II SA/Ke 127/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Banach, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 20 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 9 grudnia 2024 r. znak: SKO.OŚ-60/3746/142/2024 w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach na rzecz A. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z 9 grudnia 2024 r. znak: SKO.OŚ-60/3746/142/2024 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach (zwane dalej "SKO"), po rozpatrzeniu odwołania A Sp. z o.o. w [...] (zwanej dalej "Spółką") od decyzji Prezydenta Miasta Kielce z 12 czerwca 2024 r. znak: GKŚ-IV.6251.1.2019 o dopuszczalnym poziomie hałasu, określającej dla zakładu: samoobsługowej, czterostanowiskowej myjni samochodowej, zlokalizowanej na działkach nr ewid. [...] (zwanej dalej "myjnią"), dla którego prowadzącym instalację jest Spółka: 1. dopuszczalny poziom hałasu emitowanego do środowiska z terenu tego zakładu, wyrażony wskaźnikami hałasu LAeq D i LAeqN w wysokości: - LAeq D = 55 dB w porze dnia (rozumianej jako przedział czasu od godz. 600 do godz. 2200), - LAeg N = 45 dB w porze nocy (rozumianej jako przedział czasu od godz. 2200 do godz. 600); 2. następujące wymagania mające na celu nieprzekraczanie poza zakładem dopuszczalnych poziomów hałasu: a) obowiązek ograniczenia przez prowadzącego instalację czasu pracy zakładu wyłącznie do pory dnia (rozumianej jako przedział czasu od godz. 600 do godz. 2200) i zaniechania pracy zakładu (w tym uruchamiania instalacji i urządzeń) w porze nocy (rozumianej jako przedział czasu od godz. 2200 do godz. 600), b) obowiązek wykonania przez prowadzącego instalację, w terminie do czterech miesięcy od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna, działań mających na celu wyciszenie pracy odkurzaczy przemysłowych oraz stanowisk do mycia pojazdów, w szczególności poprzez: zamontowanie trwałej przegrody na zewnętrznym szkielecie myjni od strony terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego, z wykorzystaniem materiałów pochłaniających fale akustyczne, oraz zabudowanie stanowisk odkurzaczy przemysłowych lub montaż ścian dźwiękochłonnych, odgradzających stanowiska odkurzaczy od strony terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego, c) obowiązek przedłożenia Prezydentowi Miasta Kielce przez prowadzącego instalację informacji o wykonanych działaniach, mających służyć ograniczeniu przez zakład emisji hałasu poza teren tego zakładu, w terminie do czternastu dni od daty ich wykonania, d) obowiązek przeprowadzania przez prowadzącego instalację okresowych pomiarów hałasu w środowisku pochodzącego z terenu ww. zakładu: - według obowiązującej metodyki referencyjnej wynikającej z przepisów szczególnych tj. obowiązujących przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 148 ust. 1 ustawy – Prawo ochrony środowiska i zgodnie z wymogami art. 147a ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo ochrony środowiska, tj. przez akredytowane laboratorium; - w porze dnia (rozumianej jako przedział czasu od godziny 600 do godz. 2200), w czasie odniesienia wynikającym z przepisów szczególnych (dotyczących dopuszczalności poziomów hałasu w środowisku) w okresie pomiędzy piątkiem od godz. 1200 a sobotą do godz. 2200; - z częstotliwością minimum raz na rok, w okresie wiosenno-letnim, przy czym pierwszy pomiar należy wykonać w terminie do siedmiu miesięcy od dnia, w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna; - każdorazowo w minimum dwóch punktach pomiarowych, zlokalizowanych zgodnie z obowiązującą metodyką referencyjną w ten sposób, aby przeprowadzone w nich pomiary pozwoliły na ustalenie miejsca o największym oddziaływaniu źródeł hałasu, których pomiary dotyczą, na terenach sąsiadującej z zakładem zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego, w tym od strony budynków mieszkalnych wielorodzinnych [...], - po uprzednim pisemnym zawiadomieniu organu o terminie przeprowadzenia tych pomiarów (tj. przynajmniej na siedem dni przed terminem danego pomiaru), e) obowiązek przekazywania przez prowadzącego instalację wyników okresowych pomiarów hałasu w środowisku Prezydentowi Miasta Kielce oraz Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska, w terminie do trzydziestu dni od dnia zakończenia pomiaru (forma i układ wyników winien być zgodny z przepisami szczególnymi, do wyników przeprowadzonych pomiarów stosuje się odpowiednio przepis art. 147 ust. 6 ustawy - Prawo ochrony środowiska), - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia SKO wskazało na konieczność uwzględnienia wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 16 grudnia 2020 r. o sygn. akt II SA/Ke 817/20 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 października 2022 r. sygn. akt III OSK 5074/21, oddalającego skargę kasacyjną Spółki od pierwszego z wymienionych orzeczeń. Podstawę prawną wydanej decyzji stanowiły przepisy art. 115a, art. 3 pkt 20, art. 112, art. 114 ust. 1, 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 54), zwanej dalej "p.o.ś.", w związku z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2020 r. poz. 1086) i art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz ustawy o odpadach (Dz. U. z 2021 r. poz. 1648). Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustalono, że najbliższe sąsiedztwo terenu myjni, prowadzonej przez Spółkę jako podmiot korzystający ze środowiska, stanowią: od strony północnej i północno-wschodniej - [...] (w bezpośrednim sąsiedztwie myjni), a za nią - zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, tj. blok mieszkalny wielorodzinny przy [...] i dalej w kierunku wschodnim - blok mieszkalny wielorodzinny przy [...]; od strony wschodniej i południowo-wschodniej - niepełne 4 rzędy murowanych garaży jednopoziomowych, które łącznie z drogami dojazdowymi zajmują szerokość od ok. 31 m (od strony [...]) do ok. 50 m (od strony ul. [...]), za nimi dalej w kierunku wschodnim; - dom zakonny 17; - od strony południowej i południowo-zachodniej – niezabudowana działka i 3-kondygnacyny budynek usługowy przy ul. [...], - od strony zachodniej i północno-zachodniej, w bezpośrednim sąsiedztwie myjni, ul. [...], a za nią zabudowa handlowo-usługowa i dalej - zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna; obszar ten objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego [...]", przy czym w najbliższym sąsiedztwie myjni znajdują się następujące tereny: • o symbolu ogólnym KDZ, tj. tereny dróg publicznych klasy zbiorczej (Z) - obejmujące ciąg ul. [...], i symbolu ogólnym KDD, tj. tereny dróg publicznych klasy dojazdowej (D) - obejmujące drogę prostopadłą do ul. [...], na linii przedłużenia [...], • o symbolu U/MW1 z przeznaczeniem podstawowym "usługi podstawowe, zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna", z ustalonymi w planie dopuszczalnymi poziomami hałasu zgodnie z przepisami odrębnymi, jak dla terenów mieszkaniowo-usługowych (§ 4 pkt 3 lit. d m.p.z.p.), • o symbolu URT1, z przeznaczeniem podstawowym "usługi rekreacji, rozrywki, turystyki i wypoczynku", z ustalonymi w planie dopuszczalnymi poziomami hałasu, zgodnie z przepisami odrębnymi, jak dla terenów mieszkaniowo-usługowych (§ 4 pkt 3 lit. d m.p.z.p.). SKO zwróciło uwagę, że w niniejszej sprawie kwestionowane było jedynie zakwalifikowanie sąsiedniej nieruchomości przy ul. [...] jako terenu zabudowy usługowo-mieszkaniowej. Po zwrocie akt po wydaniu ww. wyroków, Prezydent Miasta Kielce ustalił, że budynek przy ul. [...] nie zalicza się obecnie do terenów chronionych akustycznie, dla których obowiązują dopuszczalne poziomy hałasu, gdyż w budynku tym znajdują się pomieszczenia przeznaczone wyłącznie pod usługi i nikt w nim obecnie nie zamieszkuje – z czym organ odwoławczy zgodził się, wskazując na oparcie tych ustaleń na informacjach urzędowych i oświadczeniu właściciela budynku, które nie budzą wątpliwości. Mając na uwadze powyższe organ I instancji prawidłowo zidentyfikował występowanie w obszarze oddziaływania akustycznego myjni terenów wymienionych w art. 113 ust. 2 pkt 1 p.o.ś., podlegających ochronie przed hałasem – którymi są tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego, znajdujące się na działkach ewidencyjnych bezpośrednio przylegających do terenu zakładu, jak również w dalszej odległości od niego. Powodem wszczęcia postępowania w sprawie były wyniki kontroli przeprowadzone przez Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Kielcach (dalej "ŚWIOŚ"), na zlecenie organu I instancji, po interwencji Wspólnoty Mieszkaniowej przy [...] [...]. Mianowicie, ŚWIOŚ ustalił, po przeprowadzeniu 12 września 2018 r. oraz w nocy z 12 na 13 września 2018r. w punkcie pomiarowym przy terenie posesji przy [...] pomiarów emisji hałasu przenikającego do środowiska z terenu ww. myjni, że poziomy dźwięku wyrażone wskaźnikiem LAeqD i LAeqN wyniosły w punkcie P1 odpowiednio: dla pory dnia - 51,8 dB (A), dla pory nocy - 52,3 dB w godz. 22:00 - 24:00 – co wskazuje na naruszenie dopuszczalnych wartości, jakie zostały określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (tj. Dz. U. z 2014 r. poz. 112) w porze nocy. W konsekwencji, ŚWIOŚ wniósł o wszczęcie postępowania celem wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu – zgodnie z art. 115a ust. 1 p.o.ś. – i rozważenie możliwości nałożenia na użytkownika obowiązków ograniczenia negatywnego oddziaływania na środowisko, zgodnie z art. 115a ust. 4 oraz art. 362 tej ustawy, informując dodatkowo że wydał odrębne zarządzenie pokontrolne obligujące podmiot do ograniczenia uciążliwości. Mając na uwadze powyższe Prezydent Miasta Kielce stwierdził, że emisja hałasu przenikającego do środowiska z terenu myjni powoduje przekroczenie dopuszczalnych poziomów hałasu w porze nocy poza tym zakładem (przekroczenie o 7,3 dB). Dodatkowo, 29 listopada 2019 r. przeprowadzono pomiary hałasu emitowanego przez ww. myjnię, ustalając że wystąpiło przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu w porze nocnej o 4,2 dB w punkcie P1’ (przy [...]) i 1,4 dB w punkcie P2’ (przy [...] 20) oraz 7,4 dB w punkcie P3' (przy ul. [...]), już po podjęciu przez Spółkę działań mających ograniczyć emisję hałasu z terenu myjni. Wyniki ww. pomiarów SKO uznało za wiarygodne i dające podstawę do oceny stanu faktycznego sprawy. Z uwagi na fakt, że w trakcie poprzedniego postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Kielcach do akt został dołączony materiał dowodowy w postaci nowych badań poziomu hałasu, Sąd zobligował organy do jego oceny. I tak, badania poziomu hałasu zostały przeprowadzone 22 października 2020 r. Pismem z 22 grudnia 2020 r. ŚWIOŚ poinformował, że 22 października 2020 r. w godzinach 7:00-15:00, Centralne Laboratorium Badawcze Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska Oddział w Kielcach (akredytacja PCA nr AB 106) wykonało pomiary emisji hałasu do środowiska pochodzącego od myjni. Do pisma załączono sprawozdanie z 4 listopada 2020 r. z wynikami badań. Pomiar został wykonany podczas pracy czterech stanowisk wyposażonych w urządzenia wysokiego ciśnienia oraz dwóch odkurzaczy. Badania wykonane zostały w dwóch punktach pomiarowych: przy [...] i [...]