II SA/Ke 403/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Maria Grabowska Sędzia WSA Mirosław Surma po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2016r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. M. o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 27 sierpnia 2014 r. o sygn. akt II SA/Ke 403/14 w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 31 marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie równoważnika za remont lokalu mieszkalnego postanawia: odmówić wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 27 sierpnia 2014 r. o sygn. akt II SA/Ke 403/14. Prawomocnym wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2014 r. o sygn. akt II SA/Ke 403/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, stwierdził nieważność decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 31 marca 2014 r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Powiatowego Policji z dnia 28 stycznia 2013 r nr [...] w części obejmującej rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy wypłaty równoważnika za remont lokalu za lata 2010-2012 i w pozostałej części oddalił skargę. Pismem z 19 października 2016 r., skierowanym do tut. Sądu, M. M. domaga się wykładni m. in. ww. wyroku– w związku z przedstawionymi w załączeniu wywodami organów, tj.: - Komendanta Wojewódzkiego Policji, zawartymi w decyzji z dnia 7 września 2016 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 9 lutego 2016r. nr [...] Komendanta Powiatowego Policji , - Komendanta Powiatowego Policji, zawartymi w piśmie z dnia 29 września 2016 r. nr [...] w związku z § 11 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego oraz uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2013 r. o sygn. akt I OPS 9/13, w zakresie, w jakim w tej uchwale stwierdzono niedopuszczalność wobec braku podstaw prawa do wydania decyzji o odmowie wypłaty równoważnika za remont lokalu policjantowi w stanie spoczynku i wzruszenia takich decyzji obejmujących stan spoczynku jej adresata. Mianowicie, jak wskazuje wnioskodawca, organy Policji stwierdzają, że wyrokami w sprawach o sygn. akt II SA/Ke 801/12, II SA/Ke 403/14, II SAB/Ke 49/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny wyeliminował z obiegu prawnego decyzję Komendanta Rejonowego Policji nr [...] z dnia 26 maja 1998 r., zmienioną następnie decyzją Komendanta Powiatowego Policji nr [...] z dnia 24 maja 2001 r. o przyznaniu prawa do równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego bez żadnych warunków na przyszłość, i w zakresie, w jakim z regulacji prawnych z daty wydania decyzji, obejmowała ona również stan spoczynku jej adresata. Tymczasem, jak wywodzi M. M., cyt. "wykładnia przedmiotowych wyroków dokonana przez organy Policji jest sprzeczna z zakresem podmiotowym, przedmiotowym i prawnym, w żadnym zakresie nie da się wywieść, iż w jakimkolwiek wyroku WSA w Kielcach wyeliminował z obiegu prawnego decyzję numer [...], bowiem w żadnym z tych postępowań przedmiotowa decyzja nie była kontrolowana, sąd również w żadnym zakresie do tej decyzji się nie odwołał, jak i w żadnym zakresie w rozstrzygnięciach nie zawarto orzeczenia sądowego, iż ta decyzja źródłowa jest orzeczeniem sądowym wyeliminowana z obiegu prawnego, tym bardziej, iż w żaden sposób nie wskazano nawet i nie zastosowano w tych sprawach § 11 rozporządzenia MSWiA w sprawie równoważnika za remont lokalu mieszkalnego z dnia 28 czerwca 2002 r. i mających w związku z tym przepisem w mojej sprawie właściwe zastosowanie norm prawnych, a tymi w zakresie wykonalności decyzji źródłowej nie są i nigdy nie były przepisy tego rozporządzenia, wyłączonego ze stosowania jego § 11. Tym samym organ usiłuje wywodzić z wyroku, poprzez dokonanie własnych interpretacji i ich wykładni skutków, jak i przypisać im więcej, niż sąd zbadał i orzekł. W takich okolicznościach faktycznych i prawnych, dokonanie wykładni orzeczeń jest zasadnym, a w szczególności, gdy wykładnia i ich stosowanie wskazuje, że organy Policji usiłują zmienić zakres podmiotowy, przedmiotowy i w zakresie rozstrzygnięcia, wywodząc z uzasadnienia okoliczności zastrzeżone do części merytorycznej." Zdaniem strony "zasadne jest wnioskowanie, że w przedmiotowych orzeczeniach sądowych, sąd utrzymał w obiegu prawnym oświadczenia woli organów w zakresie cywilnoprawnego odmawiania wykonalności decyzji administracyjnej, jednakże w tym zakresie sąd nie orzekał w zakresie