II SA/Ke 223/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Agnieszka Banach, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 31 maja 2022 r. sprawy ze skargi D. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 14 lutego 2022 r., znak: SKO.PZ-71/6158/631/2021 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. II SA/Ke 223/22 Uzasadnienie Postanowieniem z 14 lutego 2022 r. znak: SKO.PZ-71/6158/631/2021 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach na podstawie art. 134 Kpa stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia przez D. K. odwołania od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Skalbmierz z 13 września 2021 r. znak: IZP.6733.1.2.2017, którą ustalono lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji telefonii komórkowej P. nr "[...]" wraz z niezbędną infrastrukturą gwarantującą jej prawidłowe funkcjonowanie obejmującą nieruchomość nr ewid. [...] położoną w miejscowości G., obręb [...], gmina Skalbmierz. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że stosownie do art. 15zzzzzn2 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych /Dz. U. 2020, 1842 aktualny publikator Dz.U. 2021. 2095/ pismem z 29 grudnia 2021 r. zawiadomił stronę o uchybieniu terminu do wniesienia przez D. K. odwołania od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Skalbmierz z 13 września 2021 r. znak: IZP.6733.1.2.2017, informując, że zgodnie z art. 15zzzzzn2 ust. 3 cyt. ustawy, w przypadku, o którym mowa w art. 58 § 2 Kpa, prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w terminie 30 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Kolegium wyznaczyło stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu, licząc od daty otrzymania niniejszego zawiadomienia. W wyznaczonym terminie, licząc od dnia w którym D. K. otrzymała ww. pismo tj. od 4 stycznia 2022 r., strona nie udzieliła na nie odpowiedzi, zaś w ocenie Kolegium to na osobie zainteresowanej spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Organ stwierdził, że w decyzji organu I instancji z 13 września 2021 r. zawarto pouczenie o prawie do wniesienia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach, za pośrednictwem Burmistrza Miasta i Gminy Skalbmierz w terminie 14 dni od dnia jej otrzymania. Opisana wyżej decyzja organu I instancji została doręczona stronie 15 września 2021 r. D. K. wniosła odwołanie 1 października 2021 r., a zatem po upływie ustawowego czternastodniowego terminu do wniesienia odwołania, o którym strona została pouczona. Przywołując stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. akt SA/Łd 2990/95 z 21 marca 1997 r. organ wskazał, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną, której zaistnienie obliguje organ do wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach D. K. wniosła o uchylenie "zaskarżonej decyzji" i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach, przeprowadzenie dowodów z dokumentów podniesionych w treści uzasadnienia oraz rozpoznanie sprawy w razie jej nieobecności. Skarżonemu postanowieniu zarzuciła: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 2 Konstytucji RP polegające na nieuwzględnieniu rzeczywistej sytuacji faktycznej oraz błędne przyjęcie, że doszło do uchybienia terminu do wniesienia przez A. P. oraz D. K. odwołania; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 7 Kpa, Konstytucji RP, polegające na nie podjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co doprowadziło do wadliwego stwierdzenia, że doszło do uchybienia terminu do wniesienia przez A. P. i D. K. odwołania. Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem organu, że uchybiła terminowi do wniesienia odwołania, albowiem zdaniem strony decyzję Burmistrza Miasta i Gminy w Skalbmierzu odebrała dopiero 17 września 2021 r., a nie 15 września 2021 r., jak błędnie przyjął organ II instancji. Podniosła, że w postępowaniu, wbrew obowiązkom wynikającym z art. 7 Kpa, nie podjęto wszelkich czynności, aby ustalić rzeczywistą datę odbioru decyzji organu I instancji, w wyniku tego strony zostały pozbawione możliwości odwołania się od decyzji w tak trudnym czasie, jakim był czas pandemii wirusa COVID-19. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329), zwanej dalej "Ppsa", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 Ppsa). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 Ppsa). Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym (art. 119 pkt 3 Ppsa). Przepis ten stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie, stwierdzające uchybienie przez skarżącą terminu do wniesienia odwołania od decyzji, którą ustalono lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji telefonii komórkowej P. nr "[...]" wraz z niezbędną infrastrukturą obejmującą nieruchomość nr ewid. [...] położoną w miejscowości G., obręb [...], gmina Skalbmierz. Jak trafnie wskazało Kolegium, odwołanie od decyzji wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie (art. 129 § 2 Kpa). Wbrew twierdzeniom skarżącej, otrzymała ona decyzję organu I instancji 15 września 2021 r., a nie 17 września 2021 r., o czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji IZP.6733.1.2.2017 wraz z dowodem śledzenia przesyłki, znajdujące się w aktach sprawy (k. nr 583 i 583a). Z adnotacji poczty wynika, że decyzja została doręczona pełnoletniemu domownikowi P. K., która złożyła swój podpis na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji. W ocenie Sądu uznać należy, że decyzja organu pierwszej instancji z 13 września 2021 r. została doręczona do rąk dorosłego domownika, w trybie doręczenia zastępczego uregulowanego w art. 43 Kpa., zgodnie z którym, w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi. Przepis ten ustanawia domniemanie, że osoba wskazana na potwierdzeniu odbioru pisma jako dorosły domownik, która pokwitowała odbiór, przyjęła je w celu oddania adresatowi. Rodzi to skutek tożsamy z doręczeniem korespondencji do rąk adresata. Skarżąca nie wykazała w toku postępowania, by osoba odbierająca przesyłkę nie była domownikiem skarżącej. Doręczyciel miał zaś prawo uznać, że osoba przebywająca pod adresem, na który skierowano przesyłkę, jest dorosłym domownikiem. Skarżąca nie kwestionuje, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach zawiadomieniem z 29 grudnia 2021 r., doręczonym jej w trybie doręczenia zastępczego do rąk pełnoletniego domownika (B. P.), poinformowało skarżącą o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Skalbmierz i wskazało możliwość złożenia prośby o przywrócenie tego terminu, w której należy uprawdopodobnić brak swojej winy w uchybieniu terminowi. Poza sporem pozostaje również brak odpowiedzi na ww. zawiadomienie. Samo twierdzenie, że doręczenie decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Skalbmierz nastąpiło w dniu 17 września 2021 r., jest niewystarczające, albowiem skarżąca w żaden sposób powyższej okoliczności nie wykazała. Trudno zatem dociec, na jakiej podstawie formułuje ona taki wniosek. Nie wiadomo również jakich wyjaśnień ze strony organu domaga się skarżąca i na czym polega niepodjęcie przez organ wszelkich czynności, aby ustalić rzeczywistą datę odbioru decyzji. Ustalając datę doręczenia decyzji organu I instancji, organ odwoławczy oparł się na stanowiącym dowód w sprawie zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji, którego prawidłowość nie została przez stronę skarżącą podważona. W tych okolicznościach stanowisko skarżącej, że skoro nie doszło do uchybienia ustawowo określonego czternastodniowego terminu do wniesienia odwołania, to złożenie wniosku o przywrócenie tego terminu było bezprzedmiotowe - nie zasługuje na przyjęcie. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości, niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu przewidzianego w art. 134 Kpa. W związku z tym stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej. Gdy organ II instancji stwierdzi, że środek odwoławczy został wniesiony z uchybieniem terminu, nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, a ma obowiązek zastosować się do dyspozycji art. 134 Kpa (por. wyroki NSA: z dnia 15 maja 2012 r. sygn. II GSK 496/11; z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. II OSK 2079/10; z dnia 13 października 2011 r., sygn. I OSK 1743/10). Z ustaleń dokonanych w niniejszej sprawie bezspornie wynika, że skarżąca prawidłowo została pouczona o przysługującym jej prawie i sposobie wniesienia odwołania. Odwołanie od decyzji organu I instancji, która została jej doręczona 15 września 2021 r. złożyła w dniu 1 października 2021 r. W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, że skarżąca uchybiła czternastodniowemu terminowi przewidzianemu w art. 129 § 2 Kpa do jego wniesienia, czego następstwem jest stwierdzenie tego faktu przez organ odwoławczy w postanowieniu wydanym na podstawie art. 134 Kpa. W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 Ppsa.