II SA/Ke 1103/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Joanna Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2016 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany rozkazu personalnego o zwolnienie ze służby w Policji oddala skargę. Decyzją nr [...] z dnia [...] 2015 r., [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. po rozpatrzeniu odwołania M. M., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 kpa, utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w S. z 18 sierpnia 2015 r.w przedmiocie odmowy zmiany rozkazu personalnego nr [...] z 5 lutego 2009 r. o zwolnieniu ze służby w Policji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że we wniosku z 29 lipca 2015 r. o zmianę rozkazu personalnego nr [...] z 5 lutego 2009 r. skarżący podniósł, że został on wydany w oparciu o błędnie ustalone okoliczności faktyczne i prawne. Podniósł, że od 1 stycznia 2007 r. do dnia zwolnienia ze służby w Policji nieprzerwanie pełnił służbę na stanowisku zastępcy dyżurnego KPP w S., o czym świadczy zgromadzony materiał dowodowy, grafik służb oraz to, że nie został z tego stanowiska odwołany. W jego ocenie powierzenie obowiązków rozkazem personalnym nr [...] wywołało skutek w postaci zmiany decyzji w sprawie zajmowania stanowiska służbowego na stanowisko zastępcy dyżurnego wraz ze zmianą składników uposażenia zgodnie z art. 106 ustawy o Policji. Zdaniem skarżącego, rozkaz personalny nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w S. z 29 maja 2008r. w części dotyczącej mianowania na stanowisko referenta Ogniwa Ochronnego Sekcji Prewencji KPP w S. jest nieskuteczny i bezprawny, w szczególności jest pierwszą czynnością organu opartą na przepisie kompetencyjnym i nie może być uznany za decyzję administracyjną w rozumieniu art. 104 kpa. Decyzją z 18 sierpnia organ I instancji odmówił zmiany rozkazu personalnego z 5 lutego 2009 r. w zakresie żądanym przez stronę. W złożonym odwołaniu M. M. zarzucił, że powołanie się na art. 155 kpa było błędne, ponieważ przepis odnosi się do decyzji administracyjnej określonej w art. 104 kpa, a przepis ten nie ma zastosowania w realiach niniejszej sprawy. Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym Świętokrzyski Komendant stwierdził, że organ I instancji wydał rozstrzygnięcie w oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy. Prawidłowo uzasadnił brak możliwości zmiany rozkazu nr [...] w części dotyczącej określenia ostatnio zajmowanego stanowiska służbowego. Zasadnie dostrzegł brak podstaw do zastosowania art. 155 kpa i zmiany w tym trybie ww. rozkazu personalnego. W ocenie organu II instancji, za słuszne należy uznać stanowisko, że w sprawach, w których nie jest możliwe rozpoznanie sprawy głównej w ramach tzw. uznania administracyjnego, wzruszenie decyzji ostatecznej w trybie art. 155 kpa nie jest możliwe, albowiem hipotezą tego przepisu nie zostały objęte decyzje ostateczne, które mają charakter związany. Organ zwrócił uwagę, że określenie w rozkazie nr [...] ostatnio zajmowanego przez skarżącego stanowiska służbowego referenta Ogniwa Ochronnego Sekcji Prewencji KPP w S. wynikało z decyzji wcześniejszej tj. rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w S. z 29 maja 2008 r. na mocy którego skarżący został mianowany na wskazane wyżej stanowisko. Z uwagi na okoliczność rozwiązania stosunku służbowego ze skarżącym w dniu 20 lutego 2009 r., na mocy rozkazu personalnego nr [...] z 5 lutego 2009 r., dokonanie zmiany decyzji lub wydanie jakiejkolwiek decyzji w stosunku do ww. byłoby bezskuteczne i niewykonalne. Świętokrzyski Komendant nie zgodził się ze skarżącym, że rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby w Policji jest decyzją administracyjną wyłącznie w zakresie zwolnienia ze służby w Policji, a w pozostałym zakresie jest zaświadczeniem wystawionym z urzędu i strona może domagać się wydania w tym zakresie nowego zaświadczenia. Nawet gdyby skarżący zwrócił się o wydanie nowego zaświadczenia dotyczącego ostatnio zajmowanego stanowiska służbowego, należałoby wydać zaświadczenie na podstawie i zgodnie z treścią rozkazu nr [...] z 5 lutego 2009 r. oraz z rozkazem nr [...] z 29 maja 2008 r. o mianowaniu na stanowisko służbowe referenta Ogniwa Ochronnego Sekcji Prewencji KPP w S.. