II SA/Ke 152/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza Sędzia WSA Krzysztof Armański Protokolant Starszy inspektor sądowy Urszula Opara po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2022 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w K. W. Klimontowicz sprawy ze skargi K. K. na decyzję Inspektor Sanitarny z dnia [...] stycznia 2022 r. [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Sygn. akt II SA/Ke [...] UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z 27 stycznia 2022 r. [...] Inspektor Sanitarny (dalej "ŚPWIS") utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. Ś. (dalej "PPIS") z 1grudnia 2021 r. znak: SE [...], którą nie stwierdzono u K. K. choroby zawodowej - przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy: zespół cieśni w obrębie nadgarstka wymienionej w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1367 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem". W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że PPIS przeprowadził postępowanie uzupełniające w trakcie którego wypełnił dyspozycje zawarte w uzasadnieniu decyzji uchylającej ŚPWIS z 29 marca 2021 r. Organ pierwszej instancji uzupełnił okresy i przerwy w zatrudnieniu skarżącej, ustalając, iż Gminna Spółdzielnia "[...] Chłopska" w Bałtowie została zlikwidowana 16 grudnia 2002 r. oraz, że w okresie od 6 kwietnia 1980 r. do 22 lipca 1984 r. skarżąca pracowała w gospodarstwie rodziców i przebywała na urlopie macierzyńskim. Rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło 20 października 2014 r. i zgodnie z danymi podanymi przez ETC Sp. z o.o. K. K. od 3 stycznia 2014 r. nie świadczyła już pracy z powodu niezdolności do pracy wskutek choroby. PPIS zgromadził pisma wyjaśniające, m.in.: spółki ETC Sp. z o.o. wraz z opisem stanowiska kopisty, K. K. wraz z trzema świadectwami pracy (Gminna Spółdzielnia "[...] Chłopska", Zakłady Porcelany "Ć.", ETC Sp. z o. o), orzeczeniami lekarskimi o stopniu niepełnosprawności (z 2 grudnia 2015 r., 11 lutego 2020 r. i 8 listopada 2021 r.), skierowaniami na badania lekarskie wydanymi przez ETC Sp. z o.o., kartami charakterystyki substancji i preparatów chemicznych, a także karty oceny narażenia zawodowego w [...] Fabryki Porcelany "Ć." oraz w ETC Sp. z o. o., pismo K. K. wraz z załącznikami, tj. zaświadczenia lekarskie z 19 października 2015 r., 20 stycznia 2017 r., 5 grudnia 2019 r., karty informacyjne leczenia szpitalnego, pismo informujące o rozwiązaniu umowy przez ETC Sp. z o. o., karta rejestracji bezrobotnego, kolejne pismo wnioskodawczyni wraz z zaświadczeniami o stanie zdrowia z 15 kwietnia 2013 r. i 13 listopada 2014 r., dokumenty EMG z 20 maja 2015 r. i 19 października 2016 r. Nadto organ pierwszej instancji przeprowadził czynności wyjaśniające w zakresie postępowania diagnostyczno-orzeczniczego prowadzonego przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w K. (dalej "WOMP") oraz Instytut Medycyny Pracy w Ł. (dalej "IMP"). Skutkiem tych czynności było ponowne sporządzenie kart oceny narażenia zawodowego oraz zgromadzenie pism uzupełniających stanowiska jednostek orzeczniczych. Pismem z 12 lipca 2021 r. IMP wydał dodatkową opinię, w której utrzymał swoje stanowisko orzecznicze, wskazując na brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Następnie WOMP 1 września 2021 r. wydał dodatkową opinię w sprawie K. K., wskazując na brak związku czasowego choroby z pracą, co jest najistotniejszym argumentem przemawiającym przeciwko jej zawodowej etiologii. Nadto, IMP pismem z 12 października 2021 r. wskazał, że nie ma sprzeczności między orzeczeniami jednostki pierwszego i drugiego stopnia, a ich uzasadnienia nie wykluczają się lecz dopełniają w różnej argumentacji, ponownie podkreślając, iż kluczowym w uzasadnieniu braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u skarżącej jest brak objawów chorobowych udokumentowanych w okresie upoważniającym do rozpoznania choroby zawodowej. Rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym organ drugiej instancji wskazał, że przepisami stanowiącymi podstawę orzekania w przedmiocie choroby zawodowej są art. 2351 - 237 ustawy z 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1320 ze zm.), zwanej dalej "k.p." oraz przepisy ww. rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, które określa m.in. sposób i tryb postępowania dotyczący zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych. W myśl przepisów rozporządzenia właściwymi do orzekania w zakresie chorób zawodowych są lekarze spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1175, ze zm.) zatrudnieni w jednej z jednostek orzeczniczych, o których mowa w ust. 2 i 3 (§ 5 ust. 1 ww. rozporządzenia). Organ odwoławczy analizując uzupełnioną ocenę narażenia zawodowego stwierdził, że skarżąca wykonywała różnorodne prace: - 1 września 1976 r. – 30 czerwca 1979 r. w Zjednoczonym Zakładzie Ceramiki Stołowej "CERPOL" Zakład Porcelany "Ć." w Ć. jako uczeń Przyzakładowej Zasadniczej Szkoły Zawodowej. Nauka polegała na noszeniu talerzy, rozdrabnianiu suchej farby z olejkiem, ustawianiu talerzy na krążku mechanicznym, ręcznym malowaniu za pomocą pędzla wzorów na wyrobach