II SA/Ke 192/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Zielińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 maja 2010 roku sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. Decyzją z dnia [...] znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art.138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję nr [...] Prezydenta Miasta z dnia [...] znak: [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy działki dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo-handlowego o powierzchni sprzedaży do 660m2, parkingu od 20 do 22 miejsc postojowych i masztu reklamowego na działkach nr ewid. 843/44, 843/46, 843/37, obręb 0007, przy ul. O. w K. Przedmiotowe rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, uzupełniony w dniu 6.08.2009r., złożyli w dniu 1.07.2009r. J. i A. B. Organ I instancji, wydając w/w decyzję z dnia 26.10.2009r., podkreślił iż wniosek inwestorów odpowiada wymaganiom określonym art. 52 ust.2 pkt 1-3 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej ustawą, i wyszczególnił w pkt 1-3 tego rozstrzygnięcia warunki dotyczące zabudowy oraz szczegółowe zasady zagospodarowania terenu. Wskazano jednocześnie, iż linie rozgraniczające teren inwestycji oznaczono kolorem czarnym i literami ABCDE-A, na mapie stanowiącej załącznik nr 1 do decyzji. Natomiast wyniki analizy (część tekstowa i graficzna) zamieszczono w załączniku nr 2 uznając, że nowa zabudowa nie będzie różnić się od zabudowy istniejącej ani pod względem gabarytów ani pod względem funkcji. W podstawie prawnej decyzji powołano art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 1 a, art. 61 ust. 1 ustawy. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła A. sp. z o.o. w Krakowie, wskazując na naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 61 ust. 6 i 7 ustawy w związku z § 3 - 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003r. nr 164, poz. 1588) – z uwagi na wadliwość przeprowadzonej w sprawie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania. Strona zarzuciła także naruszenie przepisów postępowania to jest art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. Przywołaną na wstępie decyzją z dnia 14.01.2010r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie, podzielając w całości ustalenia faktyczne i rozważania prawne dokonane przez organ I instancji. Odnosząc się do wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu organ odwoławczy podkreślił, iż cyt. ustawa nie przewiduje ustawowej definicji działki sąsiedniej. Natomiast ustalenie parametrów tzw. dobrego sąsiedztwa odwzorowywane jest dla nowej zabudowy raz z działek sąsiednich (linia zabudowy), raz z obszaru analizowanego (wskaźnik powierzchni zabudowy, szerokość elewacji frontowej, geometria dachu). Mając na uwadze treść § 3 ust. 1 i 2 cyt. wyżej rozporządzenia Kolegium oceniło, iż organ I instancji prawidłowo wyznaczył granice obszaru analizowanego. Jednocześnie z akt sprawy wynika, iż w obszarze analizowanym występuje zabudowa wolnostojąca o funkcji usługowej. Tym samym wobec planowanej budowy budynku usługowego spełniono przewidziany przepisem art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy wymóg kontynuacji funkcji. Ponadto w oparciu o istniejącą zabudowę właściwie ustalono parametry dla nowej zabudowy. Odnosząc się do określonej w pkt 2 zaskarżonej decyzji linii nowej zabudowy organ odwoławczy szczegółowo opisał odległość sąsiednich budynków od krawędzi drogi publicznej, potwierdzając brak wykształcenia się wyraźnej linii zabudowy, która wymagałaby kontynuacji. Tym samym stwierdzono – biorąc pod uwagę analizę urbanistyczno - architektoniczną – iż w/w parametr został ustalony prawidłowo w oparciu o § 4 ust. 4 rozporządzenia. Podobnie orzeczono co do wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, mając tym razem na uwadze § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia. Podkreślono, iż poszczególne wskaźniki powierzchni zabudowy znajdują się na załączniku mapowym, stanowiącym część graficzną analizy urbanistyczno-architektoniczne. Szczegółowo je wymieniono i obliczono średnią z obszaru analizowanego (0,37). Organ II instancji przytoczył także § 6 ust. 1 w/w rozporządzenia dotyczący ustalania szerokości elewacji frontowej, podkreślając, iż średnia szerokość z obszaru analizowanego dla budynków usługowych wynosi 19,0m. Mając na uwadze, iż wartość ta jest mniejsza od średniej szerokości z obszaru analizowanego dla wszystkich budynków (31,0m) za prawidłową uznano szerokość elewacji frontowej wnioskowanego budynku – 19,0 m z możliwością zastosowania tolerancji 20%. Kierując się treścią § 7 ust. 4 rozporządzenia organ II instancji potwierdził poprawność ustalenia wysokości górnej krawędzi/okapu elewacji frontowej na poziomie do 6,5 m od średniego poziomu terenu przy głównym wejściu do budynku – uwzględniając wniosek inwestorów i mając na uwadze, iż ustalony w obszarze analizowanym średni parametr to 12,4m). Orzekając w zakresie ustaleń co do geometrii dachu Kolegium oparło się na § 8 rozporządzenia. Jednocześnie podkreślono, iż gabaryty i forma architektoniczna dla budynku objętego wnioskiem, określone zgodnie z przepisami w/w rozporządzenia pozwalają na zachowanie ładu przestrzennego. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wskazało, iż organ I instancji dowiódł w sposób wystarczający, że spełnione są wymagania określone w art. 61 ust. 1 powołanej ustawy. Przedmiotowa działka położona jest bowiem na terenach zabudowy mieszkaniowo-usługowej pozwalającej na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy. Działka ma zapewniony dostęp do drogi publicznej, zaś istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla realizacji planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Ponadto teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Decyzja o warunkach zabudowy nie narusza przepisów odrębnych. Ustosunkowując się do zarzutu braku wskazania granic obszaru analizowanego organ wyjaśnił, że na załączniku graficznym decyzji nr 2 naniesiono kolorem czarnym granice obszaru analizowanego, odnosząc się do niego w wynikach analizy – część tekstowa (załącznik nr 2). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach A. Sp. z o.o. zarzuciła decyzji organu odwoławczego: 1) naruszenie prawa materialnego, to jest § 3, 4, 5, 6 i 7 w/w rozporządzenia poprzez ustalenie wskaźników planowanej zabudowy z naruszeniem powołanych przepisów; 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, to jest art. 15 k.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego polegające na tym, że organ II instancji przeprowadził pełne postępowanie wyjaśniające sprawy wobec działań organu I instancji w tym zakresie; 3) art 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez m.in. niewystarczające przytoczenie okoliczności faktycznych stanowiących podstawę do wydania zaskarżonej decyzji, niewskazanie dowodów, na których oparł się organ, czego rezultatem było m.in. wydanie decyzji, która nie zawiera elementów przewidzianych przez przepisy regulujące postępowanie administracyjne. Mając na uwadze powyższe strona skarżąca wniosła o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji; 2. wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji; 3. zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania wg norm przepisanych W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż dopiero w uzasadnieniu decyzji organu II instancji dokonano analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Powołując się na orzecznictwo sądowe wskazano, że podjęcie decyzji przez organ I instancji bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego nie może być sanowane w postępowaniu odwoławczym, ponieważ narusza to zasadę dwuinstancyjności. W skardze zarzucono zarówno "lapidarność" samego uzasadnienia decyzji organu I instancji jak i wyników analizy, zawartych w jej części tekstowej. Wskazano także na brak wyczerpującego uzasadnienia dla wyznaczonej w sprawie linii zabudowy wnioskowanej inwestycji, wskaźnika wielkości nowej zabudowy, wskaźnika szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej oraz brak wskazania motywów prawnych i faktycznych, jakimi kierowano się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia w w/w zakresie. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., zadaniem wojewódzkich sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.), a kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności. W rozpatrywanej sprawie zostały bowiem spełnione wszystkie niezbędne przesłanki konieczne do wydania prawidłowej decyzji o warunkach zabudowy określone w ustawie z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.). Na wstępie godzi się podnieść, iż zgodnie z art. 56 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy nie można odmówić wydania decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Z kolei stosownie do przepisów art. 54 pkt 1 – 3 w związku z art. 64 ust. 1 niezbędnym składnikiem decyzji o warunkach zabudowy jest określenie: 1) rodzaju inwestycji; 2) warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linii rozgraniczających teren inwestycji, wyznaczonych na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Mając na uwadze treść przytoczonych powyżej