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. skardze M. M. wniósł o uchylenie decyzji z 30 września 2015 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżący zarzucił, że organ odwoławczy nie zbadał czy Komendant Powiatowy Policji w S. dokonał właściwego zebrania i oceny akt osobowych, w tym również dokumentacji wytworzonej już po zwolnieniu ze służby czynnej w Policji, a dotyczącej wprost stosunku służbowego i powiązanej z nabyciem prawa do świadczenia za stan spoczynku. Podniósł, że organy nie zważają, iż rozkaz personalny w zakresie, w którym zmiany się domaga, stanowi formę zaświadczenia, co jest utrwalone nie tylko w piśmiennictwie, ale i w jednolitym orzecznictwie sądowoadministracyjnym, a zaświadczenie nie podlega kontroli odwoławczej, instancyjnej czy sądowoadministracyjnej, a strona nie zgadzając się z treścią zaświadczenia ma prawo żądać wydania nowego zaświadczenia, w tym przypadku zmiany rozkazu personalnego w części stanowiącej zaświadczenie. W ocenie skarżącego, brak właściwego wyjaśnienia jego sprawy, a tym samym stanowisko organów, że faktycznie doszło do nieodwracalnych skutków, których nie można w żaden sposób naprawić, czy przywrócić do stanu prawem nakazanego, uzasadniają skargę i stanowisko, że postępowanie winno być prowadzone w sposób właściwy i wyczerpujący, czego zaniechano. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z 9 lutego 2016 r. skarżący podniósł, że ostatnio zajmowanym przez niego stanowiskiem służbowym w służbie czynnej było stanowisko zastępcy dyżurnego KPP w S., a nie referenta ogniwa ochronnego KPP. Zdaniem skarżącego, organ wadliwie przywołał wyrok WSA w K. sygn. akt [...] albowiem sąd administracyjny nie posiada uprawnień do badania decyzji administracyjnej o zwolnieniu ze służby czynnej w Policji w części nie stanowiącej rozstrzygnięcia merytorycznego, czy też uzasadnienia prawnego lub faktycznego. W obszerny sposób odniósł się też do rozkazu personalnego nr [...] argumentując, że "bezspornym jest", że od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia zwolnienia ze służby czynnej zajmował znacznie wyższe stanowisko, a mianowicie zastępcy dyżurnego KPP w S. i wyłącznie "z tego stanowiska" korzystał ze zwolnień ustawowych od zajęć służbowych, ze stanowiska tego nigdy nie był odwołany i przywrócony na poprzednie stanowisko służbowe. Wniósł także o zbadanie przez Sąd, czy nie zachodzą podstawy wznowienia postepowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 i § 2 i 3 kpa. Na potwierdzenie tezy, że zajmował stanowisko zastępcy dyżurnego załączył szereg dokumentów i pism. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Decyzje administracyjne będące przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie wydane zostały w następstwie rozpatrzenia przez organy Policji wniosku skarżącego z dnia 24 lipca 2015 r., w którym wyraźnie zawarto żądanie zmiany rozkazu personalnego (decyzji) nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia 5 lutego 2009 r. w przedmiocie zwolnienia ww. ze służby w Policji z dniem 20 lutego 2009 r., poprzez określenie "w części stanowiącej zaświadczenie stanowiska zastępcy dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w S. i właściwych, należnych z tego stanowiska składników uposażenia". Skarżący nie wskazał wprawdzie podstawy prawnej swojego żądania, jednak zgodzić się należy z organami policji, które jako właściwy dla rozpatrzenia wniosku skarżącego w niniejszej sprawie przyjęły tryb z art. 155 kpa. Przywołana argumentacja wniosku, która – ogólnie rzec ujmując - sprowadza się do wyrażenia sprzeciwu wobec prawidłowości ustalenia (wynikającego z rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w S. z 29 maja 2008r.), że ostatnim stanowiskiem służbowym zajmowanym przez M. M. przed zwolnieniem ze służby w Policji było stanowisko referenta Ogniwa Ochronnego Sekcji Prewencji KPP w S., nie