. Zmierzone poziomy dźwięku w porze dnia wyrażone wskaźnikiem LAeqD wyniosły odpowiednio: 56,2 dB w punkcie 1 przy [...] oraz 64,5 dB w punkcie 2 przy ul. [...] – co wskazało na naruszenie dopuszczalnej wartości hałasu dla pory dnia, wynoszącej 55 dB. W obecnie prowadzonym postępowaniu nie uwzględniono pomiarów dotyczących nieruchomości przy ul. [...], a w ramach ponownego rozpoznania sprawy na potrzeby wydania niniejszej decyzji, wzięto pod uwagę tylko wynik pomiaru w punkcie 1 przy [...], gdyż teren przy ul. [...] nie zalicza się obecnie do terenów chronionych akustycznie, dla których obowiązują dopuszczalne poziomy hałasu. Na podstawie analizy sprawozdania z pomiarów hałasu, wykonanych 22 października 2020 r., a także załączonego do niego protokołu z 22 października 2020 r. organ I instancji szczegółowo przytoczył ustalenia– z którymi w pełni zgodziło się SKO, przyjmując je za własne. Przeprowadzony pomiar wykazał przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu w porze dnia, wynoszące 55 dB, na terenach zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej w punkcie 1 przy [...] w związku z działalnością myjni samochodowej, a wielkość przekroczenia osiągnęła 1,2 dB. SKO, odnosząc się do zarzutów odwołania w aspekcie uznania za strony Wspólnot Mieszkaniowych przy [...] i [...] 20, wyjaśniło że wspólnota mieszkaniowa ma legitymację do reprezentowania właścicieli nieruchomości. Natomiast nawet jednorazowe przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu, określonego w p.o.ś. uzasadnia wydanie decyzji, o której mowa w art. 115a p.o.ś. Spółka podniosła, że od czasu wykonania ostatnich badań nastąpiły zmiany organizacyjne na myjni, gdyż od 1 maja 2023 r., w związku z koniecznością zainstalowania na myjni samoobsługowej kas fiskalnych, zrezygnowała z czterech urządzeń dodatkowych, w tym odkurzacza piorącego, które zostały całkowicie wyłączone z eksploatacji. Tym samym, fakt trwałego zamknięcia 4 urządzeń, w tym odkurzacza piorącego, który generował do otoczenia najwyższe z wszystkich urządzeń natężenie hałasu, spowodował że dotychczasowy hałas znacznie się obniżył. Ponadto Spółka zarzuciła, że wg. protokołu współrzędne punktów pomiaru hałasu znajdują się w Ostrowcu Świętokrzyskim, a nie w [...]. W odniesieniu do powyższego SKO podkreśliło, że z protokołu badań poziomu hałasu przeprowadzonych 22 października 2020 r. wynika, że pomiar był prowadzony podczas pracy czterech stanowisk i dwóch odkurzaczy – a zatem bez pracy urządzenia piorącego. Natomiast art. 115a p.o.ś., sformułowany w sposób kategoryczny, nie zawiera przesłanek umożliwiających odstąpienie od jego zastosowania, a więc organ był zobligowany do wydania decyzji, mając na uwadze ochronę osób trzecich przed hałasem. SKO, powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyroki z 1 sierpnia 2013 r. o sygn. akt II OSK 754/12 i 18 stycznia 2011 o sygn. akt II OSK 6/10) zwróciło uwagę, że z treści przepisu art. 115a ust. 1 p.o.ś. jednoznacznie wynika, że postępowanie w omawianych sprawach wszczynane jest w oparciu o dowody zebrane poza postępowaniem w przedmiocie określenia dopuszczalnych norm natężenia hałasu. Z przepisów działu V p.o.ś. dotyczącego ochrony przed hałasem oraz przepisów wykonawczych do tej ustawy, nie wynika aby po upływie określonego czasu wyniki pomiarów hałasu dezaktualizowały się, w związku z czym nie mogłyby stanowić podstawy wydania decyzji w oparciu o art. 115a tej p.o.ś. Zdaniem organu odwoławczego to, że Spółka podjęła działania mające na celu ograniczenia poziomu hałasu, nie stanowi przesłanki do ponownego przeprowadzenia badań, skoro te wykonane w 2018 r. i 2020 r. wykazały przekroczenie norm właściwych dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Okoliczność, że od momentu stwierdzenia przekroczenia przez zakład dopuszczalnych poziomów emisji hałasu do dnia wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu - z powodu wydłużającej się procedury kontroli wydanej decyzji - upłynął dłuższy czas, nie wpływa ani na ważność samego badana akustycznego, ani nie zmienia jego wyniku (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 9 marca 2021 r. sygn. akt II SA/Rz 345/23). Działania Spółki, polegające na zmniejszeniu emisji hałasu z myjni samochodowej, uznano za normalne postępowanie przedsiębiorcy, a nie przesłankę do wykonania nowych badań, czy też odmowy wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu. SKO, odnosząc się do zarzutów odwołania w zakresie błędnych danych współrzędnych geograficznych powołanych w protokole pomiarów z 22 października 2020 r., zgodziło się z wyjaśnieniami ŚWIOŚ, że podane w tabeli nr 4 sprawozdania i tabeli nr 4 protokołu niewłaściwe współrzędne należy traktować wyłącznie jako niezamierzoną omyłkę pisarską – która nie mała wpływu na uzyskanie wyników pomiarów hałasu, gdyż w trakcie pomiarów inspektor była obecna podczas pomiarów hałasu generowanego przez należącą do Spółki myjnię, położoną przy skrzyżowaniu [...], gdzie zlecenie dotyczyło 2 punktów pomiarowych a jako miejsce wykonania pomiarów wpisano ul. [...]