II SA/Ke 125/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak, Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi K. W. i S. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego solidarnie na rzecz K. W. i S. W. kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. Decyzją z [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania K. i S.W. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z [...] nakazującej ww. wykonanie w terminie do 30 kwietnia 2015 r. zmian i przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia robót budowlanych wykonanych przy budynku mieszkalno – usługowym na działce nr ewid. [...]/2 w K. przy ul. [...] , polegających na zdemontowaniu zewnętrznej okładziny z tworzyw sztucznych ze ścian wraz z zewnętrzną okładziną ścian lukarn dachu w/w budynku widocznych od strony terenów przestrzeni publicznej, tj. ze ściany: wschodniej, południowej i zachodniej i lukarn dachu oraz wykonaniu elewacji na tych ścianach i lukarnach dachu o fakturze jednolitej w kolorystyce naturalnych kolorów ziemi - gumiguta, ochra, umbra, sjena palona - w tonacji jasnej, bez użycia okładzin ceramicznych, okładzin ze sztucznego kamienia i tworzyw, oraz szkła i blach lakierowanych, z zastrzeżeniem, że ww. roboty są niezbędne do doprowadzenia robót budowlanych wykonanych przy ww. budynku do stanu zgodnego z aneksem - projektem technicznym zamiennym budynku handlowo - mieszkalnego w K. przy ul. [...] będącym załącznikiem do decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] oraz planem zagospodarowania przestrzennego terenu zawartego w granicach ulic: Spółdzielczej, Odrowąża, Piłsudskiego i W. zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w K. [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podał, że decyzją z [...] Burmistrz Miasta i Gminy K. udzielił J. W. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno – usługowego na działce nr ewid. [...] przy ul. W. w K., wg. projektu indywidualnego. Budowa obiektu rozpoczęła się na podstawie wcześniejszej decyzji o pozwoleniu na budowę z [...]. W trakcie budowy inwestor odstąpił od zatwierdzonego projektu budowlanego i innych warunków pozwolenia na budowę w ten sposób, że wykonał elewację budynku w sposób niezgodny z zatwierdzonym projektem budowlanym. Decyzją z [...] Kierownik Urzędu Rejonowego w K. nakazał J. W. dokonanie rozbiórki samowolnie wybudowanej elewacji z okładziny plastikowej w terminie do 29 czerwca 1996 r. oraz dokonanie niezbędnych robót budowlanych w celu doprowadzenia elewacji do stanu zgodnego z pozwoleniem na budowę z [...], wg aneksu projektu technicznego będącego załącznikiem do ww. decyzji, w terminie do dnia 31 lipca 1996 r. W trybie odwoławczym Wojewoda decyzją z [...] uchylił ww. decyzję w części dotyczącej podstawy prawnej i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy, a w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wyrokiem z 24 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 332/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Sąd zauważył, że bezspornym jest, iż zatwierdzony decyzją z [...] projekt budowlany przewidywał wykończenie obiektu tynkami zewnętrznymi cementowo-wapiennymi, które nie zostały wykonane, a w ich miejsce obiekt został pokryty plastikową wykładziną, a więc inwestor odstąpił od zatwierdzonego projektu. Sąd uznał, że istotne w sprawie okoliczności – także z punktu widzenia art. 51 Prawa budowlanego – nie zostały należycie wyjaśnione. Organ zacytował w uzasadnieniu decyzji zapis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczący jednostki strukturalnej, z którego wynika, że pod ochroną Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków znajdują się tylko istniejące fragmenty pierzei rynkowej. Organ nie wykazał, dlaczego uznał, że nowo wznoszony budynek stanowi fragment istniejącej pierzei i dlaczego sposób jego wykończenia uzależniony ma być od akceptacji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, a z decyzji o pozwoleniu na budowę nie wynika, aby sam plan realizacyjny obiektu (projekt budowlany) podlegał wcześniej ocenie ww. organu. Sąd wskazał, że wyrażona przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w piśmie z 27 listopada 1995 r. negatywna ocena "wystroju elewacji" sama w sobie nie jest jeszcze wystarczającym powodem do nakazania inwestorowi wykonania robót budowlanych. W pierwszej kolejności należałoby wykazać, że oceną w tym przedmiocie organ nadzoru budowlanego jest związany. Dopiero potwierdzenie kompetencji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków do wydania wiążącej oceny decydować może o uznaniu, czy dokonane odstępstwo od pozwolenia na budowę doprowadziło do powstania stanu niezgodnego z przepisami, wymagającego ingerencji organu nadzoru budowlanego. W dniu 6 września 2012 r. organ I instancji przeprowadził kontrolę, w wyniku której ustalono, że stan budynku odpowiada stanowi stwierdzonemu podczas kontroli z 24 października 1995 r., a wszystkie ściany obłożone są panelami z tworzywa sztucznego. Decyzją z [...] PINB w K. nakazał Z. sp. j. z siedzibą w K., reprezentowanej przez J. a W., wykonanie zmian i przeróbek niezbędnych do doprowadzenia robót budowlanych wykonanych przy budynku na działce nr ewid. [...]/2 w K. polegających na demontowaniu zewnętrznej okładziny z tworzyw sztucznych ze ścian budynku, w terminie do 31 maja 2013 r. W wyniku rozpatrzonego odwołania WINB wydał decyzję z [...]