II SA/Ke 141/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Zielińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2010r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku. Decyzją z dnia [...] roku Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. na podstawie art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985roku o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jedn. Dz.U. Nr 98 z 2000r. poz. 1071 ze zm.) nie stwierdził u A. D. choroby zawodowej – przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy – zespołu cieśni w obrębie nadgarstka – wymienionej w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych, określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach ( Dz. U. Nr 132 poz.1115 ). W uzasadnieniu wyżej wymienionej decyzji organ I instancji wskazał, iż A. D. była zatrudniona: - w okresie od 1.X.1975r. do 15.X.1978r. w [...] (obecnie [...] w K. ) na stanowisku starszego referenta technicznego, - w okresie od 16.X.1978r. do 14.XI.1979r. w [...] w K. na stanowisku specjalisty ds. zbytu i eksportu, specjalisty ds. bhp, - w okresie od 15.XI.1979r. do 31.X.1987r w [...] w K. ( obecnie A. Sp. z o.o. K. ) na stanowisku kierownika reklamy i imprez, - w okresie od 1.XI.1987r. do 15.IX.1989r. w [...] w K. jako specjalista ds. techniczno-administracyjnych, - w okresie od 16.IX.1989r. do 31.XII.1993r. w Urzędzie Wojewódzkim w K. jako starszy inspektor wojewódzki, - w okresie od 2.VIII.1993r. do 17.III.2008r. w [...] w K. jako specjalista – inspektor. W ocenie narażenia zawodowego organ pierwszej instancji ustalił, że A. D. w latach 1991-2008 podczas pracy na stanowiskach: starszego inspektora wojewódzkiego oraz specjalisty-inspektora przez ponad połowę czasu pracy obsługiwała komputer. Wykonywała czynności związane z wprowadzaniem danych do komputera i pisaniem na klawiaturze. Praca ta charakteryzowała się rytmicznością i powtarzalnością ruchów w obrębie palców i nadgarstka oraz wykonywana była w wymuszonej pozycji ciała – siedzącej. Zdaniem organu I instancji czynności zawodowe wiązane z długotrwałym i szybkim pisaniem na klawiaturze mogły powodować przeciążenie układu ruchu i obwodowego układu nerwowego. W związku z postępowaniem diagnostyczno-orzeczniczym w kierunku podejrzenia choroby zawodowej u A. D. – przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy – zespołu cieśni w obrębie nadgarstka – wymienionej w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych A. D. została skierowana przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. na badania w celu rozpoznania choroby zawodowej. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w K. w orzeczeniu z dnia [...] uznał, iż brak jest podstaw do rozpoznania u A. D. choroby zawodowej – przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy – zespołu cieśni w obrębie nadgarstka – wymienionej w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych, w uzasadnieniu podając, że na podstawie badań wykonanych w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w K., analizy dostarczonej dokumentacji medycznej, stwierdzono zaawansowane zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa i stawów obwodowych, które są przyczyną zgłaszanych przez pacjentkę dolegliwości. Schorzenia te jednak nie figurują w wykazie chorób zawodowych, a konsultacje neurologiczne nie potwierdziły występowania zmian o charakterze zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Skarżąca A. D. odwołała się od wyżej wymienionego orzeczenia i w wyniku tego została skierowana na ponowne badania - do Instytutu Medycyny Pracy. Orzeczeniem nr [...] powyższy Instytut również orzekł o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej pod postacią przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy – zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. W związku z faktem, iż orzeczenia te nie były jednoznaczne organ pierwszej instancji skierował A. D. na dodatkowe badania do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego, który wydał orzeczenie lekarskie nr [...] również o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. W uzasadnieniu orzeczenia instytut wskazał, iż w toku postępowania przeanalizowano dokumentację medyczną dostarczoną przez pacjentkę oraz przesłaną przez WOMP w K., przeprowadzono wywiad chorobowy, informacje dotyczącą sposobu wykonywania pracy, wyniki badań diagnostycznych, wyniki badań laboratoryjnych i nie znaleziono podstaw do łączenia związku przyczynowo-skutkowego obustronnego zespołu cieśni nadgarstka z pracą zawodową. Po zapoznaniu się z orzeczeniem A. D. oświadczyła, że nie zgadza się z okresem narażenia zawodowego wskazanym w tym orzeczeniu, a także ze czuje się pokrzywdzona samym orzeczeniem o braku podstaw do rozpoznania u niej choroby zawodowej. Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego wyjaśnił, iż zarzuty pacjentki są bezpodstawne, a podany okres narażenia prawidłowy. W tym stanie organ pierwszej instancji w dniu 16 września 2008 roku wydał przedmiotową decyzję. W odwołaniu od tej decyzji A. D. podniosła, iż nie zgadza się z orzeczeniami wydanymi w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w K. Instytucie i Instytucie podała iż, "ma krytyczne nastawienie co do analizy" jej choroby i dokumentów jej choroby. Decyzją z dnia [...] Inspektor Sanitarny w K. po rozpatrzeniu odwołania, w oparciu o art. 138 §1 pkt 1 k.p.a., art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985roku o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jedn. Dz.U. Nr `122 z 2006r. poz. 851 ze zm.), § 1 i 8 § 11 ust.1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, ( Dz. U. Nr 105, poz.869) - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w przedmiotowej sprawie Inspektor Sanitarny w K. wydał decyzję na podstawie obowiązujących, w dniu jej wydania przepisów Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach ( Dz. U. Nr 132 poz.1115 ), które w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 czerwca 2008r. sygn. akt P 23/07 ( Dz. U. Nr 116, poz. 740 ) utraciło moc prawną z dniem 3 lipca 2009r. Inspektor Sanitarny w K., biorąc pod uwagę zmianę stanu prawnego od momentu wydania decyzji organu I instancji, dokonał oceny czy zgodnie z § 11 ust.1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, ( Dz. U. Nr 105, poz.869) wszystkie podjęte czynności, w toku prowadzonego dotychczas postępowania są skuteczne. I w wyniku powyższej oceny organ odwoławczy stwierdził, że zmiana stanu prawnego nie dotyczy definicji i brzmienia choroby zawodowej przedmiotowego postępowania, a także numeru pozycji choroby w wykazie chorób zawodowych, zatem przepisy obowiązującego rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych mają zastosowanie w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ odwoławczy uznał, iż odwołanie jest niezasadne. Wskazał, że skarżąca A. D., była zatrudniona w latach 1991- 2008 w różnych zakładach pracy, w których sposób wykonywania czynności służbowych mógł się przyczynić do powstania choroby zawodowej obwodowego układu nerwowego w postaci cieśni w obrębie nadgarstka. W sprawie niniejszej skarżąca była badana w jednostkach diagnostyczno-orzeczniczych w dziedzinie medycyny pracy i zarówno Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w K. , jak i Instytut Medycyny Pracy Przychodnia Chorób Zawodowych i w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego i w orzeczeniach tych w oparciu o dostarczoną dokumentację lekarską, ocenę narażenia zawodowego pracownika, jak również przeprowadzone badania lekarskie oraz na podstawie wyników badań pomocniczych ukierunkowanych na wykrycie choroby zawodowej jednostki te, stwierdziły o braku podstaw do rozpoznania u A. D. choroby zawodowej w postaci przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. W rozpoznaniu klinicznym Instytut potwierdził istnienie zmian zwyrodnieniowych kręgosłupa i stawów obwodowych, oraz obustronnego zespołu cieśni nadgarstka rozpoznanego wcześniej przez Instytut Medycyny Pracy. Organ odwoławczy stwierdził, że praca związana z określoną pozycją rąk przy powtarzających się ruchach może spowodować w określonych sytuacjach wystąpienie zespołu cieśni nadgarstka u osób podatnych, to jednak w przypadku skarżącej istnienie chorób organicznych, tj. zmian zapalnych i zwyrodnieniowych stawów kręgosłupa i rąk, nadczynność tarczycy a także podejrzenie układowej choroby tkanki łącznej o podłożu autoimmunologicznym jest przyczyną rozpoznanej u A. D. neuropatii, co uniemożliwia uznanie zawodowej etiologii rozpoznanego zespołu cieśni nadgarstków. W związku z faktem, iż skarżąca kwestionowała powyższe ustalenia orzeczeń lekarskich organ odwoławczy zwrócił się do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. i Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego o ustosunkowanie się do zarzutów skarżącej zawartych w odwołaniu. Obie jednostki potwierdziły swoje wcześniejsze orzeczenia o braku podstaw do rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej pod postacią przewlekłej choroby zawodowej obwodowego układu nerwowego - zespołu cieśni w obrębie nadgarstków. Organ odwoławczy stwierdził, że oceniając postępowanie diagnostyczno-orzecznicze i wydane orzeczenia lekarskie, które mają cechy opinii biegłego (zgodnie z art. 84 § 1 kpa), nie znalazł podstaw do zmiany orzeczenia organu I instancji, gdyż postępowanie diagnostyczno-orzecznicze w kierunku rozpoznania u A. D. choroby zawodowej zostało przeprowadzone prawidłowo, a wydane w sprawie orzeczenia w sposób jasny i czytelny uzasadniają brak podstaw do rozpoznania u A. D. choroby zawodowej . Inspektor Sanitarny w K. uznał zatem, że organ I instancji wydał decyzję zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a w szczególności, stosownie do art. 7 kpa w toku prowadzonego postępowania podjął wszelkie niezbędnie środki w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i stosując zasadę, wynikającą z przepisu art. 77 § 1 kpa w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowody. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję A. D. powtórzyła zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji, wniosła o "uznanie związku przyczynowo-skutkowego rozpoznanej u niej choroby zawodowej z charakterem i sposobem wykonywanej przez nią pracy". Ponadto skarżąca wskazała, że lekarz orzecznik stwierdza brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej opierając się na podejrzeniu układowej choroby tkanki łącznej o podłożu autoimmunologicznym, nie popartym diagnozą poprzedzoną stosownymi badaniami w jednostce uprawnionej do wydawania orzeczenia. Zarzuciła, że w orzeczeniach lekarskich wykorzystywane są części opisów objawów jej choroby wygodne i przydatne do zanegowania u niej choroby zawodowej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu. Na wstępie należy wskazać, że stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 156, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że Sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu. Ponadto sąd administracyjny kontroluje działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tzn. ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. Nr 153, poz. 1269). Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji podnieść należy, że w dniu wszczęciu w niniejszej sprawie postępowania, mającego ustalić, czy u A. D. wystąpiła choroba zawodowa obowiązywało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132, poz. 1115). Zgodnie z treścią § 1 i 2 tego rozporządzenia przez choroby zawodowe rozumiano choroby wymienione w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Z dniem 3 lipca 2009r., a więc przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 105, poz. 869). Z dniem tym wszedł w życie także przepis art. 2351 (dodany przez art. 1 pkt 3 ustawy z dnia 22 maja 2009r. – Dz.U. Nr 99, poz. 825 – zmieniającej ustawę kodeks pracy), zgodnie z którym za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Zgodnie zaś z przepisem art. 2352 kodeksu pracy rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Zgodnie z § 11 cytowanego rozporządzenia do postępowań w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia stosuje się przepisy rozporządzenia, z tym że czynności dokonane w toku wszczętych postępowań pozostają skuteczne. Dogłębna analiza całokształtu stanu faktycznego sprawy prowadzi do wniosku, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. Zarówno bowiem decyzja organu I instancji jak i decyzja organu odwoławczego naruszają prawo w sposób nakazujący ich wyeliminowanie z obrotu prawnego. Rzeczą organów w niniejszej sprawie było ustalenie: 1. czy rozpoznana choroba u A. D. jest choroba wymienioną w wykazie chorób zawodowych, 2. czy u skarżącej wystąpiło to schorzenie albo jego następstwa, 3. czy bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem można stwierdzić, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Rozpatrując przedmiotową sprawę należy wskazać, że rozpoznana u A. D. choroba w postaci zespołu cieśni w obrębie nadgarstka jest wymieniona w wykazie chorób zawodowych i u skarżącej wystąpiło to schorzenie i jego następstwa, jak również zostało ustalone ,iż skarżąca wykonywała pracę, która charakteryzowała się rytmicznością i powtarzalnością ruchów w obrębie palców i nadgarstka oraz wykonywana była w wymuszonej pozycji ciała – siedzącej. Praca ta i sposób jej wykonywania mógł się przyczynić do powstania choroby zawodowej obwodowego układu