust. 1 Ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ("UPb z 1994 r."). Z uwagi na datę wybudowania przedmiotowej wiaty, postepowanie prowadzone było w myśl art. 103 ust. 2 UPb z 1994 r. w trybie art. 37 UPp z 1974 r. Dalej organ stwierdził, powołując się na treść pism z UMiG K., że zarówno przed, jak i po wprowadzeniu zmian uchwałą z dnia 28 listopada 1994 r., przedmiotowa wiata usytuowana była w dacie budowy na obszarze oznaczonym symbolem RP (tereny upraw polowych), a po zmianie jej sposobu użytkowania w latach 1997-98 – na obszarze oznaczonym symbolem 18UR1 (teren projektowanych usług rzemieślniczych – zakład przerobu drewna – tartak). Organ wskazał na treść pkt 4 planu miejscowego, zgodnie z którym tereny RP to tereny poza obszarami zainwestowania osadniczego, gdzie obowiązuje ochrona rolniczej przestrzeni produkcyjnej i gdzie obowiązuje doskonalenie przestrzeni produkcyjnej poprzez umacnianie dużych gospodarstw towarowych, przeciwdziałanie degradacji gleb i rozwój infrastruktury technicznej służącej celom produkcji rolnej. Punkt 4.3 planu miejscowego dopuszcza pod określonymi warunkami budowę obiektów kubaturowych na użytkach rolnych. Z treści pkt 4.6 wynika ponadto, że w uzasadnionych przypadkach, po spełnieniu określonych warunków, może być realizowane uciążliwe budownictwo usługowe. Posługując się słownikową definicją "kubatury budynku" oraz nawiązując do treści § 3 pkt 24 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, organ wyjaśnił, że obiektem kubaturowym jest każdy obiekt, gdzie można obliczyć objętość. Przedmiotowa wiata posiada tylko część ściany z blachy, co powoduje, że nie można obliczyć jej kubatury. Jej wybudowanie w roku 1993 na terenie RP było więc niezgodne z obowiązującymi wówczas przepisami. Natomiast po zmianie planu miejscowego uchwałą z dnia 28 listopada 1994 r. lokalizacja tartaku na terenie 18.UR1 była dopuszczalna w odległości co najmniej 100 m od istniejącej i projektowanej zabudowy mieszkaniowej. Istnienie przedmiotowej wiaty w odległości 47,74 m od budynku mieszkalnego nie było więc również zgodne ówczesnymi przepisami. Ponieważ przedmiotowy obiekt stanowi samowolę budowlaną, jego dalsze istnienie i użytkowanie uzależnione jest od zgodności z ustaleniami aktualnie obowiązującego planu miejscowego. W planie tym działka nr 93 znajduje się w części od strony drogi powiatowej na terenie K15MN/MR – tereny zabudowy mieszkaniowej, jednorodzinnej i zagrodowej, w części środkowej na terenie K42R – tereny rolnicze, natomiast w części końcowej na terenie K35P – tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów. Przedmiotowa wiata usytuowana jest na terenie K42R. Zgodnie z § 11 ust. 15 planu miejscowego dla terenów R (w tym K38-55) ustalono utrzymanie istniejących terenów upraw polowych z ograniczonym prawem do ich zabudowy wyłącznie obiektami zabudowy zagrodowej. Przewidziano ponadto utrzymanie istniejącej zabudowy siedliskowej, z możliwością jej przebudowy, remontu i rozbudowy. Powołując się na treść § 3 pkt 3 ww. rozporządzenia oraz art. 461 Kc organ stwierdził, że przedmiotowej wiaty, tj. obiektu nie będącego budynkiem, nie można zaliczyć do zabudowy zagrodowej, co oznacza, że obecnie jej istnienie na terenie K42R nie jest dopuszczalne, byłoby natomiast możliwe na terenie K35P. W konkluzji organ stwierdził, że istnienie przedmiotowej wiaty nie jest dopuszczalne w świetle art. 37 ust. 1 pkt 1 UPb z 1974 r. W konsekwencji nie było potrzeby rozpatrywania przesłanek z art. 37 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Przepis art. 37 ust. 1 pkt 1 UPb z 1974 r. był więc podstawą zasadnie wydanej przez organ I instancji decyzji z dnia 27 lipca 2016 r. Okoliczność, ze organ I instancji wskazał jako podstawę prawną art. 37 ust. 1 pkt 2 UPb z 1974 r., w sytuacji gdy uzasadnienie decyzji dotyczy art. 37 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, nie ma zdaniem organu wpływu na rozstrzygnięcie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach A. i K. małż. G. zarzucili powyższemu rozstrzygnięciu naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 37 ust. 1 pkt 1 UPb z 1974 r. i § 3 pkt 3 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., a nadto naruszenie przepisów postepowania, tj. art. 6, art. 7, art. 8 i art. 15 w zw. z art. 138 i art. 107 Kpa, art. 7, art. 77 i art. 80 Kpa, w szczególności poprzez nieprzeprowadzenie dowodu na pierwotny charakter i związek obiektu budowlanego z prowadzonym przez skarżących gospodarstwem rolnym, a także art. 107 § 3 Kpa. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi jej autor stwierdził, że decyzje organów obu instancji dotknięte są kwalifikowaną wadą prawną z uwagi na oparcie rozstrzygnięcia o przepis art. 37 ust. 1 pkt 2 UPb z 1974 r. W tym kontekście wskazano na wyroki NSA w sprawach II OSK 640/07 i II OSK 633/05. Dalej skarżący zarzucili organowi dokonanie zawężającej wykładni określenia "zabudowa zagrodowa", co stanowiło naruszenie § 3 pkt 3 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Ich zdaniem błędne jest stanowisko, że z samego faktu, iż przedmiotowa wiata nie jest budynkiem, nie może być zaliczona do zabudowy zagrodowej. Definicja w § 3 pkt 3 ww. rozporządzenia nie stanowi bowiem katalogu zamkniętego. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "Ppsa", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 Ppsa). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 Ppsa). W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że przedmiotowa wiata została zrealizowana w roku 1993 w warunkach samowoli budowlanej. Od roku 1997-98 jest wykorzystywana jako osłona maszyn i urządzeń służących do obróbki drewna. Zgodnie z art. 103 ust. 2 aktualnie obowiązującej Ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.), dalej "UPb z 1994 r.", przepisu art. 48 – dotyczącego obiektów budowlanych lub ich części wybudowanych bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę – nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Zastosowanie w niniejszej sprawie mają więc przepisy Ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. nr 38, poz. 229 ze zm.), dalej "UPb z 1974 r." Zgodnie z art. 37 ust. 1 UPb z 1974 r. obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: 1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub 2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Kwestią jak należy rozumieć zawarte w art. 37 ust. 1 pkt 1 sformułowanie "przepisami o planowaniu przestrzennym" zajął się Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 16 grudnia 2013 r., sygn. II OPS 2/13, wyjaśniając, że przepisami o planowaniu przestrzennym, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane są przepisy obowiązujące w dacie orzekania przez organy administracji, z tym że w postępowaniu w przedmiocie nakazania przymusowej rozbiórki, należy uwzględnić także przeznaczenie terenu, na którym powstał obiekt budowlany, od daty jego budowy. W uzasadnieniu tej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny wywiódł, iż - co do zasady - przepisy o planowaniu przestrzennym, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 UPb z 1974 r. w zw. z art. 103 ust. 2 UPb z 1994 r. to przepisy obowiązujące w dacie orzekania przez organy administracji. Jedynie w niektórych przypadkach w odniesieniu do obiektów budowlanych wybudowanych bez pozwolenia na budowę zrealizowanych w sposób niesprzeczny z przepisami o planowaniu przestrzennym obowiązującymi w dacie budowy, ale z naruszeniem innych przepisów, głównie przepisów o warunkach technicznych (tzw. samowola materialnoprawna), należy uwzględnić przeznaczenie terenu od daty budowy, jeżeli zakaz zabudowy wprowadzono po wielu latach. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy w pierwszej kolejności podkreślić należy, że skarżący domagają się zalegalizowania obiektu związanego obecnie z działalnością polegającą na obróbce drewna. W tej sytuacji drugorzędne znaczenie ma to, czy w dacie powstania przedmiotowej wiaty, tj. w roku 1993 była ona zgodna z przepisami o planowaniu przestrzennym. Wiata ta nie służyła bowiem wówczas jako osłona maszyn i urządzeń służących obróbce drewna. Jej zalegalizowanie byłoby więc możliwe pod warunkiem ustalenia, że w którymkolwiek momencie po roku 1997-98, kiedy zaczęła ona pełnić swoją aktualną funkcję, przepisy o planowaniu przestrzennym dopuszczały lokalizowanie takich obiektów. Odpowiedź na powyższe pytanie jest negatywna. Jak wynika z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy K., zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta i Gminy w K. z dnia 28 grudnia 1991 r. nr [...] (Dz.Urz. Woj. [...]), po zmianie przyjętej uchwałą Rady Miejskiej w K. z dnia 28 listopada 1994 r. nr [...] (Dz.Urz. Woj. [...]), działka nr 93 w M. znajdowała się w części od strony drogi powiatowej na obszarze oznaczonym symbolem 18.3.MN,MR – tereny zabudowy mieszkaniowej, jednorodzinnej i zagrodowej, a w dalszej części na obszarze oznaczonym