. uchylającą zaskarżone rozstrzygnięcie w całości i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji podnosząc, że J. W. przeniósł prawo własności nieruchomości na S. i K. W. Decyzją z [...] PINB w K. nakazał skarżącym K. i S. W. wykonanie do dnia 31 maja 2013 r. "zmian i przeróbek niezbędnych do doprowadzenia robót budowlanych wykonanych przy budynku mieszkalno-usługowym na działce nr ewid. [...]/2 w K., przy ul. [...] , polegających na zdemontowaniu zewnętrznej okładziny z tworzyw sztucznych ze ścian budynku". W odwołaniu od tej decyzji skarżący podnieśli, że organ nadzoru budowlanego nie jest związany negatywną oceną wystroju elewacji wyrażoną przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, a tym samym nie może nakazać inwestorowi wykonania robót budowlanych. Zauważyli też, że organ I instancji nie wykazał w ogóle, czy taką opinią jest związany, jeśli tak to powinien, ich zdaniem opisać, na czym związanie to miałoby polegać. Zaskarżonej decyzji zarzucili brak należytego wykazania, dlaczego organ uznał, że nowo wznoszony budynek stanowił "fragment istniejącej pierzei". W ocenie skarżących organ nie odniósł się do przepisów prawa obowiązujących w dacie wydania decyzji. Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym Wojewódzki Inspektor decyzją z [...] uchylił zaskarżoną, ww. decyzję PINB w K. w całości i orzekł, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, o nakazaniu K. i S. W.om w terminie do 30 października 2013r. wykonanie robót budowlanych polegających na demontażu zewnętrznej okładziny z tworzyw sztucznych ze ścian budynku mieszkalno - usługowego usytuowanego na działce nr [...]/2 w K., przy ul. [...] i wykonaniu w tym miejscu elewacji bez użycia okładzin ceramicznych, okładzin ze sztucznego kamienia i tworzyw, oraz szkła i blach lakierowanych, natomiast z zastosowaniem kolorystyki naturalnych kolorów ziemi w tonacji jasnej - w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, tj. ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu zawartego w granicach ulic: Spółdzielczej, Iwo Odrowąża, Marszałka Piłsudskiego i W. w K. uchwalonego przez Radę Miasta K. uchwałą Nr [...]. W wyniku skargi K. i S.W .do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, Sąd ten wyrokiem z dnia 16 października 2013r., sygn. akt. II SA/Ke 728/13 uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd stwierdził, że organ II instancji, uznając nałożony na skarżących obowiązek za niewystarczający i nakazując im dodatkowo wykonanie określonej elewacji, zmienił decyzję pierwszoinstancyjną na niekorzyść odwołujących się poprzez poszerzenie nałożonego obowiązku, co stanowiło niewątpliwe naruszenie zakazu określonego w art. 139 kpa. Ponadto Inspektor nakazując demontaż elewacji i wykonanie nowej celem doprowadzenia do zgodności z obecnymi przepisami, nie ustalił czy cel ten nie zostanie osiągnięty już poprzez samo usunięcie istniejącej okładziny z tworzyw sztucznych, tj. czy zapisom miejscowego planu nie odpowiada elewacja znajdująca się pod tą okładziną. Ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że ściany "pozostaną niewykończone". Kolejnym naruszenie przepisów postępowania stwierdzonym przez Sąd, był brak wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dlaczego odmiennie od poprzednich ustaleń przyjął lokalizację budynku i nie uzasadnił powodów, dla których przyjął, że wznoszony w latach 90-tych obiekt uznał za podlegającą ochronie konserwatorskiej istniejącą pierzeję rynku (dla obszaru Stare Miasto – Północ), czy też istniejący fragment pierzei rynkowej (dla obszaru Stare Miasto – Południe) – jak nakazał WSA w Krakowie w wiążącym wyroku z dnia 24 kwietnia 2012 r. Zdaniem WSA w Kielcach, literalna wykładnia przepisów planu miejscowego uchwalonego w 1989 r. wskazywałaby na objęcie ochroną konserwatorską wyłącznie istniejącej zabudowy, nie zaś nowo wznoszonej, jednak aby zapisy planu zinterpretować prawidłowo, należałoby zawarte w nim regulacje poddać także analizie celowościowej i funkcjonalnej, czego w zaskarżonej decyzji w ogóle zabrakło. Próbę taką podjął wprawdzie organ I instancji w decyzji z dnia 28 marca 2013r., jednak z uwagi na zasadę dwukrotnego merytorycznego rozpoznania sprawy w postępowaniu administracyjnym, wyrażenie stanowiska organu odwoławczego w tej kwestii było niezbędne. WSA w Kielcach wyjaśnił również, że celem postępowania naprawczego prowadzonego w oparciu o art. 51 Prawa budowlanego jest doprowadzenie obiektu w trakcie budowy lub już wybudowanego do stanu zgodnego z prawem obowiązującym w dacie orzekania. Dlatego organy winny stosować przepisy aktualne. Dyspozycja art. 103 ust. 2 ustawy nie obejmuje bowiem stanów faktycznych z art. 50 i 51. Także ratio legis ostatniego z wymienionych przepisów nie uzasadnia nakładania obowiązków, których realizacja doprowadzi obiekt do zgodności z nieobowiązującymi już normami prawa budowlanego. Dlatego w razie uznania, że obiekt objęty postępowaniem został zrealizowany w sposób, o jakim mowa w art. 50 ust. 1 ustawy, proces legalizacyjny powinien zmierzać w efekcie do doprowadzenia tego obiektu do stanu zgodnego z obowiązującymi przepisami, a więc także tymi, które zawiera aktualny miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W swych wskazaniach co do dalszego postępowania WSA w Kielcach polecił, aby organ II instancji rozpoznał odwołanie K. i S.W. bez naruszania przepisu art. 139 kpa, ustalił na