II SA/Ke 157/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędziowie Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.),, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Referent stażysta Katarzyna Tuz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 maja 2007r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak:[..] w przedmiocie zasiłku okresowego I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa ( Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz adwokata S.S. kwotę 292,80 ( dwieście dziewięćdziesiąt dwa i 80/100) złotych w tym 52,80 złotych VAT tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Decyzją z dnia [...] znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta przez starszego specjalistę pracy socjalnej Działu Pomocy Środowiskowej Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie z dnia [...] znak: [...] przyznającą A. C. pomoc społeczną w formie zasiłku okresowego w wysokości [...] zł miesięcznie w okresie od maja do czerwca 2004r. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż A. C. wnioskiem z dnia 23 kwietnia 2004 r. wystąpił do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie z o przyznanie nowej formy pomocy w postaci zasiłku okresowego oraz kurtki wiosennej a także zasiłku celowego w kwocie [...] zł na bilety MPK lub biletów oraz o przyznanie [...] zł na zakup białej koszuli w celu wzięcia udziału w komunii syna F. Organ I instancji - z uwagi na trudną sytuację wnioskodawcy oraz jego potrzeby - decyzją z dnia [...] przyznał A. C. zasiłek celowy w kwocie [...]zł na zakup żywności i koszuli, odmawiając jednocześnie przyznania zasiłku celowego na zakup biletów lub wydania biletów. Ponadto decyzją z dnia [...] przyznano wnioskodawcy pomoc w formie rzeczowej tj. kurtki wiosennej. Natomiast decyzją z dnia [...] znak: [...] wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta przez starszego specjalistę pracy socjalnej Działu Pomocy Środowiskowej Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie przyznał A. C. zasiłek okresowy na okres od maja do czerwca w wysokości po [...]zł miesięcznie z przeznaczeniem na zakup żywności. W podstawie prawnej ostatniego z w/w rozstrzygnięć powołano m. in. przepisy art. 7, 8 ust. 1 pkt 1, art. 38 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1, ust. 3 pkt 1, ust. 5 oraz art. 147 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2004r. Nr 64, poz. 593). Jednocześnie organ I instancji ocenił, iż dokumenty załączone do wniosku oraz treść wywiadu środowiskowego wskazują na zasadność przyznania pomocy w powyższej formie, podnosząc jednocześnie, iż z uwagi na bardzo ograniczone środki finansowe świadczenie przyznano w minimalnej wysokości 20 % różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem wnioskodawcy. Decyzją z dnia [...] znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania A. C., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] znak:[...]. Organ odwoławczy wskazał, iż A. C. jako osoba długotrwale bezrobotna bez prawa do zasiłku i nieposiadająca żadnych własnych dochodów spełnia kryteria do uzyskania zasiłku okresowego. Ponadto wnioskodawca mieszka w jednym mieszkaniu z żoną i dziećmi, prowadząc jednakże oddzielne, jednoosobowe gospodarstwo domowe. W tak ustalonym stanie faktycznym Kolegium przytoczyło przepis art. 38 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej, zgodnie z którym zasiłek okresowy przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego m.in. osobie samotnie gospodarującej, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej. Zasiłek okresowy w takim przypadku ustala się do wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 418 zł miesięcznie. Kwota zasiłku okresowego ustalana zgodnie z w/w zasadami nie może być niższa niż 50 % różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby. Z kolei art. 147 cyt. ustawy stanowi, iż w 2004r. minimalna wysokość zasiłku okresowego wynosi w przypadku osoby samotnie gospodarującej 20 % różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby. Natomiast kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej wynosi - zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt. 1 ustawy o pomocy społecznej - 461 zł. Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy ocenił, iż różnica między tym kryterium a dochodem A. C. wynosi 461 zł, bowiem wnioskodawca nie posiada żadnego własnego dochodu. Kolegium podkreśliło, iż przepisy ustawy o pomocy społecznej nie określają w jakiej wysokości przysługuje zasiłek okresowy, stanowiąc jedynie, że nie może być wyższy niż 418 zł, ani niższy od 50 % w/w różnicy, podnosząc jednocześnie, iż w 2004r. ustalono, że przedmiotowe świadczenie nie może być niższe niż 20 % w/w różnicy. Dlatego też organ I instancji - ze względu na ograniczone środki finansowe - przyznał A. C. świadczenie w najniższej kwocie, co wyniosło w zaokrągleniu [...] zł (20 % od kwoty 461 zł). W motywach rozstrzygnięcia przytoczono także, uzyskaną pismem Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie, informację, że roczny plan na pomoc finansową w ramach zadań własnych na 2004r. wynosi 780.000 zł. Tymczasem za I półrocze 2004r. wydano już 531.303 zł, z czego na zasiłki celowe i celowe specjalne przeznaczono 410.859 zł. Pomocą w formie zasiłków celowych objęto 2.119 środowisk a zasiłki celowe specjalne otrzymało 115 osób. Z kolei na zasiłki okresowe w miesiącach maj - czerwiec 2004r. wydatkowano łącznie 120.444 zł dla 995 osób, zaś średnia wysokość zasiłku okresowego wynosiła 121 zł. Natomiast na drugie półrocze 2004r. na zasiłki celowe i okresowe pozostało jedynie 248.697 zł., która to kwota nie jest w stanie zabezpieczyć potrzeb osób występujących o pomoc. Ponadto, A. C. w kwietniu 2004r. otrzymał z pomocy społecznej świadczenia w łącznej wysokości [...] zł - zasiłek celowy w wysokości [...] zł, kurtkę wiosenną o wartości [...] zł. oraz zasiłek okresowy w wysokości [...] zł. Korzystał także w kwietniu i w maju 2004r. z bezpłatnych obiadów. Odnosząc się do wniosku A. C. o przeprowadzenie rozprawy jawnej oraz przesłuchanie wskazanych przez niego osób, Kolegium wskazało, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające przeprowadzenie rozprawy określone w art. 89 k.p.a., natomiast przesłuchiwanie Prezydenta i Wiceprezydenta Miasta i Dyrektora MOPR jest niecelowe i nie wniesie nic nowego do sprawy. Skargę na decyzję organu II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniósł A. C., wnosząc jednocześnie o jej uchylenie i "napiętnowanie" postępowania Kolegium, zobowiązanie organu odwoławczego do merytorycznego rozpatrzenia z jego udziałem na rozprawie jawnej odwołania z dnia 2 czerwca 2004r., ewentualnie o rozpatrzenie skargi co do istoty jako przedłużenia nie rozpatrzonego odwołania z dnia 2 czerwca 2004r. i przesłuchanie wskazanych osób tj. Prezydenta Miasta W. L., Wiceprezydenta A. S. na okoliczności wskazane w odwołaniu. Skarżący zarzucił, iż przedmiotowe rozstrzygnięcie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, bez przeprowadzenia postępowania odwoławczego oraz bez jego udziału, zaś jego odwołanie w ogóle nie zostało rozpatrzone. Zignorowano także wniosek o przesłuchanie osób zajmujących najwyższe stanowiska w hierarchii samorządowej Miasta. Ponadto A. C. podniósł, iż Kolegium oparło się na danych dla niego niedostępnych, których nie może sprawdzić. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Kolegium dodało, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzą określone w art. 89 k.p.a. okoliczności uzasadniające przeprowadzenie rozprawy, zaś przesłuchanie Prezydenta i Wiceprezydenta Miasta oraz Dyrektora MOPR jest niecelowe i nie wniesie nic nowego do sprawy. Natomiast dane dotyczące środków, jakimi dysponuje organ I instancji skarżący może sprawdzić w dokumentach finansowych Ośrodka - zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej. Wyrokiem z dnia 10 marca 2006r. sygn. akt II SA/Ke 328/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach na podstawie art. 145 § 1 lit. c ustawy p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję organu II instancji z dnia 12 lipca 2006r., orzekając jednocześnie na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., iż nie podlega ona wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku. W uzasadnieniu swego orzeczenia Sąd I instancji podniósł, iż zaskarżona decyzja nie spełnia wymogów art. 107 k.p.a., zaś przy jej wydawaniu organ powołał się na dane zawarte w