II SA/Ke 121/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2009r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania M. S. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty z dnia [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Spółce "A" w W/, ul. [...],pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej GSM _ 2605 _Ch. centrum, zlokalizowanej na dachu budynku Ochotniczej Straży Pożarnej, polegającej na montażu ramy stalowej na budynku, posadowieniu masztu kratowego H=12m i urządzeń nadawczo - odbiorczych, zainstalowaniu na maszcie anten sektorowych (3 szt. BSA003, 3 szt. BSA001 oraz 1 anteny radioliniowej) oraz budowie przyłącza do sieci elektrycznej, na działce Nr [...] w miejscowości Ch. (obiekt budowlany kat. XXVI, XXIX). W uzasadnieniu tej decyzji organ ustalił, że w dniu 25.09.2008r. do Starosty wpłynął wniosek Spółki "A" w W/, ul. [...],na w/w zakres inwestycji. Do wniosku Inwestora dołączono: - 4 egz. projektu budowlanego wraz z uzgodnieniami, - oświadczenie z dnia 26.05.2008r., złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością - działką Nr [...]w Ch., na cele budowlane, - decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, sprostowaną postanowieniem z dnia [...], - decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia dla w/w inwestycji. Po zawiadomieniu stron o wszczęciu postępowania pismem z dnia 14 października 2008 r. i uzupełnieniu przez inwestora - na wezwanie organu - dokumentacji projektowej, M. S. złożyła pismo z dnia 25 października 2008 r. informujące, że mieszkańcy Ch. nie wyrażają zgody na lokalizację stacji bazowej telefonii komórkowej na dachu budynku OSP na działce Nr [...] w Ch. Do pisma została dołączona kserokopia protestu z 2006r. wraz z kserokopią 205 podpisów mieszkańców, kserokopia protestu z 19.07.2006r. z kserokopią 127 podpisów oraz pismo Pani M. S. z dnia 03.10.2007r. skierowane do OSP w Ch. Inwestor odpowiedział na zarzuty sformułowane w tych protestach pismem z dnia 19 listopada 2008 r. Następnie Starosta wymienioną na wstępie decyzją zatwierdził przedłożony projekt budowlany i udzielił Spółce "A" w W. wnioskowanego pozwolenia na budowę. Od decyzji tej odwołała się M. S. wnosząc o jej uchylenie. Odwołująca się zarzuciła, że: - planowana inwestycja godzi w interes publiczny, a z faktu, że istnieją normy prawne limitujące emisję nie wynika, że nie są generowane negatywne skutki dla środowiska i człowieka, - lokalizacja stacji bazowej telefonii komórkowej narusza interes prawny właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości zlokalizowanych w obszarze oddziaływania stacji bazowej, a nieruchomości zlokalizowane w strefie oddziaływania stacji bazowej nie będą mogły być zabudowane oraz wykorzystywane zgodnie z ich społeczno - gospodarczym przeznaczeniem do jakiego mają prawo, - istnieje prawdopodobieństwo, że raporty o oddziaływaniu na środowisko nie uwzględniają maksymalnej mocy wejściowej anten, nie uwzględniają zmian mocy i nachylenia anten, co powoduje błędne wyliczenie obszarów bezpiecznych dla ludności, - ekonomicznym skutkiem budowy stacji bazowej telefonii komórkowej dla miasta Ch. będzie spadek wartości nieruchomości w pobliżu działki Nr [...] oraz odszkodowania z tytułu poniesionych strat, - badania naukowe potwierdzają obawy Pani M. S. dotyczące negatywnego wpływu na zdrowie i środowisko, a tym samym w imieniu mieszkańców miasta Ch., nie wyraża zgody na poddawanie eksperymentom naukowym i medycznym oraz domaga się ochrony zdrowia. W tak ustalonym stanie faktycznym organ II instancji, po przytoczeniu treści art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane stwierdził, że dla terenu objętego planowaną inwestycją nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, dlatego inwestor uzyskał decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w której ustalono warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej GSM _ 2605 _Ch. centrum, zlokalizowanej na dachu budynku Ochotniczej Straży Pożarnej. Analizując przedłożony projekt budowlany organ II instancji stwierdził, że spełnia on wymagania wynikające z zapisów w/w decyzji w szczególności dotyczące rodzaju inwestycji, zakresu inwestycji oraz warunków szczegółowych i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów szczególnych. Zachowane zostały warunki i wymagania dotyczące ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi, dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej. Dokumentacja załączona przez inwestora do wniosku o pozwolenie na budowę (m.in. masztu kratowego H=12m i urządzeń nadawczo - odbiorczych, zainstalowania na maszcie anten sektorowych - 3 szt. BSA003, 3 szt. BSA001 oraz 1 anteny radioliniowej), zawiera informację na temat parametrów charakteryzujących pracę projektowanych anten: określono częstotliwości emitowanych pól elektromagnetycznych, podano równoważną moc promieniowaną izotropowo dla każdej anteny, określono odległości środka elektrycznego każdej anteny od miejsc dostępnych dla ludności wzdłuż głównej osi