II SA/Ke 307/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Detka po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. C. na uchwałę Rady Miejskiej w Łagowie z dnia 29 kwietnia 2025 r. nr XVIII/84/25 w przedmiocie pozbawienia części drogi kategorii drogi gminnej postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić R. C. kwotę 300 (trzysta) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi. R. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na uchwałę nr XVIII/84/25 Rady Miejskiej w Łagowie z 29 kwietnia 2025 r. w sprawie pozbawienia dotychczasowej kategorii części drogi gminnej nr 338048T relacji Łagów - Nowy Staw – Winna, zlokalizowanej na działkach nr 210, 93, 153 obręb nr 0009 Nowy Staw, gm. Łagów poprzez wyłączenie jej z użytkowania jako droga publiczna. Zarządzeniem z 16 czerwca 2025 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, m.in. przez określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego poprzez przedłożenie tytułu prawnego do nieruchomości, o której mowa w skardze i wykazania, że nieruchomość ta przylega do drogi stanowiącej przedmiot zaskarżonej uchwały. 4 lipca 2025 r. skarżący złożył kopię aktu notarialnego Repertorium A [...] z 21 maja 1996 r., potwierdzającego przysługujący mu tytuł własności nieruchomości, położonej na działkach nr [...] w Nowym Stawie oraz mapy sytuacyjne ze wskazaniem położenia tej nieruchomości względem drogi, której dotyczy zaskarżona uchwała. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Przed przystąpieniem do merytorycznej oceny zasadności skargi sąd zobowiązany jest do ustalenia, czy odpowiada ona warunkom formalnym, czy wniesiona została w terminie, a także czy jest dopuszczalna. W myśl art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Przepisem szczególnym, w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., był w tej sprawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1465 z późn. zm.), zwanej dalej u.s.g., zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Tak rozumiana legitymacja skargowa służy podmiotowi, który wykaże naruszenie przez zaskarżony akt własnego interesu prawnego lub uprawnienia, innymi słowy wykaże, że akt ten godzi w indywidualną sferę prawną podmiotu przez wywołanie negatywnych następstw prawnych. Podmiot skarżący akt w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. musi wykazać istnienie związku pomiędzy tym aktem, a jego indywidualną sytuacją prawną, tj. wykazać, że zaskarżony akt poprzez naruszenie prawa jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawno-materialną (wynikającą z konkretnie wskazanego przepisu prawa materialnego), nakłada obowiązki, pozbawia go przykładowo pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realność interesu prawnego strony, kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego. O powodzeniu takiej skargi przesądza bowiem wykazanie naruszenia przez organ konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na sytuację prawną skarżącego (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 1 kwietnia 2009 r., II OSK 1475/08; 12 marca 2013 r., I OSK 1761/12; 22 marca 2013 r., I OSK 2236/12; WSA w Kielcach z 26 lipca 2021 r., II SA/Ke 545/21, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - CBOSA). Podkreśla się także, że uprawnienie wynikające z art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, tak więc nawet ewentualna sprzeczność danego aktu z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli akt ten nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia strony skarżącej (zob. wyrok NSA z 14 marca 2002 r., II SA 2503/01, LEX nr 81964). Zaprezentowane wyżej poglądy Sąd orzekający w pełni podziela i przyjmuje jako własne. W uzasadnieniu skargi R. C. skupił się na wykazaniu, że zaskarżona uchwała narusza obiektywny porządek prawny, co – w świetle art. 101 ust. 1 u.s.g. - nie daje podstaw do przyjęcia, że doszło do naruszenia własnego interesu prawnego skarżącego. Jest to tym bardziej istotne, że przywołana w skardze okoliczność, że nieruchomość stanowiąca własność R. C. przylega do drogi będącej przedmiotem ww. uchwały nie znajduje potwierdzenia w nadesłanych przez skarżącego (na wezwanie Sądu) mapach sytuacyjnych, na których oznaczył on położenie swoich działek nr [...] względem spornej drogi. Na podstawie przedłożonych przez skarżącego map oraz publicznie dostępnych danych ewidencyjnych zawartych w portalu Infrastruktury Informacji Przestrzennej - Geoportal.gov.pl Sąd ustalił, że ww. działki usytuowane są przy drodze zlokalizowanej na działce nr [...] w obrębie N. S., gm. Ł.. Droga ta, poprzez drogę na działkach nr [...] i [...] łączy się z ulicą Dolomitową w Ł. . Z kolei pomiędzy działkami nr [...] (dalej działki nr [...]) tworzącymi drogę będącą przedmiotem zaskarżonej uchwały, a działkami nr [...] należącymi do skarżącego, znajdują się działki nr [...], [...], [...] i [...], co oznacza, że nieruchomość R. C. nie jest położona przy drodze, której dotychczasowej kategorii pozbawiła uchwała nr XVIII/84/25 Rady Miejskiej w Łagowie i od strony południowej - poprzez drogę na działce nr [...], do której nieruchomość ta przylega - ma ona zapewnione połączenie komunikacyjne z siecią dróg publicznych (powiatowych i drogą krajową). W stanie rozpatrywanej sprawy Sąd nie dopatrzył się więc takich okoliczności, które pozwalałyby na przyjęcie, że zaskarżona uchwała w jakikolwiek sposób narusza interes prawny R. C., tj. zmienia jego dotychczasową sytuację materialnoprawną. Także w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że pozbawienie określonej drogi kategorii drogi gminnej przez uprawniony do tego organ - przy zachowaniu trybu podejmowania uchwały w tym zakresie, w sytuacji gdy właściciel nieruchomości (nawet) przyległej nie jest pozbawiony dostępu do drogi publicznej, nie można traktować jako naruszenia posiadanego interesu prawnego (por. m.in. postanowienie WSA w Szczecinie z 8 marca 2024 r., II SA/Ke 47/24, dostępne w CBOSA). Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że skarżący, mimo pouczenia o treści art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a., nie wykazał naruszenia zaskarżoną uchwałą własnego interesu prawnego. Wobec tego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a i § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie I sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu sądowego Sąd orzekł w punkcie II sentencji na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.