II SA/Ke 360/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec, Sędzia WSA Dorota Chobian, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Małgorzata Rymarz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 lipca 2011 r. sprawy ze skargi R.G. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznanie płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości na rok 2009 I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku; III. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz R.G. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (zwanego dalej ARiMR) utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] nr [...] o przyznaniu R. G. płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości na rok 2009. Przedmiotowe rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Wnioskiem z dnia 15 maja 2009r. R. G. domagał się przyznania płatności rolnośrodowiskowych na rok 2009, deklarując w ramach pakietu rolnictwo ekologiczne w wariancie uprawy rolnicze (z certyfikatem) użytkowanie działek rolnych o łącznej powierzchni 31,71 ha, w wariancie uprawy rolnicze (w okresie przestawiania) o łącznej powierzchni 17,44 ha, w wariancie trwałe użytki zielone (z certyfikatem) o łącznej powierzchni 15,27 ha, w wariancie trwałe użytki zielone (w okresie przestawiania) o łącznej powierzchni 29,36 ha oraz w ramach pakietu ekstensywne trwałe użytki zielone użytkowanie działek rolnych o łącznej powierzchni 41,16 ha. W wariancie zachowanie lokalnych ras bydła wnioskodawca zadeklarował 6 samic. W dniu 21 lipca 2009r. w gospodarstwie wnioskodawcy została przeprowadzona kontrola w zakresie wzajemnej zgodności w obszarze IRZ, która stwierdziła nieprawidłowości mające wpływ na płatność. Pismem z 6 listopada 2009r. organ I instancji poinformował wnioskodawcę o referencyjnej powierzchni ewidencyjno- gospodarczej dla działek ewidencyjnych, a następnie wezwał R. G. do złożenia wyjaśnień dotyczących stwierdzonych nieprawidłowości we wniosku. W następstwie powyższego, wnioskodawca złożył korektę do wniosku. Decyzją z dnia [...] organ I instancji przyznał R. G. płatności rolnośrodowiskowe w pomniejszonej wysokości, w łącznej kwocie 70 701,35 zł, na mocy której wnioskodawca uzyskał płatności z tytułu: - uprawy rolnicze (z certyfikatem) 2.1, w kwocie 24 932,40 zł (powierzchnia uwzględniona 31,56 ha), - uprawy rolnicze (w okresie przestawiania) 2.2, w kwocie 14 574,00 zł (powierzchnia uwzględniona 17,35 ha), -trwałe użytki zielone (z certyfikatem) 2.3, w kwocie 2 979,60 zł (powierzchnia uwzględniona 11,46 ha), - trwałe użytki zielone (w okresie przestawiania) 2.4, w kwocie 5 039,10 zł (powierzchnia uwzględniona 15,27 ha), - ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach 3.1, w kwocie 16 336,25 zł (powierzchnia uwzględniona 40,23 ha), - bydło polskie czerwone 7.1.1, w kwocie 6 840,00 zł (uwzględniono 6 samic). Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ wskazał, że przy przyznawaniu płatności zostały uwzględnione powierzchnie w ramach pakietu 2 Rolnictwo ekologiczne wynikające z wykazu Jednostki Certyfikującej. Mianowicie, zgodnie z tym wykazem z Jednostki Certyfikującej A. z dnia 30.10.2009r płatność dla wariantów mogła być przyznana maksymalnie do powierzchni: 2.1 Uprawy rolnicze z certyfikatem zgodności - 31,71 ha, 2.2 Uprawy rolnicze w okresie przestawiania - 17,44 ha, 2.3 Trwałe użytki zielone z certyfikatem zgodności - 29,36 ha, 2.4 Trwałe użytki zielone w okresie przestawiania - 15,27 ha. Od przedmiotowej decyzji R. G. złożył odwołanie do Dyrektora ARiMR. Do odwołania dołączył korektę wykazu Jednostki Certyfikującej sporządzonej w dniu 28 czerwca 2010r. W wyniku rozpatrzenia odwołania organ II instancji decyzją z dnia 14 sierpnia 2010r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W dniu 27 października 2010 r. organ I instancji poinformował stronę