nerwowego w postaci cieśni w obrębie nadgarstka. Mimo tych ustaleń organy uznały, iż w przypadku skarżącej, u której wystąpiły inne dolegliwości w postaci istnienia chorób organicznych tj. zmian zapalnych i zwyrodnieniowych stawów kręgosłupa i rąk, nadczynność tarczycy, a także podejrzenie układowej choroby tkanki łącznej o podłożu autoimmunologicznym to te dolegliwości są przyczyną rozpoznanej u skarżącej neuropatii, co uniemożliwia uznanie zawodowej etiologii rozpoznanego zespołu cieśni nadgarstka. Jak wynika z zaświadczeń lekarskich przedłożonych przez skarżącą kłopoty z tarczycą wystąpiły u niej w 2008 roku i od tego czasu była dopiero leczona, natomiast objawy zespołu cieśni nadgarstka wystąpiły już w 2006 roku. Za okres lat 1995-2004 skarżąca przedstawiła dokumentację medyczną, która świadczyła o prawidłowej czynności tarczycy. Również z zaświadczenia lekarskiego złożonego do akt przez skarżącą wynika, iż brak podstaw do rozpoznania u niej choroby tkanki łącznej. Zaświadczenia te wprawdzie zostały wydane przez lekarzy nie uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych to jednak zostały złożone jako dowody w sprawie a organy orzecznicze nie odniosły się do nich w sposób wnikliwy i szczegółowy poprzestając na ogólnych stwierdzeniach i uznając, że skoro podczas badań w jednostce orzeczniczej nie stwierdzono podstaw do rozpoznania choroby zawodowej to ustosunkowywanie się do każdego z kolejnych badań nie ma wpływu na merytoryczną treść orzeczenia. W świetle tych stwierdzeń Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie może pozostać w zbiorze zgodnych z prawem rozstrzygnięć, gdyż jej wydanie nie zostało poprzedzone dokładnym wnikliwym wyjaśnieniem stanu faktycznego w sprawie, co uchybia regule proceduralnej sformułowanej w art.7 i 77 § 1 k.p.a. Ponadto w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie przeprowadzono przewidzianej w art. 107 § 3 k.p.a polemiki dowodów, nie ustosunkowano się bowiem do tych dowodów złożonych przez skarżącą, które wskazywały na inne rozstrzygnięcie niż to wynikało z orzeczeń organów. Należy jeszcze raz podkreślić, że w orzeczeniach lekarskich nie odniesiono się w sposób wyczerpujący do złożonych dowodów przez skarżącą ani też jej twierdzeń. Organy orzecznicze winny się ograniczyć do stwierdzenia, czy u badanej występują objawy konkretnej choroby, która jest zaliczana do chorób zawodowych. Natomiast ocena czy jest związek przyczynowy choroby z pracą należy do organu. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowadministracyjnym, według którego w przypadku pozytywnego ustalenia, że stwierdzona choroba jest wymieniona w wykazie chorób zawodowych, a praca wykonywana była w warunkach narażających na jej powstanie (co występuje w niniejszej sprawie), istnieje domniemanie związku przyczynowego między chorobą, a warunkami na jej powstanie i należy przyjąć, iż przesłanki wymagane do stwierdzenia choroby zawodowej zostały spełnione ( patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 marca 1999r. I SA 140/98, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 lipca 1984r. II PRN 9/84, wyrok Sądu Najwyższego z 3 lutego 1999 III RN 110/98, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 16 czerwca 2005r. I SA/Wa 989/04). Wydanie w niniejszej sprawie decyzji o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy – w postaci zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, nastąpiło co najmniej przedwcześnie, albowiem Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie odniósł się do wspomnianych wcześniej okoliczności przedstawianych przez skarżącą w postaci złożonych badań z wcześniejszego okresu jak również zaświadczeń lekarskich o przeciwstawnych twierdzeniach do wydanych orzeczeń przez instytuty. Zdaniem Sądu, organy w sposób niewłaściwy, niewyczerpujący przeprowadziły postępowanie i w sposób nieprawidłowy uzasadniły swoje decyzje. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a i c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Na mocy art. 152 p.p.s.a. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku. Rozstrzygając ponownie sprawę organ wyda orzeczenie w przedmiocie choroby zawodowej u A. D. w oparciu o przepisy art. 2351 kodeksu pracy i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. nr 105, poz. 869), które weszło w życie 3 lipca 2009r., co będzie wymagało uzupełnienia postępowania dowodowego we wskazanym wyżej zakresie z uwzględnieniem pełnej dokumentacji medycznej skarżącej.