przepisów stwierdzić trzeba, iż decyzja organu I instancji z dnia 26.10.2009r. (k. 154) odpowiada stawianym przez nie wymogom. Rozstrzygnięcie to wymienia bowiem szczegółowo pod pozycją 1.1 oraz 1.2 rodzaj zabudowy (zabudowa usługowa) oraz inwestycji, a mianowicie budowę budynku usługowo-handlowego o powierzchni sprzedaży do 660m2 wraz z parkingiem na 20 do 22 miejsc postojowych i masztem reklamowym, określając jednocześnie również warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych (pkt 2). Z kolei pod pozycją 2.2 zawarto wymogi dotyczące ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu, a pod pozycją 2.4 określono ustalenia odnoszące się do obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej. Rozstrzygnięto kwestię braku wymagań co do ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej (2.3) i ustalono wymogi dotyczące ochrony interesów osób trzecich (2.5). Pod pozycją 3 określono linie rozgraniczające teren inwestycji, poprzez stwierdzenie, iż linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczono kolorem czarnym i literami ABCDE-A na kopii mapy zasadniczej, pozyskanej z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (załącznik graficzny nr 1 – k. 143). Stosownie do art. 61 ust. 1 cyt. ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Na gruncie niniejszej sprawy zostały spełnione wszystkie w/w przesłanki, co prawidłowo stwierdziły organy administracji publicznej. W tym miejscu przytoczyć trzeba § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003r. nr 164, poz. 1588), zwanego dalej rozporządzeniem. Zgodnie z tym przepisem w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy (ust. 1). Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (ust. 2). Analiza materiałów zawartych w aktach sprawy dowiodła, iż organ I instancji poprawnie wyznaczył linią przerywaną koloru czarnego granice obszaru analizowanego na kopii mapy, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 15.09.1987r. za nr 199/87, obejmującej teren, którego dotyczy wniosek i obszar, na który przedmiotowa inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500. Jednocześnie prawidłowo przyjęto, iż zadeklarowane zamierzenie będzie stanowić kontynuację funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Świadczy o tym szczegółowa analiza urbanistyczno-architektoniczna – część tekstowa i graficzna (k. 99 i 100), z której wynika, iż w obszarze analizowanym występuje nie tylko zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, ale również mieszkaniowa wielorodzinna z usługami oraz zabudowa wolnostojąca o funkcji usługowej (m.in. Centrum Medyczne W., L., T., H., O., salon fryzjerski damsko-męski apteka, sklepy spożywcze, poczta, lecznica zwierząt, K., drogeria, gabinety lekarskie). Do tej ostatniej funkcji nawiązuje wnioskodawca, który przewiduje budowę budynku usługowo-handlowego. Powyższe okoliczności potwierdza również dokumentacja fotograficzna (k. 75 – 95). Podkreślić trzeba, iż wbrew zarzutom skargi dla każdego z usytuowanych na analizowanym obszarze budynków zaznaczono wymagane ustawą parametry, wyznaczając w oparciu o nie odpowiednie wymagania dla planowanej inwestycji. Odnosząc się do ustalonej decyzją organu I instancji linii nowej zabudowy wskazać trzeba, iż w obrębie obszaru analizowanego nie wykształciła się wyraźna linia zabudowy wymagająca kontynuacji. Budynki usługowe znajdujące się na działkach sąsiadujących z terenem inwestycji, posiadające obsługę komunikacyjną z ul. O. (po jej stronie północnej), usytuowane są bowiem w różnych odległościach – od 9,0 do 12,0m od jej krawędzi. Tym samym w niniejszej sprawie brak było podstaw do wyznaczenia linii nowej zabudowy jako przedłużenia linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich w oparciu o § 4 ust. 1 rozporządzenia. Jednocześnie, mając na uwadze wyniki przeprowadzonej analizy, zasadne było wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy w odległości 11m od granicy działki oznaczonej symbolami C – D – od strony ul. O. (§ 4 ust. 4 rozporządzenia). Przedmiotowa działka nie przylega bowiem do pasa drogowego i znajduje się w większej odległości od krawędzi ulicy. Ponadto takie usytuowanie przewiduje inwestor. Wskazania także wymaga, iż obsługa komunikacyjna terenu będzie się odbywać istniejącym zjazdem z ul. Warszawskiej poprzez działkę nr ewid. 843/24, zgodnie z § 3 aktu notarialnego nr Rep. A 10341/2006 (k. 6), co stanowi spełnienie przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy. Tym samym niezasadny jest argument strony skarżącej o braku uzasadnienia przyjęcia linii zabudowy w oparciu o § 4 ust. 4. Wbrew zarzutom