promieniowania anteny. Organ uznał również, że projektowane przedsięwzięcie inwestycyjne nie jest zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, co wynika z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004r. Nr 257, poz. 2573 ze zmian.). Nie wymaga zatem przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Przepisy § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 tego rozporządzenia dotyczą bowiem instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych (z wyłączeniem radiolinii) emitujących pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, przy czym kwalifikacji dokonuje się biorąc pod uwagę dwa parametry: - równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny - w przedmiotowym przypadku jest to: od 1486W do 1985W o częstotliwościach od 900 MHz do 2100 MHZ, - odległość środka elektrycznego danej anteny wyznaczoną od miejsc dostępnych dla ludności wzdłuż głównej osi promieniowania tej anteny dla równoważnej mocy promieniowanej izotropowo ≥ 1000W i < 2000 - w przedmiotowym przypadku jest to więcej niż 70m. Ponadto z zatwierdzonego projektu budowlanego wynika, że projektowana stacja bazowa zlokalizowana jest na terenie o charakterze zabudowy jednorodzinnej - budynki maksymalnie 2-kondygnacyjne o wysokości nie przekraczające 12,0m nad poziom terenu. Budynek Ochotniczej Straży Pożarnej, na którym projektowany jest montaż 12,0 m masztu, jest budynkiem 3 - kondygnacyjnym, górującym nad okoliczną zabudową. Tak więc oś główna promieniowania wiązek anten sektorowych (tzw. górny kraniec tiltu) znajduje się na wysokości min. 23,0 m. Dodatkowo stwierdzić należy, że analiza odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego każdej z anten wzdłuż głównej wiązki promieniowania, uwzględnia również minimalną wysokość osi głównej tej wiązki (tzw. dolny kraniec tiltu) - w przedmiotowym projekcie znajduje się na wysokości min. 14,47m. W odległości 70 m od środka elektrycznego anten nadawczo - odbiorczych nie znajduje się żaden budynek mieszkalny o wysokości większej niż 12 m. Ponieważ budynki mieszkalne znajdują się poza obszarem oddziaływania projektowanych anten nadawczo – odbiorczych, organ II instancji uznał, że planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie ma potrzeby sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, co potwierdza również decyzja Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia dla w/w inwestycji. Wojewoda ustalił również, że zgodnie z ustawą z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r., Nr 121, poz. 1266, ze zmian.) dla przedmiotowej inwestycji nie jest wymagana zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze i nieleśne. Teren, na którym jest zlokalizowana przedmiotowa inwestycja nie podlega również ochronie prawnej w aspekcie ochrony zdrowia, dziedzictwa kulturowego i zabytków, nie znajduje się na terenach górniczych oraz nie znajduje się na terenach objętych programem ochrony Natura 2000. Zachowane zostały warunki w zakresie obsługi, infrastruktury i komunikacji. Projekt przewiduje bowiem obsługę komunikacyjną terenu inwestycji z wykorzystaniem istniejącego układu komunikacyjnego. Zachowane zostały również warunki w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, gdyż przedmiotowa inwestycja nie uniemożliwi: dostępu do drogi publicznej, korzystania z poszczególnych elementów infrastruktury technicznej, dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, nie spowoduje zanieczyszczenia powietrza, wody i gleby, zakłóceń elektrycznych, promieniowania, wibracji i hałasu. Organ odwoławczy stwierdził ponadto, że projekt budowlany przedmiotowej inwestycji jest kompletny, zawiera także informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projekt został sporządzony przez projektantów posiadających wymagane uprawnienia budowlane i legitymujących się aktualnym, na dzień wykonywania projektu, zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Projektanci dołączyli do przedmiotowego projektu budowlanego oświadczenia o sporządzeniu tego projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Ponieważ więc inwestor spełnił wszystkie wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane, Starosta słusznie udzielił Spółce "A" w W., ul. [...] pozwolenia na budowę wnioskowanej inwestycji. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji Starosty, organ odwoławczy wyjaśnił, że: - o możliwości realizacji przedmiotowej inwestycji na działce Nr [...] w miejscowości Ch. przesądza decyzja Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, - przepis art. 35 ust. 4 powołanej wyżej ustawy Prawo budowlane stanowi, iż w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 tego artykułu oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, iż nie dopuszczają one jakiejkolwiek uznaniowości organu w kwestii udzielenia pozwolenia na budowę. Dla- tego też, skoro w analizowanej sprawie nie zostały naruszone obowiązujące przepisy prawa, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie miał podstaw do odmowy wydania pozwolenia na budowę planowanej inwestycji, - organ wydający pozwolenie na budowę oraz organ odwoławczy nie jest upoważniony żadnymi przepisami prawa budowlanego do analizy wzrostu lub spadku wartości nieruchomości sąsiadujących z terenem inwestycji, a tym samym do ustosunkowywania się do subiektywnych odczuć M. S. W skardze od powyższego rozstrzygnięcia M. S. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skarżąca zarzuciła naruszenie: 1. art. 7, 77, 80, 107 § 3 kpa, co winno powodować zastosowanie art. 145 § 1 ust. 1 lit. c) p.p.s.a., 2. art. 35 § 1 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego, 3. art. 5 ust. 1 pkt 9 w powiązaniu z art. 3 ust. 20 oraz 28 ust. 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 21 i 64 Konstytucji RP poprzez art. 143, 144 kc, 4. art. 28 ust. 2 w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 8 ust. 2 pkt 7, § 11 ust. 2 pkt 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu formy projektu budowlanego, 5. art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z art. 46a ust. 4 pkt 4 w zw. z art. 49 ust. 3 i art. 51 ust. 8 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska w zw. z § 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W uzasadnieniu skargi M. S. wyjaśniła, że organy administracji pominęły całkowicie treść § 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, z którego wynika, że sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają przedsięwzięcia realizowane na terenie zakładu lub obiektu, będące przedsięwzięciami, których realizacja spowoduje zaliczenie zakładu lub obiektu do przedsięwzięć wymienionych w ust. 1. "Jest to tożsame z tym, że art. 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ma zastosowanie do stacji bazowej telefonii komórkowej, gdzie w sposób jednoznaczny organ winien ustalić, czy inwestycja spowoduje wzrost emisji promieniowania elektromagnetycznego o ponad 20% - bez względu na rodzaj i charakter obiektu". Organy obu instancji nie objaśniły ani sposobu wyznaczenia odległości o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, ani użytych tam pojęć "miejsc dostępnych dla ludności", "środka elektrycznego", czy "wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny". Dodatkowo nie wyjaśniły, czy wokół terenu inwestycji występują jakieś miejsca dostępne dla ludności i w jakich faktycznie odległościach. Według skarżącej "z wyroku nie sposób ustalić, jak organy bez wskazania konkretnej odległości od środka elektrycznego wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anten (a dokładnie równolegle do niej) doszły do konkluzji, iż w odległości przewidzianej w rozporządzeniu w odniesieniu do środka elektrycznego anten nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności, przy czym słowo wzdłuż wskazuje na ruch przestrzenny lub rozmieszczenie na długiej linii równoległej do danego podłużnego obiektu". Organy zobligowane były zdaniem skarżącej do wskazania konkretnej odległości od środka elektrycznego w przestrzeni oddziaływania głównej wiązki promieniowania danej anteny, miejsc dostępnych dla ludzi (wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anten)". Skarżąca zarzuciła ponadto, że niemożliwe jest w sprawie ustalenie, czym kierował się organ ustalając strony postępowania, ponieważ nie wskazał mocy znamionowej (maksymalnej katalogowej) EIRP dla poszczególnych anten, nie podał mocy EIRP po jej zsumowaniu dla danego azymutu (brak ustalenia superpozycji energii wysokiej częstotliwości), obszaru oddziaływania anten, nie wskazał czy uwzględniono inne źródła pola elektromagnetycznego, czy wyliczenie oparto dla tła wynoszącego zero, co byłoby niezgodne z prawem. Nie podano też maksymalnej mocy katalogowej poszczególnych anten. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2009 r. Ogólnopolskie Stowarzyszenie Przeciwdziałania Elektroskażeniom "Prawo do życia" z siedzibą w Rz. wniosło o dopuszczenie go do udziału w postępowaniu w niniejszej sprawie. Równocześnie stowarzyszenie to złożyło pismo, w którym zarzuciło zaskarżonej decyzji naruszenie: 1. art. 7,8,9,11,77,107 § 1 kpa poprzez ich niezastosowanie, 2. art. 32 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, 3. art. 5 ust. 2 pkt 9 w zw. z art. 140, 143 kc w zw. z art. 21 Konstytucji RP, 4. art. 72 ust. 1 pkt 1 oraz 59 i 63 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, 5. § 2 ust. 1 pkt 7, § 3 ust. 1 pkt 8 w zw. z § 5, § 3 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 5 oraz § 4 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W uzasadnieniu tych zarzutów (zawierającym w dwóch miejscach dosłowne powtórzenia tych samych argumentów i sformułowań – k. 56 i 59 oraz 54 i 60), organizacja społeczna ponownie wskazała na argumenty zaprezentowane w uzasadnieniu skargi. Dodatkowo zarzuciła, że: 1. wydana decyzja jest lakoniczna, nie określa parametrów technicznych anten, nie wymienia ich mocy, nie podaje ich typów, nie określa wysokości wieży, 2. organy nie dokonały ustaleń istotnych w świetle § 4 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z