II SA/Ke 38/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Joanna Nowak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 marca 2014r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Kielcach Reginy Górnisiewicz sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej " ..." z siedzibą w K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr znak: [...] w przedmiocie doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami oddala skargę. Decyzją z dnia [...] znak: [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kielcach, po rozpatrzeniu odwołania Spółdzielni Mieszkaniowej "..." w K. (zwanej dalej Spółdzielnią), utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: W wyniku pisemnej interwencji K. B. organ I instancji przeprowadził w dniu 8.05.2013r. oględziny na działce nr ewid 567/1 przy ul. K. w K., należącej do Spółdzielni. W wyniku podjętych czynności stwierdzono, że na działce tej, zabudowanej pięciokondygnacyjnym budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym, Spółdzielnia wykonała utwardzenie kostką betonową, na której zaznaczono miejsca, gdzie parkują samochody. Na odcinku, gdzie ww. nieruchomość graniczy z działkami przy ul. P. 113 i 115, odległość utwardzonych 13 miejsc postojowych dla samochodów od ogrodzenia z posesjami przy ul. P. 113 i 115 wynosi od około 1,7 m do około 2,7 m, a pomiędzy ogrodzeniem a tymi miejscami postojowymi znajduje się pas zieleni. Prezes Zarządu Spółdzielni oświadczył do protokołu oględzin, że od 1991r. lub 1992r. – czyli od momentu zakupu ww. terenu – nie dokonywano żadnych dodatkowych utwardzeń, ograniczając się tylko do ułożenia kostki betonowej na miejscach już utwardzonych – co zostało zgłoszone właściwemu organowi. Pismem wysłanym w dniu 17.05.2013r. organ I instancji wezwał Spółdzielnię do przedłożenia pozwolenia na budowę parkingu istniejącego przed wykonaniem utwardzenia. W odpowiedzi z dnia 4.06.2013r. Spółdzielnia wyjaśniła, że nie dysponuje żadnym dokumentem, na bazie którego w latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku został wybudowany istniejący parking. Przedmiotowy teren wraz z budynkami przy ul. K. 3 i 5 Spółdzielnia nabyła od Fabryki Łożysk Tocznych [...] dopiero na przełomie 1992r.-1993r. i od tamtej pory nie dokonywała żadnych adaptacji związanych z rozbudową czy utrzymaniem parkingów wraz z wewnętrznymi ciągami komunikacyjnymi. Wskazano przy tym, że ułożenie w 2008r. kostki brukowej na istniejących już miejscach parkingowych – przy zachowaniu wymaganych procedur – nie może być traktowane jako budowa nowego parkingu, a tylko jako prace związane z podniesieniem jego walorów estetycznych i użytkowych. Pismem z dnia 10.06.2013r. organ I instancji wystąpił do NSK BEARINGS POLSKA S.A. o wyjaśnienie, czy na przekazanym terenie, obejmującym działkę nr ewid. 567/1 przy ul. K. w K., był wybudowany parking dla samochodów osobowych, a jeśli tak – to w którym konkretnie miejscu tej działki i na jakiej podstawie. W piśmie z dnia 22.06.2013r. ww. przedsiębiorstwo wskazało, że wszelkie dokumenty zostały przekazane Spółdzielni – wobec czego nie sposób udzielić odpowiedzi na ww. pytanie. Organ I instancji pismem wysłanym w dniu 15.07.2013r. wezwał Spółdzielnię do przedłożenia dokumentów dotyczących ww. nieruchomości. W treści nadesłanego aktu notarialnego z dnia 21.01.1993r., dotyczącego sprzedaży i darowizny działek o numerach 77/3, 80/3, 79 i 81 wraz z pięciokondygnacyjnym budynkiem, nie znalazły się jakichkolwiek informacje na temat utwardzonego terenu na ww. działkach. Mając na uwadze powyższe decyzją z dnia 10.09.2013r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nałożył na Spółdzielnię obowiązek wykonania w terminie do dnia 2.12.2013r. następujących czynności i robót budowlanych w celu doprowadzenia zrealizowanych miejsc postojowych dla samochodów osobowych na utwardzonym terenie działki nr ewid. 567/1 przy budynku mieszkalnym wielorodzinnym nr 3 przy ul. K. w K. do stanu zgodnego z obowiązującymi przepisami § 19 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.): - odsunąć miejsca postojowe dla samochodów osobowych usytuowane wzdłuż