skargi usytuowanie nowej linii zabudowy szczegółowo opisano w tekstowej części analizy (k. 99), zaznaczając jej przebieg w części graficznej analizy. Przedmiotowa linia została opisane w legendzie do tej mapy (k. 100). Odnosząc się do wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy stwierdzić należy, iż dokonane w tym zakresie wyliczenia organów są prawidłowe. Wartość tą wyznacza się bowiem na podstawie § 5 ust. 1 rozporządzenia – w oparciu o średni wskaźnik tej wielkości dla obszaru analizowanego. Nie budzi wątpliwości Sądu, iż w toku prowadzonego postępowania należycie ustalono wskaźniki powierzchni zabudowy poszczególnych działek na analizowanym obszarze – co znajduje pełne odzwierciedlenie w części graficznej analizy. Niezasadny jest zatem zarzut braku przyporządkowania wyszczególnionych powierzchni zabudowy do konkretnych działek. Wartości te wynoszą 0,33, 0,37, 0,25, 0,45, 0, 32, 0,28, 0,35, 0,20, 0,30, 0,09 i 0,27, 0,16, 0,58, 0,66, 0,70, 0,38, 0,62, 0,77, 0,34, 0,16, 0,30 i 0,15, co daje średnią 0,37 (8,03/22=0,37). Należy wskazać, iż wśród podanych wskaźników znajdują się także wartości odnoszące się do działek sąsiednich (0,45, 0,32, 0,25) oraz o najmniejszym i największym wskaźniku zabudowy (0,09 i 0,77), jakie organy powołują przed przystąpieniem do całościowych obliczeń. Tym samym, wbrew argumentacji skargi, nie może budzić wątpliwości okoliczność uwzględnienia w prowadzonym postępowaniu powierzchni zabudowy wszystkich działek. Tożsame zarzuty strona skarżąca formułuje wobec orzeczonego wskaźnika szerokości elewacji frontowej oraz górnej krawędzi elewacji. Jednakże również i te twierdzenia należy uznać za bezzasadne, gdyż podawane w tym zakresie przez organ wartości znajdują pokrycie w części graficznej analizy, gdzie przyporządkowano je do poszczególnych działek. I tak, szerokość elewacji frontowej wyznaczono dla nowej zabudowy w oparciu o § 6 ust. 1 rozporządzenia, przyjmując średnią szerokości elewacji frontowych dla istniejących budynków usługowych na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20% (18+ 117+30+39+9+13+6+6+15+6+6+7+18+12+6+6+9=323/17=19m) – wobec znacznej różnicy w porównaniu ze średnią wartością dla wszystkich budynków (31m). Z kolei wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej dla planowanej inwestycji została prawidłowo wyznaczona w oparciu o § 7 ust. 4 rozporządzenia, który to przepis dopuszcza wyznaczenie innej wysokości, jeżeli wynika to z przeprowadzonej analizy. Wzięto przy tym uwagę okoliczność, iż orzeczona wartość – 6,5m od średniego poziomu terenu przy głównym wejściu do budynku – jest mniejsza od średniego parametru z obszaru analizowanego (12,4m), a ponadto uwzględnia wniosek inwestorów. W świetle zapisów części tekstowej i graficznej analizy urbanistyczno-architektonicznej, znajdujących się w aktach administracyjnych brak podstaw by przyjąć – jak chce tego strona skarżąca – iż w niniejszej sprawie dopiero organ odwoławczy przeprowadził postępowania wyjaśniające w pełnym zakresie, naruszając tym samym zasadę dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.). Zasadnicza w niniejszej sprawie analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu została bowiem przeprowadzona na etapie postępowania organu I-szej instancji z zabezpieczeniem realizacji zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) przy jednoczesnym podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy (art. 77 § 1 k.p.a.). W tym miejscu należy wskazać stronie, iż zgodnie z § 9 ust. 2 rozporządzenia wyniki przeprowadzonej analizy, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy, a tym samym stanowią integralną część tej decyzji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 25.09.2008r., sygn. akt: II SA/Ol 537/08, LEX nr 451625). Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu odsyła bowiem w swojej treści do załącznika graficznego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 07.03.2008r., II OSK 1742/06, LEX nr 490163). Wymaga także podkreślenia, iż w sprawie niniejszej organ odwoławczy nie gromadził nowych dowodów, uznając, iż materiał dowodowy jest wystarczający do wydania rozstrzygnięcia. Zaskarżona decyzja została zatem wydana w oparciu o materiał zebrany przez organ I instancji. Wbrew zarzutom skargi, zaskarżona decyzja spełnia wymagania określone w art. 107 § 3 k.p.a., urzeczywistniając określoną w art. 11 k.p.a. zasadę przekonywania, albowiem organ odwoławczy szczegółowo uzasadnił wydane rozstrzygnięcie, odnosząc się do wszystkich kwestii podniesionych w odwołaniu strony skarżącej. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.