II SA/Ke 213/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Zielińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 maja 2010 roku sprawy ze skargi M.O. na decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania M. O. utrzymał w mocy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] w przedmiocie nakazania M. P., jako właścicielowi działki nr ewid. 184, położonej w miejscowości [...] oraz budynku wiaty dokonanie w terminie do 31 sierpnia 2010r. przebudowy drewnianych ścian tej wiaty, wybudowanej samowolnie przed 1995r., a mianowicie: w miejscu istniejącej drewnianej ściany tylnej oraz bocznej (południowo-wschodniej) wiaty należy wykonać ścianę pełną murowaną o grubości muru minimum 25cm, posadowioną na własnym fundamencie, zagłębionym poniżej strefy przemarzania gruntu, w celu doprowadzenia popełnionej samowoli budowlanej do stanu zgodnego z prawem. Decyzję tę, podjętą na podstawie art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 e zm.) organ I instancji wydał po ponownym rozpatrzeniu wniosku M. O. w sprawie samowolnie wybudowanej przed 1995r. wiaty gospodarczej na działce zagrodowej M. P. nr ewid. 184 w miejscowości [...]. Przedmiotowe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem z dnia 6 kwietnia 2009r., uzupełnionym pismem z dnia 12 maja 2009r., M. O. domagał się od Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego wszczęcia postępowania w sprawie zbadania legalności w/w wiaty i wydania decyzji nakazującej jej rozbiórkę, albo nakazanie doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem – poprzez nakazanie stosownego przebudowania dachu wiaty. W uzasadnieniu wskazano, iż przedmiotowa wiata została przebudowana w 1993r. z prowizorki drewnianej w stalową konstrukcję z blaszanym jednospadowym dachem skierowanym na działkę wnioskodawcy, w odległości ok. 1,2 m od granicy, bez orynnowania, a wody opadowe z połączonej wiaty i stodoły zalewają działkę i budynek gospodarczy wnioskodawcy. Decyzją z dnia [...] organ I instancji odmówił wydania nakazu rozbiórki przedmiotowego obiektu na podstawie art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane (Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm.) w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006r. nr 156 poz. 1118 ze zm.). Decyzją z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpoznaniu odwołania M. O. , uchylił w całości w/w decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ odwoławczy podkreślił, iż organ I instancji nie dokonał oceny przedmiotowej wiaty pod kątem zapewnienia bezpieczeństwa pożarowego w stosunku do zabudowań na sąsiedniej działce, a także w zakresie zgodności usytuowania w/w obiektu z planem zagospodarowania przestrzennego gminy. Decyzją z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, nakazał M. P., dokonanie w terminie do dnia 31 sierpnia 2010r. przebudowy drewnianych ścian spornej wiaty, wybudowanej samowolnie przed 1995r., w ten sposób, że w miejscu istniejącej drewnianej ściany tylnej oraz bocznej (południowo-wschodniej) wiaty należy wykonać ścianę pełną murowaną o grubości muru minimum 25 cm, posadowioną na własnym fundamencie, zagłębionym poniżej strefy przemarzania gruntu – w celu doprowadzenia popełnionej samowoli budowlanej do stanu zgodnego z prawem. W podstawie prawnej powołano art. 40 ustawy Prawo budowlane z 24 października 1974r. oraz art. 83 ust. 1 w związku z art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994r. W uzasadnieniu organ wskazał, iż przedmiotowa wiata to obiekt wolnostojący, samowolnie wybudowany przed 1 stycznia 1995r., usytuowany w odległości ok. 1,15 m oraz 1,32 m od granicy z sąsiednią działką M. O. . Ściana tylna budynku (od strony działki M. O. ) oraz ściana boczna (południowo-wschodnia) obudowane są deskami, a więc materiałami palnymi. Przedmiotowa wiata, służąca do przechowywania sprzętu rolniczego wybudowana została w latach 80-tych na terenie działki zagrodowej, a więc na terenie przeznaczonym do tego rodzaju zabudowy. Zapisy miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy, uchwalonego uchwałą nr 111/32/89 Gminnej Rady