o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. W odpowiedzi R. G. w dniu 3 listopada 2010 r. złożył oświadczenie o zapoznaniu się z aktami sprawy oraz stwierdził, że nie zgadza się z wykazem Jednostki Certyfikującej i wniósł o uwzględnienie korekty wykazu. Następnie organ I instancji decyzją z dnia [...] przyznał R. G. płatności rolnośrodowiskowe w pomniejszonej wysokości, w łącznej kwocie 68 580,31 zł, na mocy której wnioskodawca uzyskał płatności z tytułu: - uprawy rolnicze (z certyfikatem) 2.1, w kwocie 24 184,43 zł (powierzchnia uwzględniona 31,56 ha), - uprawy rolnicze (w okresie przestawiania) 2.2, w kwocie 14 136,78 zł (powierzchnia uwzględniona 17,35 ha), - trwałe użytki zielone (z certyfikatem) 2.3, w kwocie 2 890,21 zł (powierzchnia uwzględniona 11,46 ha), - trwałe użytki zielone (w okresie przestawiania) 2.4, w kwocie 4 887,93zł (powierzchnia uwzględniona 15,27 ha), - ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach 3.1, w kwocie 15 846,16 zł (powierzchnia uwzględniona 40,23 ha), - bydło polskie czerwone 7.1.1, w kwocie 6 634,80 zł (uwzględniono 6 samic). Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od powyższej decyzji przez R. G., organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu wskazał, iż szczegółowe warunki i tryb przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013 określają m.in. przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. (Dz. U. z 2009 r. Nr 33, poz. 262, ze zm.). Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt. 2 powołanego rozporządzenia - płatność rolnośrodowiskową przyznaje się, jeżeli łączna powierzchnia posiadanych przez rolnika działek rolnych w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit. c Rozporządzenia Rady (WE) 73/2009, zwanych dalej "działkami rolnymi", wynosi co najmniej 1 ha. Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 1 oraz art. 17 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym (Dz. U. z 2009 r. Nr 116, poz. 975), jednostka certyfikująca przekazuje ministrowi właściwemu do spraw rolnictwa oraz Prezesowi Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, w formie papierowej oraz za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej, do dnia 31 października każdego roku, wykaz producentów w rozumieniu, przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, którzy spełnili określone wymagania dotyczące produkcji ekologicznej zgodnie z przepisami dotyczącymi rolnictwa ekologicznego, według stanu za ten rok. Zgłoszenia błędów lub pomyłek w informacjach zawartych w wykazie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, dokonuje się do ostatniego dnia lutego roku następującego po roku przekazania tego wykazu. W myśl art. 17 ust. 3 ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym, wykaz producentów rolnych, dla celów postępowania dowodowego w postępowaniu prowadzonym w sprawach związanych z udzielaniem pomocy finansowej producentom ekologicznym, na podstawie przepisów o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej oraz przepisów o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, stanowi dokument urzędowy w rozumieniu przepisów k.p.a. Jednostka Certyfikująca A. Sp. z o.o. w swoim wykazie nie potwierdziła realizacji przez skarżącego wariantów rolnictwa ekologicznego co w konsekwencji spowodowało przyznanie płatności rolnośrodowiskowej do powierzchni wariantów rolnictwa ekologicznego potwierdzonego przez Jednostkę certyfikującą. Jednostki certyfikujące zobligowane są do rzetelnego i poprawnego sporządzania wykazów producentów, które zgodnie z art. 17 ust. 3 ustawy o rolnictwie ekologicznym stanowią dokument urzędowy w rozumieniu przepisów k.p.a. Ze względu na wskazane wyżej przepisy prawa krajowego i unijnego nie jest możliwe przyznanie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych na podstawie wniosku złożonego przez R. G. Stanowiłoby to bowiem naruszenie prawa. Przepisy prawa krajowego i unijnego nie dopuszczają jakiejkolwiek uznaniowości w ustalaniu prawa do przyznania płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych. Uznaniowość prowadziłaby do nierównego traktowania producentów spełniających takie same warunki, co stałoby w sprzeczności z bezwzględnie obowiązującymi przepisami, ale również z jedną z naczelnych zasad Unii Europejskiej, zasadą konkurencyjności. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego R. G. wniósł o uchylenie w całości decyzji organu odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów: - prawa materialnego poprzez naruszenie § 7 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. ( Dz. U. z 2009 Nr 33 poz. 262 z zm.) poprzez przyjęcie, że skarżący nie spełnia warunków uprawniających do przyznania płatności rolnośrodowiskowej, - prawa materialnego poprzez naruszenie art. 17 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym ( Dz. U. Nr.116, poz.975 ) przez przyjęcie, że zgłoszenie wykazu przez Jednostkę Certyfikującą A. Sp. z o.o. w Z. dotyczące potwierdzenia realizacji przez skarżącego wariantów rolnictwa ekologicznego nie spełnia wymogów uprawniających do wypłaty płatności rolnośrodowiskowej za rok 2009 r. - naruszenie przepisów postępowania poprzez naruszenie zasady wyrażonej w art. 7 i 9 k.p.a. poprzez odmowę uznania skuteczności sprostowania wykazu złożonego przez A. Sp. z o.o. oczywistej omyłki w zgłoszonym przez Jednostkę Certyfikującą wykazie producentów ekologicznych przez co strona narażona została na szkodę. W uzasadnieniu skargi R. G. podał, iż A. Sp. z o.o. w Z., jako uprawniona Jednostka Certyfikująca dokonała zgodnie z przepisami dotyczącymi rolnictwa ekologicznego zgłoszenia wykazu producentów w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, którzy spełnili określone wymagania dotyczące produkcji ekologicznej zgodnie z przepisami dotyczącymi rolnictwa ekologicznego, według stanu za 2009 rok. W tym wykazie gospodarstwo skarżącego zostało zgłoszone, jako spełniające wymagania. Jednak w dwóch przypadkach pracownik jednostki błędnie wpisał do wykazu okres przestawiania działek. W miejscu gdzie powinna zostać wpisana produkcja z certyfikatem błędnie wpisano - produkcja w okresie przestawiania, a w następnym wariancie odwrotnie. Skarżący podniósł także, iż w odwołaniu od decyzji organu I instancji dołączył jako dowód pismo Jednostki Certyfikującej, która potwierdza, że zaistniała pomyłka. Zatem, w ocenie skarżącego, złożony wniosek rolnośrodowiskowy zawierał poprawne dane dotyczące okresów przestawiania poszczególnych działek. Zdaniem skarżącego, warunki od których uzależnione zostało uzyskanie płatności w przywołanym rozporządzeniu odnoszą się do wymogów produkcji, które spełniał od początku zgłoszenia jako producent. Skarżący podkreślił, iż pomyłka Jednostki Certyfikującej we wskazaniu etapu przestawiania działek, nie zmienia faktu, że prowadzi produkcję ekologiczną i fakt ten został przez Jednostkę Certyfikującą potwierdzony. Względy formalne dotyczące zgłoszenia, jakie zaistniały w przedmiotowej sprawie winny być ocenione przez organ administracyjny z zastosowaniem odpowiednich przepisów k.p.a., stosownie do art. 3 ustawy o rolnictwie ekologicznym. Skarżący wskazał także, iż oczywista omyłka ujawniona została w efekcie wydania datowanej na dzień 17 czerwca 2009r. pierwszej decyzji organu I instancji. Podkreślił, iż niezwłocznie po dowiedzeniu się o zaistnieniu omyłki, Jednostka Certyfikująca, dokonała sprostowania omyłki. Okoliczność ta winna zostać przez organ odwoławczy uwzględniona, jako skuteczny wniosek o przywrócenie terminu do skorygowania zaistniałej oczywistej omyłki. Skarżący podkreślił, iż istota przedmiotowej sprawy sprowadza się do rozstrzygnięcia czy nastąpiło skuteczne zgłoszenie go jako producenta w myśl art. 17 ustawy o rolnictwie