II SA/Ke 236/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kuchta, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Protokolant Asystent sędziego Sergiusz Leydo, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 września 2006 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak:[...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] znak [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję z [...] znak [...] wydaną z upoważnienia Starosty orzekającą o uznaniu M.S. z dniem 20 września 2005r. za osobę bezrobotną i odmowie przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W motywach rozstrzygnięcia wskazał, że decyzją organu I instancji z dnia [...] M.S. został uznany z dniem 20 września 2005 r. za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku ze względu na fakt, iż suma okresów uprawniających do zasiłku przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji jest krótsza niż 365 dni. Na powyższą decyzję M. S. wniósł odwołanie podnosząc, iż w dniu 20 września 2005 r. złożył wniosek o zarejestrowanie go od wcześniejszej daty, a mianowicie od dnia 15 kwietnia 2005 r., kiedy to zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy wraz z zaświadczeniem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o pobraniu zasiłku chorobowego oraz zaświadczeniem o zdolności do pracy po zwolnieniu lekarskim. Odwołujący dodał, iż poinformował wtedy organ I instancji o pozwach złożonych przeciwko firmie "A." w K. oraz Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych i wyznaczeniu w tych sprawach kolejnych terminów rozpraw sądowych. Nadto podniósł, iż został wówczas pouczony, iż nie zostanie mu przyznane prawo do zasiłku oraz, iż rejestracja jest niecelowa, bowiem należy poczekać do wydania orzeczenia w jednej z prowadzonych spraw sądowych. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda decyzją z dnia [...] znak [...] uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji wskazał na konieczność szczegółowego wyjaśnienia przez organ I instancji czy okoliczności powołane przez M. S. w treści odwołania miały istotnie miejsce oraz jakich wskazówek wówczas mu udzielono, jak również czy M. S. spełnił przesłanki do warunkowej rejestracji w dniu 15 kwietnia 2005 r., czy też warunki do rejestracji (a także jej faktyczny zamiar wyrażany przez odwołującego się) nastąpiły dopiero w dniu 20 września 2005 r. Po ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji wydał w dniu [...] decyzję orzekającą o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną z dniem 20 września 2005 r. i odmowie przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu podniesiono, że M. S. zgłosił się w dniu 15 kwietnia 2005 r. z zamiarem rejestracji, jednakże zrezygnował z tego zamiaru po uzyskaniu informacji, że przedstawione przez niego dokumenty nie są wystarczające do przyznania mu prawa do zasiłku. Został także prawidłowo poinformowany, iż nic nie stoi na przeszkodzie, aby zarejestrował się w dniu 15 kwietnia 2005 r. jako bezrobotny bez prawa do zasiłku. Organ podkreślił, że skarżącemu zależało wówczas na uzyskaniu statusu bezrobotnego z prawem do zasiłku, ponieważ nie mogąc uzyskać prawa do zasiłku, zrezygnował z rejestracji, nie było podstaw do wszczęcia postępowania administracyjnego. Ponadto w oświadczeniu z dnia 27 grudnia 2005 r. skarżący wyjaśnił, że w dniu 15 kwietnia 2005 r. nie żądał karty rejestracyjnej, lecz poinformował pracownika rejestrującego o pozwach złożonych przeciwko pracodawcy i Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych. Również od tej decyzji M. S. wniósł odwołanie wskazując, że w dniach 14 i 15 kwietnia 2005 r. miał intencję pełnej rejestracji a interpretacja sprawy przez organ I instancji jest nieprawidłowa. Wojewoda, wskazując na art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w brzmieniu obowiązującym do 31 października 2005 r. oraz § 2 pkt 1 i § 3 pkt 5 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 listopada 2004 r. w sprawie rejestracji i ewidencji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz. U. Nr 262, poz. 2607 z późn. zm.), podniósł, że w świetle w/w przepisów M. S. został właściwie zarejestrowany jako osoba bezrobotna z dniem 20 września 2005 r. Prawidłowość tego rozstrzygnięcia potwierdza notatka służbowa pracownika Powiatowego Urzędu Pracy sporządzona w dniu 1 grudnia 2005 r., z której wynika, że M. S. został poinformowany, iż może zarejestrować się jedynie jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku oraz, że po uzyskaniu tej informacji zrezygnował z rejestracji, jak też oświadczenie M. S. z dnia 27 grudnia 2005 r., w którym potwierdził, iż w dniu 15 kwietnia 2005 r. nie żądał karty rejestracyjnej. Organ II instancji wskazał, iż uznanie za bezrobotnego z datą 15 kwietnia 2005 r. mogłoby nastąpić jedynie w przypadku potwierdzenia nieuzasadnionego odmówienia przez pracownika PUP wydania karty rejestracyjnej, co nie było w toku postępowania podnoszone i w rzeczywistości nie miało miejsca. W zakresie odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych organ wskazał, iż M. S. udokumentował w okresie 18 miesięcy poprzedzających datę rejestracji łącznie 221 dni okresu uprawniającego do przyznania zasiłku co potwierdza dokumentacja dotycząca okresów uprawniających do przyznania prawa do zasiłku liczonych w okresie 18 miesięcy poprzedzających datę rejestracji (tj. od 19 marca 2004 r. do 19 września 2005 r.) tj. 1/ świadectwo pracy wystawione w dniu 26 lipca 2004 r. przez Firmę A. sp. z o.o. w K. potwierdzające zatrudnienie M. S. w okresie od 25 sierpnia 2003 r. do 24 lipca 2004 r., z którego wynika, że stosunek pracy ustał w wyniku rozwiązania umowy o pracę za wypowiedzeniem ze strony pracodawcy. Z okresu tego podlega zaliczeniu okres od 19.03.2004 r. do 24.07.2004r. tj. 128 dni, 2/ kopia wyroku Sądu Rejonowego w K. Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 28 czerwca 2005 r. sygn. akt IV P 1286/04, w którym Sąd po rozpoznaniu sprawy z powództwa M. S. przeciwko Firmie A. o uznanie wypowiedzenia umowy o pracę za bezskuteczne, odprawę, wynagrodzenie i odszkodowanie, zasądził od pracodawcy na rzecz M. S. kwotę [...] zł z odsetkami w wysokości ustawowej od dnia 12.07.2004 r. oraz oddalił powództwo w pozostałej części. Z uzasadnienia wyroku wynika, że M. S., który złożył pozew w dniu 12 lipca 2004 r. był zatrudniony w Firmie A. na stanowisku kierownika budowy na podstawie umowy o pracę na czas określony do 31 grudnia 2004r. Pracodawca wręczył M. S. dwutygodniowe wypowiedzenie w dniu 5 lipca 2004 r. a rozwiązując wcześniej umowę o pracę naruszył przepisy kodeksu pracy, ponieważ nie zamieścił w niej klauzuli zezwalającej na wcześniejsze rozwiązanie umowy. W związku z tym Sąd zasądził kwotę odszkodowania w wysokości 3-miesięcznego wynagrodzenia z tytułu rozwiązania umowy o pracę z naruszeniem przepisów, 3/ zaświadczenie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 14 kwietnia 2005 r. potwierdzające pobieranie przez zainteresowanego zasiłku chorobowego w okresie od 25 lipca 2004 r. do 6 września 2004 r. naliczonego od podstawy brutto [...] zł - po pomniejszeniu o kwotę potrąconych składek podstawa wynosiła [...] zł. Ponadto, organ odwoławczy wskazał, iż w związku z orzeczeniem Sądu Rejonowego w K. Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 28 czerwca 2005 r. sygn. akt IV P 1286/04 i przepisem art. 58 kodeksu pracy okres 3 miesięcy liczony zgodnie z wyrokiem od 12 lipca 2004 r. (tzn. za okres od 12 lipca 2004 r. do 12 października 2004 r.) tj. 93 dni podlega zaliczeniu do 365 dni uprawniających do przyznania zasiłku. Zdaniem Wojewody, z uwagi na fakt, iż okres pobierania przez M. S. zasiłku chorobowego pokrywa się z okresem, za który przyznano mu odszkodowanie to okres pobierania zasiłku chorobowego nie podlega zaliczeniu do okresu powołanych wyżej 365 dni. W związku z powyższym uznano, iż M. S. nie spełnił ustalonego w art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wymogu, który przewiduje, iż prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, udokumentował łącznie co najmniej 365 dni okresu uprawniającego do zasiłku w tym m.in. okresów zatrudnienia i osiągania wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył M.S. zarzucając, że decyzje organu i i II instancji zostały wydane niezgodnie ze stanem faktycznym, złożonymi przez niego wyjaśnieniami w sprawie oraz prawomocnymi orzeczeniami sądowymi. Podnosząc powyższe, wniósł o uchylenie decyzji organu I i II instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w motywach zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie ustawą p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd nie jest uprawniony do badania celowości i słuszności wydanych decyzji. Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy p.p.s.a, decyzja / lub postanowienie/ podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi: - po pierwsze, naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, - po drugie, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, - po trzecie, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji sądu administracyjnego sąd nie stwierdził, aby w toku postępowania administracyjnego doszło do naruszenia prawa materialnego bądź procesowego, które mogłoby stanowić podstawę uwzględnienia skargi z przyczyn wskazanych w art. 145 ustawy p.p.s.a. Tym samym wbrew zarzutom skargi, kwestionowana decyzja nie budzi zastrzeżeń z punktu widzenia jej legalności. Zgodnie z § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 listopada 2004 r. w sprawie rejestracji i ewidencji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz. U. Nr 262, poz. 2607 z późn. zm.) rejestracja bezrobotnego oraz poszukującego pracy następuje w dniu przedłożenia dokumentów, o których mowa w § 3 ust. 1 i 2, po poświadczeniu przez bezrobotnego lub poszukującego pracy własnoręcznym podpisem prawdziwości danych i oświadczeń zamieszczonych w karcie rejestracyjnej. Stosownie do § 3 pkt 5 w/w rozporządzenia w szczególnie uzasadnionych przypadkach starosta może wyrazić zgodę na rejestrację osoby nie posiadającej kompletu dokumentów. Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na uwadze interes społeczny i słuszny interes obywateli. Wyrażona w tym przepisie zasada prawdy obiektywnej oznacza dla organu obowiązek ustalenia stanu faktycznego zgodnie ze stanem rzeczywistym. Zasadę tę realizuje szereg przepisów o postępowaniu dowodowym, spośród których zasadnicze znaczenie ma art. 77 k.p.a. nakładający na organy powinność zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Organ administracji publicznej zobowiązany jest więc zebrać materiał dowodowy dotyczący wszystkich okoliczności istotnych z punktu widzenia obowiązującego stanu prawnego. W konsekwencji organy administracji publicznej podejmując decyzje administracyjne związane są rygorami procedury administracyjnej, winny więc przestrzegać zasady dochodzenia do prawdy obiektywnej( art. 7 k.p.a.), a więc podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Organ winien również w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy ( art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcia według wymagań określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Stosownie do art. 75 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Środki dowodowe wymienione wyraźnie w tym przepisie doktryna prawnicza określa mianem środków dowodowych nazwanych. Inne środki dowodowe ( środki dowodowe nienazwane) są dopuszczalne, jeżeli spełniają łącznie dwa kryteria ustanowione przez w/w art. 75 § 1 k.p.a. Pierwszą z przesłanek dopuszczalności środka dowodowego jest możliwość jego przyczynienia się do wyjaśnienia sprawy. Ta przesłanka wskazuje na celowość wykorzystania danego dowodu jako środka, który pozwala na ustalenie faktów istotnych dla wyjaśnienia sprawy. Ocena możliwości przydatności danego dowodu dla wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy należy do organów orzekających, albowiem to one zobligowane są do przestrzegania zasad ogólnych procedury administracyjnej w tym również zasady prawdy obiektywnej. Drugą z przesłanek dopuszczalności środka dowodowego jest to by środek ten nie był sprzeczny z prawem. Przenosząc powyższe wywody na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że organy administracji publicznej wymogom tym sprostały podejmując działania przewidziane procedurą administracyjną zmierzające do całościowego i dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy. Jak wynika z akt sprawy skarżący został przez organ I instancji poinformowany, że może zostać zarejestrowany jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku, zaś po uzyskaniu powyższej informacji zrezygnował z rejestracji ( oświadczenie pracownika Powiatowego Urzędu Pracy -notatka służbowa z dnia 1 grudnia 2005r). Okoliczność powyższą potwierdził sam skarżący, przedkładając organowi oświadczenie z dnia 27 grudnia 2005 r., w którym potwierdził, iż w dniu 15 kwietnia 2005 r. nie żądał karty rejestracyjnej. W konsekwencji powyższych okoliczności, trafnie organ odwoławczy wskazał, iż uznanie skarżącego za bezrobotnego z datą 15 kwietnia 2005 r. mogłoby nastąpić jedynie w przypadku potwierdzenia nieuzasadnionego odmówienia wydania karty rejestracyjnej, a sytuacja taka w sprawie nie zachodziła. Należy również podnieść, że w toku postępowania skarżący okoliczności tej nie podnosił. W konsekwencji powyższego, należy podzielić stanowisko organów, iż rejestracja skarżącego jako osoby bezrobotnej z dniem 20.09.2005r. jest prawidłowa, bowiem znajduje uzasadnienie prawne i faktyczne. Stosownie do art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20.04.2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( Dz. U. nr 99, poz. 1001 ze zm.) - prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, udokumentował łącznie co najmniej 365 dni okresu uprawniającego do zasiłku w tym m.in. okresów zatrudnienia i osiągania wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Stosownie zaś do art. 71 ust. 2 pkt 3 i 5 tej ustawy, do w/w okresu 365 dni uprawniających do przyznania zasiłku, zalicza się również m.in.: - przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestania prowadzenia pozarolniczej działalności, okresy pobierania zasiłku chorobowego, jeżeli jego podstawę stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę, po odliczeniu kwoty składek na ubezpieczenia społeczne należne od pracownika, - okresy za które przyznano odszkodowanie z tytułu niezgodnego z przepisami rozwiązania przez pracodawcę stosunku pracy lub stosunku służbowego, oraz okres, za który wypłacono pracownikowi odszkodowanie z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę. Z akt sprawy wynika, że skarżący udokumentował w okresie 18 miesięcy poprzedzających datę rejestracji łącznie 221 dni okresu uprawniającego do przyznania zasiłku, co znajduje potwierdzenie w przedstawionej dokumentacji dotyczącej okresów uprawniających do przyznania prawa do zasiłku. W związku z powyższym, sąd podziela ustalenia i argumentację prawną organu, iż skarżący nie spełnił warunków do przyznania prawa do zasiłku , określonych w/w przepisami. Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).