II SA/Ke 289/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Armański po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2017r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "[...]" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "P." spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Rogowie na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...]r. znak: [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gry na automatach poza kasynem p o s t a n a w i a : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] r. znak: [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Kielcach utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Kielcach z dnia 15 grudnia 2016 roku znak [...] wymierzającą "P." sp. z o.o. w R. karę pieniężną w łącznej wysokości 24.000 zł za urządzanie gier hazardowych na automatach do gier poza kasynem. Skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniosła spółka "P." sp. z o.o. z siedzibą w Rogowie, wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten spółka uzasadniła faktem braku prawem przewidzianych przesłanek o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, jak również faktem obciążenia finansowego skarżącej za prowadzenie działalności gospodarczej niezgodnie z prawem przez osobę trzecią. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Przesłankami wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez Sąd – zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. – są: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązkiem strony, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, jest przedstawienie Sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. został bowiem tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje wykonanie decyzji (bądź postanowienia) powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010r., sygn. akt II FZ 460/10). Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków zależy bowiem orzeczenie Sądu. Natomiast brak wskazania we wniosku tych przyczyn uniemożliwia Sądowi jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004r., sygn. akt FZ 65/04, niepubl.). Wyjaśnić zarazem trzeba, że samo przedstawienie zakresu żądania, a mianowicie wniesienie o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, uniemożliwia zweryfikowanie sytuacji strony w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Oznacza to, że wniosek taki powinien zostać poparty stosownymi oświadczeniami lub dokumentami źródłowymi pozwalającymi wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest z konkretnych powodów zasadne w stosunku do wnioskodawcy. W przypadku braku takich dokumentów bądź oświadczeń sąd administracyjny nie jest władny, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności, aby wzywać stronę do ich przedłożenia (zob. postanowienie NSA z dnia 4 listopada 2013r. o sygn. akt I FZ 404/13). W niniejszym przypadku skarżąca spółka ograniczyła się jedynie do złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz wskazania, że brak jest przesłanek do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, jak również podstaw do obciążenia finansowego skarżącej za niezgodną z prawem działalność innej osoby. Tego rodzaju twierdzenia nie stanowią wykazania istnienia przesłanek przewidzianych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji – na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.