dawała podstaw do uznania, że żądanie zawarte we wniosku opiera się na którejkolwiek z przesłanek zawartych w art. 156 kpa czy też art. 145 kpa, co zdaje się sugerować skarżący (w zakresie tego ostatniego przepisu) w piśmie procesowym skierowanym do Sądu z dnia 9 lutego 2016 r. Organy nie mogły przy tym pominąć faktu, że prawomocnym wyrokiem z dnia 21 maja 2009 r. sygn. II SA/Ke 250/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. oddalił skargę M. M. na decyzję – rozkaz personalny Świętokrzyskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia 17 marca 2009 r. nr [...] utrzymujący w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w S. nr [...] z 5 lutego 2009 r. o zwolnieniu go ze służby w Policji z dniem 20 lutego 2009 r. Zgodnie z art. 170 p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Wynikający z istoty mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu stan związania obejmuje rozstrzygnięcie zawarte w sentencji orzeczenia, co oznacza m.in., że objęty w sprawie II SA/Ke 250/09 rozkaz personalny nie może być ponownie przedmiotem badania w postępowaniu nieważnościowym, gdyż z mocy art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., oceniając legalność zaskarżonego aktu przesłanki z art. 156 kpa sąd administracyjny bierze pod uwagę z urzędu. Wniosek nie zawierał także okoliczności mogących stanowić podstawę do wznowienia postępowania, o których mowa w art. 145 § 1 kpa. Skoro więc skarżący wystąpił z wnioskiem o zmianę rozkazu personalnego, to jedynym trybem, w którym mógł tego dochodzić, są przepisy art. 154 lub art. 155 kpa. Ponieważ art. 154 kpa dotyczy zmiany jedynie tych decyzji ostatecznych, na mocy których żadna ze stron nie nabyła prawa, oczywistym jest, że zastosowanie do rozpatrzenia wniosku M. M. mógł mieć art. 155 kpa stanowiący, że decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. W niniejszej sprawie na mocy decyzji – rozkazu personalnego nr [...] z 5 lutego 2009 r. skarżący niewątpliwie nabył prawo m.in. do pobierania świadczeń pieniężnych określonych w art. 114 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 117 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 355 z późn. zm.). Za słuszne należy również uznać stanowisko Świętokrzyskiego Komendanta o braku możliwości uwzględnienia wniosku w oparciu o art. 155 kpa. W sprawach, w których nie jest możliwe rozpoznanie sprawy głównej w ramach tzw. uznania administracyjnego, wzruszenie decyzji ostatecznej w trybie art. 155 kpa nie jest bowiem możliwe. Hipotezą tego przepisu nie zostały bowiem objęte decyzje ostateczne, które mają charakter związany. Zastosowanie trybu uchylenia lub zmiany decyzji określonego w art. 155 kpa w stosunku do decyzji związanych jest więc niedopuszczalne (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Bk 75/14, wyrok NSA z dnia 28 lutego 2007 r. sygn. akt 11 GSK 267/06). Podkreślenia także wymaga, że organ nie może w trybie art. 155 kpa, powołując się na interes społeczny lub słuszny interes strony wydać rozstrzygnięcia, które pozostawałoby w sprzeczności z przepisem nakazującym organowi w danych okolicznościach faktycznych wydanie orzeczenia o ściśle określonej treści. Uchylenie lub zmiana decyzji w powołaniu się na treść art. 155 kpa może zajść jedynie wtedy, gdy ustawodawca w przepisie materialnoprawnym przewidzi pewien "luz decyzyjny". Tylko w takim obszarze wzgląd na interes społeczny lub słuszny interes strony może doprowadzić do uchylenia lub zmiany decyzji. Jeżeli w przypadku art. 155 kpa można mówić o wadliwości, to wyłącznie w znaczeniu nieodpowiedniego rozumienia (w zakreślonych prawem granicach) interesu społecznego lub słusznego interesu strony. W razie zaś gdy ustawodawca w sposób sztywny i bezwarunkowy narzuca określone rozwiązanie, o stosowaniu art. 155 kpa nie może być mowy (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 maja 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 118/14, wyrok NSA z 9 sierpnia 2013r., sygn. akt II OSK 756/12). Tymczasem w stanie sprawy, określenie w decyzji nr [...] z 5 lutego 2009 r. ostatnio zajmowanego przez skarżącego stanowiska służbowego referenta Ogniwa Ochronnego Sekcji Prewencji KPP w S. wynikało z decyzji wcześniejszej, tj. rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia 29 maja 2008 r., na mocy którego M. M. został mianowany na ww. stanowisko. Decyzja ta wielokrotnie była przedmiotem kontroli w trybach nadzwyczajnych. Prawomocnym wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2013 r. sygn. II SA/Wa [...] 