. Tym samym, wszystkie pozostałe dane dotyczące opisu przeprowadzenia badania prowadzą do wniosku, że błąd we współrzędnych geograficznych stanowił omyłkę pisarską. Pozostałe dane zawarte w sprawozdaniu i protokole pomiarów w pełni pozwalają na identyfikację miejsca dokonanych pomiarów. Ponadto, Spółka nie zakwestionowała poprzednio dokonanych pomiarów hałasu i dokonanych ustaleń protokołów, wskazujących na przekroczenie norm hałasu w nocy. Brak jest jakichkolwiek przesłanek wskazujących na nieprawidłowości dokonanych pomiarów poziomu hałasu. Organ I instancji, wbrew argumentacji Spółki, przeprowadził wszechstronne i kompletne postępowanie wyjaśniające spełniające wymogi art. 7, art. 7b, art. 77 K.p.a., z jednoczesną oceną zebranego materiału dowodowego stosownie do reguł wskazanych w art. 80 i art. 8 K.p.a. Ponadto, brak jest podstaw do ponownego przeprowadzenia pomiarów poziomu hałasu, gdyż odwołująca się nie przedłożyła jakichkolwiek dowodów przeczących ustaleniom dokonanym przez organ I instancji, w tym tych zawartych w poprzednich pomiarach hałasu. Obecnie Spółka kwestionuje jedynie pomiary z października 2020 r., jednak nie wpływa to na ich ocenę, gdyż zarzut dotyczy jedynie ww. oczywistej omyłki. Ponadto, wszystkie pomiary zostały dokonane zgodnie z obowiązującymi w tym względzie przepisami i zgodnie z "Metodyką referencyjną wykonywania okresowych pomiarów hałasu w środowisku, pochodzącego z instalacji lub urządzeń, z wyjątkiem hałasu impulsowego", określoną w załączniku nr 7 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. z 2014 r. poz. 1542), zmienionego rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 22 maja 2018 r. (Dz. U. z 2018 r. poz. 1022). Jeśli chodzi o zarzut odwołania dotyczący nałożenia na Spółkę podwójnego obowiązku – tj. zarówno zaniechania pracy w porze nocnej, jak też podjęcia działań mających na celu wyciszenie pracy odkurzaczy oraz stanowisk do mycia pojazdów – SKO wskazało, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w ww. wyroku z 16 grudnia 2020 r. sygn. akt II SA/Ke 817/20 stwierdził, że "uchylenie przez SKO w Kielcach rozstrzygnięcia organu I instancji z pkt 2 lit. b) decyzji tego organu dotyczącego nałożenia obowiązku wykonania przez prowadzącego instalację działań mających na celu wyciszenie pracy odkurzaczy przemysłowych oraz stanowisk do mycia pojazdów, w szczególności poprzez zamontowanie trwałej przegrody na zewnętrznym szkielecie myjni od strony terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego oraz mieszkaniowo-usługowych, z wykorzystaniem materiałów pochłaniających fale akustyczne i umorzenie postępowania w tym zakresie, uzasadnione było wyłącznie tym, że dwukrotnie przeprowadzone pomiary hałasu w porze dnia wykazały wyniki bardzo bliskie wartościom dopuszczalnym, tj. 55 dB, ale ich nie przekraczały, w związku z czym nie może znaleźć zastosowania zasada zapobiegania i przezorności z art. 6 p.o.ś. poprzez nałożenie na spółkę obowiązku w sytuacji, gdy dopuszczalne normy hałasu w dzień nie zostały przekroczone. W ocenie Sądu jednak, takie automatyczne i mechaniczne podejście organu II instancji do kwestii oddziaływania na środowisko i jego ochrony, co jest przedmiotem regulacji mającego w sprawie zastosowanie Prawa ochrony środowiska, nie zasługuje w okolicznościach sprawy na akceptację. Sąd podziela w tym zakresie pogląd wyrażony przez Prezydenta Miasta Kielce w decyzji z 10 lutego 2020 r. Za utrzymaniem w mocy obowiązków nałożonych na prowadzącego instalację w omawianym zakresie przemawia w szczególności wzgląd na: określony w art. 2 ust. 1 dyrektywy 2002/49/We Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. odnoszącej się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku, zakres zastosowania tej dyrektywy, zasadę zapobiegania i przezorności ustanowioną w art. 6 p.o.ś. oraz na sposoby ochrony przed hałasem określone w art. 112 p.o.ś. Z przepisów tych wynika między innymi, że podejmujący działalność mogącą negatywnie oddziaływać na środowisko jest obowiązany do zapobiegania temu oddziaływaniu, a ochrona przed hałasem polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu akustycznego środowiska, w szczególności poprzez utrzymanie poziomu hałasu poniżej dopuszczalnego lub co najmniej na tym poziomie. Skoro więc przeprowadzone w sprawie pomiary hałasu miały miejsce jesienią, a sam organ II instancji dostrzegł znany fakt nasilenia wykorzystywania takich myjni w okresie wiosenno-letnim, czemu dał wyraz w zreformowanym rozstrzygnięciu dotyczącym punktu 2 lit. d tiret 3 decyzji organu I instancji, a nadto powszechnie obserwowanym zjawiskiem w Polsce jest w ostatnich latach zwiększenie się liczby samochodów, czego następstwem jest też zwiększenie liczby samochodów korzystających z automyjni, to wzgląd na powołane regulacje pozwala na przyjęcie, że zasadne będzie w sprawie nałożenie obowiązku podjęcia działań mających na celu utrzymanie stanu nieprzekraczania poza tą myjnią dopuszczalnych poziomów hałasu w porze dziennej. Należy przy tym zauważyć, że realizacja celów ochrony przed hałasem emitowanym z zakładu, nie jest stosownie do treści art. 115a ust. 4 p.o.