ekologicznym . R. G. podniósł także problem "niezgodności art. 17 ust.1 i 3 ustawy z dnia 25 czerwca 2009r. o rolnictwie ekologicznym z art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, który nie dopuszcza możliwości dochodzenia swoich praw po upływie wskazanego w treści terminu, a także na dzieleniu producentów na tych, którym ARiMR wydała decyzję w terminie oraz na tych którym ARiMR wydała decyzję po terminie". W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie z argumentacją przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., zadaniem wojewódzkich sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.), a kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż organy obu instancji naruszyły przepisy postępowania tj. art. 76 § 3 k.p.a. w związku z art. 17 ust. 3 ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym ( Dz. U. Nr 116, poz.975 ) - w stopniu mającym istotny wpływ na wynika sprawy. Z akt sprawy wynika, iż przyznanie skarżącemu płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości m.in. z tytułu realizacji pakietu rolnictwa ekologicznego nastąpiło do powierzchni potwierdzonej przez Jednostkę Certyfikującą A. Sp. z o.o., która w wykazie z 2009r. nie potwierdziła realizacji przez skarżącego wariantów rolnictwa ekologicznego. Organy obu instancji nie uwzględniły przy tym złożonej przez skarżącego do organu I instancji w dniu 1 lipca 2010r., korekty wykazu Jednostki Certyfikującej z 28 czerwca 2010r., argumentując, iż korekta ta została sporządzona po terminie określonym w art. 17 ust. 2 pkt 1 ustawy o rolnictwie ekologicznym. Zdaniem organu, Jednostki Certyfikujące zobligowane są do rzetelnego i poprawnego sporządzania wykazów producentów rolnych, które zgodnie z art. 17 ust. 3 ustawy o rolnictwie ekologicznym stanowią dokument urzędowy w rozumieniu przepisów k.p.a. Stanowiska organu nie sposób zaakceptować z następujących powodów. Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2009r. o rolnictwie ekologicznym (Dz. U. z 2009 r. Nr 116, poz. 975), jednostka certyfikująca przekazuje ministrowi właściwemu do spraw rolnictwa oraz Prezesowi Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, w formie papierowej oraz za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej, do dnia 31 października każdego roku, wykaz producentów w rozumieniu, przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, którzy spełnili określone wymagania dotyczące produkcji ekologicznej zgodnie z przepisami dotyczącymi rolnictwa ekologicznego, według stanu za ten rok. Z kolei stosownie do art. 17 ust. 2 pkt 1 tej ustawy - zgłoszenia błędów lub pomyłek w informacjach zawartych w wykazie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, dokonuje się do ostatniego dnia lutego roku następującego po roku przekazania tego wykazu. W myśl art. 17 ust. 3 powołanej wyżej ustawy - wykaz producentów rolnych, dla celów postępowania dowodowego w postępowaniu prowadzonym w sprawach związanych z udzielaniem pomocy finansowej producentom ekologicznym, na podstawie przepisów o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej oraz przepisów o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, stanowi dokument urzędowy w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem Sądu taka treść tych przepisów oznacza, iż skoro wykaz, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy, stanowi dokument urzędowy w rozumieniu k.p.a., to zastosowanie w sprawie niniejszej ma także art. 76 § 3 k.p.a. Zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a. dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Z kolei stosownie do art. 76 § 2 k.p.a., przepis § 1 stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych sporządzanych przez organy jednostek organizacyjnych lub podmioty, w zakresie poruczonych im z mocy prawa lub porozumienia spraw wymienionych w art. 1 pkt 1 i 4. Natomiast