Narodowej z dnia 8 grudnia 1989r. (Dz. Urz. Woj. [...] nr 2, poz. 62 z dnia 31.01.1991r.) nie stanowiły wówczas zakazu budowy dodatkowych budynków gospodarczych na danym terenie w ramach tzw. uzupełnienia istniejącej zagrody. W planie tym działka nr 184, na której usytuowany jest budynek spornej wiaty, to teren oznaczony symbolem D7-MRN o następujących ustaleniach tekstowych "Adaptacja istniejącej zabudowy zagrodowej i jednorodzinnej. Możliwa modernizacja i przebudowa budynków. Dopuszcza się lokalizację budynku mieszkalnego niskiej intensywności na wolnych działkach w luzach terenowych (plomby)". W odwołaniu od powyższej decyzji M. O. wskazał na naruszenie przez organ I instancji art. 37 ust. 1 pkt 2, art. 40 ustawy Prawo budowlane z 1974r., przepisów art. 7, 12, 8 k.p.a. oraz na błędy w ustaleniach faktycznych. Z tego też względu wniósł o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia i wydanie decyzji nakazującej M. P. rozbiórkę przedmiotowej wiaty – w oparciu o art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1974r., względnie nakazanie inwestorowi dostosowania tego obiektu do stanu zgodnego z prawem – poprzez nakazanie przesunięcia wiaty w inne miejsce na działce nr 184. Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie, podzielając w całości ustalenia faktyczne i rozważania prawne organu I instancji. Organ odwoławczy, mając na uwadze dyspozycję art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z dnia 20 października 1974r. wskazał, iż do przedmiotowego obiektu znajdują zastosowanie przepisy wykonawcze obowiązujące w dacie jego budowy tj. rozporządzenie Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz.U. nr 17, poz. 62). Jakkolwiek lokalizacja przedmiotowej wiaty narusza przepis § 14 w/w rozporządzenia, określającego minimalną odległość budynków gospodarczych od innych budynków nie zabezpieczonych ścianą oddzielenia przeciwpożarowego, to brak jest podstaw do orzeczenia nakazu rozbiórki przedmiotowej wiaty. Zakres orzeczonych przeróbek, tj. zastąpienie ścian drewnianych przez ścianę oddzielenia przeciwpożarowego, czyni zadość wymogom stawianym przez przepisy techniczno-budowlane. Tym samym w efekcie wykonania tej przebudowy sytuowanie budynku posiadającego ścianę przeciwpożarową, pomimo zlokalizowania go w odległości mniejszej niż 8 m (wg § 14 rozporządzenia) nie będzie powodować niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalnego pogorszenia warunków użytkowych dla otoczenia, w związku z czym brak jest podstaw do nakazania rozbiórki tego budynku na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 października 1974r. Prawo budowlane. Organ podkreślił ponadto, że sporny obiekt został wybudowany w latach 80-tych ubiegłego wieku na terenie działki zagrodowej, a więc na terenie przeznaczonym do tego rodzaju zabudowy. W dniu 8 grudnia 1989r. uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy, zaś w archiwach państwowych brak jest jakichkolwiek dokumentów dotyczących planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego gminy z okresu lat 80-tych. Ze względu na powyższe brak jest także podstaw do wydania nakazu rozbiórki przedmiotowej wiaty w oparciu o art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z dnia 20 października 1974r. Odnosząc się do zarzutów odwołania, dotyczących kierowania wód opadowych na działkę skarżącego organ wskazał, iż sytuacja taka na gruncie niniejszej sprawy nie występuje, gdyż teren pomiędzy działkami stron skierowany jest ze spadkiem w kierunku wiaty. Ponadto nie występują okoliczności uzasadniające nakaz zmiany kierunku spadu dachu połaci dachowej oraz orynnowania wiaty gospodarczej, co zostało wykazane w odrębnym postępowaniu, dotyczącym remontu dachu wiaty. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach M. O. zarzucił decyzji organu II instancji: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest: - art. 37 ust. 1 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane z 1974r. poprzez jego błędną interpretację, mimo wyraźnego wskazania przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że nie posiada on żadnych dokumentów dotyczących miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązujących na terenie gminy Łoniów w dacie zbudowania przedmiotowej wiaty gospodarczej; tym samym okoliczność zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przedmiotowego obiektu budowlanego nie może być oceniana na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy przyjętego uchwałą nr 111/32/89 Gminnej Rady Narodowej z dnia 08.12.1989r. – co miało miejsce w niniejszej sprawie, - art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1974r. poprzez jego niezastosowanie, wbrew ustaleniom, iż budynek gospodarczy usytuowany na działce o nr ewid. 184, należącej do M. P., stanowi samowolę budowlaną zbudowaną niezgodnie z prawem i powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi i mienia sąsiadującego (zagrożenie pożarowe); w tym stanie rzeczy organ miał obowiązek nakazać rozbiórkę obiektu budowlanego, jako że nie jest możliwe dostosowanie tego obiektu do stanu zgodnego z prawem, a to z uwagi między innymi na wymóg zachowania stosownej odległości od budynków na działkach sąsiadujących, określonych w § 12, § 13 i § 14 w/w rozporządzenia z dnia 03.07.1980r., przy czym wykluczone jest w okolicznościach niniejszej sprawy zezwolenie na odstępstwa od zasad ogólnych dotyczących odległości między budynkami, udzielone na podstawie § 15 w/w rozporządzania, - art. 40 ustawy Prawo budowlane z 1974r. poprzez przyjęcie tego przepisu za podstawę wydania decyzji w przedmiotowej sprawie, chociaż zostały spełnione przesłanki z art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy, przemawiające za wydaniem decyzji o nakazie rozbiórki budynku stanowiącego samowolę budowlaną; wypełnienie obowiązku nałożonego w decyzji na właściciela działki, na której znajduje się sporny obiekt budowlany nie doprowadzi do dostosowania tego budynku do stanu zgodnego z prawem, gdyż nawet w wyniku orzeczonej przebudowy dwóch ścian wciąż niezachowane zostaną przepisy § 12, § 13, § 14 w/w rozporządzenia z dnia 3 lipca 1980r., 2) błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na: - przyjęciu przez organy obu instancji, że w latach 90 – tych XX wieku dokonano remontu wiaty, gdy w rzeczywistości czynności podjęte przez ówczesnych właścicieli nieruchomości stanowiły przebudowę wiaty gospodarczej polegającą m. in. na zmianie kierunku spadku dachu budynku, które to czynności wymagały uzyskania wcześniejszego pozwolenia na ich dokonanie; - przyjęciu, że obiekt wiaty gospodarczej nie powoduje pogorszenia stanu budynku sąsiedniego należącego do skarżącego w wyniku jego zalewania przez wody opadowe spływające po dachu przedmiotowej wiaty gospodarczej, co w oczywisty sposób musi mieć negatywny wpływ na stan sąsiedniego budynku, a pośrednio także na stan zdrowia użytkowników budynku; 3) naruszenie przepisów postępowania, to jest: - art. 7, 12 oraz 77 § 1 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie dokładnego postępowania dowodowego, w konsekwencji czego doszło do powielenia błędów popełnionych przez organ I instancji podczas rozstrzygania w przedmiotowej sprawie, - art. 8 k.p.a., poprzez stronnicze opowiadanie się po stronie M. P., w sytuacji gdy treść przepisów prawa jednoznacznie wskazuje na konieczność nakazania rozbiórki samowolnie wybudowanej wiaty gospodarczej, co istotnie przyczynia się do utraty zaufania obywateli do organów administracji publicznej. Mając na uwadze powyższe strona skarżąca wniosła o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej jej decyzji z dnia 11.12.2009 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, 2. zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.). Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w ramach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności. Wbrew zarzutom skargi organy administracji publicznej zabezpieczyły na gruncie niniejszego postępowania realizację zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy, zbierając i rozpatrując w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) oraz działając w sposób wnikliwy (art. 12 k.p.a.). Zabezpieczono przy tym realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz świadomości i kultury prawną obywateli, wyrażoną w art. 8 k.p.a. Organy przeprowadziły postępowanie dowodowe, w tym oględziny spornego obiektu budowlanego, mające na celu ustalenie stanu faktycznego sprawy. Niesporne w niniejszej sprawie jest, że wiata gospodarcza, usytuowana na działce M. P. nr ewid. 184 w miejscowości [...] bzostała wybudowana w latach 80-tych ubiegłego wieku bez pozwolenia na budowę, a na jej konstrukcję składają się m.in. dwie drewniane ściany – tylna oraz boczna (południowo-wschodnia). Ponadto przedmiotowy obiekt budowlany usytuowany jest w odległości od 1,15 do 1,32m od granicy z sąsiednią działką M. O. . Na wstępie rozważań prawnych wskazać należy, że zgodnie z art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006r. nr 156 poz. 1118 ze zm.) do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, to jest przed dniem 1 stycznia 1995r., a nie zakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy ustawy. Przepisu art. 48 tej ustawy (będącego podstawą do orzeczenia nakazu rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego) nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy, do tych obiektów stosuje się odpowiednio przepisy dotychczasowe (ust. 2). Z tego też względu – jak słusznie zauważyły organy nadzoru budowlanego – w zakresie usuwania skutków samowoli budowlanej w sprawie niniejszej zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane (Dz.U. z 1974r. nr 38, poz. 229), zwanej dalej ustawą, obowiązującej w dacie budowy przedmiotowej wiaty. Zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: 1 - znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub 2 - powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Natomiast zgodnie z treścią art. 40 ustawy w wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37 organ wydaje inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami. Sąd uznał, że organ prawidłowo przyjął, że dla przedmiotowego obiektu zastosowanie mają przepisy wykonawcze obowiązujące w dacie jego budowy, tj. rozporządzenie Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 03.07.1980r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz.U. nr 17, poz. 62 ze zm.), zwane dalej rozporządzeniem, normujące sytuowanie budynków względem granicy działek i kwestie ochrony przeciwpożarowej. Organ słusznie uznał, iż usytuowanie przedmiotowej wiaty narusza dyspozycję § 14 rozporządzenia, określającego minimalne odległości budynków gospodarczych od innych budynków nie zabezpieczonych ścianą oddzielenia przeciwpożarowego. Z ustaleń organu wynika bowiem, że wiata gospodarcza usytuowana jest w odległości od 1,15 do 1,32m od granicy działki M. O. , zaś ściana tylna budynku, czyli od strony działki M. O. oraz ściana boczna (południowo –wschodnia) obudowane są deskami, a więc materiałami palnymi. Jednakże naruszenie obowiązujących w czasie budowy przepisów nie jest jedyną i wystarczającą przesłanką do orzeczenia nakazu rozbiórki w oparciu o art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy. Nakaz przymusowej rozbiórki z przyczyn określonych w art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy powinien być stosowany tylko wówczas, gdy brak jest możliwości usunięcia określonych w tym przepisie zagrożeń lub pogorszeń na zasadzie art. 40 tej ustawy. Ustawodawca wymaga jeszcze, aby tak wybudowany obiekt powodował niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Samo naruszenie warunków dotyczących sytuowania budynków od granicy i sąsiedniej zabudowy nie może być bowiem utożsamiane z "niebezpieczeństwem", które automatycznie skutkuje rozbiórką (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 06.12.2007r., sygn. akt: II SA/Gd 649/07, LEX nr 485829). Mając na uwadze powyższe stwierdzić trzeba, iż zakres orzeczonej w zaskarżonej decyzji przebudowy drewnianych ścian tej wiaty, polegający na wykonaniu w miejscu istniejącej drewnianej ściany tylnej oraz bocznej (południowo-wschodniej) ściany pełnej murowanej o grubości muru min. 25cm, posadowionej na własnym fundamencie, zagłębionym poniżej strefy przemarzania gruntu, a więc pełniącej funkcję ściany oddzielenia przeciwpożarowego, czyni zadość wymogom stawianym przez przepisy techniczno-budowlane, niwelując niebezpieczeństwo związane z zagrożeniem pożarowym. W konsekwencji stwierdzenia takiego stanu rzeczy organy nadzoru budowlanego były zobowiązane do zbadania i określenia w jaki sposób te naruszenia można wyeliminować. Skoro w rozpoznawanej sprawie istnieje możliwość przywrócenia – poprzez zmiany i przeróbki – stanu zgodnego z prawem to niewydanie nakazu rozbiórki – środka mającego zastosowanie w sytuacji, gdy brak możliwości usunięcia zagrożeń – miało uzasadnienie (por. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2009r., sygn. akt II OSK 1886/08). Zasadny jest natomiast zarzut skargi dotyczący badania przez organy zgodności lokalizacji przedmiotowej wiaty z ustaleniami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy uchwalonego uchwałą Gminnej Rady Narodowej nr 111/32/89 z dnia 08.12.1989r. (opublikowaną w Dz.Urz.Woj. [...] nr 2, poz. 62 z dnia 31.01.1991r.), gdyż plan ten zaczął obowiązywać już po zrealizowaniu w/w obiektu w latach 80 – tych ubiegłego wieku i stracił moc najpóźniej w dniu 31 grudnia 2003r. – zgodnie z dyspozycją art. 83 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999r. nr 15, poz. 139). Powyższe uchybienie nie miało jednak wpływu na wynik niniejszej sprawy. Jak wynika z akt sprawy w archiwach państwowych brak jest dokumentów dotyczących miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy z okresu lat 80-tych, czyli z okresu realizacji inwestycji bez pozwolenia na budowę. Na rozprawie przed tut. Sądem (k. 37 akt sądowych) pełnomocnik organu potwierdził, że do 1991r. działka nr 184 położona w miejscowości [...] nie była objęta żadnym planem zagospodarowania przestrzennego. Skarżący nie przedstawił odmiennych dowodów na tę okoliczność. W tym miejscu należy podnieść, iż art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy nie może stanowić podstawy prawnej do wydania decyzji o przymusowej rozbiórce obiektu wybudowanego wprawdzie bez pozwolenia na budowę, jeśli zdarzenie to miało miejsce przed nadaniem planowi zagospodarowania przestrzennego mocy powszechnie obowiązującej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25.09.1981r., I SA 1933/81, ONSA 1981/2/94). W dacie wydawania zaskarżonej decyzji również na terenie działki nr ewid. 184 nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Nie budzi również wątpliwości Sądu, iż w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą "inne ważne przyczyny", uzasadniające wydanie nakazu rozbiórki w trybie art. 37 ust. 2 ustawy. Odnosząc się do zarzutu skargi o zalewaniu budynku M. O. przez wody opadowe spływające po dachu spornej wiaty wskazać trzeba, iż podczas przeprowadzonych przez organy obu instancji oględzin (K-II-70, K-I-130) nie stwierdzono, aby wody opadowe z przedmiotowej wiaty były tam kierowane. Teren pomiędzy tymi budynkami położony jest bowiem ze spadkiem w kierunku wiaty. Tym samym brak podstaw, aby uznać słuszność twierdzeń strony skarżącej o pogorszeniu stanu budynku sąsiedniego oraz stanu zdrowia jego użytkowników. Ustosunkowując się do zarzutu skarżącego kwestionującego legalność remontu wiaty, dokonanego w latach 90 – tych ubiegłego wieku oraz zmiany spadku dachu, wskazać należy iż przedmiotowe żądanie została rozstrzygnięte ostateczną decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] (K-I-153). Rozstrzygnięciem tym orzeczono m.in. o odmowie wydania – w trybie art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane z 1994r. decyzji nakazującej M. P. dokonanie przebudowy konstrukcji dachu przedmiotowej wiaty. Legalność przedmiotowej decyzji skontrolował Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Kielcach, który prawomocnym wyrokiem z dnia 30 grudnia 2008r. sygn. akt II SA/Ke 701/08 (K-II-83) oddalił skargę M. O. na to rozstrzygnięcie. Mając powyższe na uwadze uznać należy, że zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z przepisem art. 40 ustawy z dnia 20 października 1974r. Prawo budowlane. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.