jakim terenie wedle planu miejscowego z roku 1989 położony jest przedmiotowy budynek, a następnie odniósł się do wszystkich istotnych okoliczności sprawy, które były przedmiotem rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zawartych w uzasadnieniu wyroku z 24 kwietnia 2012r. Po przeanalizowaniu ponownie akt sprawy Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] uchylił zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z [...] w całości, a sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wydaną w dniu [..] decyzją Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. nakazał K. i S. W. wykonanie w terminie do dnia 31 października 2014 r. zmian i przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia robót budowlanych wykonanych przy budynku mieszkalno - usługowym na działce nr ewid. [...]/2 w K., przy ul. [...] , polegających na: 1) zdemontowaniu zewnętrznej okładziny z tworzyw sztucznych ze ściany frontowej budynku (od strony ul. W. , tj. od strony terenu przestrzeni publicznej), 2) w przypadku, jeżeli pod obecną okładziną z tworzyw sztucznych nie ma innej okładziny, należy wykonać okładzinę elewacji frontowej budynku zgodną z wymaganiami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu zawartego w granicach ulic: Spółdzielczej, Odrowąża, Piłsudskiego i W. zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w K. Nr [...]. ustalonymi dla strefy zurbanizowanej oznaczonej na rysunku planu symbolem UAIZN-W(R) obejmującej działkę nr [...]/2, tj. bez zastosowania faktur niejednolitych, w tym - wykonanych z okładzin ceramicznych, okładzin ze sztucznego kamienia i tworzyw, oraz szkła i blach lakierowanych w kolorystyce naturalnych kolorów ziemi - gumiguta, ochra, umbra, sjena palona - w tonacji jasnej, 3) w przypadku, jeżeli pod obecną okładziną z tworzyw sztucznych jest wykonana okładzina inna niż dopuszczalna przez w/w miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, należy tę okładzinę również zdemontować i wykonać nową okładzinę w sposób określony jak w punkcie 2, 4) w przypadku, jeżeli pod obecną okładziną z tworzyw sztucznych jest wykonana okładzina z materiałów dopuszczonych przez w/w miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, ale w kolorystyce odmiennej niż dopuszczalna przez ten plan zagospodarowania przestrzennego należy kolorystykę doprowadzić do zgodności z ustaleniami planu podanymi w punkcie 2. W wyniku odwołania od tej decyzji organ II instancji uchylił opisaną decyzję PINB w K. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W toku ponownego postępowania przeprowadzono na działce nr [...]/2 w K. kontrolę bez powiadamiania właścicieli. W czasie kontroli wykonano dokumentację fotograficzną wszystkich elewacji przedmiotowego budynku. Wojewódzki Konserwator Zabytków w swym piśmie z dnia 27.08.2014r. poinformował, że teren i budynki na tej nieruchomości znajdują się na obszarze zabytkowego układu urbanistycznego ujętego w wojewódzkiej ewidencji zabytków i w gminnej ewidencji zabytków, oraz na obszarze Parku Kulturowego uchwalonego przez Radę Miejską w K. Ewidencja zabytków i Park Kulturowy są prawną formą ochrony zabytków wynikającą z aktualnych zapisów ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. nr 162, poz. 1568 z późno zm.). Szczegóły zagospodarowania przestrzennego i form budynków, oraz ich wyglądu, ustalają zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości uchwalonego przez władze samorządowe i stanowiącego prawo miejscowe. Opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. nakazał K. i S. W. wykonanie w terminie do dnia 30.04.2015r. zmian i przeróbek szczegółowo na wstępie opisanych. W tak ustalonym stanie faktycznym organ II instancji stwierdził, że w dniu wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie budynku mieszkalno - usługowego na działce nr ewid. [...], przy ul. W. w K., roboty budowlane dotyczące elewacji budynku były już zakończone, a wykonana na wszystkich ścianach budynku plastikowa elewacja była niezgodna z przepisami. Zgodnie bowiem z opisem technicznym aneksu projektu technicznego będącego załącznikiem do decyzji z dnia [...], Burmistrza Miasta i Gminy K. udzielającej J. W. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno - usługowego na działce nr ewid. [...], przy ul. W. w K., elewację budynku tworzą tynki zewnętrzne, które powinny być cementowo - wapienne, pomalowane farbą emulsyjną, ewentualnie tynki szlachetne - trwałe, gruboziarniste o fakturze szlifowanej w kolorze jasnym. Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 16 października 2013r., Sygn. Akt. II SA/Ke 728/13, tą niezgodnie z przepisami wykonaną plastikową elewację budynku należy, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, nakładając obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych, doprowadzić do stanu zgodnego z prawem, czyli odpowiednimi ustaleniami obecnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu. Aby precyzyjnie określić zakres koniecznych do wykonania robót budowlanych w celu doprowadzenia elewacji do zgodności z prawem, jak wskazał sąd, konieczne powinno być ustalenie, w jakim stanie są ściany pod istniejącą obecnie okładziną. Organ I instancji podejmując nieskuteczne próby ustalenia tej kwestii nie zauważył, że jak wynika z treści decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w K. z dnia [...] ściany pod tą okładziną z plastikowych paneli w jasnym kolorze