piśmie, którego nie ma w aktach sprawy. Brak jest także dowodu, aby pismo organu I instancji dotyczące sytuacji finansowej Ośrodka zostało doręczone wnioskodawcy. Tym samym Kolegium naruszyło dyspozycję art. 10 k.p.a. Wyrokiem z dnia 30 stycznia 2007r., sygn. akt I OSK 901/06 Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego, uchylił w/w wyrok, przekazując niniejszą sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach. W uzasadnieniu swego orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, iż decyzja organu odwoławczego podaje przesłanki, jakimi kierowano się przyznając zasiłek celowy w minimalnej wysokości na okres dwóch miesięcy, w tym m. in. ograniczone środki finansowe ośrodka pomocy społecznej, liczbę podopiecznych, kwoty wydatkowane na zasiłki okresowe, celowe i celowe specjalne w I półroczu 2004r. oraz w maju i czerwcu 2004r. Dlatego też uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. i mieści się w granicach poprawnego korzystania z uznania administracyjnego. Natomiast Sąd I instancji - błędnie przyjmując, iż organ administracji przekroczył granice uznania administracyjnego - naruszył dyspozycję przepisu art. 38 w związku z art. 147 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej. Naczelny Sąd Administracyjny podniósł także, iż brak w aktach sprawy pisma Dyrektora Miejsko - Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej o sytuacji finansowej Ośrodka oraz dowodu doręczenia tegoż pisma A. C. nie jest uchybieniem mającym istotny wpływ na rozstrzygniecie organu II instancji. Przedmiotowa informacja została bowiem szczegółowo przedstawiona w treści decyzji Kolegium, doręczonej następnie wnioskodawcy. Ze względu na powyższe przeciwne ustalenia Sądu I instancji poczynione w uzasadnieniu uchylonego wyroku naruszają dyspozycję art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy p.p.s.a. w związku z art. 107 k.p.a. jak i 10 k.p.a. Na rozprawie w dniu 10 maja 2007 r. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Kielcach pełnomocnik A. C. poparł skargę i wniósł o przyznanie nieopłaconych kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem obowiązującym w dniu ich wydania. Z kolei art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., przewiduje, że sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie natomiast do regulacji art. 145 § 1 ustawy p.p.s.a. decyzja (lub postanowienie) podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi: - po pierwsze, naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, - po drugie, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, - po trzecie, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do przepisu art. 190 zdanie pierwsze ustawy p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Z określenia "związany wykładnią prawa" należy wyprowadzić wniosek, że wojewódzki sąd administracyjny nie jest związany oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego co do stanu faktycznego sprawy, albowiem ocena ta nie jest wykładnią przepisów prawa. W pozostałym jednakże zakresie ocena wyrażona przez Naczelny Sąd Administracyjny wiąże sąd rozpoznający sprawę ponownie. Możliwość odstąpienia od zawartej w orzeczeniu wykładni prawa istnieje tylko wtedy gdy: a) stan faktyczny ustalony w wyniku ponownego rozpoznania sprawy uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego nie mają zastosowania przepisy wyjaśnione przez Naczelny Sąd Administracyjny; b) po wydaniu orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego zmieni się stan prawny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odnosząc przedstawione wyżej rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy nie stwierdził zaistnienia przesłanek umożliwiających odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w przekazującym mu do ponownego rozpoznania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Oznacza to, że dalsze rozważania na temat legalności zaskarżonej decyzji muszą być prowadzone w oparciu o stanowisko Sądu wyższej instancji. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach dokonał merytorycznej oceny - w zgodzie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartym w wyroku z dnia 30 stycznia 2007r. - decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. Rozpoznając skargę w świetle powołanych powyżej przepisów Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa, skutkujących koniecznością uchylenia lub też stwierdzenia nieważności tego rozstrzygnięcia. Stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji nie był kwestionowany i znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Na wstępie rozważań prawnych przytoczyć należy przepis art. 38 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2004r. Nr 64. poz.593 ze zm.), zwanej dalej ustawą, zgodnie z którym zasiłek okresowy przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego osobie samotnie gospodarującej, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej. Z kolei wysokość tej formy pomocy ustala się do wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej, a dochodem tej osoby z tym, że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 418 zł miesięcznie (art. 38 ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy). Kwota zasiłku okresowego nie może być niższa niż 50 % różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby - stosownie do przepisu art. 38 ust. 3 pkt 1 cyt. ustawy. Jednakże zgodnie z przepisem przejściowym art. 147 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy minimalna wysokość zasiłku okresowego w 2004r. wynosiła w przypadku osoby samotnie gospodarującej 20 % różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby. W każdym jednak przypadku, minimalna kwota zasiłku okresowego nie może być niższa niż 20 zł miesięcznie (art. 38 ust. 4 ustawy). Jak wynika z treści powołanych wyżej przepisów ustawa o pomocy społecznej w sposób ścisły określa kryteria, jakie spełniać musi strona ubiegająca się o zasiłek okresowy. Nie ulega również wątpliwości, że sytuacja skarżącego wszystkim tym przesłankom odpowiada. A. C. jest bowiem osobą długotrwale bezrobotną bez prawa do zasiłku, nie posiada żadnego dochodu i prowadzi oddzielne od pozostałych członków rodziny jednoosobowe gospodarstwo domowe. Wynika z tego zarazem, iż jego dochód nie przekracza kryterium dochodowego, o jakim mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy, czyli kwoty 461 zł, co uprawnia skarżącego do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. Wskazać należy, iż w przypadku A. C., zasiłek okresowy, obliczony w oparciu o powołane wyżej przepisy, może być przyznany w wysokości nie wyższej niż różnica pomiędzy kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a faktycznym dochodem. Dolna wysokość zasiłku ustalona w 2004r. to 20 % w/w różnicy. Faktycznie zatem, organy mogły przyznać skarżącemu zasiłek okresowy w przedziale kwot od 93 zł do 418 zł. Natomiast rozstrzygnięcie w zakresie konkretnej wysokości przyznanego świadczenia ustawodawca pozostawił uznaniu administracyjnemu. W tym miejscu podnieść należy, iż organ - uznając konieczność udzielenia pomocy - winien rozważyć wszelkie okoliczności niezbędne do podjęcia prawidłowej decyzji o wysokości przyznanych na rzecz określonej osoby środków w ramach uznania administracyjnego, kierując się w szczególności uzasadnionymi potrzebami uprawnionego, własnymi możliwościami finansowymi (art. 3 ust. 4 cyt. ustawy) oraz potrzebami innych osób starających się o pomoc społeczną. Wszystko to ma na celu rozdzielenie funduszy jakimi dysponuje właściwy organ w taki sposób, aby pomoc dotarła do wszystkich osób uprawnionych w formie i wysokości adekwatnej do zgłaszanych przez nie potrzeb i zasobów finansowych ośrodka. Podkreślić trzeba, iż działanie organu w ramach uznania administracyjnego oznacza - jak wynika z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. - załatwienie sprawy zgodnie ze słusznym interesem obywatela, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny i możliwości organu w zakresie posiadanych uprawnień i środków. Z kolei ocena dotycząca przyznania w konkretnej sprawie zasiłku okresowego oraz jego wysokości może być dokonana po dokładnym wyjaśnieniu okoliczności faktycznych i wykorzystaniu przez organ administracji wszystkich możliwości w celu załatwienia sprawy w interesie obywatela (art. 7 k.p.a.), a poprzedzać ją powinno wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego w sprawie (art. 77 § 1 k.p.a.). Ze względu na powyższe podnieść należy, iż uznanie administracyjne nie pozwala organowi na dowolność w załatwieniu sprawy, ale nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania obywatela (por. wyrok NSA z 26.09.2000r., I SA 945/00). Dlatego też zakres sądowej kontroli decyzji o charakterze uznaniowym jest zawężony do kryterium zgodności z prawem, a kontroli nie podlegają kryteria słuszności czy celowości. Sąd nie jest bowiem uprawniony do zastępowania organów administracji w działaniu przez ocenę celowości ich decyzji (por. wyrok NSA z dnia 19.04. 