zachodniej granicy nieruchomości nr ewid. 567/1 na wymaganą przepisami odległość 6,00 m od granic działek budowlanych nr ewid. 557, 558/5 i 558/2 przy ul. P. w K. poprzez zamontowanie metalowych lub betonowych ograniczników parkowania o wysokości minimum 0,50 m oraz w rozstawie maksimum co 1,00 m, trwale zakotwionych w gruncie, w linii wyznaczonej w odległości 6,00 m od granic ww. działek równoległe do ich przebiegu. W podstawie prawnej powołano m. in. art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7.07.1994r - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r. nr 243, poz. 1623 ze zm.). W odwołaniu od ww. rozstrzygnięcia Spółdzielnia podniosła, że teren, który przejęła na podstawie aktu notarialnego z dnia 21.01.1993r., prawie w całości był zabetonowany zróżnicowanymi materiałami, takimi jak trylinka, bloczki betonowe, płyty drogowe, beton wylewany. Taki stan powierzchni terenu pozostawał aż do ułożenia na niej kostki betonowej – w celu poprawy walorów estetycznych i użytkowych parkingu. Podkreślono przy tym, że przedmiotowe prace budowlane zostały prawidłowo zgłoszone, a następnie wykonane w odpowiednim terminie. W rezultacie organ I instancji nieprawidłowo przypisał Spółdzielni wykonanie robót związanych z utwardzeniem terenu, ponieważ parking został wybudowany przez poprzedniego właściciela przynajmniej 30 lat temu – pod rządami wcześniejszego rozporządzenia, które nie określało odległości miejsc postojowych od granic działki. Tym samym nie sposób zarzucić Spółdzielni braku dopełnienia obowiązku uzyskania zgody na odstępstwo od warunków technicznych – jako że odstępstwo takie w ogóle nie miało miejsca. Ponadto wskazano, że skoro organ przyjmuje za podstawę decyzji ww. rozporządzenie z dnia 12.04.2002r., to stosownie do § 2 ust. 1 tego rozporządzenia, jego przepisy znajdują zastosowanie przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych. Tymczasem Spółdzielnia nie wykonywała czynności objętych wyżej wymienionym zakresem, a jedynie niewymienione w treści § 2 ust. 1 rozporządzenia roboty budowlane, polegające na remoncie istniejącej nawierzchni parkingu – koniecznym z uwagi na bezpieczeństwo mienia (zaparkowanych pojazdów) oraz mieszkańców sąsiadującego z nim bloku (ochrona przed pyłem i kurzem). Końcowo podkreślono, że wykonane prace nie skutkowały zmianą parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego – zatem w niniejszej sprawie nie doszło do przebudowy. Przy realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia doszło bowiem wyłącznie do zastąpienia zużytych i uszkodzonych bloczków betonowych itp. stanowiących starą nawierzchnię, nową kostką betonową o porównywalnych parametrach – bez zmiany powierzchni zabudowy. Organ odwoławczy, utrzymując w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie, podkreślił że z całokształtu materiału zgromadzonego w niniejszej sprawie wynika, że istniejące obecnie na działce nr ewid 567/1 w K. utwardzenie terenu zostało wykonane ok. 2008r. na już poprzednio istniejącym utwardzeniu – w oparciu o legalnie dokonane zgłoszenie. Co się zaś tyczy usytuowania wyznaczonych na ww. terenie miejsc postojowych (liniami - z kostki innego odcienia) w pobliżu granicy z sąsiednimi działkami przy ul. P., to jest ono niezgodne z § 19 ust 2 ww. rozporządzenia z dnia 12.04.2002r. W rezultacie usytuowanie 13 miejsc postojowych, wyznaczonych na terenie działki nr ewid 567/1 w odległości mniejszej niż 6 m od granicy z nieruchomościami przy ul. P. 113 i 115, narusza przepisy techniczno- budowlane. Odnosząc się do zarzutów odwołania co do kwalifikacji prawnej przedmiotowego przedsięwzięcia stwierdzono, że stanowi ono przebudowę istniejącego utwardzenia w rozumieniu art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego. Z treści zgłoszenia i załączników wynika bowiem, że przedmiotowy teren był już wcześniej utwardzony, a technologia przedstawiona w zgłoszeniu zamiaru wykonania robót z dnia 6.09.2007r. przewidywała, że stare utwardzenie pozostało bez zmiany i na tym istniejącym utwardzeniu wykonano nową warstwę podsypki cementowo – piaskowej, na której ułożono warstwę kostki