ś. ograniczona do działań wskazanych w tym przepisie, o czym świadczy użycie przez ustawodawcę zwrotu "w szczególności" w art. 115a ust. 4 p.o.ś. Może się więc okazać, że dla realizacji celów przewidzianych w Prawie ochrony środowiska, w tym również w celu utrzymania poza tą myjnią poziomu hałasu poniżej dopuszczalnego, konieczne może się okazać zastosowanie różnych, uzupełniających się działań, np. obok zmniejszenia ciśnienia strumienia wody z dyszy myjki, czy przeprogramowania urządzeń emitujących hałas, również zamontowanie ekranów dźwiękochłonnych. Ich zasygnalizowana w sprawie nieskuteczność w ograniczaniu natężenia hałasu emitowanego z przedmiotowej myjni, odczuwanego przez mieszkańców wyższych kondygnacji budynków położonych przy ulicy [...], nie pozbawia takich ekranów racji bytu, skoro ograniczenie emisji hałasu dotyczyć powinno również mieszkańców niższych kondygnacji". Z tych względów SKO uwzględniło cyt. stanowisko tut. Sądu, gdyż – jak wskazano – nałożone w niniejszym przypadku obowiązki są uzasadnione i mają się przyczynić do nieprzekraczania poza myjnią dopuszczalnych norm hałasu. Ponadto pomiary hałasu z 22 października 2020 r. wykazały przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu także w dzień, co dodatkowo uzasadnia nałożenie kwestionowanych przez Spółkę obowiązków. SKO, odnosząc się do dalszych zarzutów odwołania, wyjaśniło, że organ I instancji – dla realizacji celów ochrony przed hałasem emitowanym przez myjnię –nakazał zastosowanie działań w pkt 2 lit. b decyzji – co należy uznać za w pełni uzasadnione w kontekście wskazanego w zakwestionowanej decyzji priorytetowego zdrowia i życia ludzi oraz kierując się koniecznością ograniczenia i zapobieżenia negatywnego oddziaływania na środowisko. Wbrew stanowisku Spółki zastosowane środki mają na celu osiągnięcie zamierzonego celu i zastosowane zostały z zachowaniem zasady proporcjonalności. Za konieczne uznano zaostrzenie ustawowych wymagań co do zakresu, sposobu i częstotliwości prowadzenia pomiaru hałasu – z uwagi na wskazane okoliczności sprawy, gdyż poprzednio zastosowane przez Spółkę działania nie wpłynęły na obniżenie poziomu emisji hałasu do środowiska z terenu myjni. Ponadto, SKO odnotowało że w trakcie trwania postępowania odwoławczego wpłynęło pismo Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy [...] [...], w którym Wspólnota wniosła o utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta Miasta Kielce. Skargę na ww. rozstrzygnięcie organu odwoławczego skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach Spółka, podnosząc zarzuty naruszenia przepisów: I. art. 7, art. 7b w zw. z art. 80 oraz art. 8 K.p.a., tj. całkowitego pominięcia zasady proporcjonalności, co przejawiło się w: 1. nałożeniu na skarżącą podwójnego obowiązku - tj. zarówno zaniechania pracy zakładu w porze nocnej, jak też podjęcia działań mających na celu wyciszenie pracy odkurzaczy przemysłowych oraz stanowisk do mycia pojazdów poprzez zamontowanie trwałej przegrody na zewnętrznym szkielecie myjni z wykorzystaniem materiałów pochłaniających fale akustyczne - mimo że w porze dziennej przekroczenia dopuszczalnego poziomu emisji hałasu nie występują; 2. nałożeniu na skarżącą obowiązków okresowych pomiarów hałasu w środowisku pochodzącego z terenu myjni z częstotliwością minimum raz na rok w okresie wiosenno-letnim z obowiązkiem wykonania pierwszego pomiaru w terminie siedmiu miesięcy od dnia, w którym zaskarżona decyzja stanie się ostateczna - podczas gdy w świetle ww. przepisów organy są obowiązane stosować środki mające wpływ na prawa lub interesy osób prywatnych tylko w razie potrzeby i w zakresie wymaganym do osiągnięcia zamierzonego celu; II. art. 7, art. 77 § 1, art. 8 oraz art. 80 K.p.a. poprzez przyjęcie sprawozdania z pomiarów hałasu, przeprowadzonych 22 października 2020 r. za podstawę ustalenia, że w porze dnia doszło do przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu - podczas gdy wskazane współrzędne punktów pomiarowych znajdują się w Ostrowcu Świętokrzyskim; III. art. 112 pkt 2 p.o.ś., przejawiające się nałożeniem na Spółkę obowiązku podjęcia działań mających na celu wyciszenie pracy odkurzaczy przemysłowych oraz stanowisk do mycia pojazdów poprzez zamontowanie trwałej przegrody na zewnętrznym szkielecie myjni z wykorzystaniem materiałów pochłaniających fale akustyczne - pomimo że według wykonanych pomiarów dopuszczane normy hałasu w porze dnia nie zostały przekroczone; IV. art. 115a ust. 4 p.o.ś. poprzez nałożenie na skarżącą obowiązku podjęcia działań mających na celu wyciszenie pracy odkurzaczy przemysłowych oraz stanowisk do mycia pojazdów poprzez zamontowanie trwałej przegrody na zewnętrznym szkielecie myjni z wykorzystaniem materiałów pochłaniających fale akustyczne - pomimo że w katalogu wymogów, jakie organ może nałożyć na stronę, zgodnie tym przepisem, nie znajduje się przymuszanie jej do wykonania kosztownych inwestycji. Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), zwanej dalej "p.p.s.a.", mając na uwadze złożony w tym zakresie przez SKO wniosek, któremu nie sprzeciwia się żadna ze stron, prawidłowo pouczona w tym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 p.p.s.a. wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 115a p.o.