którym parametry tego samego rodzaju, charakteryzujące skalę przedsięwzięcia i odnoszące się do przedsięwzięć tego samego rodzaju położonych na terenie jednego zakładu lub obiektu, istniejących i planowanych, sumuje się, 3. organ I instancji nie kwalifikując planowanej inwestycji do przedsięwzięć, które mogą znacząco oddziaływać na środowisko, oparł swoje rozstrzygnięcie w tym zakresie na przedstawionym przez inwestora opracowaniu "Kwalifikacja przedsięwzięcia", nie poddając jej własnej ocenie, czym naruszył art. 7,77§ 1,80 i 107 § 3 kpa, 4. organ I instancji nie ocenił zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czym oprócz wymienionych przepisów kpa naruszył także art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, 5. organy nie wskazały przepisów, (które zdaniem stowarzyszenia nie istnieją), które uprawniałyby inwestora do dokonania oceny faktycznej i prawnej przedsięwzięcia, 6. zgodnie z art. 63 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku raport dla przedmiotowej inwestycji sporządzany jest obligatoryjnie, 7. organy nie podały maksymalnych możliwych do uzyskania tiltów elektrycznych i mechanicznych. W przypadku UMTS elektryczne pochylenie wiązki promieniowania anten musi być zmieniane kilka razy dziennie, co następuje automatycznie, 8. w sprawie doszło do zaniżenia mocy maksymalnej, albowiem stosowane anteny mają zysk około 15-18 dBi, co daje zastępczą moc promieniowaną izotropowo (EIRP) rzędu 400-8000 W na sektor. Również moc nadajnika w przypadku anten radiolinii została zaniżona, 9. w niniejszej sprawie obszar ograniczonego oddziaływania musi być utworzony w sytuacji kiedy pole e-m o wartościach ponadnormatywnych lub w odległościach przewidzianych w rozporządzeniu wykracza poza teren co do którego inwestor posiada tytuł prawny, albowiem inwestycja powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Zgodnie bowiem z wywodami zawartymi w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 6 stycznia 2005 r., sygn. akt III CK 129/04 odwołanie się do społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości należy rozumieć jako wskazanie na uprawnienie właściciela do nieskrępowanego korzystania z tej nieruchomości w zakresie z reguły dostępnym (potencjalnie możliwym do wykorzystania) właścicielowi, w granicach zakreślonych przez prawo, 10. organ miał obowiązek udowodnić, że pole ponadnormatywne oraz wskazane w odległościach przewidzianych w nowych przepisach nie wykracza poza teren, do którego inwestor ma tytuł prawny. Organ powinien wskazać w jaki sposób zabezpieczy teren w odległościach oddziaływania pola elektromagnetycznego emitowanego przez projektowaną stację przed możliwością realizacji inwestycji mogących spowodować wejście w główną wiązkę promieniowania lub ponadnormatywnego oddziaływania. Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2009 r. Sąd na podstawie art. 33 § 2 p.p.s.a. dopuścił do udziału w sprawie w charakterze uczestnika Ogólnopolskie Stowarzyszenie Przeciwdziałania Elektroskażeniom "Prawo do życia" z siedzibą w Rz.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji sprawowana jest w granicach sprawy, przy czym sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji będącej przedmiotem skargi (art. 145 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 35 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. Nr 156/06 poz. 1118 ze zm.), zwanej dalej prawem budowlanym, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu (w czym mieści się też decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego – por. art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - Dz. U. Nr 80/03 poz. 717 ze zm.), a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 prawa budowlanego. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Według art. 32 ust. 4 prawa budowlanego, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (lub decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego), jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W toku wnikliwego postępowania administracyjnego przeprowadzonego w niniejszej sprawie, organy administracji sprawdziły spełnienie wymogów o jakich mowa w przytoczonych przepisach. Poczynione w wyniku tego sprawdzenia ustalenia nie budzą wątpliwości co do zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy. Na wstępie należy stwierdzić, że z racji braku na terenie gdzie projektowana jest przedmiotowa budowa, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, konieczne było sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ostateczną decyzją Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...], sprostowaną postanowieniem z dnia [...], ustalającą na rzecz Spółki "A" w W. lokalizację inwestycji celu publicznego określoną we wniosku. W wyniku wnikliwych i szczegółowych porównań organy architektoniczno-budowlane obu instancji prawidłowo stwierdziły zgodność przedmiotowego projektu budowlanego z tą decyzją. Należy przy tym zwrócić uwagę, że inwestor w całości i w zakreślonym terminie usunął nieprawidłowości