15/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 12 listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności ww. rozkazu personalnego. Prawomocny jest również wyrok WSA w K. w sprawie o sygn. akt II SA/Ke 1/13, którym oddalono skargę M. M. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 21 listopada 2012r. nr 17 w przedmiocie odmowy uchylenia rozkazu personalnego o mianowaniu na równorzędne stanowisko (tj. rozkazu personalnego nr [...] z dnia 29 maja 2008r.). Także w sprawie II SA/Ke 41/15 prawomocnym wyrokiem z 11 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. oddalił skargę M. M. na decyzję odmawiającą zmiany rozkazu personalnego nr [...] . Wydając rozkaz personalny nr [...] z 5 lutego 2009r., którego zmiany w kontrolowanym aktualnie postępowaniu domaga się skarżący, organ policji nie orzekał więc w ramach uznania administracyjnego, gdyż dokonując opisu ostatnio zajmowanego przez funkcjonariusza stanowiska służbowego, związany był treścią rozkazu nr [...] z 29 maja 2008 r. Niezależnie od tego, Sąd rozpoznający sprawę podziela w całości pogląd wyrażony już w uzasadnieniu powołanego wyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. w sprawie II SA/Ke 250/09, że część decyzji z 5 lutego 2009 r. objęta wnioskiem o zmianę, dotycząca uposażenia zasadniczego M. M. wynikającego z zaszeregowania go do 03 grupy wraz z dodatkami, nie stanowi tego elementu decyzji, który byłby w niej stanowczo rozstrzygnięty. Zaszeregowanie skarżącego do wspomnianej grupy nastąpiło bowiem w decyzji – rozkazie personalnym Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia 29 maja 2008 r., którym został on mianowany na równorzędne stanowisko służbowe referenta Ogniwa Ochronnego Sekcji Prewencji Komendy Powiatowej Policji w S.. W tamtej, niezaskarżonej przez stronę i ostatecznej decyzji, zostało określone uposażenie zasadnicze skarżącego wynikające z zaszeregowania go w 03 grupie uposażenia zasadniczego, z mnożnikiem 1,25 kwoty bazowej i dodatkiem służbowym w wysokości 330 zł. miesięcznie. Przytoczenie tych danych w decyzji, będącej przedmiotem wniosku o zmianę, stanowiło wywiązanie się z obowiązku, o jakim mowa w § 22 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. Nr 151, poz. 1261), obowiązującego w dacie wydawania rozkazu nr [...] , zgodnie z którym rozkaz personalny o zwolnieniu policjanta ze służby powinien zawierać m.in. grupę zaszeregowania ostatnio zajmowanego stanowiska służbowego oraz przyznane dodatki do uposażenia, a także wysokość miesięcznych stawek uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia, jeżeli mają one charakter uznaniowy. Zawarty w decyzji z 5 lutego 2009r. opis ostatnio zajmowanego przez M. M. stanowiska służbowego miał zatem charakter wyłącznie informacyjny i wynikał z poprzednio wydanej decyzji nr [...] z 29 maja 2008 r. Dodatkowo podkreślić należy, że określona § 22 ww. rozporządzenia treść rozkazu personalnego o zwolnieniu policjanta ze służby nie oznacza, że w decyzji o zwolnieniu dochodzi do skonkretyzowania stosunku służbowego policjanta w zakresie wszystkich wymienionych elementów takiej decyzji, czy też choćby któregokolwiek z nich. W decyzji o zwolnieniu ze służby nie dochodzi również do bezpośredniego skonkretyzowania uprawnień, które będą przysługiwać policjantowi po jego zwolnieniu ze służby. Decyzja o zwolnieniu policjanta ze służby określa jedynie w swojej treści elementy stosunku służbowego policjanta ustalone na podstawie wcześniejszych aktów administracyjnych. Konkretyzacja poszczególnych, wymienionych w § 22 ust. 1 ww. rozporządzenia elementów decyzji, w szczególności grupy zaszeregowania