II SA/Ke 121/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Banach, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 8 maja 2025 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję – rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Kielcach z dnia 17 stycznia 2025 r., nr 188 w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę. Decyzją - rozkazem personalnym nr 188 z 17 stycznia 2025 r. Komendant Wojewódzki Policji w Kielcach utrzymał w mocy decyzję - rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w [...] nr 551 z 3 grudnia 2024 r. o zwolnieniu [...]. M. C. ze służby w Policji z dniem 5 grudnia 2024r., wydaną na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 45 ust. 3 i art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U. 2024 r., poz. 145 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o Policji", wraz z rygorem natychmiastowej wykonalności. Organ odwoławczy, opisując zarzuty strony, wskazał że w odwołaniu wniesiono o przywrócenie do służby w Policji oraz zmianę opinii służbowej o nieprzydatności do służby na pozytywną z argumentacją, że zwolnienie nastąpiło z powodu jednorazowego zwolnienia lekarskiego i wiadomości tekstowych do przełożonych, którzy w żaden sposób nie zostali obrażeni. W tym zakresie Komendant Wojewódzki zwrócił uwagę, że: - zawarta w ustawie o Policji (zwanej dalej "ustawą") regulacja dotycząca zwolnienia policjanta ze służby w przypadku nieprzydatności do służby, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej, wskazuje na obligatoryjny charakter zwolnienia, nie pozostawiający organowi możliwości uznania w tym zakresie, a jedynie nakładający nań konkretny obowiązek; - w dniu 3 grudnia 2024 r. Komendant Powiatowy Policji w [...] utrzymał w mocy zaskarżoną przez stronę opinię służbową o nieprzydatności do służby wydaną w dniu 1 listopada 2024 r. przez Zastępcę Naczelnika Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w [...] – a zatem stała się ona ostateczna; - przedmiotowa opinia w toku postępowania zwolnieniowego została poddana kontroli formalnej pod kątem zachowania wymogów stawianych przepisami rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 sierpnia 2010r. w sprawie opiniowania służbowego policjantów (Dz. U. z 2024 r., poz. 704); - ww. opinia służbowa, wydana policjantowi w okresie służby przygotowawczej, została sporządzona przez właściwego przełożonego, opiniowany został z nią zapoznany i jest ona ostateczna – wobec czego organ I instancji miał obowiązek wydania rozkazu personalnego o zwolnieniu strony ze służby w Policji. Organ II instancji, omawiając charakter prawny opinii służbowej, stwierdził, że jest to oświadczenie wiedzy, nie zaś – jak w przypadku decyzji administracyjnej – oświadczenie woli. Tym samym za błędne uznano stanowisko strony odwołującej, że opinia służbowa powinna być właściwie uzasadniona przez organ Policji podejmujący decyzję o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby w ramach toczącego się postępowania w tym przedmiocie. Organ II instancji, rozpoznając sprawę w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji w związku z negatywną opinią służbową, nie posiada bowiem uprawnień do dokonywania kontroli ocen lub stwierdzeń zawartych w takiej opinii. Przedmiotowa opinia podlega badaniu organu w postępowaniu administracyjnym jak każdy dowód w sprawie, a zatem badanie takie powinno się sprowadzać do kwestii formalnych, takich jak kompletność danych samej opinii z punktu widzenia dyrektyw zawartych w przepisach art. 35 ustawy o Policji oraz ww. rozporządzenia. Natomiast organ orzekający o zwolnieniu ze służby nie jest uprawniony do kontrolowania prawidłowości i zasadności