II SA/Ke 201/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Pędziwilk – Moskal po rozpoznaniu w dniu 8 września 2016r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gry na automatach poza kasynem p o s t a n a w i a : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji; Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] o wymierzeniu [...] (zwanej dalej Spółką) kary pieniężnej w łącznej wysokości 36.000 zł za urządzanie gier poza kasynem gry na automatach: [...]. Skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniosła Spółka, domagając się jednocześnie wstrzymania wykonania tego rozstrzygnięcia. Uzasadniając wniosek strona wskazała na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków – w sytuacji gdy zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W tym zakresie wskazano, że wykonanie przedmiotowej decyzji stanowiłoby realne zagrożenie dla istniejącej, aktualnej sytuacji ekonomicznej (gospodarczej) skarżącej, gdyż wskazana decyzja opiewa na kwotę 36.000 zł (we wniosku podano błędną wartość 24.000 zł) – co w sposób oczywisty, zważywszy na wysokość kapitału zakładowego (5.000 zł) doprowadziłoby do całkowitej utraty płynności finansowej i uniemożliwienia prowadzenia działalności gospodarczej (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2009r. sygn. akt II FSK 980/09). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718), zwanej dalej p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jeśli chodzi o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności po przekazaniu akt sądowi, jest to możliwe tylko na wniosek i tylko w razie spełnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Tymi przesłankami są: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązkiem strony, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, jest przedstawienie Sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. został bowiem tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje wykonanie decyzji (bądź postanowienia) powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010r., sygn. akt II FZ 460/10, dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków zależy bowiem orzeczenie Sądu. Natomiast brak wskazania we wniosku tych przyczyn uniemożliwia Sądowi jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004r., sygn. akt FZ 65/04, niepubl.). Wyjaśnić zarazem trzeba, że samo przedstawienie zakresu żądania, a mianowicie wniesienie o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, uniemożliwia zweryfikowanie sytuacji strony w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Oznacza to, że wniosek taki powinien zostać poparty stosownymi dokumentami źródłowymi pozwalającymi wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jednakże w przypadku braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też na skutek niedołączenia ich do wniosku, sąd administracyjny nie jest władny, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności, aby wzywać stronę do ich przedłożenia (zob. postanowienie NSA z dnia 4 listopada 2013r. o sygn. akt I FZ 404/13, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle poczynionych wyżej rozważań Sąd stwierdza, że Spółka, mimo obowiązku wynikającego ze wskazanej regulacji, nie wykazała spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Tym samym nie zostało uprawdopodobnione, że wykonanie zaskarżonej decyzji może wywołać dla strony skutki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Poza ogólnymi twierdzeniami, nawiązującymi do ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji, skarżąca w żaden sposób nie wykazała, że zapłata kary pieniężnej w sprawie objętej skargą przekracza jej możliwości finansowe i nie będzie się mogło odbyć bez powodowania realnego zagrożenia dla kontynuowania prowadzonej działalności. Na potwierdzenie sytuacji ekonomicznej Spółki nie przytoczono żadnych konkretnych danych ani nie przedłożono jakichkolwiek dokumentów poświadczających wysokość osiąganych dochodów oraz ponoszonych strat (bilansu, rachunku zysków i strat, wyciągów z rachunków bankowych, deklaracji na poczet podatku od towarów i usług itp.) – a więc odnoszących się do aktualnej rentowności działalności gospodarczej. Nie wyjaśniono również, czy strona posiada (i jaki) majątek, czy zatrudnia pracowników oraz z jakich źródeł pokrywa koszty bieżącej działalności (jakiego rodzaju i w jakiej wysokości). W konsekwencji niemożliwe jest ustalenie, czy uiszczenie przez skarżącą kwoty 36.000 zł mogłoby spowodować następstwa, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., w szczególności że wiązałoby się to z całkowitą utratą przez Spółkę płynności finansowej, uniemożliwiając dalsze prowadzenie działalności gospodarczej. Skutków takich bez wątpienia nie można wywodzić z porównania wysokości nałożonej w niniejszej sprawie kary z wysokością kapitału zakładowego Spółki. Kapitał ten wskazuje jedynie na wysokość środków z jaką Spółka rozpoczynała prowadzenie działalności gospodarczej (będąc jednocześnie minimalną kwotą, jaka pozwala na utworzenie i zarejestrowanie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością) i nie stanowi miarodajnego odniesienia do jej aktualnej sytuacji finansowej i majątkowej. Bez znaczenia dla rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji o nałożeniu na Spółkę kary pozostają twierdzenia wskazujące na wadliwość zaskarżonej decyzji (utrzymującej w mocy decyzję o nałożeniu kary), w tym jej wydanie z rażącym naruszeniem prawa. Uwzględnienie tych zarzutów i wzięcie pod uwagę argumentów przemawiających w ocenie strony za uwzględnieniem skargi wkraczałoby bowiem w merytoryczną ocenę wydanych w sprawie decyzji – co na obecnym etapie postępowania nie jest dopuszczalne. Wstrzymania wykonania decyzji o nałożeniu kary i spełnienia warunkujących to przesłanek nie można również samoistnie wywodzić z orzeczeń wydawanych przez inne sądy. Wstrzymanie wykonania decyzji uzależnione jest bowiem od okoliczności konkretnego przypadku i nie może dotyczyć sytuacji, w której nie zostało wykazane spełnienie ustawowych kryteriów warunkujących wydanie takiego orzeczenia. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji orzekł jak w sentencji postanowienia – na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.