ostatnio zajmowanego stanowiska służbowego oraz przyznane dodatki do uposażenia, a także wysokość miesięcznych stawek uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia, następuje bowiem we wcześniejszych ostatecznych decyzjach wydanych przez właściwych służbowych przełożonych we właściwym trybie. Uprawnienia zwolnionego funkcjonariusza przysługujące mu po rozwiązaniu stosunku służbowego są natomiast pochodną treści stosunku służbowego, w jakim policjant się znajduje w chwili zwolnienia. W konsekwencji za prawidłowe należy uznać stanowisko organu, że w realiach niniejszej sprawy brak jest podstaw do zmiany rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w S. nr [...] z dnia 5 lutego 2009 r., gdyż z przyczyn wskazanych wyżej art. 155 kpa nie mógł mieć zastosowania. Nie można przy tym podzielić poglądu skarżącego, jakoby rozkaz personalny w zakresie, w którym zmiany się domaga, stanowi formę zaświadczenia które "nie podlega kontroli odwoławczej, instancyjnej, czy sądowoadministracyjnej, a strona nie zgadzając się z treścią zaświadczenia, ma prawo żądać wydania nowego zaświadczenia, w tym przypadku zmiany rozkazu personalnego w treści stanowiącej zaświadczenie". Podkreślenia wymaga, że przepisy kpa nie przewidują łączenia formy decyzji i zaświadczenia w jednym akcie. Inna jest bowiem podstawa prawna wydawania decyzji (Dział II, Rozdział VII kpa) i wydawania zaświadczeń (Dział VII kpa). Wprawdzie decyzja z 9 lutego 2009 r. w zakresie opisu ostatnio zajmowanego przez M. M. stanowiska służbowego odwoływała się do rozkazu personalnego nr [...] , to nie można przyjąć, że w tej części miała charakter zaświadczenia. Opisany wyżej fragment decyzji stanowił jej integralną część ze wszystkimi tego konsekwencjami tj. możliwością kontroli instancyjnej czy sądowoadministracyjnej, z czego zresztą skarżący skorzystał. Należy również zaznaczyć, że w wyroku z 21 maja 2009 r. sygn. akt II SA/Ke 250/09 Sąd jednoznacznie rozstrzygnął, że dalsze powierzenie M. M. wykonywania obowiązków zastępcy dyżurnego KPP po 1 stycznia 2008r. nie było równoznaczne z mianowaniem go na to stanowisko, gdyż sprawy osobowe policjantów dotyczące między innymi zwolnienia ze służby w Policji, załatwia się na piśmie w formie rozkazu personalnego, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej (§ 3 ust. 3 rozporządzenia z dnia 2 września 2002 r.). Skoro zaś bezspornym jest, że rozkaz taki nie został wydany, to skarżący nie może skutecznie twierdzić, że w dacie zwolnienia go ze służby w Policji był policjantem mianowanym na stanowisko służbowe zastępcy dyżurnego KPP w S. z uposażeniem zasadniczym wynikającym z zaszeregowania w 03 grupie. Tym samym Sąd przesądził, że kwestionowana decyzja – rozkaz personalny z 5 lutego 2009 r., a więc rozkaz stanowiący przedmiot wniosku z 24 lipca 2015 r., w podważanej części odpowiada prawu i jest integralnie powiązany z decyzją nr [...] z 29 maja 2008 r.; co za tym idzie nie ma żadnych podstaw do jego zmiany. Wskazany wyżej wyrok wzmacnia jedynie pogląd, że, pomijając już nawet przyczyny wykazane wyżej, a dotyczące braku podstaw do zastosowania art. 155 kpa, decyzja – rozkaz personalny z dnia 5 lutego 2009 r. nie mógł być zmieniony w sposób, w jaki domaga się tego skarżący. W nawiązaniu do zaprezentowanego w skardze poglądu, że część decyzji z 5 lutego 2009r. dotycząca opisu ostatnio zajmowanego przez M.a M.ego stanowiska służbowego jest zaświadczeniem, którego zmiany domaga się w niniejszej sprawie, podkreślić należy, że skarżący domagał się już od organów policji wydania zaświadczenia o powierzeniu w czasie służby czynnej w Policji obowiązków zastępcy dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w S. w okresach od 1 lipca 2007 r. do 30 października 2007 r., od 1 maja 2008 r. do 15 czerwca 2008 r. oraz od 16 października 2008 r. Odmowa wydania zaświadczenia takiej treści była przedmiotem kontroli sądowej w sprawie II SA/Ke 487/14 tut. Sądu, a nieprawomocnym wyrokiem z 25 września 2014 r. skarga M. M. została oddalona. W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.