II SA/Ke 342/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi C. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego oddala skargę. Postanowieniem z dnia 4 marca 2014r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze , po rozpatrzeniu zażalenia C. B. na postanowienie Wójta Gminy z dnia [...] w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał następujący stan faktyczny i prawny sprawy: Postanowieniem z dnia 12 grudnia 2013r. Wójt Gminy ustalił koszty postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości położonej w B gm. oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...], stanowiącej własność C. B. z nieruchomością sąsiednią oznaczoną w ewidencji gruntów i budynków działką nr [...] stanowiącą własność D. i J. m. Z. na kwotę 4920,00 zł i zobowiązał: C. B. do uiszczenia ½ części kosztów, to jest kwoty 2460,00 zł oraz D. i J. m. Z. do uiszczenia ½ części kosztów, to jest kwoty 2460,00 zł Organ I instancji wskazał, że w dniu 23 września 2013r. wszczął na wniosek J. Z. postępowanie rozgraniczeniowe dotyczące nieruchomości położonych w B. zaś do wykonania czynności inżynieryjno-technicznych upoważnił geodetę uprawnionego mgr inż. W.K., legitymującego się uprawnieniami zawodowymi nr 17600. W dniu 12 grudnia 2013r. organ wydał decyzję administracyjną o umorzeniu postępowania rozgraniczeniowego i przekazał sprawę do rozstrzygnięcia Sądowi Rejonowemu w Busku Zdroju i jednocześnie z wydaniem tej decyzji ustalił w drodze postanowienia wysokość kosztów postępowania, wskazał i zobowiązał osoby do ich poniesienia oraz termin i sposób ich uiszczenia. Koszty wykonania operatu geodezyjnego określone przez biegłego geodetę wyniosły 4920,00 zł i zostały uiszczone przez Gminę na podstawie wystawionej przez geodetę faktury. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła C.B., podnosząc, że nie było podstaw do wszczęcia postępowania w przedmiocie rozgraniczenia, ponieważ doskonale znała granice swojej nieruchomości. Rozpatrując zasadność wniesionego zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity Dz. U. z 2010r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.) rozgraniczenie nieruchomości ma na celu ustalenie przebiegu ich granic przez określenie położenia punktów i linii granicznych, utrwalenie tych punktów znakami granicznymi na gruncie oraz sporządzenie odpowiednich dokumentów. Rozgraniczenia nieruchomości dokonują organy wykonawcze samorządu gminnego (art. 29 ust. 3 ustawy) z urzędu lub na wniosek strony (art. 30 ust. 1 ustawy). Wydanie decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości poprzedza dokonanie przez wójta, burmistrza (prezydenta miasta) oceny prawidłowości wykonania czynności ustalenia przebiegu granic nieruchomości przez upoważnionego geodetę oraz zgodności sporządzonych dokumentów z przepisami i włączenie dokumentacji technicznej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (art. 33 ust. 2 pkt 1-2 ustawy). Jeżeli w razie sporu co do przebiegu linii granicznych nie dojdzie do zawarcia ugody lub nie ma podstaw do wydania decyzji, o której o rozgraniczeniu nieruchomości, upoważniony geodeta tymczasowo utrwala punkty graniczne według ostatniego stanu spokojnego posiadania, dokumentów i wskazań stron, oznacza je na szkicu granicznym, sporządza opinię i całość dokumentacji przekazuje właściwemu wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta), który umarza postępowanie administracyjne i przekazuje sprawę z urzędu do rozpatrzenia sądowi (art. 34 ust. 1 i 2 ustawy). W takim przypadku administracyjne postępowanie rozgraniczeniowe ogranicza się do przygotowania wstępnego materiału dowodowego dla sądu (wyrok WSA w Poznaniu z 23.03.2011r. sygn. akt IV SA/Po 81/11). Przepisy prawa geodezyjnego i kartograficznego nie zawierają regulacji odnośnie kosztów postępowania rozgraniczeniowego. Poniesienie przez stronę obciążających ją kosztów postępowania rozgraniczeniowego następuje w trybie przewidzianym w art. 264 k.p.a. Organ dopiero wraz z wydaniem decyzji rozstrzygającej sprawę, bądź też po umorzeniu