2000r. III SA 941/ 999 ). Odnosząc przedstawione wyżej rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że organy obu instancji uczyniły zadość obowiązkom ciążącym na nich z mocy powołanych wyżej przepisów. Zbadały bowiem wszechstronnie niniejszą sprawę w oparciu o należycie zgromadzony materiał dowodowy oraz dokonały jego oceny w sposób odpowiadający wymogom k.p.a. analizując jednocześnie materiał dowodowy pod kątem w/w przepisów ustawy o pomocy społecznej. Dowody zgromadzone w sprawie przemawiają za przyjęciem poglądu, że w niniejszej sprawie organy administracji - przyznając skarżącemu zasiłek okresowy w wysokości [...] zł miesięcznie - nie przekroczyły granic uznania administracyjnego Jak wynika bowiem z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, środki finansowe, jakimi dysponuje MOPR są ograniczone, zaś liczba osób potrzebujących pomocy społecznej pozostaje wysoka. Nadto, na drugie półrocze 2004r. na zasiłki celowe i okresowe Ośrodkowi pozostało jedynie 248.697 zł (w pierwszym półroczu 2004r. było to odpowiednio 531.303 zł), zaś średnia wysokość zasiłku okresowego wynosiła 121 zł. Powyższe wpływa - stosownie do dyspozycji art. 3 ust. 4 cyt. ustawy - na wysokość przyznawanych świadczeń z pomocy społecznej. Ponadto, A. C. w kwietniu 2004r. otrzymał z pomocy społecznej świadczenia w łącznej wysokości [...] zł, a mianowicie zasiłek celowy w wysokości [...] zł, kurtkę wiosenną o wartości [...]zł oraz zasiłek okresowy w wysokości [...]zł. Korzystał także w kwietniu i w maju 2004r. z bezpłatnych obiadów. Są to - zdaniem Sądu - motywy, które w sposób dostateczny uzasadniają podjęte przez organ odwoławczy rozstrzygnięcie. Wskazać bowiem należy, iż organ I instancji nie może dostarczyć pomocy społecznej dla wszystkich jej potrzebujących w satysfakcjonującej ich wysokości. Dlatego też zmuszony jest do ograniczania wysokości przyznawanych świadczeń tak, aby starczyło dla wszystkich najbardziej tego wymagających. W tej sytuacji brak jest podstaw do przyjęcia, że organy postąpiły w sposób dowolny. Wynika to z faktu, iż wysokość przyznanego skarżącemu zasiłku okresowego podyktowana była możliwościami finansowymi Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej. Podniesione w skardze zarzuty należy uznać za bezzasadne. Wskazać bowiem należy, iż organ odwoławczy, wbrew twierdzeniom A. C., rozpoznał jego odwołanie, ustosunkowując się zarazem do zarzutów w nim zawartych oraz zapewnił skarżącemu czynny udział w postępowaniu zgodnie z wymogami art. 10 § 1 k.p.a. Z kolei nieprzeprowadzenie w niniejszej sprawie rozprawy administracyjnej przez organ II instancji było spowodowane brakiem zaistnienia określonych w art. 89 k.p.a. okoliczności uzasadniających jej przeprowadzenie oraz ogólną zasadą pisemności postępowania wyrażona w art. 14 § 1 k.p.a. Natomiast ewentualne przesłuchanie Prezydenta i Wiceprezydenta Miasta oraz Dyrektora MOPR, o co wnioskuje skarżący, Kolegium słusznie uznało za niecelowe, jako że przesłuchanie takie nie może wnieść nic nowego do sprawy dotyczącej przyznania zasiłku okresowego. Podnieść także trzeba, iż dane dotyczące środków finansowych, jakimi dysponuje organ I instancji - wbrew twierdzeniom A. C. - nie są niedostępne, bowiem skarżący może uzyskać do nich dostęp stosownie do przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Skoro zatem wyartykułowane w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt I sentencji na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. Orzeczenie o kosztach zawarte w pkt II wyroku Sąd wydał w oparciu o § 2 ust. 3, § 18 ust.1 pkt 1 c oraz § 20 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz.1348 ze zm.) oraz o art. 250 ustawy p.p.s.a.