tej opinii. Komendant Wojewódzki, analizując uzasadnienie zaskarżonej decyzji, stwierdził, że kwestionowana w odwołaniu opinia nie ma charakteru dowolnego, jako że została wydana w związku z faktem, że strona nieprawidłowo realizowała nałożone nań obowiązki służbowe. W konsekwencji, ostateczna opinia negatywna przesądza automatycznie o zwolnieniu skarżącego ze służby. Dodatkowo zauważono, że w trakcie postępowania dotyczącego odwołania od opinii służbowej komisja powołana do jego rozpatrzenia, po szczegółowym przeanalizowaniu argumentów strony, sporządziła sprawozdanie z wnioskiem o utrzymanie w mocy zaskarżonej opinii – co zaakceptował Komendant Powiatowy Policji w [...]. Organ odwoławczy, odnosząc się do charakteru służby przygotowawczej zaakcentował, że jej celem jest po pierwsze przygotowanie funkcjonariusza do służby (tzn. przygotowanie do specyficznych zadań służby, trudnych warunków, dyspozycyjności, zwiększonej dyscypliny, zmianowości, pełnienia służby na jednoosobowych stanowiskach oraz zwiększonego zakresu obowiązków), po drugie wyszkolenie funkcjonariusza (czyli wyposażenie w niezbędną wiedzę zawodową, poznanie przepisów regulujących funkcjonowanie Policji, przepisów określających sposób wykonywania obowiązków na zajmowanym stanowisku), po trzecie sprawdzenie przydatności do służby w oparciu o sprawdzenie kwalifikacji merytorycznych (tj. cechy osobiste, umiejętność planowania, organizowania i podejmowania trafnych decyzji, odpowiedni charakter). Ważnym, o ile nie najistotniejszym, elementem oceny przydatności funkcjonariusza do służby są predyspozycje osobiste i charakter kandydata. Sprawdzenie tych cech możliwe jest jedynie w trakcie praktycznego wykonywania czynności zawodowych w czasie służby przygotowawczej. Niewątpliwie mogą się zdarzyć przypadki, w których pozytywna ocena wstępna nie zostanie poparta opinią o przydatności do służby, sporządzoną po upływie służby przygotowawczej. Dopiero uzyskanie pozytywnej opinii o przydatności do służby po odbyciu okresu przygotowawczego powoduje, iż funkcjonariusz zostaje mianowany na stałe. Opinia służbowa jest przejawem uprawnienia przełożonego w zakresie doboru kadry. Stanowi ona podstawę do podjęcia decyzji w zakresie dalszego pozostawania funkcjonariusza w służbie i mianowania go na stałe. Sporządzenie opinii o nieprzydatności do służby to zatem suwerenny akt przełożonego, który podlega weryfikacji jedynie przez wyższego przełożonego. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach M. C. wniósł o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji, formułując zarzuty braku: - dokładnego zrozumienia przedstawionych faktów, prawidłowej oceny jego pracy oraz zaangażowania w służbę; - jakiegokolwiek zweryfikowania, czy podniesione przy zwalnianiu argumenty, brak umiejętności współpracy i brak dyspozycyjności polegają na prawdzie i czy były faktem, czy jedynie subiektywną oceną przełożonego; - sprawdzenia prawidłowości wystawienia opinii służbowych, wydawanych przez Zastępcę Naczelnika Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w [...] i kierownika Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego, podpisanych przez skarżącego i tych przełożonych, które następnie jako gotowy dokument były niszczone i wydawane kolejno cztery razy, gdzie czwarta pozostała jako (według oceny przełożonych) prawidłowa i czy nie wyczerpuje to znamion przestępstwa z art 276 k.k. (kopia pierwszej zniszczonej opinii przedstawiona w załączeniu); - jakiegokolwiek zweryfikowania, czy zachowanie przełożonych polegające na zakazie pobierania broni, ustnym zakazie pobierania radiowozu, ustnym zakazie wyjazdu z budynku Komendy Powiatowej Policji