porcelanowych, naklejaniu kalkomanii na porcelanę. Czynności te były powtarzane kilkakrotnie podczas zmiany roboczej w pozycji siedzącej, ruchy różnorodne w ramach pracy rąk, niewymagające dużego wysiłku; - 1 sierpnia 1979 r. – 5 kwietnia 1980 r. kontynuowała pracę w ww. zakładzie pracy zmieniając stanowisko na drukarz kalki sitodrukowej. Praca na tym stanowisku polegała na przygotowaniu sit, farby, montowaniu ekranu na maszynie do drukowania, ustawianiu paserów i pasowaniu arkuszy, nalewaniu farby na ekrany, podkładzie arkuszy na pasery, montowaniu, drukowaniu i układaniu arkuszy na suszami oraz myciu sit. Podczas wykonywanej pracy występowały ruchy różnorodne rąk, m.in. odprowadzania rąk od korpusu ciała, ruchy związane z koniecznością zamykania dłoni lub chwytania narzędzia pracy palcami, używanie sił nacisku narzędzi obciążenie palców, ruchy powtarzalne wielokrotne. Wykonywanie czynności powtarzalnych oraz możliwość występowania dolegliwości bólowych związanych z przeciążeniem układu mięśniowo - szkieletowego. Czynności wykonywane w pozycji siedzącej, tempo pracy niezależne, wysiłek mały. Czynności w obrębie nadgarstków to przygotowanie pasty do druku; - 6 kwietnia 1980 r. – 22 lipca 1984 r. według oświadczenia skarżącej wykonywała ona prace w gospodarstwie rodziców i przebywała na urlopie macierzyńskim, jak i wychowawczym; - 23 lipca 1984 r. – 2 października 1996 r. praca w Gminnej Spółdzielni "[...] Chłopska" w Bałtowie na stanowisku fakturzystka ciastkarni i piekarni oraz z-ca kierownika sklepu. Do obowiązków na tym stanowisku pracy należało pisanie faktur, wydawanie towaru, który pakowany był w druciane kosze metalowe, wkładanie ciasta po zważeniu do pojemników, zamawianie i uzupełnianie towaru na półkach, obsługa klientów, prace magazynowe. Gminna Spółdzielnia "[...] Chłopska" w Bałtowie została zlikwidowana 16 grudnia 2002 r. z czego wynikał brak szczegółowych danych do przeprowadzenia karty narażenia zawodowego na zajmowanym stanowisku. Ponadto w zbiorach archiwum brak jest dokumentacji z okresu zatrudnienia dotyczącej narażenia na stanowisku pracy, ponieważ upłynął już okres przechowywania dokumentacji. W związku z tym PPIS wypełnił kartę oceny narażenia zawodowego na podstawie informacji uzyskanych od uczestniczki (z tego też wynikał brak szczegółowych danych i oceny narażenia zawodowego w tym zakresie w poprzednim postępowaniu); - 3 października 1996 r. do 20 października 2014 r. - ETC Sp. z o. o. w Ostrowiec Św., gdzie skarżąca pracowała na stanowisku kopista, wykonując następujące czynności: naciąganie i napinanie siatki na ramy sita i klejenie - około 10 sit na zmianę roboczą. Zmywanie sit, przygotowanie ich do ponownego użytku poprzez odwarstwianie, odtłuszczanie, suszenie - czynności wykonywane przy pomocy środków chemicznych oraz szczotki. Zaciąganie sit emulsją światłoczułą, przygotowanie maszyny do prac w tym zamontowanie rynienek, wypełnienie ich emulsją światłoczułą. Umieszczenie sita w urządzeniu i uruchomienie odpowiedniego programu, wyjęcie gotowego sita i umieszczenie go w suszami. Naświetlanie wzorów na sita przy pomocy kopiarki UV do sit, wywoływanie sita (płukanie - mycie myjką wysokociśnieniową, odkurzanie, odsysanie wody), prace przygotowawcze i porządkowe, okresowo przygotowanie roztworów roboczych, retusz sit, korekta poprzez ręczne nanoszenie preparatu. Wszelkie te czynności wykonywane były w pozycji stojącej okresowo pochylonej z użyciem ramion i rąk; - 1 stycznia 1998 r. – 1 lutego 1999 r. ETC Sp. z o. o, praca jako pomocnik maszynisty sitodrukowego, polegająca na wykonywaniu czynności: przygotowania produkcyjnego materiałów do produkcji, tj. papier, pasty, lakier, sita oraz preparatów chemicznych do zmywania sit. Proces drukowania polegał na przygotowaniu papieru do druku, rozpakowaniu, wyrównaniu i włożeniu papieru do maszyny, wyciąganiu papieru z tunelu suszarniczego maszyny. Pomoc maszyniście przy obsłudze linii drukarskiej, mycie sit po wydruku za pomocą ręcznej myjki ciśnieniowej, kontrola stanu technicznego narzędzi, uporządkowanie stanowiska pracy. Praca odbywała się w ruchu w pozycji stojącej, okresowo pochylona z użyciem ramion i rąk. Stosowane materiały i surowce to pasty farbowe - mieszanina farb proszkowych z mediami organicznymi oznaczonymi znakami niebezpieczeństwa. Obsługiwane maszyny to: automat sitodrukowy, suszarnia General, myjka ciśnieniowa ręczna Karcher, automat sitodrukowy, suszarka Vitessa Sps, klimatyzator, ostrzałka do ostrzenia rakli; - rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło 20 października 2014 r. - według świadectwa pracy. Jednak zgodnie z pismem z 25 maja 2021 r. przekazanym przez ETC Sp. z o. o K. K. od 3 stycznia 2014 r. nie świadczyła pracy z powodu niezdolności do pracy wskutek choroby. Dalej organ odwoławczy wskazał, że po 20 października 2014 r. skarżąca nie podejmowała pracy, przebywała na świadczeniu rehabilitacyjnym w okresie od 4 lipca 2014 r. do 1 października 2014 r. oraz od 2 października 2014 r. do 30 grudnia 2014 r. w związku z ogólnym stanem zdrowia, kolejne świadczenie rehabilitacyjne w okresie od 31 grudnia 2014 r. do 28 czerwca 2015 r. w związku z ogólnym stanem zdrowia. Skarżąca