są nieotynkowane. Zgodnie z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta K. obowiązującym do czerwca 2003 r., przedmiotowy budynek usytuowany jest na terenie oznaczonym symbolem [...] "Stare Miasto-Północ" w wyodrębnionym terenie oznaczonym symbolem U,MN - rezerwa dla usług ogólnomiejskich i zwartej zabudowy mieszkalnej niskiej intensywności z usługami w parterach, istniejąca zabudowa gospodarcza do czasowej adaptacji z późniejszą przebudową porządkującą i uwolnieniem+- części terenu dla lokalizacji usługowych programu ogólnomiejskiego, oraz uzupełniającej zabudowy mieszkaniowej z usługami w parterach, według niezbędnego opracowania szczegółowego lub realizacyjnego, uzgodnionego z WKZ. Dlatego projekt budowlany przedmiotowego budynku winien uwzględniać założenia zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i podlegać ocenie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, a organy nadzoru budowlanego są związane tą oceną, co w przedmiotowej sprawie nastąpiło. Dokonane zatem odstępstwo od pozwolenia na budowę dotyczące ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego traktować należy, zgodnie z art. 36a ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, jako istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego. Powstały zatem niezgodny z przepisami stan wymaga ingerencji organu nadzoru budowlanego i skutkuje koniecznością zastosowania przepisów art. 51 Prawa budowlanego. Organ zauważył dalej, że istniejąca do chwili obecnej niezgodna z przepisami obowiązującymi w czasie jej wykonywania elewacja z tworzywa sztucznego, niezgodna jest również z przepisami obowiązującymi obecnie. Budynek, na ścianach którego wykonano przedmiotową okładzinę elewacyjną z plastikowych paneli zlokalizowany jest na obszarze, dla którego obecnie obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu zawartego w granicach ulic: Spółdzielczej, Iwo Odrowąża, Marszałka Piłsudskiego i W. w K. uchwalonego przez Radę Miasta K. uchwałą Nr [...]. Według §3 ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przedmiotowy budynek usytuowany jest w obszarze strefy zurbanizowanej, centralnej, o wysokim stopniu zachowania walorów historycznego układu przestrzennego, z możliwością znacznych uzupełnień, oznaczoną w rysunku planu symbolem UAIZN- W(R) i przeznaczoną dla lokalizacji nie mogących powodować jakichkolwiek zagrożeń lub uciążliwości dla otoczenia funkcji usługowych, z dopuszczeniem funkcji mieszkaniowej. Zgodnie z informacją zawartą w piśmie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 27 sierpnia 2014 r., teren i budynki na przedmiotowej nieruchomości znajdują się na obszarze zabytkowego układu urbanistycznego ujętego w wojewódzkiej ewidencji zabytków i w gminnej ewidencji zabytków, oraz na obszarze Parku Kulturowego uchwalonego przez Radę Miejską w K.. Według natomiast § 9 pkt 2 obecnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu strefy zachowanych walorów historycznego układu przestrzennego oznaczonego symbolem UA1Z-W/R/ ustanowiono m. in. w odniesieniu do zabudowy zakaz zmiany gabarytów" proporcji i charakterystycznych cech architektonicznych dachów oraz elewacji budynków, w tym otworów okiennych i drzwiowych, zakaz wprowadzania w elewacjach budynków od strony terenów przestrzeni publicznej faktur niejednolitych, w tym wykonanych z okładzin ceramicznych, okładzin ze sztucznego kamienia. i tworzyw, oraz szkła i blach lakierowanych, natomiast w pokryciach dachowych - zakaz stosowania materiałów tworzących fakturę bez podziałów, gładką i jednolitą, zakaz wprowadzania kolorystyki dachów oraz elewacji agresywnej i odmiennej od naturalnej kolorystyki tradycyjnych materiałów pokryć dachowych, a w przypadku ścian - od naturalnych kolorów ziemi (gumiguta, ochra, umbra, siena palona) w tonacji jasnej. Ze względu na fakt, że przestrzeń publiczna to każde miejsce publiczne, w tym droga, ulica, plac miejski, z terenu którego widoczna jest przedmiotowa elewacja, w niniejszej sprawie przestrzenią publiczną jest nie tylko ulica W. , ale również działka nr [...]/1, która jest drogą. Jednocześnie elewacja tego budynku, jak wynika z wyrysu do ww. uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, widoczna jest również od strony terenów przestrzeni publicznej od wschodu. Tak więc okładzinę z plastikowych paneli w jasnym kolorze należy zlikwidować ze wszystkich ścian budynku. Ponieważ po likwidacji plastikowych paneli pozostałyby wszystkie ściany nieotynkowane, w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem należy wykonać na ścianach elewację, której parametry zgodne będą z obecnie obowiązującymi ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu zawartego w granicach ulic: Spółdzielczej, Iwo Odrowąża, Marszałka Piłsudskiego i W. w K. uchwalonego przez Radę Miasta K. uchwałą Nr [...]