betonowej, tworząc w efekcie nową warstwę utwardzenia terenu, wykonaną na starej warstwie, uprzednio istniejącej. W rezultacie prawidłowo zastosowano ww. rozporządzenie z dnia 12.04.2002r., ustalając że przedmiotowe przedsięwzięcie jest niezgodne jego przepisami. Odnosząc się do zarzutu o zgłoszeniu przez Spółdzielnię zamiaru realizacji przedmiotowej inwestycji wyjaśniono, że jej powstanie na podstawie legalnie dokonanego zgłoszenia nie dawało inwestorowi prawa do wykonania robót budowlanych niezgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach Spółdzielnia zarzuciła decyzji z dnia 12.11.2013r. naruszenie prawa materialnego – to jest art. 30 ust. 5 w zw. z ust. 6 Prawa budowlanego (w brzmieniu obowiązującym w dniu 6.09.2007r.). W uzasadnieniu wskazano, że w stosunku do ww. inwestycji – odpowiednio wcześniej zgłoszonej – właściwy organ nie stwierdził podstaw do skorzystania z uprawnienia do nałożenia (w drodze postanowienia) na inwestora obowiązku uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia – wniesienia w drodze decyzji sprzeciwu. Zakwestionowano przy tym stanowisko organu odwoławczego o tym, że w postępowaniu administracyjnym wszczętym na podstawie art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego nie podlegają uzgodnieniu i weryfikacji warunki szczególne zamierzonego przedsięwzięcia. W takim przypadku organ byłby bowiem pozbawiony możliwości badania przesłanek do wydania decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego, a w konsekwencji przepis ten stałby się niewykonalny. Zdaniem strony skarżącej, wobec braku wniesienia sprzeciwu co do realizacji spornej inwestycji doszło – w świetle przytoczonego orzecznictwa – do rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej co do istoty, a więc do czynności o charakterze decyzyjnym, przyznającej uprawnienie do realizacji zamierzenia inwestycyjno-budowlanego. Nie można zatem przyjąć – wbrew stanowisku organów obu instancji – że brak sprzeciwu ma walor czynności materialnotechnicznej. W ocenie skarżącej, skoro inwestor zgłosił wykonanie przedmiotowych robót właściwemu organowi, a ten nie zażądał uzupełnienia dokumentów oraz zaakceptował zamierzone przedsięwzięcie w trybie art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, to brak jest podstaw prawnych do ponownego badania legalności robót zrealizowanych zgodnie ze zgłoszeniem. Mając na uwadze powyższe Spółdzielnia wniosła o uchylenie wydanych w niniejszej sprawie decyzji. W piśmie z dnia 13.03.2014r. pełnomocnik skarżącej uzupełnił zarzuty skargi o: 1. naruszenie przepisu art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie, 2. naruszenie przepisu art. 7 K.p.a. oraz art. 77 § 1 K.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, nienależyte zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego – a w konsekwencji błędne zakwalifikowanie wykonanych robót jako budowę lub przebudowę, 3. art. 103 ust. 1 Prawa budowlanego w zw. z § 2 oraz § 330 ww. rozporządzenia z dnia 12.04.2002r. W uzasadnieniu wskazano, że wykonana przez skarżącą zamiana uszkodzonych bądź zużytych bloczków betonowych elementami nowej kostki betonowej o porównywalnych parametrach – bez zmiany powierzchni zabudowy i bez rozbiórki dotychczasowej nawierzchni – powinna zostać zakwalifikowana jako remont, a nie budowa bądź przebudowa. W tym zakresie podkreślono, że przeprowadzone w sposób prawidłowy postępowanie dowodowe w zakresie oceny stanu dotychczasowego, a także rodzaju i charakteru wykonanych prac, skutkowałyby ustaleniem, że wykonane roboty budowlane polegały wyłącznie na remoncie istniejącej nawierzchni. Zdaniem strony zaskarżona decyzja narusza prawo również w tym zakresie, że nakazuje montaż metalowych bądź betonowych ograniczników w miejscu, w którym przebiega nitka gazociągu na głębokości ok. 60 cm – co może stwarzać zagrożenie jej uszkodzenia w trakcie prac montażowych, względnie może stanowić utrudnienie dostępu w razie ewentualnej awarii bądź konieczności wykonania prac eksploatacyjnych. Ponadto, mając na uwadze art. 103 ust. 1 Prawa budowlanego, podkreślono że do przedmiotowego parkingu zastosowanie mają przepisy