od 1 lipca 2015 r. do 29 czerwca 2016 r. była osobą bezrobotną zarejestrowaną w biurze pracy z prawem do zasiłku. Od 30 czerwca 2016 r. do 21 października 2020 r. nie posiadała prawa do zasiłku, zarejestrowana w PUP w Ostrowcu Św., a w okresie od 7 grudnia 2020 r. do 24 lipca 2021 r. w PUP M.. Zdaniem ŚPWIS, mimo iż niektóre czynności wykonywane przez skarżącą mogły być powtarzalne, to jednak charakterystyka jej pracy nie nosiła cech typowej pracy monotypowej. Czynności jakie wykonywała K. K. miały zróżnicowany charakter i nie wymagały ciągłego, długotrwałego, jednostronnego angażowania struktur układu mięśniowo szkieletowego rąk i nadgarstków, a tym samym nie można bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem stwierdzić, że choroba została spowodowana sposobem wykonywania pracy, co jest warunkiem koniecznym do uznania etiologii zawodowej tego schorzenia. Organ odwoławczy stwierdził, że WOMP dokonał kompleksowej analizy narażenia zawodowego i stanu zdrowia pacjentki, weryfikował dokumentację leczenia, a nadto przeprowadził konsultację neurologiczną przez lekarza specjalistę neurologa, wydając 9 marca 2020 r. orzeczenie lekarskie numer [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, uzupełnione pismem 1 września 2021 r. Jednostka orzecznicza podkreśliła, że w trakcie pracy zawodowej skarżąca nie wykonywała długotrwale monotypowych ruchów rąk z maksymalnym zginaniem i prostowaniem nadgarstków. Jednostka ta rozpoznała stan po leczeniu operacyjnym (lewostronnego zespołu cieśni nadgarstka w listopadzie 2015 r. oraz zespołu cieśni nadgarstka prawego z zanikiem mięśni kłębu kciuka w listopadzie 2019 r), uznając, że tylko nieliczne czynności wiązały się z obciążeniem kończyn górnych w zakresie rąk i nadgarstków (np. naciąganie sit za pomocą dźwigni), podczas gdy ich opomiarowanie i zmywanie angażowały różne grupy mięśniowo szkieletowe, w tym w obrębie kończyn górnych i często były wykonywane jednoręcznie (u badanej zmiany chorobowe stwierdza się w obu kończynach górnych). Prace nie były wykonywane w tempie wymuszonym i pracownik miał możliwość zastosowania krótkich przerw w zależności od indywidualnej potrzeby. Wiele czynności było wykonywanych przy użyciu maszyn obsługiwanych za pomocą pulpitu guzikowego i nie wymagało obciążającej pracy manualnej. WOMP wskazał, że badana w wywiadzie podała, iż od około 2009 r. występowały dolegliwości bólowe stawów kolanowych, łokciowych, nadgarstkowych oraz drętwienie i mrowienie palców rąk. Leczona była w ramach podstawowej i specjalistycznej opieki zdrowotnej. Natomiast po raz pierwszy badanie przewodnictwa nerwowego wykonano w maju 2015 r. W dodatkowej opinii z 1 września 2021 r. WOMP wskazał na brak związku czasowego choroby z pracą, co jest najistotniejszym argumentem przemawiającym przeciwko jej zawodowej etiologii. Biegli podkreślili występowanie czynników pozazawodowych: zaburzenia gospodarki hormonalnej (nadczynność tarczycy), okres okołomenopauzalny i uogólnione zmiany zwyrodnieniowe, które wskazują z wysokim prawdopodobieństwem na etiologię pozazawodową schorzenia. IMP w Ł., jako jednostka orzecznicza drugiego stopnia 5 września 2020 r. wydała orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, uzupełnione pismami z 12 lipca 2021 r. i 12 października 2021r., w którym podkreśliła, że dolegliwości pod postacią drętwienia palców obu rąk i zmniejszenia siły mięśniowej rąk i bólu stawów nadgarstkowych K. K. odczuwała od 2012 r. Natomiast po raz pierwszy objawy zespołu cieśni w obrębie nadgarstka odnotowano w badaniu stymulacyjnym "lewego n. pośrodkowego" przeprowadzonym w 20 maja 2015 r. (udokumentowane objawy), w którym stwierdzono odcinkowe demielinizacyjne uszkodzenie lewego n. pośrodkowego na poziomie nadgarstka w zakresie włókien ruchowych i czuciowych o umiarkowanym stopniu. Następnie w październiku 2016 r. wykazano odcinkowe demielinizacyjne uszkodzenie prawego n. pośrodkowego na poziomie nadgarstka w zakresie włókien ruchowych i czuciowych o umiarkowanym nasileniu. K. K. była leczona operacyjnie: 30 listopada 2015 r. wykonano uwolnienie kanału nadgarstka po stronie lewej, a 17 listopada 2019 r. po stronie prawej. Zgodnie z obowiązującymi przepisami, udokumentowane objawy zespołu cieśni nadgarstka muszą wystąpić do roku od zakończenia pracy w narażeniu, aby można je było wiązać przyczynowo z tym narażeniem. Także i ta jednostka orzecznicza wskazała na pozazawodowe czynniki rozwoju choroby, tj.: zaburzenia czynności tarczycy, zaburzenia gospodarki lipidowej oraz występowanie pierwszych dolegliwości w okresie okołomenopauzalnym. IMP pismem z 12 lipca 2021 r. wydał dodatkową opinię, w której wskazał, że powodem braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka był brak udokumentowanych objawów chorobowych w okresie upoważniającym do rozpoznania choroby zawodowej. Podsumowując ocenę postępowania orzeczniczo-diagnostycznego oraz przyczyny nierozpoznania przez dwie jednostki orzecznicze choroby zawodowej, organ odwoławczy stwierdził, że kwestią kluczową w sprawie jest odpowiedź na pytanie, czy rozpoznana klinicznie cieśń nadgarstka może być rozpoznana również jako choroba zawodowa. ŚPWIS wyjaśnił, że