w [...], ustnym zakazie i ciągłym przekładaniu uczestnictwa w obowiązkowym wyszkoleniu strzeleckim, gdzie skarżącemu nie podawano powodu tylko przepisywano jego nazwisko na kolejna listę, nie jest przestępstwem z art. 231 k.k. i złamaniem etyki zawodowej, gdzie przełożeni jako funkcjonariusze publiczni działali na szkodę interesu prywatnego, jak i interesu publicznego, zabraniając skarżącemu szkolić się i podnosić swoje kwalifikacje zawodowe; skarżący przez całą służbę nie słyszał o podobnym przypadku, decyzja o zwolnieniu ze służby zapadła już na samym początku, a odwołania nie były uwzględniane, ponieważ tak musiało być z powodu nacisku przełożonych; - weryfikacji, czy przełożeni nie popełnili przestępstwa z art. 231 k.k., nie stosując się do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2007 r. w sprawie zasad etyki zawodowej policjanta; przełożeni przez cały czas powołują się na etykę zawodową, przy czym zastanawiającym jest to, że działa ona tylko wtedy, gdy jest im to na rękę, a w innym przypadku jest pomijana co jest, zdaniem strony, niedopuszczalne; wskazane § 19, 20 i 22 tego zarządzenia są wobec skarżącego ewidentnie złamane; - prawidłowego zrozumienia faktów przedstawionych w odwołaniu, gdzie strona szczegółowo opisała, dlaczego nie zgadza się z zarzuceniem braku umiejętności współpracy i braku dyspozycyjności, podnosząc niepodważalne argumenty, że każda osoba z jaką mógł odbywać służbę nigdy na to nie narzekała, a wręcz czuła się dobrze pracując z doświadczonym policjantem, podczas służby po powrocie z emerytury żaden z przełożonych nie miał żadnych uwag do wykonywanej pracy, nikt w żaden sposób nie zarzucał mu jakichkolwiek błędów; - sprawdzenia, czy wystawienie opinii, które jako gotowy, podpisany przez przełożonych i przez skarżącego dokument, były wydane w prawidłowy sposób, a następnie niszczone, które to działanie powtarzano czterokrotnie, wyczerpuje znamiona przestępstwa z art 276 k.k., gdzie przełożeni niszczą dokumenty, którymi po podpisaniu nie mają prawa wyłącznie dysponować – co w ocenie strony może uzasadniać podejrzenie popełnienia przestępstwa z art. 231 k.k. w związku z art 276 k.k.; - sprawdzenia, czy postępowanie dyscyplinarne było prawidłowo wszczęte z zachowaniem prawidłowych terminów - dat jego wszczęcia; przełożeni wszczęli postępowanie dyscyplinarne dotyczące braku usprawiedliwienia przez skarżącego nieobecności w pracy, braku dostarczenia zwolnienia lekarskiego przed zakończeniem zwolnienia – w sytuacji, gdy zgodnie z ustawą z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, pracownik powinien dostarczyć zwolnienie w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania; dodatkowo w rozkazie personalnym nr 188 są zawarte informacje, w jakim celu ustawodawca stworzył tak zwana "służbę przygotowawczą"; zawarte informacje są jednak całkowicie nieprawdziwe, gdyż trudno je odnieść do skarżącego, który po przepracowaniu ponad [...] lat w Policji, wie jak wygląda jej struktura i jak funkcjonuje. W uzasadnieniu skarżący szczegółowo opisał przebieg swojej służby począwszy od 2007 roku, stwierdzając że z uwagi na staż pracy i zajmowane stanowiska był doświadczonym policjantem, który nigdy nie był karany dyscyplinarnie, a wielokrotnie był nagradzany przez przełożonych rożnego szczebla. W jego aktach osobowych nie ma żadnej negatywnej wzmianki odnośnie pełnionej służby. Po odejściu na emeryturę postanowił wrócić do służby – we wrześniu 2024 r., a następnie został bezpodstawnie zwolniony 5 grudnia 2024 r. Na trzy miesiące przed zwolnieniem został pozytywnie zbadany przez komisję lekarską, w tym psychologa i psychiatrę, rozwiązując testy i rozmawiając z