. Ponieważ wydana w dniu [...] przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. decyzja jest zgodna z prawem, organ II instancji na podstawie art. 138 §1 pkt 1 kpa utrzymał ją w mocy. Na koniec organ stwierdził, że skoro organy nadzoru budowlanego uwzględniają w swych rozstrzygnięciach ustalenia zawarte w zapisach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zapisy te podlegają uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków, to organy nadzoru budowlanego są związane opinią konserwatora zabytków. W skardze na decyzję WINB z dnia [...] S. W. i K. W. wnieśli o jej uchylenie zarzucając rażące naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na wydanie zaskarżonej decyzji, to jest naruszenie: 1. art. 75 § 1, 77 i 78 kpa poprzez niedopuszczenie przez organ dowodu i nie przesłuchanie w charakterze świadka J. a W. mimo złożenia przez skarżących takiego wniosku, a okoliczności, które były przedmiotem tego wniosku miały znaczenie dla sprawy; 2. art. 10 § 1 kpa i art. 79 kpa poprzez niezawiadomienie przez organ skarżących o miejscu i terminie wykonanych czynności, a przez to uniemożliwienie im czynnego uczestniczenia w oględzinach przeprowadzonych na działce nr [...]/2 w K. w dniu 20 sierpnia 2014 r.; 3. art. 7 i 80 kpa poprzez rozstrzygnięcie sprawy bez wszechstronnego rozważenia całości materiału dowodowego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz bez uwzględnienia słusznego interesu skarżących. W uzasadnieniu skargi podano, że w zaskarżonej decyzji organ po raz kolejny nie wyjaśnił, dlaczego odmiennie od poprzednich ustaleń przyjął lokalizację budynku i nie uzasadnił w sposób dostateczny powodów, dla których przyjął, że wznoszony w latach 90-tych obiekt uznał za podlegającą ochronie konserwatorskiej pierzeję rynku, czy też istniejący fragment pierzei rynkowej. Skarżący podniósł też, że organ nadzory budowlanego nie jest związany negatywną oceną wystroju elewacji wyrażoną przez Wojewódzkiego Konserwatora zabytków, a tym samym nie może nakazać inwestorowi wykonania robót budowlanych. Zdaniem skarżących powołanie się przez organ II instancji na decyzje Kierownika Urzędu Rejonowego w K. z 3 kwietnia 1996 r., z której rzekomo ma wynikać, że ściany pod ta okładziną z plastikowych paneli w jasnym kolorze są nieotynkowane jest niewystarczające, gdyż decyzja ta została wydana bez wnikliwego zweryfikowania stanu rzeczy, a nadto złamano zasadę dwukrotnego merytorycznego rozpoznania sprawy w postępowaniu administracyjnym. Kolejny zarzut dotyczył nieodniesienia się przez organ wydający zaskarżoną decyzję do przepisów prawa obowiązujących w dacie wydania tej decyzji oraz niewykonalności tej decyzji. Zdaniem skarżących ponadto, przedmiotowy budynek tylko jedną ścianą graniczy z przestrzenią publiczną, natomiast pozostałe ściany elewacji, w tym od strony podwórza są kompletnie niewidoczne dla otoczenia. Niezrozumiałym jest zatem nakazywanie skarżącym rozbiórki elewacji ze ściany wschodniej, południowej i zachodniej oraz lukarn dachu. Na rozprawie w dniu 24 września 2015 r. pełnomocnik organu wniósł o odroczenie rozprawy celem umożliwienia organowi wydania postanowienia w przedmiocie sprostowania w zaskarżonej decyzji oczywistej omyłki polegającej na wskazaniu jako podstawy prawnej art. 138 § 2 zamiast art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz na omyłkowym określeniu jednej ze stron świata, od której należy zdemontować zewnętrzną okładziną, tj. południowej, zamiast północnej. Po odroczeniu rozprawy WINB w Kielcach postanowieniem z [...] na podstawie art. 113 § 1 i 3 kpa z urzędu sprostował oczywistą omyłkę w swojej decyzji z [...] stwierdzając, że na stronie pierwszej w wierszu 14 od góry oraz na stronie 5 w wierszu 31 od góry zamiast wyrazu "południowej", winien być wyraz "północnej". Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 1 grudnia 2015 r. Postanowieniem z dnia 31 marca 2016 r. WSA w Kielcach zawiesił postępowanie w niniejszej sprawie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego toczącego się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. VII SA/Wa 330/16 ze skargi K.W. i S.W. na wspomniane wyżej postanowienie INB z dnia [...]. Prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 29 grudnia 2016 r. wspomniane postanowienie INB w Warszawie z dnia [...] oraz poprzedzające je postanowienie [...]. wydane w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki, zostały uchylone. Jak wynika z uzasadnienia tego wyroku, WSA w Warszawie uznał, że niedopuszczalne było sprostowanie decyzji legalizacyjnej poprzez zmianę określającą, która część (ściana) budynku objętego decyzją powinna być przedmiotem szczegółowo określonych zmian i przeróbek dostosowujących jej wygląd do projektu budowlanego. Ponadto wprowadzenie do decyzji z dnia [...] wskazanych w postanowieniu prostującym zmian prowadziło do powstania oczywistej i rażącej sprzeczności pomiędzy nowo nadanym brzmieniem tejże decyzji, a utrzymaną nią w mocy decyzją PINB w K. z dnia [...]. Na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2017 r. Sąd postanowił podjąć zawieszone postępowanie z uwagi na ustanie przyczyny jego zawieszenia. Na tej samej rozprawie pełnomocnik skarżących podtrzymał złożony przez skarżących wniosek o dopuszczenie dowodu z dokumentów, tj. ich pisma z dnia 24 września 2015 r. skierowanego do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków i postanowienia tego organu z dnia [...] stwierdzającego w uzasadnieniu, że "Układ urbanistyczny miasta K. nie jest objęty ochroną konserwatorską na podstawie wpisu do rejestru zabytków. Współczesne budynki, których wniosek dotyczy, nie są obiektami zabytkowymi (nie figurują ani w rejestrze zabytków, ani w ewidencji zabytków." Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2017 r. Sąd oddalił wniosek dowodowy z uwagi na to, że nie dotyczył on dokumentów (co jedynie dopuszcza przepis art. 106 § 3 p.p.s.a.), ale kserokopii. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w granicach sprawy Sąd stwierdził naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. W następstwie prawomocnego uchylenia przez WSA w Warszawie postanowienia Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] oraz poprzedzającego je postanowienia WINB z [...], wydanych w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji, przedmiotem kontroli sądu była decyzja WINB z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z [...] nakazującą K. i S. małż. W. wykonanie w terminie do 30 kwietnia 2015 r. zmian i przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia robót budowlanych wykonanych przy budynku mieszkalno – usługowym na działce nr ewid. [...]/2 w K. przy ul. [...] , polegających na zdemontowaniu zewnętrznej okładziny z tworzyw sztucznych ze ścian wraz z zewnętrzną okładziną ścian lukarn dachu w/w budynku widocznych od strony terenów przestrzeni publicznej, tj. ze ściany: wschodniej, południowej i zachodniej i lukarn dachu oraz wykonaniu elewacji na tych ścianach i lukarnach dachu (...). Nie było w sprawie kwestionowane, że nałożenie w/w obowiązków w części dotyczącej południowej ściany budynku będącego przedmiotem sprawy, było wadliwe i niewykonalne, ponieważ budynek ten jest od strony południowej przystawiony do sąsiedniego budynku, w związku z czym nie posiada na tej ścianie okładziny z tworzyw sztucznych, ani też nie jest możliwe dokonanie na tej ścianie robót budowlanych opisanych w decyzji utrzymanej w mocy zaskarżonym rozstrzygnięciem. Wspomniana okładzina znajduje się natomiast na ścianie północnej, która została pominięta w rozstrzygnięciu organu I instancji. Błędne, sprzeczne ze stanem faktycznym ustalenie, że południowa ściana przedmiotowego budynku narusza przepisy prawa, a ściana północna tych przepisów nie narusza oznacza naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 i 77 § 1 kpa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. To ostatnie stwierdzenie jest powiązane z oceną zasadności nałożenia na inwestorów obowiązku wykonania jakichkolwiek zmian i przeróbek przy przedmiotowym budynku. Brak takiego obowiązku oznaczałby bowiem, że bez znaczenia byłoby błędne określenie ściany podlegającej zmianom i przeróbkom, skoro żadne przeróbki nie byłyby wymagane. Rozpatrując sprawę pod tym kątem Sąd podziela jednak argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji co do konieczności zastosowania w sprawie przepisów prawa budowlanego i trybu postępowania legalizacyjnego, jaki powinien być w sprawie wdrożony. Na wstępie tej części rozważań należy zauważyć, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Ponieważ w sprawie niniejszej zapadły już dwa prawomocne wyroki sądów administracyjnych uchylające wydane wcześniej decyzje organów nadzoru budowlanego do ponownego rozpatrzenia i formułujące wiążące wskazania co do dalszego postępowania, przedmiotem badania w niniejszym postępowaniu była realizacja wytycznych zawartych w wyroku WSA w Krakowie z dnia 24 kwietnia 2012 r. oraz w wyroku WSA w Kielcach z dnia 16 października 2013 r. Sądy te w szczególności zauważyły, że istotne w sprawie okoliczności – także z punktu widzenia treści art. 51 Prawa budowlanego z 1994r. - nie zostały należycie wyjaśnione. Nie wykazano bowiem, dlaczego organy uznały, że nowowznoszony budynek stanowi "fragment istniejącej pierzei" i dlaczego sposób jego wykończenia uzależniony ma być od akceptacji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Wyrażona przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków negatywna ocena "wystroju elewacji" sama w sobie nie jest jeszcze wystarczającym powodem do nakazania inwestorowi wykonania robót budowlanych. W pierwszej kolejności należałoby bowiem wykazać, że oceną w tym przedmiocie organ nadzoru budowlanego jest związany. Dopiero potwierdzenie kompetencji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków do wydania wiążącej oceny decydować może o uznaniu, czy dokonane odstępstwo od pozwolenia na budowę doprowadziło do powstania stanu niezgodnego z przepisami, wymagającego ingerencji organu nadzoru budowlanego(...) WSA w Kielcach stwierdził natomiast, że organ II instancji nie wyjaśnił, dlaczego odmiennie od poprzednich ustaleń przyjął lokalizację budynku i nie uzasadnił powodów, dla których przyjął, że wznoszony w latach 90-tych obiekt uznał za podlegającą ochronie konserwatorskiej istniejącą pierzeję rynku (dla obszaru "Stare Miasto – Północ") czy też istniejący fragment pierzei rynkowej (dla obszaru "Stare Miasto – Południe") – jak nakazał WSA w Krakowie. W zaskarżonej decyzji znalazło się natomiast stwierdzenie, że odstępstwo od pozwolenia na budowę dotyczące ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy uznać za istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego w rozumieniu art. 36a Prawa budowlanego oraz, że przedmiotowy budynek usytuowany jest w ten sposób, że tworzy pierzeję rynku, która "w całości, a nie jak wskazano w uchylonych przez WSA w Krakowie decyzjach we fragmentach jest pod ochroną Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków". Takie stanowisko - wobec odmiennych ustaleń organu przy pierwszym rozpoznaniu sprawy, na których bazował Sąd formułując swoje zalecenia - trudno aktualnie poddać jakiejkolwiek weryfikacji, tym bardziej, że organ II instancji nie dostrzegł konieczności przeprowadzenia analizy zapisów planu uchwalonego w roku 1989, a w szczególności znaczenia użytego w nich sformułowania "pierzei", które można rozumieć jako ciąg frontowych istniejących elewacji budynków ustawionych w szeregu po jednej stronie ulicy lub placu, bądź jako linię zabudowy. Literalna wykładnia tych przepisów wskazywałaby na objęcie ochroną konserwatorską wyłącznie istniejącej zabudowy, nie zaś nowo wznoszonej, jednak aby zapisy planu zinterpretować prawidłowo, należałoby zawarte w nim regulacje poddać także analizie celowościowej i funkcjonalnej, czego w zaskarżonej decyzji w ogóle zabrakło. Próbę taką podjął wprawdzie organ I instancji w decyzji z dnia 28 marca 2013r., jednak z uwagi na zasadę dwukrotnego merytorycznego rozpoznania sprawy w postępowaniu administracyjnym, wyrażenie stanowiska organu odwoławczego w tej kwestii było niezbędne. Równocześnie WSA w Kielcach w uzasadnieniu wyroku z 16 października 2013 r. zauważył, że nie doszło w sprawie do naruszenia zasady nie działania prawa wstecz, gdyż celem postępowania naprawczego prowadzonego w oparciu o art. 51 ustawy jest doprowadzenie obiektu w trakcie budowy lub już wybudowanego do stanu zgodnego z prawem obowiązującym w dacie orzekania. Dlatego też organy winny stosować przepisy aktualne. Dyspozycja art. 103 ust. 2 ustawy nie obejmuje bowiem stanów faktycznych z art. 50 i 51. Także ratio legis ostatniego z wymienionych przepisów nie uzasadnia nakładania obowiązków, których realizacja doprowadzi obiekt do zgodności z nieobowiązującymi już normami prawa budowlanego. Dlatego w razie uznania, że obiekt objęty postępowaniem został zrealizowany w sposób, o jakim mowa w art. 50 ust. 1 ustawy, proces legalizacyjny będzie zmierzał w efekcie do doprowadzenia tego obiektu do stanu zgodnego z obowiązującymi przepisami, a więc także tymi, które zawiera aktualny miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do takich wskazań oraz dalszego postępowania przeprowadzonego przez organy obu instancji po wyroku WSA w Kielcach z 16 października 2013 r., należy stwierdzić, że wskazane wytyczne sądów zostały wykonane. Organ II instancji wyjaśnił bowiem, że istniejąca do chwili obecnej elewacja z tworzywa sztucznego, która była niezgodna z przepisami obowiązującymi w czasie jej wykonywania, jest również niezgodna z przepisami obowiązującymi obecnie. Przedmiotowy budynek jest bowiem zlokalizowany na obszarze, dla którego obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego w dniu 30 czerwca 2003 r. Według § 3 tego planu, przedmiotowy budynek usytuowany jest w obszarze strefy zurbanizowanej, centralnej, o wysokim stopniu zachowania walorów historycznego układu przestrzennego, z możliwością znacznych uzupełnień, oznaczoną w rysunku planu symbolem UAIZN- W(R) i przeznaczoną dla lokalizacji nie mogących powodować jakichkolwiek zagrożeń lub uciążliwości dla otoczenia funkcji usługowych, z dopuszczeniem funkcji mieszkaniowej. Zgodnie natomiast z informacją zawartą w piśmie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...], teren i budynki na przedmiotowej nieruchomości znajdują się na obszarze zabytkowego układu urbanistycznego ujętego w wojewódzkiej ewidencji zabytków i w gminnej ewidencji zabytków, oraz na obszarze Parku Kulturowego uchwalonego przez Radę Miejską w K.. Według natomiast § 9 pkt 2 obecnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu strefy zachowanych walorów historycznego układu przestrzennego oznaczonego symbolem UA1Z-W/R/ ustanowiono m. in. w odniesieniu do zabudowy zakaz zmiany gabarytów, proporcji i charakterystycznych cech architektonicznych dachów oraz elewacji budynków, w tym otworów okiennych i drzwiowych, zakaz wprowadzania w elewacjach budynków od strony terenów przestrzeni publicznej faktur niejednolitych, w tym wykonanych z okładzin ceramicznych, okładzin ze sztucznego kamienia i tworzyw, oraz szkła i blach lakierowanych, natomiast w pokryciach dachowych - zakaz stosowania materiałów tworzących fakturę bez podziałów, gładką i jednolitą, zakaz wprowadzania kolorystyki dachów oraz elewacji agresywnej i odmiennej od naturalnej kolorystyki tradycyjnych materiałów pokryć dachowych, a w przypadku ścian - od naturalnych kolorów ziemi (gumiguta, ochra, umbra, siena palona) w tonacji jasnej. Ponadto organ II instancji trafnie zauważył, że przestrzeń publiczna to każde miejsce publiczne, w tym droga, ulica, plac miejski, z terenu którego widoczna jest przedmiotowa elewacja. W związku z tym należy uznać, że w niniejszej sprawie przestrzenią publiczną jest nie tylko ulica W. , ale również działka nr [...]/1, która jest drogą. Ponieważ elewacja przedmiotowego budynku, widoczna jest również od strony terenów przestrzeni publicznej od wschodu, co wynika z wyrysu do uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, okładzinę z plastikowych paneli w jasnym kolorze należy zlikwidować ze wszystkich ścian tego budynku, tj. od zachodu, północy i wschodu. Ponieważ po likwidacji plastikowych paneli pozostałyby wszystkie ściany nieotynkowane, co wynika z treści decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w K. z dnia [...], w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem należy wykonać na ścianach elewację, której parametry zgodne będą z wskazanymi wyżej obecnie obowiązującymi ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu zawartego w granicach ulic: Spółdzielczej, Iwo Odrowąża, Marszałka Piłsudskiego i W. w K. uchwalonego przez Radę Miasta K. uchwałą Nr [...]