zgodnie z obowiązującymi przepisami, udokumentowane objawy zespołu cieśni nadgarstka muszą wystąpić do roku od zakończenia pracy w narażeniu, aby można je było wiązać przyczynowo z tym narażeniem. Jeśli nawet uznać, że narażenie (sposób wykonywania pracy) występowało lub część czynności miała cechy monotypii, to pracę skarżąca zakończyła 3 stycznia 2014 r., a pierwsze udokumentowane objawy zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, jednostka orzecznicza drugiego stopnia wskazała 20 maja 2015 r. w badaniu stymulacyjnym "lewego n. pośrodkowego". W badaniu tym stwierdzono odcinkowe demielinizacyjne uszkodzenie lewego n. pośrodkowego na poziomie nadgarstka w zakresie włókien ruchowych i czuciowych o umiarkowanym nasileniu. Nadto organ odwoławczy wskazał, że ww. orzeczenia jak i pisma mają charakter opinii biegłego spełniając wymóg art. 84 § 1 k.p.a. i nie budzą wątpliwości, co do swej rzetelności i wiarygodności. Obie jednostki orzecznicze na podstawie wyników przeprowadzonych badań oraz oceny narażenia zawodowego wydały orzeczenia lekarskie o braku podstaw do rozpoznania u K. K. choroby zawodowej, tj. przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołane sposobem wykonywania pracy: zespół cieśni w obrębie nadgarstka - wym. w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych. W uzasadnieniu swoich stanowisk jednostki orzecznicze nie znalazły podstaw do rozpoznania co najmniej z wysokim prawdopodobieństwem przewlekłej choroby zawodowej. Zarówno WOMP w K., jak i IMP w Ł. wskazały na brak związku czasowego choroby z pracą - kluczowym w sprawie stał się brak udokumentowanych objawów choroby w okresie upoważniającym do rozpoznania choroby zawodowej, ponieważ do uznania etiologii schorzenia konieczne jest ustalenie właściwego związku czasowego pomiędzy wystąpieniem objawów choroby, a sposobem wykonywania pracy. Obie jednostki zgodnie donoszą o istnieniu u badanej pozazawodowych czynników rozwoju choroby takich jak: zaburzenia gospodarki hormonalnej (niedoczynność tarczycy), zaburzenia gospodarki lipidowej oraz wystąpienie pierwszych dolegliwości w okresie okołomenopauzalnym i uogólnione zmiany zwyrodnieniowe. Do zadań ww. jednostek orzeczniczych nie należy prowadzenie diagnostyki specjalistycznej w celu ustalenia pozazawodowych przyczyn choroby, a ustalenie zgodnie z obowiązującymi przepisami, czy pacjent jest chory na chorobę (rozpoznanie kliniczne choroby) figurującą w wykazie chorób zawodowych oraz czy bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem choroba powstała na skutek oddziaływania środowiska pracy. W ocenie organu drugiej instancji, zebrany w sprawie materiał dowodowy, a przede wszystkim ustalenia uprawnionych jednostek orzeczniczych wraz z opiniami uzupełniającymi nie pozwalają na żadne odmienne wnioski niż wniosek o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Na rozwój zespołu cieśni nadgarstka mają wpływ zarówno czynniki zawodowe, jak i pozazawodowe. Zespół cieśni nadgarstka może powstać w wyniku urazu nadgarstka, chorób ogólnoustrojowych, szczególnie w przebiegu cukrzycy, chorób tarczycy, chorób układowych czy reumatoidalnego zapalenia stawów. Jednostki orzecznicze w swoich opiniach i opiniach uzupełniających, zgodnie podtrzymały w całości stanowisko wyrażone w wydanych orzeczeniach lekarskich o braku podstaw do rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy podkreślił, że w zaświadczeniu o stanie zdrowia z dnia 13 listopada 2014 r. rozpoznanie choroby zostało jednoznacznie i kompleksowo wskazane przez lekarza chorób wewnętrznych, tj.: podejrzenie seronegatywnego reumatoidalnego zapalenia stawów. Choroba zwyrodnieniowa stawów kręgosłupa, dłoni i kolanowych. Zespół korzeniowy dolny z rwą kulszową lewostronną. Skolioza piersiowo - lędźwiowa. Wraz ze wskazaniem chorób współistniejących jak pooperacyjna nadczynność tarczycy i przytarczyc. Przebyta toksoplazmoza, zapalenie błony śluzowej żołądka, nawrotowe zapalenie żył powierzchniowych lewej kończyny dolnej. Nawracające epizody depresyjne. Poranna sztywność dłoni i stóp. Na rtg dłoni i stóp zmiany zwyrodnieniowe oraz guzki Boucharda i Heberdena. Ocena wyników leczenia wskazuje na schorzenia układu ruchu przewlekłe. W zaświadczeniu o stanie zdrowia z dnia 14 kwietnia 2013 r. wskazano zaś na chorobę zwyrodnieniową stawów kręgosłupa, stawów dłoni i stawów kolanowych. Zespół korzeniowy dolny z rwą kulszową lewostronną. Skolioza piersiowo - lędźwiowa, "poranna sztywność dłoni". Brak innych udokumentowanych objawów chorobowych. IMP w Ł. w piśmie z 12 lipca 2021 r. wskazał, że w ww. zaświadczeniach udokumentowano zmiany zwyrodnieniowe rąk. Sumując, organ odwoławczy stwierdził, że organ pierwszej instancji w toku prowadzonego postępowania działał zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, wyczerpująco zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, dokonał analizy zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji oraz należycie ustalił stan faktyczny. Tym samym ŚPWIS uznał, że uczyniono zadość zasadzie prawdy obiektywnej, określonej w treści art. 7 k.p.a., a w związku z tym orzeczenie odpowiada prawu. K. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższą decyzję organu odwoławczego zarzucając jej: 1) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że brak jest podstaw do stwierdzenia u niej choroby zawodowej, pomimo że cierpi na zespół cieśni w obrębie nadgarstka, a schorzenie to jest zdefiniowane jako choroby zawodowe i wskazane w ww. rozporządzeniu, schorzenie ujawniło się w czasie wykonywania pracy, pracowała na stanowisku pracy, w którym praca wykonywana była ręcznie, a same ruchy były monotypowe i rutynowe, co doprowadziło do powstania wskazanej choroby zawodowej, a wskazany błąd ma wpływ na treść zaskarżonej decyzji; 2) brak przeprowadzenia przez organ drugiej instancji postępowania dowodowego we wnioskowanym przez nią zakresie, które zmierzało do ustalenia, że już w 2013 - 2014 r. rozpoznano u niej schorzenia w postaci zespołu cieśni w obrębie nadgarstka (zaświadczenia lekarskie), a wskazane naruszenie ma wpływ na treść zaskarżonej decyzji. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji w całości oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że bezspornie świadczyła pracę na stanowisku kopisty. Wskazana praca była ciężka i wykonywana ręcznie. Polegała na monotypowości ruchów, wykonywaniu rutynowych, powtarzających się, szybkich, niezmiennych ruchów nadgarstków podczas całej zmiany roboczej lub przez większą jej część. Skarżąca wskazała, że w aktach sprawy znajdują się zaświadczenia z 14 kwietnia 2013 r. oraz 13 listopada 2014 r. z udokumentowanymi zmianami zwyrodnieniowymi rąk, które miały cechy zespołu cieśni kanału nadgarstka. Wskazane schorzenie pojawiło się w okresie powiązanym z pracą w ETC Sp. z o.o. W związku z tym rozpoznanie w zakresie wnioskowanej choroby zawodowej pojawiło się już w czasie pracy. Nadto charakter wykonywanych obowiązków służbowych wskazuje, że rodzaj pracy może świadczyć o tym, że miała ona wpływ na powstanie schorzenia. Strona zarzuciła, że organy kwestionują, że ww. zaświadczenia stanowią rozpoznanie w postaci zespołu cieśni nadgarstka, a nie jest wskazywane jakie schorzenie jest objęte tymi zaświadczeniami. W związku z tym skarżąca na etapie składania odwołania od decyzji organu pierwszej instancji wniosła o uzupełnienie materiału dowodowego i wystąpienie do IMP w Ł. o uzupełnienie opinii i udzielenie jednoznacznej odpowiedzi, jakie schorzenie zostało wskazane w ww. zaświadczeniach, tj. w okresie kiedy świadczyła ona pracę na rzecz ETC Sp. z o.o. Zdaniem skarżącej, skoro czynności te nie zostały przeprowadzone, to postępowanie odwoławcze jest dotknięte uchybieniami, które winny skutkować uchyleniem decyzji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie 25 maja 2022 r. Prokurator Prokuratury Okręgowej w K. zgłosiła swój udział w sprawie na podstawie art. 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej "p.p.s.a.") i wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 p.p.s.a. wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest decyzja ŚPWIS utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji, którą organ ten nie stwierdził u K. K. choroby zawodowej - przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy: zespół cieśni w obrębie nadgarstka wymienionej w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1367 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem". Na wstępie wskazać należy, że w sytuacji przytoczenia w skardze zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, w pierwszej kolejności Sąd rozpoznaje ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że w postępowaniu zachowano prawidłowy tok procedury, nie uchybiając jej przepisom w stopniu, który mógłby istotnie wpłynąć na wynik sprawy, można przejść do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego. Naczelną zasadą postępowania administracyjnego jest zasada prawdy obiektywnej. Została ona wyrażona w art. 7 k.p.a. Z zasady tej wynika obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co jest niezbędnym elementem właściwego zastosowania normy prawa materialnego. Realizację tej zasady zapewniają przede wszystkim przepisy regulujące postępowanie dowodowe. Zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy, a więc podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego i następnie go rozpatrzyć. Należy przy tym mieć na uwadze, że postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej jest specyficznym postępowaniem administracyjnym, zaś regulacje procesowe zawarte w rozporządzeniu stanowią lex specialis wobec przepisów k.p.a. W kontrolowanej sprawie, wbrew zarzutom skargi, ustalenia faktyczne poczynione przez organy są prawidłowe. Ustalenia organów obu instancji, jak również ich ocena prawna, znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym zebranym w aktach administracyjnych, który był wystarczający do wydania decyzji. Lektura akt sprawy pozwala stwierdzić, że organ odwoławczy w sposób wszechstronny i bardzo staranny przeprowadził postępowanie wyjaśniające i dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych koniecznych dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd ustalenia te akceptuje w całości i uznaje za własne. Podkreślić również należy, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z wymogami