postępowania administracyjnego z uwagi na obiektywną niemożliwość ustalenia granicy w tym trybie ustala w drodze postanowienia wysokość kosztów postępowania, osobę zobowiązaną do ich poniesienia i wówczas obciąża ją tymi kosztami. W orzecznictwie zgodnie podnosi się, że postanowienie o ustaleniu wysokości kosztów postępowania określa je odpowiednio do okoliczności sprawy, a więc żądań stron, ich interesu, czy spowodowania dodatkowych kosztów z winy którejś ze stron postępowania. Organ administracji publicznej kierując się art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a. powinien kierować się celem postępowania rozgraniczeniowego, zatem zauważać korzyści jakie dzięki rozgraniczeniu nieruchomości uzyskują strony w nim uczestniczące, a nie tylko skupiać się na podmiocie, który wystąpił z żądaniem jego wszczęcia, zwłaszcza w sytuacji, gdy rozgraniczenie dotyczy gruntów prywatnych i trudno się spodziewać, że wszczęcie takiego postępowania nastąpi z urzędu (wyrok WSA z dnia 09.06.2006r., sygn. akt IV SA/Wa 474/06, wyrok WSA z dnia 19.01.2011r., sygn. akt II SA/Po 561/10, wyrok WSA z dnia 15.02.2011r., sygn. akt III SA/Lu 434/10). W uchwale z dnia 11.12.2006r., sygn. akt I OPS 5/06 NSA wskazał, że w charakteryzowanym postępowaniu administracyjnym znajduje zastosowanie art. 152 kodeksu cywilnego, stanowiący, że koszty rozgraniczenia właściciele nieruchomości ponoszą po połowie, co wynika z zasady, że właściciele gruntów sąsiadujących mają obowiązek współdziałania przy rozgraniczeniu gruntów oraz przy utrzymywaniu stałych znaków granicznych. Ustalenie granic sąsiadujących nieruchomości leży w interesie prawnym wszystkich właścicieli, gdyż granice gruntów sąsiadujących stały się sporne. Nie można więc twierdzić, że rozgraniczenie nie jest przeprowadzane także w interesie właściciela nieruchomości sąsiadującej. W niniejszej sprawie, postępowanie toczyło się na wniosek J.Z. Postanowieniem z dnia [...]organ wszczął postępowanie rozgraniczeniowe nieruchomości położonej B. gm. oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...], stanowiącej własność C. B. z nieruchomością sąsiednią oznaczoną w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...], stanowiącą własność D. i J. małż. Z.. W wyniku przeprowadzonych czynności geodeta sporządził dokumentację rozgraniczeniową, która została przyjęta w dniu 4 grudnia 2013r. do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej pod nr ewid. 042-76/13. Decyzją z dnia [...] organ I instancji umorzył opisane wyżej postępowanie rozgraniczeniowe i przekazał sprawę do rozpatrzenia Sądowi Rejonowemu. Koszty niniejszego postępowania rozgraniczeniowego, z tytułu umowy zawartej przez Gminę a geodetą W.K. którego oferta została wybrana w wyniku przetargu, poniesione przez organ I instancji na podstawie faktury Nr 201/650/2013, wyniosły 4920,00 zł W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego organ pierwszej instancji prawidłowo orzekł o obowiązku poniesienia przez strony postępowania kosztów postępowania rozgraniczeniowego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosła C. B. , zarzucając - naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy 1. art. 124 § 2 k.p.a. poprzez brak wykazania w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia interesu prawnego C. B. w rozumieniu art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a. w przeprowadzeniu postępowania rozgraniczeniowego pomiędzy działkami [...] a [...] położonymi w Biechowie, w sytuacji gdy dopiero wykazanie interesu prawnego skarżącej może stanowić podstawę do obciążenia strony kosztami postępowania 2. art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a. przez uznanie o konieczności obciążenia kosztami postępowania rozgraniczeniowego obu stron w sytuacji, gdy to nie skarżąca - uczestniczka była inicjatorką postępowania o rozgraniczenie i nie wyjaśnieniu treści pisma skarżącej z dnia 1 października 2013r., z którego wynika brak sporu co do przebiegu granicy i bezzasadność wszczętego postępowania administracyjnego, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 