II SA/Ke 193/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Banach (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 maja 2025 r. sprawy ze sprzeciwu Gminy Ć. od decyzji Świętokrzyskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Kielcach z dnia 6 marca 2025 r. znak: NZ.906.1.2.2025 w przedmiocie opłaty w wysokości kosztów związanych ze sprawowaniem zapobiegawczego nadzoru sanitarnego oddala sprzeciw. Zaskarżoną sprzeciwem decyzją z 6 marca 2025 r. [...] Inspektor Sanitarny (dalej "ŚPWIS"), po rozpatrzeniu odwołania G. Ć., uchylił w całości decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. Ś. (dalej "PPIS") z 16 grudnia 2024 r. znak: [...] o wymierzeniu G. Ć. opłaty w wysokości kosztów związanych ze sprawowaniem zapobiegawczego nadzoru sanitarnego w kwocie 95 zł i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W podstawie prawnej decyzji ŚPWIS powołał się na art. 138 § 2 k.p.a., art. 12 ust. 2 pkt 1, art. 3 pkt 1a, art. 36 ust. 1 i ust. 4, art. 37 ust. 1 ustawy z 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 416, dalej "u.p.i.s.") oraz rozporządzenie Ministra Zdrowia z 5 marca 2010 r. w sprawie sposobu ustalania wysokości opłat za badania laboratoryjne oraz inne czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2010 r. Nr 36, poz. 203, dalej "rozporządzenie"). Organ odwoławczy wskazał, że wnioskiem z 14 marca 2024 r. G. Ć. zwróciła się do PPIS o uzgodnienie pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie linii elektroenergetycznej napowietrznej nN-0,4 kV oświetlenia drogowego na działkach nr ewid.[...], [...] w miejscowości P., G. Ć.. Postanowieniem z 27 marca 2024 r. znak: [...] stosownie do art. 53 ust. 4 pkt 2a i ust. 5 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 997 ze zm., dalej "u.p.z.p.") PPIS uzgodnił pozytywnie pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych warunki ujęte w projekcie decyzji o ustaleniu lokalizacji ww. inwestycji celu publicznego. Z kolei decyzją z 16 grudnia 2024 r. PPIS nałożył na Gminę opłatę w wysokości kosztów związanych ze sprawowaniem zapobiegawczego nadzoru sanitarnego w kwocie 95,00 zł, na podstawie art. 36 ust. 1 u.p.i.s., zgodnie z którym, za badania laboratoryjne oraz inne czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w związku ze sprawowaniem bieżącego i zapobiegawczego nadzoru sanitarnego pobiera się opłaty w wysokości poniesionych kosztów, a ponosi je osoba lub jednostka organizacyjna obowiązana do przestrzegania wymagań higienicznych i zdrowotnych. W tej sprawie zobowiązaną do przestrzegania wymagań higienicznych i sanitarnych dotyczących ww. zamierzenia inwestycyjnego jest G. Ć.. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w uzasadnieniu decyzji PPIS wskazał, że wydał postanowienie z 27 marca 2024 r., w którym uzgodnił pozytywnie pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych warunki ujęte w projekcie decyzji o ustaleniu lokalizacji ww. inwestycji celu publicznego. Uzgodnienie to zgodnie z art. 53 ust. 5 u.p.z.p. zostało dokonane w trybie art. 106 k.p.a. i niewątpliwie należy do działań Państwowej Inspekcji Sanitarnej w dziedzinie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego. Niemniej, zdaniem ŚPWIS, w ramach nadzoru zapobiegawczego organy dokonują uzgodnienia pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych lokalizacji inwestycji celu publicznego przedsięwzięcia, ale nie dokonują uzgodnienia warunków ujętych w projekcie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych, jak dokonał tego PPIS. Projekt decyzji jest tylko jednym z dokumentów, które PPIS powinien był ocenić. W sytuacji, kiedy wniosek o dokonanie uzgodnienia jest niekompletny organ winien wezwać wnioskodawcę o uzupełnienie jego braków i dokonywać ustaleń na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego w sprawie. Nadto PPIS wskazał, że w tej sprawie uzgodnienia dokonano w oparciu o wszechstronnie zebrany materiał dowodowy, tj.: projekt decyzji o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, mapę stanowiącą załącznik do projektu decyzji oraz obowiązujące przepisy prawne - rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t. j. Dz. U. z 2002 r., poz. 1225, ze zm.), własne zasoby archiwalne oraz informacje o terenie i planowanej inwestycji dostępne na platformach internetowych zweryfikowane w oparciu o Geoportal. Zdaniem ŚPWIS, organ I instancji nie wskazał konkretnie, na jakich informacjach pochodzących ze stron internetowych i własnych zasobach archiwalnych bazował. Brak jest dowodów, co PPIS ustalił na ich podstawie. Określenie "analiza dokumentacji" jest zaś zbyt lakoniczne i ogólne, aby uznać, jakich konkretnie czynności dokonał organ w niniejszej sprawie w ramach nadzoru zapobiegawczego i na jakich dokumentach dokonał ustaleń. Wobec nieprecyzyjnego określenia, jakie "inne czynności", o którym mowa w art. 36 ust. 1 u.p.i.s. zostały dokonane powoduje, że doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Wobec powyższego ŚPWIS wskazał, że rozpatrując ponownie sprawę PPIS powinien określić, jakie konkretne czynności zostały podjęte w ramach nadzoru zapobiegawczego w sytuacji uzgodnienia oraz wziąć pod uwagę kompletność wniosku. W ocenie ŚPWIS wskazane niedostatki postępowania PPIS musiały skutkować uchyleniem kwestionowanej decyzji w całości i przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Sprzeciw od powyższej decyzji organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniosła G. Ć., zarzucając temu rozstrzygnięciu naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. poprzez bezpodstawne uchylenie decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. Ś. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi, pomimo braku przesłanek do zastosowania powołanego przepisu, bowiem decyzja organu I instancji nie została wydana z naruszeniem przepisów postępowania i nie wystąpiła konieczność dodatkowego wyjaśnienia sprawy w zakresie mającym istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W oparciu o powyższy zarzut Gmina wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu sprzeciwu Gmina podniosła zwłaszcza, że w postępowaniach prowadzonych w trybie art. 53 ust. 4 pkt 2a u.p.z.p. oraz art. 106 k.p.a. organowi uzgadniającemu przedkładany jest wyłącznie projekt decyzji o warunkach zabudowy w stanie kompletnym, czyli wraz odpowiednimi załącznikami. Uzgodnienie odbywa się w oparciu o projekt decyzji, a organ uzgadniający odnosi się jedynie do tego projektu w kontekście, czy jest on zgodny z przepisami prawa. Postępowanie prowadzone w trybie art. 106 k.p.a. obejmuje treść projektu decyzji. Uzgodnieniu winien podlegać zatem nie wniosek inwestora ani lokalizacja inwestycji celu publicznego - jak sugeruje organ odwoławczy - a wyłącznie projekt decyzji wraz z załącznikami. Skarżąca podniosła, że w konsekwencji przyjęcia takiego, błędnego stanowiska organ odwoławczy twierdzi, że w ramach prowadzonego postępowania organ I instancji - poza analizą przedłożonego mu projektu decyzji z załącznikami winien dokonać innych jeszcze czynności w ramach nadzoru zapobiegawczego. Chodzi o takie czynności, z których dokonaniem wiązałoby się uprawnienie do nałożenia obowiązku uiszczenia stosownej opłaty z racji poniesionych przez organ kosztów dokonania "innych czynności" w rozumieniu art. 36 ust. 1 u.p.i.s. Gmina podniosła, że decyzja PPIS w sprawie nałożenia na skarżącą opłaty w wysokości kosztów związanych ze sprawowaniem zapobiegawczego nadzoru sanitarnego w kwocie 95 zł została podjęta z naruszeniem art. 36 ust. 1 u.p.i.s., wskutek jego błędnej wykładni, co wykazano w odwołaniu. Organ I instancji dokonał analizy przedłożonej mu dokumentacji (projektu decyzji wraz z załącznikami) i nie wykonał przy tym "innych czynności" generujących konieczne do poniesienia dodatkowe koszty. Wyrazem tego było szczegółowe wyliczenie wysokości opłaty, obejmujące wyłącznie "koszty" czynności