. W konkluzji należy stwierdzić, że skoro przepis § 9 pkt 2 ostatnio wymienionego planu zakazuje wprowadzania w elewacjach budynków od strony terenów przestrzeni publicznej faktur niejednolitych, w tym okładzin z tworzyw, na terenie strefy zachowanych walorów historycznych układu przestrzennego, a według § 3 tego samego planu przedmiotowy budynek jest położony na obszarze strefy zurbanizowanej o wysokim stopniu zachowania walorów historycznych układu przestrzennego, to już same przytoczone zapisy planu oznaczają, że doszło w sprawie do istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego w rozumieniu art. 36a ust. 5 pkt 7) Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, bez potrzeby konsultowania zmiany sposobu wykonania przedmiotowych elewacji z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. To zaś powoduje, że w sprawie miał zastosowanie przepis art. 50 ust. 1 pkt 4) Prawa budowlanego warunkujący wszczęcie w sprawie postępowania naprawczego, a następnie przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 tej samej ustawy, zgodnie z którym właściwy organ w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Należy przy tym zauważyć, że w stosunku do obiektów już wybudowanych – a z takim mamy do czynienia w sprawie - nałożenie przez organ nadzoru budowlanego obowiązków określonych w art. 51 ust. 1 ustawy, może nastąpić wyłącznie w oparciu o przepis art. 51 ust. 7 ustawy. Stosownie do uregulowania w nim zawartego przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1, co jak wyżej wyjaśniono miało w sprawie miejsce. Odnosząc się do nieomówionych wyżej zarzutów skargi należy stwierdzić, że nie miały wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Wbrew zarzutowi skargi przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka J. W. nie miało znaczenia dla sprawy, gdyż okoliczność, której miał ten wniosek dotyczyć, została w sprawie ustalona w oparciu o wiarygodne dowody zgromadzone jeszcze w 1996 r. w toku postępowania poprzedzającego wydanie decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w K. z [...], a twierdzenie skarżących, że ściany przedmiotowego budynku pod okładziną z plastikowych paneli są otynkowane, jest sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego, a przez to niewiarygodne. Ponadto należy zauważyć, że po ponad 20 latach istnienia wspomnianych okładzin, stan istniejącego, zdaniem skarżących, pod nimi tynku, nie może odpowiadać wymogom, zwłaszcza estetycznym, wynikającym z obowiązujących przepisów. Zarzucane uniemożliwienie skarżącym wzięcia udziału w czynności przeprowadzonej w dniu 20 sierpnia 2014 r. nie ma wpływu na wynik sprawy, gdyż wskazana czynność nie stanowiła oględzin, o jakich mowa w art. 85 kpa, ale kontrolę przeprowadzoną przez przedstawicieli PINB w K. na podstawie art. 80 – 81c i art. 83 ust. 3 Prawa budowlanego. Ponadto należy zauważyć, że jedyną czynnością przeprowadzoną w czasie tamtej kontroli było wykonanie dwóch zdjęć wschodniej, północnej i zachodniej elewacji przedmiotowego budynku, których jakości, wiarygodności i przydatności dla sprawy skarżący nawet nie próbowali podważyć, skupiając się na podważenie samych czynności kontrolnych przeprowadzonych przez organ. Odnośnie zarzutu niewyjaśnienia w sposób dostateczny powodów, dla których organ przyjął, że wznoszony w latach 90-tych obiekt uznał za podlegającą ochronie konserwatorskiej pierzeję rynku, czy też istniejący fragment pierzei rynkowej, należy podzielić wyjaśnienie organu, że ustalenie, iż organ uznał, jakoby nowo wznoszony budynek stanowił fragment istniejącej pierzei, zostało skorygowane w uzasadnieniu decyzji z 5 marca 2014 r., co nie budzi wątpliwości Sądu. Podnoszona w skardze kwestia niezwiązania organu nadzoru budowlanego negatywną oceną wystroju elewacji wyrażoną przez wojewódzkiego konserwatora zabytków nie ma dla sprawy znaczenia, skoro niedopuszczalność użycia zastosowanych okładzin z tworzyw sztucznych wynika wprost z zapisów planu miejscowego obowiązującego na obszarze usytuowania przedmiotowego budynku. Odnosząc się do wniosku dowodowego złożonego w piśmie skarżących z dnia 6 kwietnia 2017 r. i podtrzymanego na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2017 r. należy zauważyć, że jego uwzględnienie nie było możliwe, ponieważ zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Tymczasem dołączone do wniosku dowodowego pisma nie były dokumentami, tylko niepoświadczonymi za zgodność z oryginałem kserokopiami, a fachowy pełnomocnik skarżących oświadczył, że oryginałów tych pism nie posiada. Należy jednak dodać, że w związku z uchyleniem zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy strony będą miały możliwość ponownego składania wszelkich wniosków dowodowych, a obowiązkiem organów będzie ich wnikliwe rozpatrzenie. Wskazane powyżej uchybienia przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, spowodowały konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Rozpoznając sprawę ponownie organ wyda stosowne rozstrzygnięcie mając na względzie poczynione wyżej uwagi. O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 200 p.p.s.a. Na zasądzone koszty składają się uiszczony wpis od skargi w kwocie 500 zł, opłata od pełnomocnictwa – 17 zł oraz wynagrodzenie adwokackie – 240 zł określone w oparciu o § 18 ust. 1 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r., Nr 163, poz. 1348 ze zm.), w zw. z § 21 obecnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. 2015.1800 ze zm.).