8 i 9 k.p.a., a więc zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracyjnych i zasady udzielania informacji, - naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy art. 152 k.c., poprzez przyjęcie, że koszty postępowania ponoszą strony po połowie w sytuacji, gdy z przepisu tego nie wynika obowiązek ponoszenia kosztów rozgraniczenia w każdym przypadku po połowie przez właścicieli rozgraniczanych nieruchomości, przy jednoczesnym braku rozważenia zasadności wszczętego postępowania, w sytuacji gdy postępowanie o rozgraniczenie zostało wszczęte zbyt pochopnie, o czym świadczy przyznanie przez właścicieli działki [...] na rozprawie przed Sądem Rejonowym okoliczności przebiegu granicy według wskazań uczestniczki C.B., - dokonanie przez organ błędnej wykładni treści uchwały NSA z 11 grudnia 2006r. I OPS 5/06 i jej uzasadnienia i wybiórcze przyjęcie jej argumentacji, że koszty postępowania o rozgraniczenie ponoszą właściciele po połowie, skoro NSA w cyt. powyżej uchwale (I OPS 5/06) nie przesądził, w ocenie orzekającego sądu, jakoby co do zasady w każdym przypadku wszyscy właściciele rozgraniczanych nieruchomościach mieli być obciążani kosztami postępowania rozgraniczeniowego. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, i ewentualnie postanowienia je poprzedzającego, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi zarzucono, że organ nie przeniósł normy prawnej art. 261 k.p.a. bezpośrednio na stan faktyczny, w jakim znalazła się skarżąca, która użytkowała swoją nieruchomość od 1991r., a jej poprzednicy prawni co najmniej od 1946r. i nie przekraczała swojego pasa gruntu. Nie ona żądała przeprowadzenia postępowania o rozgraniczenie, a wręcz przeciwnie, sygnalizowała swoim pismem z dnia 1 października 2013r. do Wójta Gminy, że nie uznaje przedmiotowej granicy jako spornej, zaś postępowanie rozgraniczeniowe uznała jako bezzasadne i nie zamierza ponosić kosztów tego postępowania. Za brakiem podstaw do rozdzielenia kosztów postępowania przemawia zachowanie wnioskodawców postępowania o rozgraniczenie J. i D. małż. Z., którzy w toku postępowania administracyjnego przed geodetą obstawali przy swojej wersji przebiegu granicy, zaś przed sądem zmienili stanowisko już na pierwszej rozprawie, które było stanowiskiem zbieżnym ze stanowiskiem C. B.. Można z tego wysunąć wniosek, że tylko na skutek złej woli wnioskodawców i prezentacji przez nich innego stanowiska w toku postępowania administracyjnego sprawa została przekazana do sądu, zaś postępowanie administracyjne umorzone, a wytworzone koszty geodety, które na marginesie ich wysokość i słuszność kwestionuje skarżąca, nie były uzasadnione, skoro w końcu jej przebieg definitywnie został ustalony merytorycznym postanowieniem Sądu Rejonowego. Postanowienie to kształtuje przebieg granicy tak jak przedstawiała C. B. Skarżąca stwierdziła, że wskazana przez organ uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt I OPS 5/06 spotkała się ze zróżnicowanym odbiorem w doktrynie. Ponadto organ II instancji błędnie dokonał wykładni tej uchwały, gdyż NSA w powyżej uchwale nie przesądził, że w każdym przypadku wszyscy właściciele rozgraniczanych nieruchomościach mają być obciążani kosztami postępowania rozgraniczeniowego. W tezie uchwały użyto określenia, wedle którego organ administracji publicznej, orzekając o kosztach postępowania rozgraniczeniowego na podstawie art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a., może obciążyć kosztami rozgraniczenia nieruchomości strony będące właścicielami sąsiadujących nieruchomości. Użycie wyrażenia modalnego "może" nie oznacza, że organ w każdym przypadku zawsze i bezwzględnie będzie obciążał wszystkich właścicieli rozgraniczanych nieruchomości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wskazaną w jej uzasadnieniu. W odpowiedzi na skargę uczestnik postępowania J. Z. wniósł o jej oddalenie i podniósł, że złożył wniosek o rozgraniczenie, gdyż w postępowaniu o przywrócenie posiadania z powództwa C. B. strony tak uzgodniły i postępowanie