nimi, przeszedł pozytywnie tzw. "wywiad", posiada pozytywną opinię dzielnicowego, nigdy nie był karany, został przyjęty do służby spełniając wszelkie wymogi, które powinien spełniać kandydat do służby w Policji. Nagle, po trzech miesiącach, został zwolniony po nieterminowo wszczętym postępowaniu dyscyplinarnym, które zostało umorzone, a na podstawie którego wydana jest negatywna opinia służbowa. Zdaniem skarżącego, skoro postępowanie dyscyplinarne zostało umorzone, to opinia wydana na jego podstawie nie ma mocy - ze względu na brak jej poparcia w faktach. Organ sugeruje, że odwrotne wypełnienie rubryk w opinii – co zdaniem skarżącego jest błędne – nie ma znaczenia i może być traktowane jako właściwe. Tylko w jednej opinii dopuszczono się takiego błędu, wpisano również błędną datę, następnie niszczono taki błędnie wypełniony i podpisany dokument i sporządzano nowy aż do skutku, aż opinia będzie prawidłowa. Ponadto, pominięto fakt powierzenia skarżącemu obowiązku w Zespole ds. Wykroczeń – co zrobiono celowo, bo w takiej sytuacji można szybko opiniować policjanta. Natomiast tłumaczenie, że jednorazowe zwolnienie lekarskie zaburza pracę Ogniw Patrolowo-Interwencyjnych jest nie do przyjęcia, ponieważ od zawsze w tych ogniwach policjanci chodzą na zwolnienia L4, a funkcjonariuszy brakuje w każdej komórce każdej z komend na terenie Polski. Tym samym, tłumaczenie że kogoś nagle się przenosi do innej komórki z komórki, gdzie brakuje osób, było uzasadnione jedynie tym, aby wystawić opinię, że gdyby skarżący pozostał w ogniwie, w którym pracował opiniowanie byłoby bardziej skomplikowane lub niemożliwe. Było to działanie z pełną premedytacją, nakierowane na zwolnienie ze służby – bez żadnego wysłuchania strony. Wpływa to negatywnie na całą formację, jaką jest Policja, gdyż według skarżącego nikt nie traktuje go jak człowieka, jak doświadczonego pracownika tylko jak potocznie mówiąc kolejną "sztukę", z którą można zrobić co się chce. Zwolnienie nastąpiło po wielu błędach, po nieterminowym wszczęciu zbędnego postępowania dyscyplinarnego, które jak od razu było wiadomo będzie umorzone, wydaniu i niszczeniu negatywnych opinii służbowych pod naciskiem przełożonych, przekroczeniu uprawnień poprzez niszczenie podpisanych opinii osobowych i wielokrotnym łamaniu etyki zawodowej. Podnosząc powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji – rozkazu personalnego i przywrócenie go do służby w Policji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), zwanej dalej "p.p.s.a.", z uwagi na złożenie w tym zakresie przez organ stosownego wniosku – któremu nie sprzeciwiła się skarżący, prawidłowo pouczony w tym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 p.p.s.a. wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpatrując skargę w ramach powyżej zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia zakwestionowanego rozstrzygnięcia. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie była decyzja - rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Kielcach z 17 stycznia 2025r., utrzymująca w mocy rozkaz personalny organu I instancji o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji z dniem 5 grudnia 2024 r. Bezspornym jest fakt, że skarżący rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji w [...] Nr 362 z dnia 9 września 2024 r. został ponownie przyjęty, po uprzednim zwolnieniu z dniem 25 sierpnia 2023 r., do służby w Policji i mianowany policjantem w służbie przygotowawczej. W dniu 1 listopada 2024 roku Zastępca Naczelnika Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w [...] wydał wobec skarżącego opinię służbową za okres od 9 września 2024 r. do 31 października 2024 