zgodnie z art. 76 § 3 k.p.a. przepisy § 1 i 2 nie wyłączają możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko treści dokumentów wymienionych w tych przepisach. W doktrynie podkreśla się, iż przepis art. 76 § 3 k.p.a. dopuszcza obalenie domniemania zgodności z prawdą dokumentu urzędowego w drodze przeprowadzenia dowodu przeciwko treści (osnowie) takiego dokumentu. Nie wyklucza to przeprowadzenia dowodu zaprzeczającego autentyczności dokumentu. Oba domniemania mogą być obalone wszelkimi środkami dowodowymi, a nie tylko zeznaniami świadków. Strona, która zaprzecza prawdziwości (autentyczności) dokumentu urzędowego albo twierdzi, że zawarte w nim stwierdzenia, oświadczenia i poświadczenia upoważnionego podmiotu, od którego dokument ten pochodzi, są niezgodne z rzeczywistością, powinna tę okoliczność udowodnić ( por. Małgorzata Jaśkowska, Andrzej Wróbel. Kodeks postępowania administracyjnego. LEX 2009r., komentarz do art. 76 k.pa.). Należy także odnotować stanowisko judykatury. Przykładowo, jak podkreślił WSA w Warszawie w wyroku z dnia 15 marca 2005 r. (VI SA/Wa 1036/04, LEX nr 189172) "1. Dokumenty urzędowe mają istotną moc dowodową i stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Organy administracji są więc zobowiązane uznać za udowodnione to, co wynika z treści dokumentu urzędowego. 2. Z dokumentem urzędowym związane jest domniemanie prawdziwości jego treści. Organ prowadzący postępowanie nie może wobec tego swobodnie oceniać ani kwestionować treści dokumentu urzędowego, nie przeprowadzając dowodu przeciwko prawdziwości zawartych w nim informacji". W innym wyroku NSA podkreślił, że "organ administracji publicznej nie może dowolnie odrzucić, bez przeprowadzenia przeciwdowodu, istnienia faktu stwierdzonego w dokumencie urzędowym, bowiem stanowiłoby to naruszenie prawa procesowego" (wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2008 r., II OSK 341/07, LEX nr 468744). Przenosząc powyższe rozważania na grunt sprawy niniejszej należy stwierdzić, iż skoro skarżący zakwestionował wykaz Jednostki Certyfikującej z 2009r. poprzez przedłożenie w dniu 1 lipca 2010r organowi I instancji korekty wykazu Jednostki Certyfikującej z 28 czerwca 2010r. to obowiązkiem organu było przeprowadzenie postępowania dowodowego i dokonanie oceny wykazu Jednostki Certyfikującej w oparciu o art. 76 § 3 k.p.a. Obowiązkowi temu organ I instancji nie sprostał, albowiem postępowania w tym zakresie nie przeprowadził, zaś organ II instancji, utrzymując w mocy decyzję tego organu, wadliwości w tym zakresie nie dostrzegł, czym także naruszył wskazane wyżej przepisy postępowania. Uchybienia powyższe mają istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy, albowiem ustalenia faktyczne poczynione w oparciu o prawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe determinują treść rozstrzygnięcia w przedmiocie pomocy finansowej, w szczególności mają wpływ na wysokość przyznawanej płatności (w pełnej wysokości, czy też w pomniejszonej wysokości). Odnosząc się do podnoszonej przez skarżącego niezgodności art. 17 ust.1 i 3 ustawy z dnia 25 czerwca 2009r. o rolnictwie ekologicznym z art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, należy wyjaśnić skarżącemu, iż Sąd tylko po powzięciu zasadnych wątpliwości może (a nie musi) uznać za zasadne przedstawienie TK pytania prawnego od odpowiedzi na które zależy rozstrzygnięcie danej sprawy. W sprawie niniejszej Sąd potrzeby takiej nie dostrzegł. Rozpoznając sprawę ponownie organ orzekający, mając na uwadze przedstawione wyżej uwagi, wyda stosowne rozstrzygnięcie, eliminując dotychczasowe naruszenia prawa. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 135 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. Orzeczenie zawarte w pkt II wyroku znajduje oparcie w art. 152 ustawy p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy p.p.s.a.