II SA/Ke 230/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Ziomek po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. A. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi D. A. na decyzję Wojewody z dnia 12 stycznia 2018 r., znak: [...] w przedmiocie rozłożenia na raty zwrotu jednorazowo przyznanych środków na podjęcie działalności gospodarczej postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W dniu 15 marca 2018 r. D. A., zamieszkały w S., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na decyzję Wojewody z dnia 12 stycznia 2018 r., znak: [...] w przedmiocie rozłożenia na raty zwrotu jednorazowo przyznanych środków na podjęcie działalności gospodarczej. Przesyłka zawierająca tę decyzję, mimo dwukrotnego awizowania, po raz pierwszy w dniu 18 stycznia 2018 r., nie została podjęta przez skarżącego. Do skargi D. A. dołączył wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu podał, że w okresie od 15 stycznia do 15 lutego 2018 r. przebywał w R., gdzie musiał opiekować się rodzicami w podeszłym wieku (90 i 87 lat). Dopiero po powrocie dowiedział się, że zapadła w jego sprawie decyzja Wojewody, niezwłocznie udał się do Urzędu Wojewódzkiego, gdzie odebrał odpis decyzji; wcześniej chciał uzyskać odpis decyzji w PUP w S., ale mu odmówiono. Do wniosku o przywrócenie terminu dołączono pisemne oświadczenie D. G. – siostry skarżącego z dnia 8 marca 2018 r., w którym podała, że jej brat opiekował się rodzicami przebywającymi czasowo w jej domu w R., w okresie od 15 stycznia do 15 lutego 2018 r. Wyjaśniła, że sama nie była w stanie sprawować opieki, ponieważ leczy się na depresję, choroba ojca się nasiliła, a matka jest osoba niewidzącą. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "Ppsa", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. We wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Uprawdopodobnienie braku winy oznacza zaś wykazanie takich okoliczności, które mimo spełnienia obowiązku zachowania należytej staranności, uniemożliwiły wnioskującemu terminowe dokonanie czynności, gdyż były nie do przewidzenia lub nie do przezwyciężenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2005 r., sygn. FZ 713/04). Instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2007 r., sygn. II OSK 479/07). Przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadnia też niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw (por. postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2008 r., sygn. II OZ 712/08). W rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Skarżący nie uprawdopodobnił bowiem, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Zgodnie z art. 41 § 1 i 2 Kpa w toku postępowania strony oraz ich przedstawiciele i pełnomocnicy mają obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie swego adresu, a zaniedbanie tego obowiązku sprawia, że doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny. W dniu 7 listopada 2017 r. skarżący oświadczył zaś na piśmie, iż o zmianie swojego adresu zamieszkania zawiadomi na piśmie w ciągu 3 dni PUP S. pod rygorem uznania korespondencji za skutecznie doręczoną pod dotychczasowy adres (k. 27 akt. adm., załącznik nr 4). W oświadczeniu tym mowa wprawdzie o zmianie adresu zamieszkania, to jednak strona wiedziała, jakie są konsekwencje nieodebrania przesyłki doręczonej pod adres znany organowi. Osoba dbająca należycie o swoje interesy powinna zabezpieczyć sposób odbioru korespondencji i przekazania jej o tym informacji, w razie dłuższej nieobecności w miejscu zamieszkania, w szczególności w sytuacji, gdy wie o toczącym się z jej udziałem postępowaniu administracyjnym. Wyjazd na miesiąc do innego miasta, nawet wynikający z obowiązków rodzinnych względem rodziców, nie zwalnia strony, należycie dbającej o swoje interesy, z obowiązku poinformowania organu o tym fakcie. Dodatkowo wskazać należy, że skarżący powrócił do S. w dniu 15 lutego 2018 r. Biorąc pod uwagę treść art. 44 § 1-4 Kpa, doręczenie należało uznać za dokonane w dniu 1 lutego 2018 r., co oznacza, że 30-dniowy termin do wniesienia skargi do Sądu, z uwagi na dyspozycję art. 83 § 2 Ppsa, upływał z dniem 5 marca 2018 r. Po powrocie z R. skarżący miał zatem jeszcze ponad dwa tygodnie na wniesienie skargi, co samo w sobie nie jest czynnością skomplikowaną, wystarczy bowiem wskazać zaskarżoną decyzję, oznaczyć organ i określić naruszenie prawa (art. 57 § 1 Ppsa). Skargę zawsze można też później uzupełnić. Gdyby więc skarżący zaraz po powrocie z R. zainteresował się swoim odwołaniem, które wniósł do Wojewody, nie uchybiłby terminowi do wniesienia skargi. W świetle powyższego wskazana we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi okoliczność nie uprawdopodabnia, że do jego uchybienia doszło z przyczyn od skarżącego niezależnych w rozumieniu art. 87 § 2 Ppsa. Z tego powodu Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 2 Ppsa, orzekł jak w postanowieniu.