r., w której stwierdził jego nieprzydatność do służby. Na skutek zaskarżenia tej opinii przez M. C. Komendant Powiatowy Policji w [...] w dniu 3 grudnia 2024r. utrzymał ją w mocy, w wyniku czego stała się ona ostateczna. Konsekwencją tego było wydanie w dniu 3 grudnia 2024 r. decyzji – rozkazu personalnego przez Komendanta Powiatowego Policji w [...] nr 551 o zwolnieniu M. C. ze służby w Policji z dniem 5 grudnia 2024 r. – na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 45 ust. 3 i art. 32 ust. 1 ustawy o Policji. Decyzja ta została utrzymana w mocy zaskarżonym w niniejszej sprawie rozkazem personalnym. Zgodnie z art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji policjanta zwalnia się ze służby w przypadku nieprzydatności do służby, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej lub służby kontraktowej. Stosownie do treści art. 35 ust. 1 tej samej ustawy policjant podlega okresowemu opiniowaniu służbowemu. Szczegółowe zasady i tryb opiniowania funkcjonariuszy, przesłanki opiniowania i jego częstotliwość, kryteria brane pod uwagę przy opiniowaniu, właściwość przełożonych w zakresie wydawania opinii, tryb zapoznawania funkcjonariuszy z opinią służbową oraz tryb wnoszenia i rozpatrywania odwołań od opinii, określa rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 30 sierpnia 2010 roku w sprawie opiniowania służbowego policjantów (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 704). Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 1 tego aktu opiniowanie w służbie kandydackiej, przygotowawczej i kontraktowej przeprowadza się nie rzadziej niż raz na 12 miesięcy. § 5 rozporządzenia wskazuje przełożonych właściwych do wydania opinii, którymi są m.in. kierownicy komórek organizacyjnych w stosunku do podległych im policjantów, zaś z § 7 ust. 2 pkt 6 lit. a wynika, że do rozpatrzenia odwołania właściwy jest komendant powiatowy (miejski) i rejonowy Policji w stosunku do opinii wydanej przez kierownika komórki organizacyjnej bezpośrednio im podległej. Jak podniósł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 5 września 2023 r., sygn. III OSK 1437/22, przepis art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji zawiera w sobie nakaz podjęcia określonego działania, w przypadku zaistnienia pewnego stanu faktycznego. Oznacza to, że organ administracji zatrudniający i zwalniający policjanta w tego typu przypadkach nie ma żadnego wyboru, lecz zobligowany jest podjąć ściśle określone rozstrzygnięcie. Użycie zwrotu "policjanta zwalnia się ze służby" nie jest przypadkowe i wskazuje, że ustawodawca zamierzał wykluczyć jakąkolwiek swobodę organu w tym zakresie. Gdyby nie taki był cel przedmiotowej regulacji, to omawiany przepis zostałby zredagowany inaczej i byłaby w nim mowa o możliwości, a nie o obowiązku rozwiązania stosunku służbowego. Inaczej mówiąc organ Policji działa tu w ramach związania treścią przepisu. Jedynym warunkiem zastosowania trybu przewidzianego w art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji jest nieprzydatność policjanta do służby stwierdzona w opinii służbowej wydanej w trakcie służby przygotowawczej. Oznacza to, że organ zobowiązany jest do badania tylko takiej przesłanki oraz że w razie jej zaistnienia decyzja o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby ma charakter związany. Okoliczność ta odgrywa istotną rolę przy ocenie prawidłowości działań podejmowanych przez organ administracji, ponieważ zakres postępowania dowodowego w sprawie jest ograniczony i sprowadza się jedynie do sprawdzenia, czy opinia służbowa wydana policjantowi w okresie służby przygotowawczej zawiera stwierdzenie o nieprzydatności do tej