biurowych. Nie sposób zaś zarzucić PPIS zaniechania w zakresie dokonania innych jeszcze działań związanych z uzgodnieniem projektu decyzji lokalizacyjnej, co świadczyłoby o naruszeniu przepisów postępowania, czy takich braków postępowania, które wymagałyby dokonania koniecznych ustaleń mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W oparciu o ustalenia dokonane przez ŚPWIS na podstawie decyzji PPIS, organ ten mógł podjąć decyzję kończącą postępowanie w sprawie. Zdaniem Gminy wnoszącej sprzeciw winna to być decyzja kasatoryjna oparta na art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. wraz z umorzeniem postępowania pierwszej instancji w całości. W odpowiedzi na sprzeciw ŚPWIS wniósł o jego oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Zgodnie z art. 64d § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sprzeciw rozpoznany został na posiedzeniu niejawnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. Należy na wstępie zauważyć, że zgodnie z art. 64e p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Oznacza to, że zakres kontroli legalności sprawowany przez sąd administracyjny w sprawie zainicjowanej sprzeciwem od decyzji kasacyjnej został określony w sposób zawężający, tzn. rola sądu administracyjnego kontrolującego decyzję o charakterze kasacyjnym sprowadza się do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 k.p.a. W konsekwencji sąd jest władny uwzględnić sprzeciw wyłącznie wówczas, gdy uchylenie decyzji pierwszoinstancyjnej i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania nie wynikało z przesłanek wynikających z ww. przepisu (zob. wyrok NSA z 1 lipca 2021r., II OSK 1190/21, lex nr 3193718). W myśl art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Kontrola prawidłowości zaskarżonej decyzji w ramach rozpoznania sprzeciwu oznacza zatem konieczność dokonania oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ drugiej instancji w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasatoryjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na decyzję kasacyjną będzie więc przede wszystkim ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., a więc odstąpienia od zasady ogólnej ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób. Dokonując kontroli decyzji kasacyjnej sąd nie jest natomiast władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, skoro na skutek uchylenia decyzji organu I instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem. Kognicja sądu administracyjnego przy rozpoznawaniu sprzeciwu - inaczej niż w przypadku skargi na decyzję wydaną na innej podstawie prawnej niż art. 138 § 2 k.p.a. - jest bowiem ograniczona wyłącznie do badania przesłanek zastosowania tego właśnie przepisu. W świetle art. 64e p.p.s.a. rozważanie innych kwestii jest w omawianym trybie niedopuszczalne. Sprzeciw nie jest środkiem prawnym służącym kontroli materialnoprawnej podstawy decyzji ani prawidłowości zastosowania przez organ drugiej instancji przepisów prawa procesowego niezwiązanych z podstawami kasatoryjnymi. Sprzeciw jest kierowany przeciwko uchyleniu decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania. Kontrola dokonywana przez sąd administracyjny w ramach tego środka ma charakter formalny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2219/15, wyrok WSA w Krakowie z 27 lipca 2018 r., sygn. II SA/Kr 743/18, wyrok WSA w Gdańsku z 27 lipca 2018 r., sygn. II SA/Gd 393/18). Organ odwoławczy może zatem wydać decyzję kasacyjną, gdy organ I instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji. Kasatoryjne rozstrzygnięcie może zapaść wyłącznie w sytuacji, gdy wątpliwości organu drugiej instancji co do stanu faktycznego nie da się wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a. Podkreślenia wymaga, że zgodnie z tym, co wyżej podniesiono, kontrola sądu administracyjnego w sprawie ze sprzeciwu na decyzję kasacyjną ograniczona jest do badania kwestii prawnoproceduralnych