występujące pierwotnie w przedłożonym projekcie budowlanym, dotyczące braku uzgodnienia projektu budowlanego z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków w K. Pozytywne uzgodnienie przedmiotowego projektu dokonane przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, zostało bowiem złożone przy piśmie z dnia 29 października 2008 r. Kontrola dokonana przez Sąd również wykazała usunięcie tej wadliwości, a także zgodność poprawionego projektu budowlanego z decyzją lokalizacyjną dotyczącą przedmiotowej inwestycji. W związku z tym dalsze rozważania należy ograniczyć do oceny spełnienia pozostałych wymogów jakie zgodnie z art. 32 ust. 4 i 35 ust. 1 pkt 2, 3 i 4 Prawa budowlanego ma obowiązek sprawdzić organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę oraz do oceny zarzutów skargi. Spełnienie wymogów określonych w art. 35 ust. 1 pkt 3 i 4 Prawa budowlanego – nie było kwestionowane. Projekt budowlany rzeczywiście jest kompletny, zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, został sporządzony przez projektantów posiadających wymagane uprawnienia budowlane i legitymujących się aktualnymi na dzień wykonywania projektu zaświadczeniami o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Projektanci ci dołączyli również do projektu oświadczenia o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Zasadnie również organ II instancji ustalił, że inwestor spełnił wymóg warunkujący udzielenie pozwolenia na budowę o jakim mowa w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Do wniosku dołączył bowiem złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością oznaczoną numerem ewidencyjnym [...] w obrębie ewidencyjnym 1 w jednostce ewidencyjnej Ch. - miasto, na cele budowlane. Prawo to wnioskodawca wywiódł z umowy najmu przewidującej uprawnienie do wykonywania robót i obiektów budowlanych, zawartej w dniu 25 czerwca 2006 r. z Ochotniczą Strażą Pożarną w Ch., będącą właścicielem budynku, na dachu którego planowana jest przedmiotowa budowa. Odnosząc się do zgłoszonych w skardze i w piśmie dopuszczonej do udziału w sprawie organizacji społecznej zarzutów należy stwierdzić, że zasadnicza ich część dotyczyła kwestii już przesądzonej w ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia dla w/w inwestycji i dlatego nie mogła być przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu. Stosownie do przytoczonej już wyżej treści art. 35 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego, w toku postępowania zmierzającego do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego między innymi z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska. Przepisy ostatnio wymienionej ustawy przytaczanej dalej jako prawo ochrony środowiska(tekst jednolity Dz. U. Nr 25/08 poz. 150 ze zm.), w art. 46 ust. 1 pkt 1w brzmieniu obowiązującym do dnia 14 listopada 2008 r. przewidywały natomiast, że realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy (tj. wymagającego sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, lub takiego przedsięwzięcia, dla którego obowiązek sporządzenia raportu określony jest na podstawie art. 51 ust. 2 prawa ochrony środowiska) jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zwanej dalej decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie natomiast z art. 51 ust. 1 prawa ochrony środowiska w brzmieniu obowiązującym do dnia 14 listopada 2008 r., sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają: 1) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek może być stwierdzony na podstawie ust. 2; 3) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, dla których obowiązek może być stwierdzony na podstawie ust. 2. Dla oceny, czy dane planowane przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na środowisko, a w konsekwencji czy przed jego realizacją konieczne jest uzyskanie przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezbędna jest ocena charakteru tego przedsięwzięcia z punktu widzenia przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko zwanego dalej rozporządzeniem z dnia 9 listopada 2004 r. (Dz. U. Nr 257/04 poz. 2573 ze zm.). Ocena przedmiotowego przedsięwzięcia z punktu widzenia wymogów ochrony środowiska była w niniejszej sprawie konieczna również dlatego, że w punkcie 5 tiret czwarte decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] o ustaleniu warunków lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego, sprostowanej postanowieniem z dnia [...], zawarto obowiązek dołączenia do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę, decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Realizując ten obowiązek inwestor, wnioskiem z dnia 26 czerwca 2006 r. zwrócił się do Burmistrza Miasta i Gminy o wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia dla realizacji inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na dachu budynku Ochotniczej Straży Pożarnej na działce Nr [...], położonej w miejscowości Ch. Wszczęte w tamtej sprawie postępowanie zakończyło się wydaniem w dniu [...] ostatecznej