ś.: 1. W przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, są przekroczone dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu. Za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeq D lub LAeq N. 2. Jeżeli hałas powstaje w związku z eksploatacją dróg, linii kolejowych, linii tramwajowych, kolei linowych, portów oraz lotnisk lub z działalnością osoby fizycznej niebędącej przedsiębiorcą, decyzji, o której mowa w ust. 1, nie wydaje się. 3. W decyzji, o której mowa w ust. 1, określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeq D i LAeq N w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, na które oddziałuje zakład. 4. W decyzji, o której mowa w ust. 1, mogą być określone wymagania mające na celu nieprzekraczanie poza zakładem dopuszczalnych poziomów hałasu, a w szczególności: 1) rozkład czasu pracy źródeł hałasu dla całej doby, wraz z przewidywanymi wariantami; 2) zakres, sposób i częstotliwość prowadzenia pomiarów poziomu hałasu w zakresie, w jakim wykraczają one poza wymagania, o których mowa w art. 147 i 148; 3) (uchylony); 4) formę, układ, techniki i termin przedkładania wyników pomiarów, o których mowa w pkt 2, organowi właściwemu do wydania decyzji i Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska; do wyników przeprowadzonych pomiarów stosuje się odpowiednio przepis art. 147 ust. 6. Należy przypomnieć, że wyrokiem z 16 grudnia 2020 r. o sygn. akt II SA/Ke 817/20, wydanym po rozpoznaniu sprawy ze skarg A Sp. z o.o. i Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości przy [...] [...], tut. Sąd uchylił decyzję SKO z 17 czerwca 2020 r., częściowo reformującą i częściowo utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji wydane w trybie art. 115a p.o.ś., określające dopuszczalny poziom hałasu emitowanego do środowiska z terenu ww. myjni na tereny chronione akustycznie oraz ustalające wymagania mające na celu nieprzekraczanie poza zakładem dopuszczalnych poziomów hałasu. Sąd w uzasadnieniu ww. wyroku podzielił pogląd wyrażany w orzecznictwie, że wystarczy jednokrotne przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu, aby mogła być wydana, zgodnie z tym przepisem, decyzja w celu zabezpieczenia praw osób, na które szkodliwie oddziałuje działalność tego podmiotu. Sąd zauważył, że w części dotyczącej pory nocy od piątku do niedzieli, mimo tego, że w tym samym czasie prowadzącemu automyjnię zakazano uruchamiania jakichkolwiek instalacji i urządzeń tej myjni, nałożono na niego nieracjonalny i nadmiernie obciążający obowiązek przeprowadzania pomiarów pochodzącego z niej hałasu. Konieczna w związku z tym jest ocena legalności nałożenia każdego z tych obowiązków. Za zasadny Sąd uznał zarzut naruszenia przepisów postępowania polegającego na niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w celu oceny, czy teren nieruchomości przy ulicy K. 40A, sąsiadującej bezpośrednio z terenem przedmiotowej automyjni należy do rodzaju terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 p.o.ś. Sąd wyraził pogląd, że zgodnie z art. 115a ust. 4 pkt 2 p.o.ś. dopuszczalne jest określenie w decyzji takiej, jak wydana w sprawie, określonych wymagań mających na celu nieprzekraczanie poza zakładem dopuszczalnych poziomów hałasu, a w szczególności dotyczących częstotliwości prowadzenia pomiarów poziomu hałasu i charakteru prawnego decyzji wydanych w wyniku tego postępowania, ale w zakresie, w jakim wykraczają one poza wymagania, o których mowa w art. 147 i 148. Wymagania te mogą być modyfikowane, a ściślej zaostrzane. Kwestią dalszą jest to, w jakiej sytuacji takie zaostrzenie wymagań jest możliwe. Sąd zaakceptował argument organu I instancji, że skoro przeprowadzone w sprawie dwukrotne pomiary hałasu w środowisku pochodzącego z terenu przedmiotowej myjni w dwóch punktach wykazały w porze dziennej wartości niewiele lepsze od dopuszczalnych na terenie zabudowy wielorodzinnej, to potrzeba kolejnej weryfikacji poziomu tego hałasu częściej, niż to wynika z ustawowego wymogu wydaje się uzasadniona. Organ II instancji jednak, na skutek wskazanej wyżej błędnej wykładni przepisów Prawa ochrony środowiska i rozporządzenia ws. pomiarów emisji, nie poddał tej kwestii jakiejkolwiek analizie, co powinien zrobić przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. Jeśli zaś organ nie widzi potrzeby zaostrzenia ustawowych wymagań co do zakresu, sposobu i częstotliwości prowadzenia pomiarów hałasu, to nie może orzekać o tym w decyzji wydawanej na podstawie art. 115a p.o.ś. Sąd nie uznał za zasadne automatycznego i mechanicznego podejścia organu II instancji do kwestii oddziaływania na środowisko i jego ochrony, polegającego na uchyleniu przez SKO rozstrzygnięcia organu I instancji dotyczącego nałożenia obowiązku wykonania przez prowadzącego instalację działań mających na celu wyciszenie pracy odkurzaczy przemysłowych oraz stanowisk do mycia pojazdów, w szczególności poprzez zamontowanie trwałej przegrody na zewnętrznym szkielecie myjni od strony terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego oraz mieszkaniowo-usługowych, z wykorzystaniem materiałów pochłaniających fale akustyczne i umorzenie postępowania w tym zakresie, co uzasadnione było wyłącznie tym, że dwukrotnie przeprowadzone pomiary hałasu w porze dnia wykazały wyniki bardzo bliskie wartościom dopuszczalnym, tj. 55 dB, ale ich nie przekraczały. Zdaniem Sądu za utrzymaniem w mocy obowiązków nałożonych w tym zakresie przemawia w szczególności wzgląd na określony w art. 2 ust. 1 dyrektywy 2002/49/We Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. odnoszącej się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku, zakres zastosowania tej dyrektywy, zasadę zapobiegania i przezorności ustanowioną w art. 6 p.o.