symbolem 18.UR1 – teren projektowanych usług rzemieślniczych – zakład przerobu drewna – tartak. W odniesieniu do terenu 18.UR1 ustalono, że minimalna odległość lokalizacyjna wynosi 100 m od istniejącej i projektowanej zabudowy mieszkaniowej. Z niekwestionowanych ustaleń organu wynika zaś, że przedmiotowa wiata znajduje się w odległości 47,74 m od budynku mieszkalnego usytuowanego w przedniej części działki. Oznacza to, że samowolnie zrealizowana wiata, wykorzystywana do działalności związanej z obróbką drewna, nie była zgodna z obowiązującymi na tym terenie przepisami o planowaniu przestrzennym. Powyższy plan miejscowy utracił moc na podstawie art. 87 ust. 3 Ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2016 r., poz. 778), dalej "Upzp". Aktualnie na obszarze Miasta i Gminy K. obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej w K. z dnia 31 maja 2006 r. nr [....] (Dz.Urz. Woj. [...]). W planie tym działka nr 93 znajduje się w części od strony drogi powiatowej na terenie K15MN/MR – tereny zabudowy mieszkaniowej, jednorodzinnej i zagrodowej, w części środkowej na terenie K42R – tereny rolnicze, natomiast w części końcowej na terenie K35P – tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów. Przedmiotowa wiata usytuowana jest na terenie K42R. Zgodnie z § 11 ust. 15 ww. planu o dla terenów R (w tym K38-55) ustalono utrzymanie istniejących terenów upraw polowych z ograniczonym prawem do ich zabudowy wyłącznie obiektami zabudowy zagrodowej. Przewidziano ponadto utrzymanie istniejącej zabudowy siedliskowej, z możliwością jej przebudowy, remontu i rozbudowy. W ocenie Sądu nie sposób zakwalifikować spornej wiaty do zabudowy zagrodowej. Zgodnie z § 3 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015, r., poz. 1422), ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o zabudowie zagrodowej - należy przez to rozumieć w szczególności budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że tego rodzaju zabudowa (zagrodowa, siedliskowa) stanowi wydzielony fragment powierzchni gospodarstwa rolnego funkcjonalnie z nim związany i przeznaczony do obsługi działalności rolniczej związanej z prowadzeniem tego gospodarstwa. Tak rozumiana zabudowa zagrodowa może obejmować budynki o charakterze mieszkalnym, gospodarczo-produkcyjnym i inwentarskim, które łącznie stanowią bazę i zaplecze do prowadzenia gospodarstwa rolnego. Zabudowa zagrodowa (siedliskowa) musi zatem znajdować się na terenie gospodarstwa rolnego i stanowić jego integralną część (por. wyroki NSA z dnia: 14 grudnia 2008 r., sygn. II OSK 1536/07; z dnia 18 września 2014 r., sygn. II OSK 672/13; z dnia 29 września 2015 r., sygn. II OSK 143/14). Podsumowując, zabudowa zagrodowa to inaczej siedlisko, czyli funkcjonalnie zorganizowane w ramach jednego podwórka zabudowania o charakterze gospodarczym (produkcyjnym) oraz mieszkaniowym służące prowadzeniu gospodarstwa rolnego. Nie ulega zatem wątpliwości, że wiata konstrukcji stalowej, wykorzystywana w działalności gospodarczej polegającej na obróbce drewna, nie może stanowić zabudowy zagrodowej w rozumieniu § 11 ust. 15 planu miejscowego. W świetle powyższego Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów postępowania. Materiał dowodowy oraz postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ I i II instancji są zgodne z wymogami określonymi w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa. Organy orzekające w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, a także oceniły sprawę na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia zaś wymogi określone w art. 107 § 3 Kpa. Jeśli zaś chodzi o zarzut wydania w niniejszej sprawie decyzji dotkniętych kwalifikowaną wadą prawną polegającą na podaniu błędnej podstawy prawnej, tj. art. 37 ust. 1 pkt 2 zamiast art. 37 ust. 1 pkt 1 UPb z 1974 r., stwierdzić należy, że uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Wskazanie błędnej podstawy prawnej nie może być bowiem traktowane jako naruszenie istotne, w sytuacji gdy ustalony przez organy stan faktyczny wypełniał dyspozycję innego obowiązującego przepisu. Dopiero wydanie decyzji, dla której brak podstawy w obowiązującym porządku prawnym stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji (art. 156 § 1 pkt 2 Kpa), co w niniejszej prawie nie miało miejsca. Tym samym nie doszło także do naruszenia art. 6, 7 ,8, 15 i 138 Kpa. W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę - Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 Ppsa.