uprzednio obowiązującej ustawy – Prawo budowlane z 1974r., a więc należało również zastosować przepisy wykonawcze do tejże ustawy – nie zaś rozporządzenie z dnia 12.04.2002r. Strona, powołując się na § 2 oraz § 330 tego rozporządzenia, podkreśliła że co do zasady nowe warunki mają mieć zastosowanie generalnie do nowych inwestycji. Natomiast z faktu, że § 330 rozporządzenia w nieznacznym stopniu zasadę tę modyfikuje, nie sposób wyprowadzić wniosku, że przepis ten nakazuje stosowanie przepisów rozporządzenia z 2002r. we wszystkich postępowaniach prowadzonych na podstawie art. 51 Prawa budowlanego z 1994r. Zarówno § 2, jak i § 330 tego rozporządzenia nie odnoszą się bowiem do takich sytuacji, w których zachodzi potrzeba oceny i ewentualnego doprowadzenia do stanu zgodności z prawem obiektu wzniesionego kilkadziesiąt lat temu. Ze względu na powyższe organ błędnie zakwalifikował wykonane przez Spółdzielnię roboty budowlane jako budowę, bądź przebudowę – co skutkowała kolejnym naruszeniem prawa, to jest zastosowaniem § 2 rozporządzenia z 2002r. Natomiast prawidłowa kwalifikacja wykonanych robót wyłączyłaby zastosowanie przepisów tego rozporządzenia. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zakwestionowana decyzja odpowiada przepisom prawa. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270), zwanej dalej ustawą P.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną. Dokonując oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia w ramach tak zakreślonej właściwości Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, nakazującą skarżącej Spółdzielni Mieszkaniowej "..." w K. doprowadzenie miejsc postojowych dla samochodów osobowych zrealizowanych na utwardzonym terenie działki nr ewid. 567/1 przy budynku mieszkalnym wielorodzinnym nr 3 przy ul. K. w K. do stanu zgodnego z § 19 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.). Na wstępie, odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania wskazać trzeba, że organy administracji publicznej zabezpieczyły realizację zasady prawdy obiektywnej (art. 7 K.p.a.), podejmując wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia niniejszej sprawy, zbierając i rozpatrując w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.). Zaprezentowana w tym zakresie przez Spółdzielnię argumentacja nie mogła odnieść skutku również z tego względu, że dotyczyła błędnego – zdaniem strony – zakwalifikowania wykonanych robót jako budowy lub przebudowy. Tymczasem przedmiotową kwestię – dotyczącą wykładni i zastosowania przez organy obu instancji art. 3 pkt 7a ustawy z dnia 7.07.1994r - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r. nr 243, poz. 1623 ze zm.) – należy rozpatrywać przez pryzmat zgodności z przepisami prawa materialnego. W szczególności podkreślenia wymaga, że strona skarżąca nie zakwestionowała poczynionych podczas oględzin w dniu 8.05.2013r. szczegółowych ustaleń faktycznych co do lokalizacji miejsc parkingowych (uwidocznionych w sporządzonym szkicu sytuacyjnym), które doprowadziły do wydania zaskarżonej decyzji. W rezultacie stan faktyczny niniejszej sprawy należy uznać za niesporny. W tym zakresie podkreślenia wymaga, że jak wynika z akt administracyjnych istniejące obecnie na działce nr ewid 567/1 w K. utwardzenie terenu zostało wykonane w 2008r. przez Spółdzielnię na podstawie dokonanego w dniu 6.09.2007r. "Zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych". Z pisma tego oraz ze szkicu obrazującego przekrój planowanej inwestycji (K-I-7) wynika, że przedmiotowe przedsięwzięcie polegało na "ułożeniu kostki brukowej o grubości 6 – 8 cm na istniejących parkingach o powierzchni ok. 1.200 m² w rejonie budynków K. 3 i 5 w K.", przy czym kostka betonowa grubości 6-8 cm miała zostać ułożona na podsypce cementowo - piaskowej, wysypanej na istniejącej nawierzchni parkingów i dróg dojazdowych, wykonanych z bloczków betonowych, trylinki, płyt drogowych oraz betonu wylewanego grubości około 30 cm. Ponadto podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 8.05.2013r. (K-I-11) pracownicy organu I instancji stwierdzili, że na wykonanym utwardzeniu wyznaczono – od strony działek przy ul. P. 113 i 115 – 13 miejsc postojowych dla samochodów w odległości od około 1,7 m do około 2,7 m od ogrodzenia tych posesji. Powyższe ustalenia znajdują potwierdzenie w szkicu sytuacyjnym oraz materiale fotograficznym. Podstawę merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie stanowił przepis art. 51 ust. 1 pkt. 2 ww. ustawy - Prawa budowlanego (zwanej dalej ustawą), zgodnie z którym przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Odnosząc się do braku wydania przez organ I instancji w trybie art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy postanowienia o wstrzymaniu prowadzenia robót wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach stwierdzić trzeba, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy okoliczność ta nie ma znaczenia z punktu widzenia oceny prawidłowości zastosowania art. 51 ust. 1 pkt. 2 ustawy. Roboty budowlane, polegające na ułożeniu kostki brukowej na istniejących parkingach przy ul. K. 3 w K., zostały bowiem zakończone w 2008r. W tym zakresie Sąd, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, podziela w całości stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zaprezentowane w uzasadnieniu wyroku z dnia 10.12.2012r. o sygn. akt II SA/Kr 682/10, LEX nr 1234338, zgodnie z którym "jeżeli organ stwierdza, iż zachodzą przesłanki z art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego, ale roboty budowlane zostały zakończone, nie wydaje decyzji o wstrzymaniu robót budowlanych (postanowienie takie byłoby fikcyjne), ale bezpośrednio stosuje normy wynikające z art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego". Mając na uwadze treść tak przedstawionego art. 51 ust. 1 ustawy zasadnym jest stwierdzenie, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy sprowadza się do ustalenia, czy opisane powyżej roboty budowlane zostały wykonane z naruszeniem obowiązujących przepisów. W tym zakresie należy powołać się na rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.), które stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 207 ust. 2 (§ 2 ust. 1 rozporządzenia). Mając na uwadze charakter przedmiotowego przedsięwzięcia – polegającego na ułożeniu betonowej kostki brukowej na podsypce cementowo- piaskowej, wykonanej na istniejących parkingach o zróżnicowanej powierzchni (bloczki betonowe, trylinki, płyty drogowe, beton wylewany) – nie sposób podzielić argumentacji skarżącej o tym, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z remontem istniejącej od lat siedemdziesiątych ubiegłego wieku nawierzchni parkingu. Jak wynika bowiem z treści art. 3 pkt 8 ustawy przez remont należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Tymczasem w stanie faktycznym niniejszej sprawy mamy do czynienia z wykonaniem na powierzchni ok. 1.200 m² – w sposób całościowy – nowej warstwy utwardzenia z kostki betonowej. W rezultacie brak podstaw aby przyjąć, że przedmiotem wykonanych robót było odtworzenie stanu pierwotnego dotychczasowego parkingu i dróg dojazdowych, zwłaszcza że obecną powierzchnię ułożono na nowej podsypce cementowo-piaskowej, którą wysypano na istniejące uprzednio utwardzenie z bloczków betonowych, trylinki i płyt. Ze względu na powyższe należy podzielić stanowisko organów obu instancji, że w rozpoznawanej sprawie doszło do przebudowy, o jakiej mowa w art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego, to jest do wykonania robót budowlanych, w wyniku których nastąpiła zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. W rezultacie przy ocenie, czy opisana powyżej przebudowa utwardzenia terenu przy ul. K. 3 w K. została wykonana zgodnie z obowiązującymi przepisami, prawidłowo zastosowano rozporządzenie z dnia 12.04.2002r., w szczególności § 19 ust. 2 pkt 2 tego aktu. Jak wynika bowiem z powołanego przepisu odległość wydzielonych miejsc postojowych lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż 6 m – w przypadku 5 – 60 stanowisk włącznie. Tymczasem, jak wynika z niekwestionowanego przez skarżącą stanu faktycznego, ustalonego podczas oględzin w dniu 8.05.2013r., na powstałym w 2008r. utwardzeniu wyznaczono od