zawartymi w art. 107 § 3 k.p.a., przy czym należy zwrócić uwagę na wyjątkowo szczegółowe i wyczerpujące jej uzasadnienie. Przechodząc do dalszej oceny zaskarżonej decyzji zauważyć trzeba, że zasadniczy spór w sprawie koncentruje się na ustaleniu, czy występujące u strony schorzenie jest chorobą zawodową. Odpowiedzi na tak zarysowany spór trzeba poszukiwać w treści przepisów stanowiących materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji tj. art. 235ą oraz 235˛ K.p., zgodnie z którymi za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Jak wynika z powyższego, pojęcie choroby zawodowej w rozumieniu kodeksu pracy odbiega od potocznego znaczenia tego określenia. Sam fakt zdiagnozowania u pracownika jednostki chorobowej wymienionej w wykazie chorób zawodowych, nie jest bowiem wystarczający do wydania przez właściwego powiatowego inspektora sanitarnego pozytywnej decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej, gdyż niezbędnym jest jeszcze ustalenie związku przyczynowego pomiędzy chorobą a narażeniem zawodowym, a jeżeli choroba została zdiagnozowana po zakończeniu pracy w takim narażeniu, jej objawy muszą wystąpić w okresie oznaczonym w załączniku do rozporządzenia, który dla zespołu cieśni w obrębie nadgarstka wynosi 1 rok. Z akt sprawy niniejszej wynika, że po uchyleniu przez organ odwoławczy uprzednio wydanej decyzji przez organ pierwszej instancji, organ pierwszoinstancyjny przeprowadził postępowanie uzupełniające w trakcie którego uzupełnił okresy i przerwy w zatrudnieniu skarżącej, ustalając, iż Gminna Spółdzielnia "[...] Chłopska" w Bałtowie została zlikwidowana 16 grudnia 2002 r. oraz, że w okresie od 6 kwietnia 1980 r. do 22 lipca 1984 r. skarżąca pracowała w gospodarstwie rodziców i przebywała na urlopie macierzyńskim. Rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło 20 października 2014 r. i zgodnie z danymi podanymi przez ETC Sp. z o.o. K. K. od 3 stycznia 2014 r. nie świadczyła już pracy z powodu niezdolności do pracy wskutek choroby. Nadto organ pierwszej instancji przeprowadził czynności wyjaśniające w zakresie postępowania diagnostyczno-orzeczniczego prowadzonego przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w K. (dalej jako "WOMP") oraz Instytut Medycyny Pracy w Ł. (dalej kalo "IMP"). Powyższe skutkowało ponownym sporządzeniem kart oceny narażenia zawodowego oraz zgromadzeniem uzupełniających stanowisk jednostek orzeczniczych. Pismem z 12 lipca 2021 r. IMP wydał dodatkową opinię, w której utrzymał swoje stanowisko orzecznicze, wskazując na brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Również WOMP 1 września 2021 r. wydał dodatkową opinię, wskazując na brak związku czasowego choroby z pracą. Nadto, IMP pismem z 12 października 2021 r., wskazał, że nie ma sprzeczności między orzeczeniami jednostki pierwszego i drugiego stopnia, a ich uzasadnienia nie wykluczają się lecz dopełniają w różnej argumentacji. Jednostka ta ponownie podkreśliła, że kluczowym w uzasadnieniu braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u skarżącej jest brak objawów chorobowych udokumentowanych w okresie upoważniającym do rozpoznania choroby zawodowej. Z materiału dowodowego zebranego w aktach sprawy bezspornie wynika, że po 20 października 2014 r. skarżąca nie podejmowała pracy, przebywała na świadczeniu rehabilitacyjnym w okresie od 4 lipca 2014 r. do 1 października 2014 r. oraz od 2 października 2014 r. do 30 grudnia 2014 r. w związku z ogólnym stanem zdrowia i na kolejnym świadczeniu rehabilitacyjnym w okresie od 31 grudnia 2014 r. do 28 czerwca 2015 r. w związku z ogólnym stanem zdrowia. Skarżąca od 1 lipca 2015 r. do 29 czerwca 2016 r. była osobą bezrobotną zarejestrowaną w biurze pracy z prawem do zasiłku. Od 30 czerwca 2016 r. do 21 października 2020 r. nie posiadała prawa do zasiłku, zarejestrowana w PUP w Ostrowcu Św., a w okresie od 7 grudnia 2020 r. do 24 lipca 2021 r. w PUP M.. W aktach sprawy znajduje się materiał obrazujący czynności jakie wykonywała skarżąca. Wbrew zarzutom skargi organ zasadnie uznał, że mimo iż niektóre czynności wykonywane przez skarżącą mogły być powtarzalne, to jednak charakterystyka jej pracy nie nosiła cech typowej pracy monotypowej. Czynności jakie wykonywała skarżąca miały zróżnicowany charakter i nie wymagały ciągłego, długotrwałego, jednostronnego angażowania struktur układu mięśniowo szkieletowego rąk i nadgarstków, a tym samym nie można bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem stwierdzić, że choroba została spowodowana sposobem wykonywania pracy, co jest warunkiem koniecznym do uznania etiologii zawodowej tego schorzenia. Akta sprawy dowodzą, że WOMP dokonał kompleksowej analizy narażenia zawodowego i stanu zdrowia skarżącej oraz weryfikował dokumentację leczenią. Nadto przeprowadził konsultację neurologiczną przez lekarza specjalistę neurologa, i 9 marca 2020 r. wydał orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Orzeczenie to zostało uzupełnione pismem z 1 września 2021 r. Jednostka orzecznicza podkreśliła, że w trakcie pracy zawodowej skarżąca nie wykonywała długotrwale monotypowych ruchów rąk z maksymalnym zginaniem i prostowaniem nadgarstków. Jednostka