II SA/Ke 371/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Armański po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2019r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] w przedmiocie zatwierdzenia granic pomiędzy nieruchomościami p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...] Burmistrz Miasta i Gminy , działając na podstawie art. 104 K.p.a. oraz art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2017 r. poz. 2101 oraz z 2018r. poz. 605 i poz. 1669), zatwierdził ustalone na podstawie istniejących dokumentów, granice pomiędzy nieruchomościami położonymi w obrębie [...], zastrzegając, że rozstrzygnięcie dotyczy odcinka granicy stanowiącego linię łączącą punkty oznaczone na szkicu granicznym koloru czerwonego łącząca punkty 15-426, GR1, GR2, GR3, który stanowi załącznik do protokołu granicznego z dnia 17 sierpnia 2018r. i 13 listopada 2018r., będącego częścią operatu rozgraniczeniowego, przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 25 marca 2019 r. pod numerem ewidencyjnym [...] Skargę na ww. decyzję wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach [...], domagając się "uchylenia Decyzji j/w i przeprowadzenia rozgraniczenia działek (...)". W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy wniósł o jej odrzucenie oraz zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu powołano się na art. 33 ust. 3 Prawa geodezyjnego, zgodnie z którym strona niezadowolona z ustalenia przebiegu granicy może żądać, w terminie 14 dni od dnia doręczenia jej decyzji w tej sprawie, przekazania sprawy sądowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018r. poz. 1302 z późn. zm.), dalej: Ppsa, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego albo skarga jest niedopuszczalna z innych przyczyn, wówczas podlega ona odrzuceniu. Jej rozpoznanie – w przypadku niedopuszczalności drogi sądowej –rodziłoby bowiem nieważność postępowania (art. 183 § 2 pkt 1 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017r. poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 3 § 2 Ppsa, zgodnie z którym sądy administracyjne są właściwe do orzekania w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Kognicja sądów administracyjnych nie obejmuje wszystkich przypadków, w których organy administracji publicznej podejmują decyzje administracyjne. Przepisy ustaw szczególnych przewidują odstąpienie od zasady, że od decyzji organu I instancji służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, jak również wyłączają kontrolę działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne. Taki przypadek występuje m.in. w ustawie z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2019r. poz. 725). Zgodnie z art. 33 ust. 1 tej ustawy, wójt (burmistrz, prezydent miasta) wydaje decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości, jeżeli zainteresowani właściciele nieruchomości nie zawarli ugody, a ustalenie przebiegu granicy nastąpiło na podstawie zebranych dowodów lub zgodnego oświadczenia stron. Stosownie natomiast do art. 33 ust. 3 powoływanej ustawy, strona niezadowolona z ustalenia przebiegu granicy może żądać, w terminie 14 dni od dnia doręczenia jej decyzji w tej sprawie, przekazania sprawy sądowi. Z regulacji tej wynika więc, że stronie niezadowolonej z decyzji podjętej przez organ nie przysługuje odwołanie w administracyjnym toku instancji, lecz żądanie przekazania sprawy sądowi. Decyzja wydana na podstawie art. 33 ust. 1 ww. ustawy załatwia sprawę merytorycznie i kończy postępowanie administracyjne. Kolejnym zaś etapem jest rozpoznanie sprawy przez sąd powszechny na podstawie wniesionego żądania strony. Nie jest natomiast dopuszczalne zaskarżenie takiej decyzji do sądu administracyjnego, co wynika wprost z art. 33 ust. 3 ww. ustawy (por. uchwała NSA z dnia 19 maja 2003r. o sygn. akt OPK 31/02, wyrok WSA w Lublinie z dnia 3 grudnia 2009r. o sygn. akt III SA/Lu 423/09, postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 8 lutego 2013r. o sygn. akt II SA/Wr 879/12, postanowienie WSA w Łodzi z dnia 14 marca 2016r. o sygn. akt. III SA/Łd 131/16, postanowienie WSA w Rzeszowie z dnia 19 września 2018r., sygn. II SA/Rz 1001/18, dostępne w internetowej bazie orzeczniczej NSA). [...] przedmiotem swojej skargi uczynili decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] zatwierdzającą ustalone na podstawie istniejących dokumentów granice pomiędzy wyszczególnionymi nieruchomościami. W podstawie prawnej tego rozstrzygnięcia powołano art. 33 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, pouczając że strona niezadowolona z ustalenia przebiegu granicy może żądać, w terminie 14 dni od dnia doręczenia jej decyzji w tej sprawie, przekazania sprawy sądowi. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił odrzucić skargę [...] na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 Ppsa – jako wniesioną w sprawie nieobjętej kognicją sądu administracyjnego. Jeśli chodzi o zawarty w odpowiedzi na skargę wniosek organu o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, należy odwołać się do treści art. 209 Ppsa, zgodnie z którym wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204. Postanowienie o odrzuceniu skargi nie należy do zamkniętego katalogu orzeczeń wymienionych w art. 201, art. 203 i art. 204. Ponadto trzeba zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 200 Ppsa w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym nie przysługuje natomiast zwrot kosztów postępowania stronie przeciwnej – organowi administracji publicznej, w przypadku oddalenia lub odrzucenia skargi, jak również w przypadku umorzenia postępowania wskutek cofnięcia skargi (por. też H. Knysiak-Sudyka [w:] T. Woś i in., "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", wyd. VI, opubl. WK 2016).