to na zgodny wniosek zostało zawieszone. Ponadto C. B. w postępowaniu administracyjnym odmówiła podpisania protokołu granicznego, co spowodowało przekazanie sprawy rozgraniczeniowej do sądu. Korzyści z rozgraniczenia nieruchomości uzyskają obie strony, zatem ustalenie granic sąsiadujących nieruchomości leży w interesie prawnym właścicieli obu nieruchomości. Skarżąca złożyła postanowienie Sądu Rejonowego w Busku Zdroju z dnia 18 marca 2014r. o rozgraniczeniu, wskazując, że granica została wytyczona zgodnie z jej wskazaniami przedstawionymi w postępowaniu administracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania. Zasady słuszności, czy też celowości nie mogą być brane pod uwagę przy rozstrzyganiu sprawy. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Na Sądzie zatem ciąży obowiązek kontroli zgodności zaskarżonej decyzji z prawem we wszystkich aspektach, nie tylko tych podniesionych w skardze. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego postanowienia stanowiły przepisy art. 262 § 1 pkt 2, art. 263 § 1, art. 264 § 1 k.p.a. oraz art. 152 k.c., które określają zasady i rozdział kosztów postępowania administracyjnego. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 152 k.c., a także art. 124 § 2 k.p.a. Na wstępie wskazać należy, że rozgraniczenie nieruchomości uregulowane w ustawie z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U.2010.193.1287 j.t.), zwanej dalej ustawą, obejmuje co do zasady dwa stadia postępowania: administracyjne i z urzędu (art. 29-39). Postępowanie administracyjne jest wszczynane z urzędu lub na wniosek (art. 30). W tym postępowaniu czynności rozgraniczające dotyczące ustalenia przebiegu granic wykonuje geodeta (art. 31). Rozgraniczenie kończy się w postępowaniu administracyjnym, gdy zainteresowani właściciele zawrą ugodę albo, gdy organ prowadzący postępowanie wyda decyzję w sprawie. Jeżeli w razie sporu co do przebiegu granicy nie dojdzie do zawarcia ugody lub nie ma podstaw do wydania decyzji, o której mowa w art. 33 ust. 1, upoważniony geodeta tymczasowo utrwala punkty graniczne według ostatniego stanu spokojnego posiadania, dokumentów i wskazań stron, oznacza je na szkicu granicznym, sporządza opinię i całość dokumentacji przekazuje właściwemu wójtowi (art. 34 ust. 1), który umarza postępowanie administracyjne i przekazuje sprawę z urzędu do rozpoznania sądowi (art. 34 ust. 2). W sprawie niniejszej doszło do sytuacji, przewidzianej w art. 34 ust. 2 ustawy, gdyż nie doszło do zawarcia ugody co do przebiegu granicy pomiędzy stronami postępowania rozgraniczeniowego, wszczętego na wniosek J. Z. i nie było podstaw do wydania decyzji, o której mowa w art. 33 ust. 1. W tej sytuacji organ, po wydaniu decyzji z dnia 12 grudnia 2013r. o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie rozgraniczenia działek nr [...] i [...], położonych w B. oraz o przekazaniu sprawy do Sądu Rejonowego, miał obowiązek ustalić koszty postępowania administracyjnego w sprawie rozgraniczenia oraz ustalić osoby zobowiązane do ich poniesienia, a także sposób i termin ich uiszczenia, o czym stanowi art. 264 § 1 k.p.a. Zgodnie z art. 152 k.c. właściciele nieruchomości ponoszą koszty rozgraniczenia po połowie, co wynika z zasady, że właściciele gruntów sąsiadujących mają obowiązek współdziałania przy rozgraniczeniu gruntów oraz przy utrzymywaniu stałych znaków granicznych. Mający zastosowanie także w postępowaniu administracyjnym przepis art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a. stanowi, że stronę obciążają te koszty postępowania rozgraniczeniowego, które zostały poniesione w interesie lub na żądanie strony, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie. Przepis ten ustala zasady rozdziału kosztów postępowania pomiędzy strony a organ administracyjny, co oznacza, że koszty postępowania, których poniesienie nie jest ustawowym obowiązkiem organu, obciążają strony, a więc w przypadku rozgraniczenia koszty te obciążają strony będące właścicielami rozgraniczanych nieruchomości, według zasady wyrażonej w powołanym