ś. oraz na sposoby ochrony przed hałasem określone w art. 112 p.o.ś. Realizacja celów ochrony przed hałasem emitowanym z zakładu nie jest przy tym, stosownie do treści art. 115a ust. 4 p.o.ś., ograniczona do działań wskazanych w tym przepisie, o czym świadczy użycie przez ustawodawcę zwrotu "w szczególności". Sąd polecił aby przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ II instancji wziął pod uwagę powyższe okoliczności, a także ocenił wniosek dowodowy złożony w toku postępowania sądowoadministracyjnego przez skarżącą Wspólnotę, którego to wniosku Sąd nie mógł uwzględnić z racji tego, że dotyczył dopuszczenia dowodu z dokumentacji WIOŚ z kontrolnych pomiarów hałasu na terenie przedmiotowej myjni przeprowadzonych w miesiącu październiku 2020 r., podczas gdy Sąd administracyjny kontrolował decyzję administracyjną z 17 czerwca 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 października 2022 r., sygn. III OSK 5074/21, oddalił skargę kasacyjną od powyższego rozstrzygnięcia tut. Sądu. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Po ponownym rozpoznaniu sprawy organy ustaliły, że budynek przy ul. [...] nie zalicza się obecnie do terenów chronionych akustycznie, dla których obowiązują dopuszczalne poziomy hałasu, gdyż w budynku tym znajdują się pomieszczenia przeznaczone wyłącznie pod usługi i nikt w nim obecnie nie zamieszkuje. Ustalenia te nie były kwestionowane i należy uznać je za prawidłowe. Podstawą decyzji wydanej przez Prezydenta Miasta Kielce z dnia 12 czerwca 2024 r., określającej dopuszczalny poziom hałasu i określającej wymagania mające na celu nieprzekraczanie poza zakładem dopuszczalnych poziomów hałasu, zaakceptowanej zaskarżoną decyzją, było przyjęcie że przeprowadzone trzykrotnie pomiary hałasu emitowanego z terenu analizowanej myjni wykazały, że poza tym zakładem, w wyniku jego działalności, stwierdzono przekroczenie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku na terenach chronionych akustycznie, stanowiących tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego, zarówno w porze dnia (rozumianej jako przedział czasu od godz. 6°° do godz. 22°°), jak i porze nocy (rozumianej jako przedział czasu od godz. 22°° do godz. 6°°). Dowiodły tego, jak podniósł organ I instancji, szczegółowo opisane w uzasadnieniu decyzji pomiary, przeprowadzone: 1) w dniu 12 września 2018 r. oraz w nocy 12/13 września 2018 r., które wykazały przekroczenie dopuszczalnych poziomów hałasu w porze nocy, 2) w dniu 29 listopada 2019 r. (przeprowadzone ponownie przez organ, na prośbę stron postępowania), które wykazały przekroczenie dopuszczalnych poziomów hałasu w porze nocy, 3) w dniu 22 października 2020 r., które wykazały na ww. terenach przekroczenie dopuszczalnych poziomów hałasu w porze dnia. O ile niespornym jest stwierdzenie przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu w porze nocy, wykazane na podstawie pomiarów wymienionych w punktach 1) i 2), o tyle ostatnie z wymienionych ustaleń zostało dokonane na podstawie dowodu z dokumentacji WIOŚ z kontrolnych pomiarów hałasu na terenie przedmiotowej myjni, którego ocena była wynikiem wytycznych zawartych w ww. uzasadnieniu wyroku WSA w Kielcach z 16 grudnia 2020 r. Z dokumentacji tej wynika, że w dniu 22 października 2020 r. w godzinach 7:00 - 15:00 Centralne Laboratorium Badawcze Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska Oddział w Kielcach wykonało pomiary emisji hałasu do środowiska pochodzącego od myjni samochodowej zlokalizowanej u zbiegu ulic [...] i [...]należącej do A Sp. z o.o.. Pomiar hałasu został dokonany podczas pracy czterech stanowisk wyposażonych w urządzenia wysokiego ciśnienia oraz dwóch odkurzaczy. Badania wykonane zostały w dwóch punktach pomiarowych określonych w decyzji Prezydenta Miasta Kielce znak: GKŚ-IV.6251.1.2019 oraz decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach, znak: SKO.OŚ-60/2045/81/2020 z dnia 17 czerwca 2020r. o dopuszczalnym poziomie hałasu. Zmierzone poziomy dźwięku w porze dnia wyrażone wskaźnikiem LAeqD wyniosły odpowiednio: - punkt 1 - [...] - 56,2 dB; - punkt 2 - ul. [...] - 64,5 dB. Uzyskane wyniki pomiarów akustycznych wykazały zatem naruszenie dopuszczalnej wartości hałasu dla pory dnia wynoszącej, zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. poz. 112), zwanego dalej "rozporządzeniem ws. poziomów hałasu", dla terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, zamieszkania zbiorowego i terenów mieszkaniowo-usługowych, 55 dB w przedziale czasu odniesienia równym 8 najmniej korzystnym godzinom dnia kolejno po sobie następującym. Organy, zgodnie z dokonanymi ustaleniami, o których była mowa, brały przy tym pod uwagę jedynie przekroczenie dotyczące punktu 1, tj. przy [...]