ta rozpoznała stan po leczeniu operacyjnym (lewostronnego zespołu cieśni nadgarstka w listopadzie 2015 r. oraz zespołu cieśni nadgarstka prawego z zanikiem mięśni kłębu kciuka w listopadzie 2019 r), uznając, że tylko nieliczne czynności wiązały się z obciążeniem kończyn górnych w zakresie rąk i nadgarstków (np. naciąganie sit za pomocą dźwigni), podczas gdy ich opomiarowanie i zmywanie angażowały różne grupy mięśniowo szkieletowe, w tym w obrębie kończyn górnych i często były wykonywane jednoręcznie (u badanej zmiany chorobowe stwierdza się w obu kończynach górnych). Prace nie były wykonywane w tempie wymuszonym i pracownik miał możliwość zastosowania krótkich przerw w zależności od indywidualnej potrzeby. Wiele czynności było wykonywanych przy użyciu maszyn obsługiwanych za pomocą pulpitu guzikowego i nie wymagało obciążającej pracy manualnej. WOMP wskazał, że skarżąca w wywiadzie podała, iż od około 2009 r. występowały dolegliwości bólowe stawów kolanowych, łokciowych, nadgarstkowych oraz drętwienie i mrowienie palców rąk. Leczona była w ramach podstawowej i specjalistycznej opieki zdrowotnej. Natomiast po raz pierwszy badanie przewodnictwa nerwowego wykonano w maju 2015 r. W dodatkowej opinii z 1 września 2021 r. WOMP wskazał na brak związku czasowego choroby z pracą, co jest najistotniejszym argumentem przemawiającym przeciwko jej zawodowej etiologii. Biegli podkreślili występowanie czynników pozazawodowych: zaburzenia gospodarki hormonalnej (nadczynność tarczycy), okres okołomenopauzalny i uogólnione zmiany zwyrodnieniowe, które wskazują z wysokim prawdopodobieństwem na etiologię pozazawodową schorzenia. Z kolei IMP w Ł. 5 września 2020 r. wydał orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, uzupełnione pismami z 12 lipca 2021 r. i 12 października 2021 r., w którym podkreślił, że dolegliwości pod postacią drętwienia palców obu rąk i zmniejszenia siły mięśniowej rąk i bólu stawów nadgarstkowych K. K. odczuwała od 2012 r. Natomiast po raz pierwszy objawy zespołu cieśni w obrębie nadgarstka odnotowano w badaniu stymulacyjnym "lewego n. pośrodkowego" przeprowadzonym w 20 maja 2015 r. (udokumentowane objawy), w którym stwierdzono odcinkowe demielinizacyjne uszkodzenie lewego n. pośrodkowego na poziomie nadgarstka w zakresie włókien ruchowych i czuciowych o umiarkowanym stopniu. Następnie w październiku 2016 r. wykazano odcinkowe demielinizacyjne uszkodzenie prawego n. pośrodkowego na poziomie nadgarstka w zakresie włókien ruchowych i czuciowych o umiarkowanym nasileniu. K. K. była leczona operacyjnie: 30 listopada 2015 r. wykonano uwolnienie kanału nadgarstka po stronie lewej, a 17 listopada 2019 r. po stronie prawej. Jednostka orzecznicza wskazała na pozazawodowe czynniki rozwoju choroby, tj.: zaburzenia czynności tarczycy, zaburzenia gospodarki lipidowej oraz występowanie pierwszych dolegliwości w okresie okołomenopauzalnym. W dodatkowej opinii z 12 lipca 2021 r. jednostka orzecznicza wskazała, że powodem braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka był brak udokumentowanych objawów chorobowych w okresie upoważniającym do rozpoznania choroby zawodowej. Jak już wskazano na wstępie rozważań, udokumentowane objawy zespołu cieśni nadgarstka muszą wystąpić do roku od zakończenia pracy w narażeniu, aby można je było wiązać przyczynowo z tym narażeniem. W realiach kontrolowanej sprawy organ trafnie wskazał, że nawet jeżeli uznać, że narażenie (sposób wykonywania pracy) występowało lub część czynności miała cechy monotypii, to skarżąca zakończyła pracę 3 stycznia 2014 r., a pierwsze udokumentowane objawy zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, jednostka orzecznicza drugiego stopnia wskazała na 20 maja 2015 r. w badaniu stymulacyjnym "lewego n. pośrodkowego". W badaniu tym stwierdzono odcinkowe demielinizacyjne uszkodzenie lewego n. pośrodkowego na poziomie nadgarstka w zakresie włókien ruchowych i czuciowych o umiarkowanym nasileniu. Niewątpliwie orzeczenia IMP oraz WOMP mają charakter opinii biegłego. Obie jednostki orzecznicze na podstawie wyników przeprowadzonych badań oraz oceny narażenia zawodowego wydały orzeczenia lekarskie o braku podstaw do rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej, tj. przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołane sposobem wykonywania pracy: zespół cieśni w obrębie nadgarstka - wym. w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych. W uzasadnieniu swoich stanowisk jednostki orzecznicze nie znalazły podstaw do rozpoznania co najmniej z wysokim prawdopodobieństwem przewlekłej choroby zawodowej. Zarówno WOMP w K., jak i IMP w Ł. wskazały na brak związku czasowego choroby z pracą. Obie jednostki zgodnie wskazały na istnienie u badanej pozazawodowych czynników rozwoju choroby takich jak: zaburzenia gospodarki hormonalnej (niedoczynność tarczycy), zaburzenia gospodarki lipidowej oraz wystąpienie pierwszych dolegliwości w okresie okołomenopauzalnym i uogólnione zmiany zwyrodnieniowe. Jak trafnie wskazał organ odwoławczy, do zadań jednostek orzeczniczych nie należy prowadzenie diagnostyki specjalistycznej w celu ustalenia pozazawodowych przyczyn choroby, a ustalenie, czy pacjent jest