związanych z istnieniem bądź nieistnieniem w rozpatrywanej sprawie przesłanek do uchylenia przez organ odwoławczy decyzji pierwszoinstancyjnej i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania (art. 64e p.p.s.a.). W tym zakresie nie są badane kwestie związane z innymi zagadnieniami natury pozaprocesowej, łączącymi się z oceną legalności wydanego w postępowaniu administracyjnym aktu. Sąd, rozpoznając taką sprawę, nie może bowiem weryfikować tego, czy organ drugiej instancji trafnie zidentyfikował okoliczności istotne dla sprawy, gdyż w ten sposób wkroczyłby w materię z zakresu prawa materialnego. Dokonując zaś tego rodzaju ocen bez udziału innych niż autor sprzeciwu stron postępowania oraz przy wyłączeniu instancyjnej kontroli sądowej w przypadku uwzględnienia sprzeciwu (na takie orzeczenie nie przysługuje skarga kasacyjna) mogłoby dojść do naruszenia konstytucyjnie chronionych uprawnień obywateli. Tego rodzaju ocen mających wpływ na prawa i obowiązki obywateli sąd administracyjny dokonywać może jedynie w postępowaniu ze skargi na decyzję ostateczną kończącą postępowanie w sprawie, w którym zagwarantowane jest prawo do sądu wszystkich stron postępowania administracyjnego oraz pełna dwuinstancyjność postępowania sądowego (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 10 maja 2018 r. o sygn. akt II SA/Po 1152/17). Jak już wskazano wyżej, w trybie sprzeciwu Sąd nie bada prawidłowości wykładni przepisów prawa materialnego dokonanych przez organ w decyzji. Sąd jest zobligowany do ustalenia, czy stwierdzone braki w materiale dowodowym były na tyle istotne, że niemożliwym było ich usunięcie przez organ odwoławczy. Badanie to, owszem, pozostaje ściśle powiązane z interpretacją przepisów prawa materialnego, jednakże chodzi tu o interpretację przyjętą przez organ w decyzji. To te przepisy bowiem wyznaczają zakres okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd rozpoznając sprzeciw, nie może jednak tej wykładni kwestionować. Ocena prawidłowości zastosowania i wykładni prawa materialnego następuje dopiero w wyroku zapadłym w sprawie skargi od decyzji merytorycznej (por. wyrok WSA w Gliwicach z 14 września 2021 r., sygn. III SA/Gl 988/21). W ocenie Sądu, zasadne jest stanowisko Inspektor Sanitarny co do konieczności zastosowania w niniejszej sprawie art. 138 § 2 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie przedmiot oceny tut. Sądu stanowiła decyzja, którą ŚPWIS uchylił decyzję PPIS o wymierzeniu G. Ć. opłaty w wysokości kosztów związanych ze sprawowaniem zapobiegawczego nadzoru sanitarnego w wysokości 95 zł. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ŚPWIS, jako przyczyny wydania decyzji kasacyjnej, na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., wskazał dokonanie przez PPIS uzgodnienia wymagań higienicznych i zdrowotnych w oparciu o niekompletny wniosek oraz zbyt ogólne wskazanie czynności, jakie organ uzgadniający podjął w tej sprawie. Lektura akt sprawy pozwala podzielić stanowisko ŚPWIS przedstawione w zaskarżonej sprzeciwem decyzji. Bezsprzecznie z uzasadnienia decyzji PPIS wynika, że organ ten, wymierzając Gminie opłatę w wysokości 95 zł, nie przedstawił szczegółowego wyliczenia, jakie faktycznie koszty obciążające stronę wchodzą w skład tej opłaty. Słusznie ŚPWIS zauważył, że dla wymierzenia opłaty na podstawie art. 36 ust. 1 u.p.i.s. istotne jest kompletne wyliczenie kosztów związanych ze sprawowaniem nadzoru sanitarnego, w tym kosztów wykonania "innych czynności". Określenie wysokości należnych kosztów przez ograniczenie się przez organ uzgadniający do wskazania jedynie, że zostały one ustalone na podstawie własnych zasobów archiwalnych i informacji dostępnych na platformach internetowych, bez ich wyczerpującego opisania, jest zbyt lakoniczne i nie pozwala ocenić, na jakich konkretnie dokumentach oparł się organ I instancji. W konsekwencji trudno stwierdzić, jakich "innych czynności" dokonał PPIS w ramach