służby. Czynności te mają zatem ograniczony zakres i sprowadzają się w istocie do ustalenia jedynie czy przedmiotowa opinia spełnia prawem przewidziane warunki formalne, a tym samym czy można jej przypisać wartość dowodu, o jakim mowa w art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji. Oznacza to zarazem, że postępowanie dotyczące zwolnienia ze służby jest autonomiczne względem postępowania dotyczącego wydania opinii o przydatności do służby sporządzonej w okresie służby przygotowawczej. W ramach postępowania dotyczącego zwolnienia policjanta ze służby, organ administracji (a w konsekwencji sąd) nie dokonuje już zatem kontroli orzeczenia, które legło u podstaw uruchomienia tego postępowania, lecz ogranicza się jedynie do ustalenia konsekwencji, jakie związane są z orzeczeniem stanowiącym podstawę prowadzonego postępowania. Opinia służbowa wydawana jest i podlega kontroli w odrębnym, przypisanym do tego trybie. Żaden przepis ustawy o Policji nie dopuszcza możliwości kolejnej, dalszej weryfikacji w jakimkolwiek innym postępowaniu. Także organ orzekający o zwolnieniu ze służby nie jest uprawniony do przeprowadzania dodatkowego postępowania dowodowego celem zbadania zasadności i rzetelności opinii służbowej (por. też m.in. wyrok NSA z 18 listopada 2013 r., sygn. I OSK 2776/12, wyrok WSA w Kielcach z 21 listopada 2012 r., sygn. II SA/Ke 741/12). W niniejszym przypadku nie ulega wątpliwości, jak wyżej podniesiono, że w sprawie została wydana opinia służbowa stwierdzająca nieprzydatność skarżącego jako funkcjonariusza Policji do służby. Opinia ta została poddana kontroli instancyjnej i utrzymana w mocy przez organ odwoławczy. Jak zauważono w zaskarżonej decyzji, w trakcie postępowania dotyczącego odwołania od opinii służbowej komisja powołana do jego rozpatrzenia sporządziła szczegółowe sprawozdanie z wnioskiem o utrzymanie w mocy zaskarżonej opinii, co zaakceptował Komendant Powiatowy Policji w [...]. Wbrew oczekiwaniu skarżącego organy orzekające o zwolnieniu ze służby nie posiadają kompetencji do kontroli orzeczenia, które legło u podstaw uruchomienia tego postępowania – są to bowiem dwa odrębne, autonomiczne postępowania. Nie można także zgodzić się z argumentami skargi dotyczącymi wpływu nieprawidłowości w procedurze wystawienia opinii na skuteczność rozstrzygnięcia organu, w szczególności nieprawidłowości w zakresie korygowania tej opinii w jej poszczególnych wersjach, spośród których jedna – różniąca się od tej ostatecznej – została dołączona do skargi. Otóż wersje te rzeczywiście różnią się w zakresie okresu pełnienia służby (błąd w określeniu miesiąca końcowego) oraz odwrotnie wypełniono rubryki samooceny i oceny przełożonego. Co jednak istotne, mimo tych rozbieżności, które należy oceniać – jak słusznie zauważył organ odwoławczy – w kategorii oczywistych omyłek, obie opinie są tożsame w zakresie wniosków końcowych dotyczących opiniowanego i orzeczenia o nieprzydatności do służby. Poza tym, co niesporne, opinia została sporządzona przez właściwego przełożonego i jest ona ostateczna. W świetle powyższych rozważań nie mogły odnieść zamierzonego skutku argumenty związane z rzekomym niewłaściwym postępowaniem przełożonych w stosunku do skarżącego, jak i ewentualnym naruszeniem zasad etyki zawodowej. Nie ma również istotnego znaczenia prawidłowość wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, ani nawet fakt jego zakończenia orzeczeniem uniewinniającym. Jest to bowiem również odrębne postępowanie, którego ustalenia i sposób zakończenia niekoniecznie muszą rzutować na wystawioną opinię, a w konsekwencji decyzję o zwolnieniu ze służby. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.