decyzji umarzającej postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia dla w/w inwestycji. Z uzasadnienia tamtej decyzji wynika, że przyczyną umorzenia postępowania była jego bezprzedmiotowość wynikła z uznania, że zgodnie z treścią rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko - Dz. U. Nr 257/04 poz. 2573 z późniejszymi zmianami, w tym szczególnie wynikającymi z Dz. U. Nr 158/2007 poz. 1105 – budowa stacji bazowej telefonii komórkowej na budynku OSP w Ch. nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko dla których raport oddziaływania na środowisko jest wymagany, czy też może być wymagany. Zmiana brzmienia powołanego rozporządzenia Rady Ministrów, która weszła w życie z dniem 31 sierpnia 2007 r. oznaczała zliberalizowanie kryteriów warunkujących kwalifikacje instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych z wyłączeniem radiolinii do przedsięwzięć wymagających, bądź mogących wymagać sporządzenia raportu. Bez względu jednak na ocenę tych zmian, a także wykładni znowelizowanych przepisów dokonanej w ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...], która nie może być przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu, należy przyjąć, że kwestia kwalifikacji przedmiotowego przedsięwzięcia z punktu widzenia przepisów ochrony środowiska, została już dokonana, a inwestor wywiązał się z obowiązku nałożonego na niego w decyzji lokalizacyjnej. Wydanie tej decyzji powoduje zdaniem Sądu i to, że w niniejszym postępowaniu nie ma podstaw do dalszego badania zgodności przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska. Przepisy prawa ochrony środowiska nie mają bowiem zastosowania do wszystkich nowo projektowanych obiektów budowlanych. Przepisy tej ustawy stosuje się jedynie do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - wyszczególnionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Prawo ochrony środowiska określa, kiedy pozwolenie na budowę musi poprzedzać postępowanie o oddziaływaniu inwestycji na środowisko. I tylko w takich wypadkach, gdy powinno być przeprowadzone postępowanie o oddziaływaniu na środowisko, organ architektoniczno-budowlany bada, czy zostało ono przeprowadzone, jaki jest jego wynik, a więc zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 bada zgodność projektu budowlanego z "wymaganiami ochrony środowiska" – por. Wyrok NSA z dnia 21 listopada 2006 r., II OSK 1371/05, LEX 318327). Skoro więc właściwy i powołany do oceny projektowanego przedsięwzięcia z punktu widzenia przepisów dotyczących ochrony środowiska organ uznał, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację tego przedsięwzięcia, to w decyzji takiej mieści się również rozstrzygnięcie, że budowa stacji telefonii komórkowej na dachu budynku Ochotniczej Straży Pożarnej w Ch. nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których raport o oddziaływaniu na środowisko jest wymagany, czy też może być wymagany. Zgodnie z wyrażoną w art. 16 § 1 kpa zasadą trwałości decyzji administracyjnych, dopóki decyzja Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] nie zostanie we właściwym trybie uchylona lub zmieniona, bądź nie zostanie stwierdzona jej nieważność, względnie nie dojdzie do wznowienia postępowania w tamtej sprawie, dopóty sprawa rozstrzygnięta tamtą decyzją nie może być ponownie przedmiotem postępowania administracyjnego. Dlatego w niniejszej sprawie organy administracji miały podstawy do przyjęcia, że przedstawiony projekt budowlany jest zgodny z wymaganiami ochrony środowiska. Powoduje to również, że wszystkie zarzuty skargi oraz dopuszczonej do udziału w sprawie organizacji społecznej dotyczące kwalifikacji przedmiotowego przedsięwzięcia z punktu widzenia przepisów o ochronie środowiska – nie mogły być przedmiotem analizy w niniejszej sprawie. Przedstawiona wykładnia powoduje również, że nie można uznać za zasadny zarzutu naruszenia art. 32 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego. Postępowanie w sprawie oceny oddziaływania przedmiotowego obiektu budowlanego na środowisko wymagane przepisami o ochronie środowiska – zostało bowiem odnośnie przedmiotowego obiektu przeprowadzone. Wskazane wyżej przepisy Prawa ochrony środowiska, mimo ich uchylenia z dniem 15 listopada 2008 r. przez art. 144 pkt 9 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U.08.199.1227) miały zastosowanie w niniejszej sprawie. Postępowanie w sprawie z wniosku Spółki "A" w W. o wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na dachu budynku Ochotniczej Straży Pożarnej w Ch. na działce Nr [...] położonej w miejscowości Ch., zostało bowiem wszczęte i zakończone ostateczną decyzją przed dniem 15 listopada 2008 r., a więc jeszcze w okresie obowiązywania art. 46 Prawa ochrony środowiska. Należy dodać, że z mocy art. 153 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, również do spraw wszczętych, na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 144 (tj. na podstawie ustawy o ochronie środowiska), przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (tj. przed