II SA/Ke 1067/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak, Protokolant Joanna Nowak, po rozpoznaniu w dniu 27 września 2017 r. na rozprawie sprawy z wniosku M. M. o uzupełnienie wyroku w sprawie ze skargi M. M. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia p o s t a n a w i a odmówić uzupełnienia wyroku. II SA/Ke 1067/16 UZASADNIENIE Wyrokiem z 29 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę M. M. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Kielcach z [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. W uzasadnieniu wyroku Sąd podniósł, że jak wynika z przedstawionych Sądowi akt sprawy, w piśmie z 4 października 2016 r. skarżący domagał się wydania zaświadczenia o następującej treści: "zaświadcza się, że sierż. szt. M. M. zajmował jako ostatnie w służbie czynnej stanowisko zastępcy dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w S.". Z treści wniosku wynika jednocześnie, że podstawą do wydania zaświadczenia miało być "pismo urzędowe z dnia 4 grudnia 2015 r. [...] poświadczające (...) ostatnie stanowisko w służbie czynnej jako zastępca dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w S.". Powodem odmowy wydania żądanego zaświadczenia było ustalenie przez organy obu instancji, że skarżący nigdy nie zajmował stanowiska zastępcy dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w S., a w jego aktach osobowych brak jest rozkazów personalnych o mianowaniu go na to stanowisko. Oba organy powołały się przy tym na wyroki sądów administracyjnych potwierdzających to ustalenie we wcześniejszych sprawach, w tym wyroki WSA w Kielcach sygn. akt II SA/Ke 250/09, sygn. akt II SAB/Ke 25/12, postanowienia WSA w Kielcach sygn. akt II SAB 30/14 i II SAB/Ke 11/15 oraz postanowienie NSA sygn. akt I OSK 3233/14. Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił przedstawioną wyżej ocenę organów i podkreślił, że poczynione w zaskarżonej decyzji oraz w poprzedzającej ją decyzji I instancji ustalenie, że w aktach osobowych skarżącego, a także w posiadanej przez organy Policji dokumentacji brak jest rozkazów personalnych mianujących M. M. na stanowisko zastępcy dyżurnego KPP w S., skutkować musiało odmową wydania zaświadczenia żądanej przez niego treści. Pismem z 6 kwietnia 2017 r. M. M. powołując się na art. 157 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369), zwanej w dalszej części p.p.s.a., wniósł o "przeprowadzenie postępowania uzupełniającego i uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach do sygnatury akt II SA/Ke 1067/16 ogłoszonego w dniu 29.03.2017 roku w sprawie o wydanie zaświadczenia." We wniosku skarżący podniósł, że "jak wynika z treści ogłoszonego rozstrzygnięcia i jego ustnego uzasadnienia, sąd nie rozpoznał szerokiego zakresu wniosków i zarzutów strony skarżącej, faktycznie i niezasadnie pozostawiając znaczny zakres zaskarżenia, a w szczególności podniesione zarzuty, iż działania KPP w S. nie spełniając wymagań uznania, iż organ tak faktycznie sprawę w sposób właściwy i prawem wymagalny załatwił, a organ skarżony w sposób nieuzasadniony przyjął, iż może zażalenie rozpoznać dowolnie, nie zważając na zarzuty strony niezałatwienia sprawy o wydanie zaświadczenia przez pierwszą instancję (...) Tym samym uzupełnienie postępowania sądowego i uzupełnienie orzeczenia w zakresie pominiętym, a szczególnie uzupełniony wystąpieniem sądowym w dniu rozprawy, jest uzasadnione (...)." Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 157 § 1 p.p.s.a., strona może w ciągu 14 dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W świetle przytoczonego przepisu, przesłanką uzupełnienia wyroku jest pominięcie przez sąd w sentencji, rozstrzygnięcia o części skargi lub niezamieszczenie dodatkowego orzeczenia, które powinien był zamieścić z urzędu. W niniejszej sprawie tego rodzaju przypadek nie zachodzi, albowiem wyrok wydany dnia 29 marca 2017 r. rozstrzyga o całości skargi, orzekając o jej oddaleniu. Jak wynika natomiast z uzasadnienia wniosku o uzupełnienie wyroku, skarżący nie zgadza się z treścią rozstrzygnięcia Sądu, zaś pominięty zakres orzeczenia rozumie jako brak uwzględnienia jego stanowiska w sprawie. Taka sytuacja nie wyczerpuje jednak dyspozycji art. 157 § 1 p.p.s.a. Jeżeli M. M. kwestionował wyrok z 29 marca 2017 r. i uznawał, że Sąd nie odniósł się do wszystkich jego zarzutów, mógł wnieść skargę kasacyjną, czego jednak nie uczynił, zaś wyrok objęty wnioskiem o uzupełnienie uprawomocnił się 6 czerwca 2017 r. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a orzekł jak w sentencji postanowienia.