strony działek o nr ewid. 557, 558/5 i 558/2 13 miejsc postojowych – w odległości od ok. 1,7 m do ok. 2,7 m od ogrodzenia z posesjami przy ul. P. 113 i 115. Ze względu na powyższe nie budzi wątpliwości Sądu prawidłowość skierowanego do Spółdzielni nakazu zawartego w decyzji organu I instancji, aby "odsunąć miejsca postojowe dla samochodów osobowych usytuowane wzdłuż zachodniej granicy nieruchomości nr ewid. 567/1 na wymaganą przepisami odległość 6,00 m od granic działek budowlanych nr ewid. 557, 558/5 i 558/2 przy ul. P. w K. poprzez zamontowanie metalowych lub betonowych ograniczników parkowania o wysokości minimum 0,50 m oraz w rozstawie maksimum co 1,00 m, trwale zakotwionych w gruncie, w linii wyznaczonej w odległości 6,00 m od granic ww. działek równoległe do ich przebiegu". Przyjęte rozwiązanie w postaci zamontowania ograniczników parkowania pozwoli bowiem urzeczywistnić spełnienie wymogów § 19 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia – poprzez oddalenie wydzielonych miejsc postojowych na wskazaną w tym przepisie odległość. Nie mogła zarazem odnieść skutku argumentacja skarżącej o lokalizacji ww. ograniczników parkowania w miejscu, w którym na głębokości ok. 60 cm przebiega gazociąg – jako że organ I instancji nie nakazał zagruntowania przedmiotowych elementów na tej głębokości. Co się zaś tyczy zarzutów Spółdzielni o braku podstaw prawnych do ponownego badania przez organy legalności robót zrealizowanych zgodnie ze zgłoszeniem, co do których nie wniesiono sprzeciwu – to również należy uznać je za niezasadne. Dokonanie zgłoszenia i brak sprzeciwu właściwego organu w żadnym razie nie oznacza, że organ nadzoru budowlanego nie może podjąć postępowania w celu dokonania sprawdzenia, czy inwestycja została wykonana na podstawie zgłoszenia z naruszeniem prawa. Wynika to wprost z art. 50 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy, który ma zastosowanie także wtedy, gdy inwestycja została wykonana (art. 51 ust. 7 ustawy). W takim postępowaniu organ nadzoru budowlanego, w zależności od ustalonego stanu faktycznego, może stosować środki określone w art. 51 ustawy. Dokonanie zgłoszenia i brak sprzeciwu właściwego organu ma jedynie takie znaczenie, że inwestorowi, który wykonał roboty objęte zgłoszeniem nie można postawić zarzutu samowoli budowlanej, w rozumieniu art. 49b ustawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10.12.2012r. o sygn. akt II SA/Kr 682/10, LEX nr 1234338, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20.04.2011r., II OSK 734/10, dostępny w internetowej bazie orzeczeń NSA). W sytuacji, gdy inwestor dokonuje zgłoszenia zamiaru realizacji robót budowlanych, organ przyjmujący zgłoszenie powinien ewentualnie wezwać inwestora do ściślejszego przedstawienia zamierzenia budowlanego lub wnieść sprzeciw w trybie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy – jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Jednakże w razie braku takiej reakcji organu zastosowanie znajduje art. 51 ustawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25.11.2011r. o sygn. akt II OSK 1688/10, LEX nr 1113064). Ustosunkowując się do argumentacji skargi dotyczącej przepisu § 330 rozporządzenia z dnia 12.04.2002r. wskazać trzeba, że nie znajduje on zastosowania w niniejszej sprawie. Zgodnie z tą regulacją przepisów ww. rozporządzenia nie stosuje się, z zastrzeżeniem § 2 ust. 1 i § 207 ust. 2, jeżeli przed dniem wejścia w życie rozporządzenia został złożony wniosek o pozwolenie na budowę lub odrębny wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i wnioski te zostały opracowane na podstawie dotychczasowych przepisów (pkt 1), bądź zostało dokonane zgłoszenie budowy lub wykonania robót budowlanych w przypadku, gdy nie jest wymagane uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę (pkt 2). Tymczasem żadna z ww. sytuacji nie miała miejsca w niniejszej sprawie, w której organy – oceniając zgodność z prawem robót budowlanych wykonanych w ramach dokonanego w 2007r. zgłoszenia – prawidłowo zastosowały przepisy rozporządzenia z dnia 12.04.2002r. Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a.