dniem 15 listopada 2008 r.), a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się, z zastrzeżeniem art. 154 ust. 1, przepisy dotychczasowe. Dlatego nawet gdyby wniosek inwestora o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia nie został załatwiony do dnia 14 listopada 2008 r., bądź gdyby wydana w tamtym postępowaniu ostateczna decyzja została uchylona, to i tak do oceny środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia miałyby zastosowanie przepisy dotychczasowe. Przesądza to o niezasadności zarzutu Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Przeciwdziałania Elektroskażeniom "Prawo do życia" z siedzibą w Rz., dotyczącego niezastosowania przez organy administracji przepisów art. 72 ust. 1 pkt 1 oraz 59 i 63 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Odnosząc się do zarzutów dotyczących niewskazania przez organy administracji, w jaki sposób ustaliły strony postępowania należy zauważyć co następuje. Zgodnie z art. 28 ust. 2 prawa budowlanego, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Obszar oddziaływania obiektu został zdefiniowany w art. 3 pkt 20 prawa budowlanego. Zgodnie z nim przez taki obszar należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Z przedstawioną regulacją koresponduje treść art. 5 ust. 1 pkt 9 prawa budowlanego, który również został wskazany jako przepis naruszony przez organy administracji. Zgodnie z nim obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Z przytoczonych przepisów wynika, że warunkiem uznania za stronę postępowania w sprawie pozwolenia na budowę właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości innych niż nieruchomość inwestora, jest wyznaczenie w otoczeniu obiektu budowlanego terenu na podstawie przepisów odrębnych, które wprowadzają związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W niniejszej sprawie obszar oddziaływania o jakim mowa w art. 28 ust. 2 prawa budowlanego nie mógł zostać wyznaczony, ponieważ żadne przepisy odrębne nie wprowadzają związanych z przedmiotowym obiektem ograniczeń w zagospodarowaniu otoczenia przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej. Przepisy takie nie zostały w szczególności wskazane w samej skardze, a przynajmniej nie zostało to wyraźnie w niej wyartykułowane. Jeżeli autor skargi, a także zarzutów zgłoszonych przez organizację społeczną miał na myśli art. 140, 143 i 144 kc, jako przepisy odrębne, o jakich mowa w art. 3 pkt 20 prawa budowlanego to należy zauważyć, że zamiarem ustawodawcy zawężającego w art. 28 ust. 2 prawa budowlanego krąg stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę w porównaniu z ogólnym uregulowaniem art. 28 kpa, było oparcie interesu prawnego właścicieli, użytkowników wieczystych i zarządców nieruchomości w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę wyłącznie na przepisach materialnego prawa administracyjnego, nie zaś na regulacjach prawa cywilnego dotyczących ochrony własności (Wyrok Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie z dnia 25 września 2007 r., II OSK 1241/06, LEX nr 374699).Dlatego przytoczone przepisy nie mogły być podstawą do określenia obszaru ograniczonego użytkowania wokół przedmiotowego obiektu. Przepisy odrębne wprowadzające ograniczenia w użytkowaniu i zagospodarowaniu otoczenia przedmiotowego obiektu nie znajdują się również w prawie ochrony środowiska. Ustawa ta wprowadzając bowiem regulację dotyczącą obszarów ograniczonego użytkowania (art. 135 i 136), nie przewidziała utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania dla takiego przedsięwzięcia, jak stacja bazowa telefonii komórkowej. Należy wreszcie zauważyć, że skarżąca nie może skutecznie powoływać się na zarzut nieustalenia w postępowaniu administracyjnym innych stron. Zarzut ten bowiem sprowadza się do wykazywania istnienia przesłanki do wznowienia postępowania administracyjnego, o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Z takim zarzutem może natomiast skutecznie wystąpić tylko osoba pominięta w postępowaniu administracyjnym, która twierdzi, że jest stroną. Wywiedziony w piśmie Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Przeciwdziałania Elektroskażeniom "Prawo do życia" z siedzibą w Rz. z dnia 13 kwietnia 2009 r. zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego, mający polegać na braku oceny zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - jest niezrozumiały. Z zaskarżonej decyzji wynika bowiem jednoznacznie, że dla terenu objętego planowaną inwestycją nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i dlatego inwestor uzyskał decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w której ustalono warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej GSM _ 2605 centrum zlokalizowanej na dachu budynku Ochotniczej Straży Pożarnej. Ponieważ z art. 35 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego w zw. z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wprost wynika dopuszczalność oceny przez organ architektoniczno-budowlany w opisanej sytuacji zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami decyzji lokalizacyjnej, zamiast z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to nie można w żadnym razie mówić o naruszeniu w zaskarżonej decyzji art. 35 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego. Ustosunkowując się do zawartego tylko w skardze zarzutu naruszenia art. 28 ust. 2 w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 2 prawa budowlanego w zw. z § 8 ust. 2 pkt 7, § 11 ust. 2 pkt 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120/03 poz. 1133 ze zm.) należy zauważyć, że zarzut ten nie został w żaden sposób uściślony i wyjaśniony w uzasadnieniu skargi. Nie wiadomo w związku z tym w szczególności, jaki związek miało by mieć naruszenie przepisu art. 28 ust. 2 prawa budowlanego określającego krąg stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, z pozostałymi wymienionymi przepisami dotyczącymi wymaganej treści projektu budowlanego. Zarzuty dotyczące kręgu stron postępowania zostały omówione wyżej. Odnosząc się natomiast do treści pozostałych przepisów przytoczonych przez autora omawianego zarzutu trzeba stwierdzić, że nie zostały one w sprawie naruszone. Wskazane przepisy określają co, między innymi, powinien zawierać projekt architektoniczno-budowlany oraz projekt zagospodarowania działki. Elementy wskazane w przywołanych przepisach zostały zawarte w przedmiotowym projekcie. Określa on bowiem funkcję, formę i konstrukcję przedmiotowego obiektu budowlanego, jego charakterystykę energetyczną i ekologiczną oraz proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, a także materiałowe, ukazujące zasady nawiązania do otoczenia. Zawiera też w części opisowej (k. 4) charakterystykę ekologiczną, o jakiej mowa w § 11 ust. 2 pkt 10 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Charakterystyka ta wyjaśnia w szczególności, że projektowana stacja bazowa telefonii komórkowej wypromieniowuje do otoczenia energię elektromagnetyczną nie posiadającą zdolności do jonizowania cząsteczek (promieniowanie niejonizujące), a pole elektromagnetyczne aktywne biologicznie oddziaływać będzie wyłącznie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludzi, w związku z czym narażenie ludności na pole elektromagnetyczne zostało ocenione jako pomijalne. W części opisowej projektu budowlanego znajduje się natomiast opis projektowanego zagospodarowania terenu i informacja o wpływie inwestycji na środowisko, z której wynika, że obiekt ten nie będzie powodował zagrożenia dla środowiska. Wymogi przewidziane w przytoczonych w skardze przepisach zostały więc spełnione. Nieprawdą jest, jakoby to inwestor dokonał w niniejszej sprawie oceny faktycznej i prawnej przedmiotowego przedsięwzięcia. Ocena taka została bowiem przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a polegała na dokonaniu sprawdzeń projektu budowlanego, o jakich mowa w art. 35 ust. 1 prawa budowlanego. Ponieważ sprawdzenia te dotyczą projektu budowlanego przedłożonego do zatwierdzenia przez inwestora, to ocena organu dotyczyła szczegółowych rozwiązań zaproponowanych przez wnioskodawcę, a nie opracowanych np. przez biegłego. Fachowość i profesjonalizm proponowanych rozwiązań zapewniona jest natomiast przez zrealizowany w niniejszej sprawie obowiązek sporządzenia projektu budowlanego przez projektantów posiadających wymagane uprawnienia budowlane i legitymujących się aktualnym na dzień wykonywania projektu zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego, którzy złożyli wymagane przez art. 20 ust. 4 prawa budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów art. 7, 8, 9, 11, 77, 107 § 1 i 3 kpa poprzez ich niezastosowanie należy zauważyć, że skarżąca i organizacja społeczna poza pojedynczymi przypadkami dotyczącymi oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, nie wyjaśniły na czym konkretnie naruszenie poszczególnych wymienionych przepisów miałoby polegać. Jeżeli więc naruszenie zasad ogólnych postępowania administracyjnego wyrażonych w art. 7, 8, 9 i 11 kpa, reguł rządzących postępowaniem dowodowym, o jakich mowa w art. 77 kpa, a także sprzeczne z art. 107 § 1 i 3 kpa sformułowanie i uzasadnienie zaskarżonej decyzji miałoby się wiązać wyłącznie z problematyką oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko, to zarzuty takie nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Skoro bowiem (jak to już wyżej wyjaśniono), zarzuty dotyczące tej oceny nie mogły być przedmiotem rozważań Sądu, to również i ewentualne uchybienia przepisom postępowania administracyjnego, w tym i postępowania dowodowego, popełnione przy rozpatrywaniu tego aspektu sprawy, nie mogły mieć wpływu na jej rozstrzygnięcie. Nie było też konieczne odnoszenie się do tej tematyki w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponieważ zarzuty podniesione przez skarżącą oraz przez dopuszczoną do udziału w sprawie organizację społeczną nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które należałoby wziąć pod uwagę z urzędu, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.