chory na chorobę (rozpoznanie kliniczne choroby) figurującą w wykazie chorób zawodowych oraz czy bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem choroba powstała na skutek oddziaływania środowiska pracy. Sąd podziela ocenę, że zebrany w sprawie materiał dowodowy, a przede wszystkim ustalenia uprawnionych jednostek orzeczniczych pozwala na sformułowanie wniosku o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Ma rację organ odwoławczy wskazując, że w zaświadczeniu o stanie zdrowia z dnia 13 listopada 2014 r. rozpoznanie choroby zostało jednoznacznie i całościowo wskazane przez lekarza chorób wewnętrznych, tj.: podejrzenie seronegatywnego reumatoidalnego zapalenia stawów. Choroba zwyrodnieniowa stawów kręgosłupa, dłoni i kolanowych. Zespół korzeniowy dolny z rwą kulszową lewostronną. Skolioza piersiowo - lędźwiowa. Wraz ze wskazaniem chorób współistniejących jak pooperacyjna nadczynność tarczycy i przytarczyc. Przebyta toksoplazmoza, zapalenie błony śluzowej żołądka, nawrotowe zapalenie żył powierzchniowych lewej kończyny dolnej. Nawracające epizody depresyjne. Poranna sztywność dłoni i stóp. Na rtg dłoni i stóp zmiany zwyrodnieniowe oraz guzki Boucharda i Heberdena. Ocena wyników leczenia wskazuje na schorzenia układu ruchu przewlekłe. W zaświadczeniu o stanie zdrowia z dnia 14 kwietnia 2013 r. wskazano zaś na chorobę zwyrodnieniową stawów kręgosłupa, stawów dłoni i stawów kolanowych. Zespół korzeniowy dolny z rwą kulszową lewostronną. Skolioza piersiowo - lędźwiowa, "poranna sztywność dłoni". Brak innych udokumentowanych objawów chorobowych. IMP w Ł. w piśmie z 12 lipca 2021 r. wskazał, że w ww. zaświadczeniach udokumentowano zmiany zwyrodnieniowe rąk. W świetle ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych organ prowadzący postępowanie w przedmiocie choroby zawodowej nie ma prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej (por. wyrok NSA z 12 lutego 2020 r., sygn. akt II OSK [...]). Nadto jego obowiązkiem jest zasięgnięcie opinii wyłącznie uprawnionych jednostek orzeczniczych opisanych w rozporządzeniu. Opinia taka ma charakter kwalifikowany, stanowi opinię biegłego (art. 84 § 1 k.p.a.), podlega zatem ocenie zgodnie z zasadami przewidzianymi w k.p.a. Oznacza to, że jeżeli orzeczenie właściwej jednostki jest wewnętrznie spójne, wspiera się na całokształcie zebranego materiału dowodowego i zawiera uzasadnienie niebudzące wątpliwości, to wiąże ono organ administracji właściwy do wydania decyzji. Innymi słowy, organ nie ma podstaw do dokonania odmiennej oceny od tej, która wynika z orzeczenia jednostki orzeczniczej ( por. wyrok WSA we Wrocławiu z 10 lutego 2022 r., sygn. akt IV SA/Wr [...]). W sprawie niniejszej z orzeczeń obu jednostek wynikają zgodne wnioski, że ustalenia medyczne nie dawały podstaw do rozpoznania u skarżącej wskazanej choroby zawodowej. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd stwierdza, że są one nieuzasadnione. Jak już wskazano na wstępie rozważań, orzeczenie lekarskie rozpoznające chorobę zawodową, może być wydane jedynie, jeżeli jednostka orzecznicza ustali po pierwsze, że pracownik, zapadł na chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych i po drugie - bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem - choroba ta powstała wskutek narażenia zawodowego. Poza sporem jest, że u skarżącej ujawniono jednostkę chorobową wymienioną w wykazie chorób zawodowych (k. 37 i 45 akt adm.). Natomiast drugą przesłankę, obie jednostki orzecznicze orzekające w sprawie wykluczyły. W wydanych orzeczeniach biegli wskazali, że czynności wykonywane w miejscu pracy przez skarżącą nie należą do czynników ryzyka zawodowego, które mogłoby przyczynić się do rozwoju schorzenia z poz. 20.1 załącznika do rozporządzenia, obalając tym samym jego zawodową etiologię. Udokumentowane objawy zespołu cieśni nadgarstka muszą wystąpić do roku od zakończenia pracy w narażeniu, aby można je było wiązać przyczynowo z tym narażeniem. Skarżąca zakończyła pracę z dniem 3 stycznia 2014 r., a pierwsze udokumentowane objawy zespołu cieśni nadgarstka datowane są na maj 2015 r. (k. 45 i 319 akt adm.), a zatem ponad rok od zakończenia pracy. Powyższe wskazuje na brak związku czasowego choroby z pracą. Wbrew zarzutom skargi organ wyjaśnił wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne i dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego. Jak wynika z akt sprawy strona skarżąca w toku postępowania odwoławczego wniosła o uzupełnienie opinii i udzielenie jednoznacznej odpowiedzi przez IMP, jakie schorzenie zostało wskazane w zaświadczeniach lekarskich z dnia 15 kwietnia 2013 r. i 13 listopada 2014 r. (k. 403 akt adm.). Jednostka orzecznicza drugiego stopnia przedstawiła swoje stanowisko dotyczące ww. zaświadczeń dwukrotnie (k. 319 i 352 akt adm.), wskazując, iż pierwsze udokumentowane objawy zespołu cieśni w obrębie nadgarstka datują się na maj 2015 r., a w zaświadczeniach udokumentowano zmiany zwyrodnieniowe rąk, a nie zespół cieśni w obrębie nadgarstka. Również WOM nie zmienił swojego stanowiska wyrażonego w wydanym orzeczeniu (k. 345 akt adm.). Z tych wszystkich powodów, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.