. Przekroczenie w tym punkcie wyniosło 1,2 dB. Co istotne, w sprawozdaniu i protokole z ww. pomiarów hałasu przeprowadzonych w dniu 22 października 2020 r. przez Centralne Laboratorium Badawcze Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska Oddział w Kielcach wskazano, jak tego wymagało w odniesieniu do protokołu obowiązujące w dacie wykonania pomiarów rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2286 ze zm.), zwane dalej "rozporządzeniem z dnia 30 października 2014 r. w sprawie pomiarów", współrzędne geograficzne punktu pomiarowego P-1, określone jako: szerokość N: 50°57’12,66’’, długość E: 21°22’01,73’’. Jak ustaliła skarżąca Spółka, a czemu nie zaprzecza organ i co pozostaje bezsporne, punkt o tak określonych współrzędnych (podobnie zresztą jak punkt P-2) znajduje się w Ostrowcu Świętokrzyskim, tj. zupełnie innym mieście. Dla porównania, punkt zlokalizowany przy [...] [...] został wskazany w sprawozdaniu nr 77-78/H/Lp/2018 z dnia 19 września 2018 r. i jego współrzędne są następujące: N: 50°53’26,57’’, E: 20°38’17,51’’. Pomimo tego organy oparły swe ustalenia na tak dokonanym pomiarze w dniu 22 października 2020 r. SKO wyjaśniło, opierając się na stanowisku WIOŚ, że doszło w tym zakresie do "niezamierzonej omyłki pisarskiej", która nie mała wpływu na uzyskanie wyników pomiarów hałasu, gdyż w trakcie pomiarów hałasu była obecna inspektor, zlecenie dotyczyło 2 punktów pomiarowych a jako miejsce wykonania pomiarów wpisano ul. [...] i ul. [...]. Tym samym, zdaniem organu, wszystkie pozostałe dane dotyczące opisu przeprowadzenia badania prowadzą do wniosku, że błąd we współrzędnych geograficznych stanowił omyłkę pisarską. Pozostałe dane zawarte w sprawozdaniu i protokole pomiarów w pełni pozwalają na identyfikację miejsca dokonanych pomiarów. Zdaniem Sądu tego rodzaju ocena jest nieprawidłowa. Powołane wyżej rozporządzenie z dnia 30 października 2014 r. w sprawie pomiarów w załączniku nr 7 zatytułowanym "Metodyka referencyjna wykonywania okresowych pomiarów hałasu w środowisku pochodzącego z instalacji lub urządzeń, z wyjątkiem hałasu impulsowego", pod lit. G pkt I ppkt 8 przewiduje, że protokół pomiarów wykonanych na podstawie niniejszej metodyki referencyjnej powinien zawierać co najmniej opis lokalizacji punktu pomiarowego, w tym współrzędne geograficzne punktu pomiarowego, które mogą zostać określone przy użyciu technik GPS i muszą być wówczas zapisane w formacie: "hdd°mm'ss,s". W ocenie Sądu nie bez powodu rozporządzenie przewiduje konieczność tak precyzyjnego opisu punktu pomiarowego. Pozostałe dane zawarte w dokumentacji pomiarowej, takie jak adres pomiaru czy szkic sytuacyjny (będący elementem sprawozdania z pomiaru – zgodnie także z załącznikiem 7 do ww. rozporządzenia lit. G pkt II ppkt 6 lit. b, a zatem niezależnie od współrzędnych geograficznych) nie pozwalają na tak dokładne określenie położenia punktu. Określenie to ma zaś niebagatelne znaczenie dla prawidłowości pomiaru. Nie można bowiem wykluczyć, że przesunięcie punktu pomiaru o choćby o niewielką odległość mogłoby generować inny jego wynik. Jest to tym bardziej istotne w sytuacji gdy – jak w niniejszym przypadku – stwierdzone przekroczenie (jedyne dla pory dnia) jest tak niewielkie i wynosi jedynie 1,2 dB. Podkreślenia zaś wymaga, że utrzymując iż wskazane współrzędne były wynikiem oczywistej omyłki pisarskiej, organy nie ustaliły i nie wskazały jednocześnie prawidłowych współrzędnych, a zatem do tej pory nie wiadomo jakie było dokładne usytuowanie punktu pomiarowego. Co więcej, rzekoma omyłka spowodowała wygenerowanie punktu o położeniu w zupełnie innym mieście, a więc trudno tu mówić o nieistotnym przesunięciu. Stwierdzony błąd powoduje, że współrzędne widniejące w dokumentacji są zupełnie nieprzydatne i – także patrząc przez pryzmat wymogów wspomnianego rozporządzenia – nie może ich zastąpić obecność inspektora na miejscu pomiaru. To wszystko w ocenie Sądu musi prowadzić do oceny, że ustalenie dokonane przez organy dotyczące przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu w porze dnia na podstawie pomiaru z 22 października 2020 r. jest nieprawidłowe. Nawet zaś biorąc pod uwagę wywody tut. Sądu zawarte w uzasadnieniu wyroku w sprawie II SA/Ke 817/20, dotyczące w szczególności zasady zapobiegania i przezorności ustanowionej w art. 6 p.o.ś., trudno powiedzieć w jaki sposób i w jakim stopniu przyjęcie przez organy (dokonane wyłącznie na podstawie ww. pomiaru), że doszło do przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu w porze dnia, stanowiące istotny element ustaleń faktycznych, determinowało wydane w sprawie rozstrzygnięcie, mające charakter złożony i wielopunktowy. Z tego względu należało przyjąć, że przy wydaniu decyzji przez organy obu instancji doszło do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 K.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co powodowało konieczność uchylenia tych decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. Rozpoznając ponownie sprawę organ uwzględni powyższą argumentację, wyda rozstrzygnięcie z pominięciem wskazanego wyżej wyniku pomiaru hałasu w porze dnia z 22 października 2020 r., po ewentualnym uzyskaniu, o ile to możliwe, ponownego badania w tym zakresie, spełniającego wymogi przewidziane przepisami prawa. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. w pkt II wyroku, uwzględniając kwotę 200 zł uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. ----------------------- 18