administracyjnoprawnych skutków takich oświadczeń woli, gdzie z mocy prawa oświadczenia woli nie mogą i nie mogły prowadzić do zniweczenia, czy podważenia decyzji ostatecznej, względnie ukształtowanego nią stosunku administracyjnoprawnego, jak i w zakresie, w jakim wystawca, lub zobowiązany do czuwania nad jej wykonalnością organ administracji państwa jest związany jej rozstrzygnięciem i określonymi w takiej decyzji prawami i uprawnieniami, a w tym w związku z wykonalnością takiej decyzji, należnymi i konstytutywnymi świadczeniami publicznoprawnymi, zatem obowiązku organu właściwego podjąć prawem nakazane i określone działania i czynności określone dla wierzyciela. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Stosownie do normy art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718), zwanej dalej ,,p.p.s.a." sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja wyroku jak i jego uzasadnienie. W tym miejscu wskazać trzeba, że z samej istoty wykładni wyroku wynika, iż może ona dotyczyć jedynie tego, co zostało w nim zawarte. Oczywiste jest bowiem, że nie może podlegać wykładni to, czego w wyroku, bądź w uzasadnieniu w ogóle nie umieszczono i o czym sąd administracyjny się nie wypowiadał. W ramach wykładni wyroku nie jest też dopuszczalne formułowanie przez sąd dodatkowych powodów podjętego rozstrzygnięcia bądź zmiana uprzednio wskazanych motywów, jak również prowadzenie jakiejkolwiek polemiki w tych kwestiach, a także tłumaczenie powodów przyjętego sposobu rozstrzygnięcia sprawy (por. postanowienie NSA z dnia 21 czerwca 2011r., I GSK 970/09, Legalis, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 17 kwietnia 2008r., III SA/Wa 2015/07, Legalis). Wykładnia wyroku nie może bowiem prowadzić do uzupełnienia poprzedniego rozstrzygnięcia przez poszerzanie go o inne elementy (por. postanowienie NSA z dnia 9 stycznia 2008r., II OZ 1364/07, Legalis, postanowienie NSA z dnia 27 listopada 2014r., I OZ 1097/14, CBOSA). W drodze wykładni nie można ani zmienić rozstrzygnięcia, ani dokonać zasadniczych treściowo zmian polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy też jego poszerzenia o inne istotne zdaniem strony elementy (por. postanowienie NSA z dnia 13.3.2012r., II GSK 1121/11, Legalis, postanowienie NSA z dnia 20 maja 2011r., I FZ 104/11, Legalis). Odnosząc się do wniosku M. M. – kwestionującego obecne działania organów obu instancji oparte na interpretacji wyroku tut. Sądu z dnia 27 sierpnia 2014 r. o sygn. akt II SA/Ke 403/14 – należy wyjaśnić, że w ramach żądanej przez stronę wykładni, nie mieści się uzyskanie wyjaśnień co do dalszego prowadzenia postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 9 stycznia 2008r., II OZ 1364/07, Legalis; postanowienie NSA z dnia 27 listopada 2014r., I OZ 1097/14, Legalis). Ponadto konieczność usunięcia wątpliwości co do treści wyroku zachodzi jedynie wówczas, gdy treść orzeczenia została sformułowana w sposób niejasny i budzący wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej czy sposobu jego wykonania (por. post. NSA z 30 maja 2008r., I FSK 1501/06, Legalis). Z kolei wątpliwości co do uzasadnienia wyroku mogą być wyjaśniane w trybie art. 158 p.p.s.a. jedynie wówczas, gdy jest to niezbędne do dokonania prawidłowej interpretacji sentencji orzeczenia (por. postanowienie NSA z dnia 16 stycznia 2008r., I OZ 1011/07, Legalis; postanowienie NSA z dnia 25 marca 2015r., II GSK 1310/12, CBOSA). Takie, omawiane powyżej sytuacje nie występują w niniejszej sprawie – z uwagi na jednoznaczną treść wyroku (wraz z uzasadnieniem) z dnia 27 sierpnia 2014 r. o sygn. akt II SA/Ke 403/14 – którym stwierdzono nieważność decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 31 marca 2014 r. nr [...] oraz poprzedzającej go decyzji organu pierwszej instancji, w części obejmującej rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy wypłaty równoważnika za remont lokalu za lata 2010-2012 zaś w pozostałej części oddalono skargę. Podkreślić przy tym trzeba, że przedmiotem wykładni uzasadnienia mogą być jedynie rzeczywiste wątpliwości, co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji, nie zaś udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania. Tym samym, zdaniem składu orzekającego, powyższe orzeczenie nie wywołuje wątpliwości interpretacyjnych, które wymagałyby dokonania wykładni w trybie art. 158 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji postanowienia.