sprawowanego nadzoru zapobiegawczego, a tym samym, czy dokonanie tych czynności powoduje powstanie kosztów, do których uiszczenia zobowiązana może być strona postępowania (zob. podobnie WSA w Kielcach w wyroku z 19 maja 2025 r., sygn. akt II SA/Ke 194/25). Z kolei uchybienia te uniemożliwiają kontrolę prawidłowości wyliczenia składników składających się na kwotę wymierzonej Gminie opłaty. Zdaniem Sądu, nie ulega zatem wątpliwości, że rozstrzygnięcie organu I instancji zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, w zakresie w jakim jego uzasadnienie nie pozwala na ustalenie, w jaki sposób obliczona została ogólna kwota opłaty wymierzonej Gminie. Przedstawienie natomiast szczegółowego wyliczenia kosztów opłaty wymierzonej stronie wnoszącej sprzeciw przez organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji prowadziłoby do sytuacji, w której kwestionowanie zasadności wyliczenia tej opłaty nie byłoby możliwe w toku postępowania administracyjnego. Wyliczenie takie znalazłoby się bowiem w uzasadnieniu ostatecznej decyzji ŚPWIS, od której nie przysługuje środek zaskarżenia w administracyjnym toku instancji. Strona nie zgadzając się zatem z wyliczeniem zmuszona byłaby do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, co stanowiłoby naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, wyrażonej w art. 15 k.p.a. Ze względu na wyjaśniony wyżej, ograniczony zakres kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny w trybie art. 64a i n. p.p.s.a., nie mogło być również przedmiotem materialnoprawnej, wiążącej oceny Sądu w tej sprawie, stanowisko organu odwoławczego, że uzgodnienie dokonywane w ramach sprawowanego nadzoru zapobiegawczego powinno dotyczyć lokalizacji inwestycji celu publicznego przedsięwzięcia a nie - jak miało to miejsce w omawianym przypadku - uzgodnienia warunków ujętych w projekcie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a więc jedynie na podstawie jednego z dokumentów składających się na wniosek inwestora. Przesądzenie tej kwestii przez sąd administracyjny stanowiłoby rozstrzygnięcie co do istoty, co wkraczałoby w sferę kompetencji organów nadzoru sanitarnego, nad których działalnością sąd administracyjny sprawuje kontrolę. Z kolei zarzut sprzeciwu, że ŚPWIS błędnie twierdzi, że przedmiotem uzgodnienia jest wniosek inwestora czy lokalizacja inwestycji celu publicznego, podczas gdy jest nim wyłącznie projekt decyzji, również w pierwszej kolejności powinno być przedmiotem analizy organów prowadzących postępowanie w administracyjnym toku instancji. Jeśli po wydaniu decyzji ostatecznej, Gmina uzna, że organ powinien uzgadniać coś innego niż faktycznie poddał uzgodnieniu, to uchybienie to będzie mogła uczynić przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Podkreślić trzeba, że zgodnie z art. 15 k.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że dwuinstancyjność w postępowaniu administracyjnym polega na wydaniu rozstrzygnięć o charakterze merytorycznym przez organy dwóch różnych instancji. Zasada dwuinstancyjności powoduje, że w postępowaniu administracyjnym przed organem odwoławczym nie mamy do czynienia jedynie z kontrolą orzeczenia organu I instancji, ale z prowadzeniem postępowania tak, aby załatwić sprawę co do jej istoty (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 12 października 2022 r., IV SA/Po 381/22, lex 3419284). W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie uchylenie przez organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia należy uznać za prawidłowe. Trafna jest bowiem konkluzja organu odwoławczego, że rozstrzygnięcie organu I instancji zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania istotnym na tyle, że nie było możliwości wydania przez organ odwoławczy decyzji co do istoty sprawy. Mając na wadze powyższe, zarzuty zawarte w sprzeciwie są nieuzasadnione. Z tych powodów Sąd orzekł jak w wyroku, na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a.