wyżej art. 152 k.c. Sąd nie podziela wywodów skarżącej dotyczących jej braku interesu prawnego w postępowaniu rozgraniczeniowym, które nie zostało zakończone w postępowaniu administracyjnym. Jak podniósł Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 11 grudnia 2006r. sygn. akt I OPS 5/06 udział w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony jest równoznaczny ze stwierdzeniem, że postępowanie to toczy się w interesie każdej ze stron postępowania. Interes prawny jest bowiem kategorią obiektywną. Twierdzenie, że posiada go jedynie strona, która żąda wszczęcia postępowania, gdyż to ona domaga się konkretyzacji swojego interesu prawnego w sprawie, pozostawałoby w sprzeczności z pojęciem legitymacji strony w postępowaniu administracyjnym. W niniejszym postępowaniu rozgraniczeniowym, wszczętym na wniosek właściciela jednej z nieruchomości, właścicielka sąsiedniej nieruchomości stała na stanowisku, że przeprowadzenie postępowania rozgraniczeniowego nie leżało w jej interesie, gdyż nie kwestionowała ona przebiegu granicy, a co za tym idzie, nie powinna ponosić kosztów rozgraniczenia, zaś w postępowaniu przed sądem ustalono granicę zgodną z jej wskazaniami. Jednak uznać należy, że w interesie prawnym wszystkich właścicieli leży ustalenie granic sąsiadujących nieruchomości, ponieważ granice gruntów sąsiadujących stały się sporne, skoro sprawa została w trybie art. 34 ustawy przekazana do rozstrzygnięcia sądowi. Nie można podzielić stanowiska skarżącej, że fakt, iż w postępowaniu przed sądem została wytyczona granica zgodnie z jej wskazaniem oznacza, że nie miała ona interesu prawnego w postępowaniu rozgraniczeniowym, a co za tym idzie nie powinna ponosić części kosztów tego postępowania. Z akt sprawy (protokół z rozprawy przed SR [...]) wynika, że właściciele obu nieruchomości: [...] i [...] zgodnie wnieśli o zawieszenie postępowania o przywrócenie posiadania, czego powodem była konieczność wytyczenia granicy pomiędzy nieruchomościami. Również szkic graniczny sporządzony przez biegłego geodetę z dnia 12 listopada 2013r. (przyjęty w dniu 4 grudnia 2013r. do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej pod nr ewid. 042-76/13) wskazuje odmienny przebieg granic: według żądania D. i J. m. Z. oraz według żądania C. B. Wskazuje to na istniejący spór pomiędzy właścicielami przedmiotowych nieruchomości i konieczność przekazania sprawy rozgraniczeniowej do sądu. Nie można zatem twierdzić, że rozgraniczenie w sprawie niniejszej nie było przeprowadzane także w interesie skarżącej, a jedynie w interesie wnioskującego o rozgraniczenie J. Z. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w powołanej wyżej uchwale z dnia 11 grudnia 2006r., którą Sąd orzekający w pełni podziela, "organ administracji publicznej orzekając o kosztach postępowania rozgraniczeniowego, na podstawie art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a., może obciążyć kosztami rozgraniczenia nieruchomości strony będące właścicielami sąsiadujących nieruchomości (art. 152 k.c.), a nie tylko stronę, która żądała wszczęcia postępowania... Konsekwentnie więc należy przyjąć, że na tej podstawie można orzec o kosztach rozgraniczenia poniesionych przez organ administracji publicznej (np. wynagrodzenia upoważnionego geodety) i obciążyć kosztami rozgraniczenia wyłożonymi przez ten organ, po połowie strony będące właścicielami gruntów sąsiadujących objętych rozgraniczeniem, na zasadach określonych w art. 152 k.c.". Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że organ dokonał prawidłowej wykładni przepisów art. 262 § 1 pkt 2, art. 263 § 1, art. 264 § 1 k.p.a. oraz art. 152 k.c. i właściwie je zastosował. Koszty postępowania, na które składało się wynagrodzenie biegłego geodety, poniesione zostały w interesie stron tego postępowania i nie wynikały z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie. Obowiązkiem ich poniesienia prawidłowo obciążono strony po połowie. Skoro zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku i jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.