II SA/Ke 429/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza Sędzia WSA Agnieszka Banach (spr.) Protokolant Starszy inspektor sądowy Joanna Dziopa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2022 r. sprawy ze skargi P. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2022 r. [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Sygn. akt II SA/Ke [...] UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2022 r. [...] Wojewoda (dalej też jako "Wojewoda"), po rozpatrzeniu odwołania [...] Spółki z o.o. z siedzibą w W. (zwanej dalej "Spółką"), utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] nr [...] z [...] kwietnia 2022 r., orzekającą o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej PLAY OPA0003A na działce nr ewid. [...], położonej w miejscowości G., G. B.. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Wojewoda przedstawił następujący stan faktyczny sprawy oraz argumentację prawną. W dniu 28 stycznia 2022 r. do Starosty wpłynął wniosek Spółki o wydanie pozwolenia na budowę ww. stacji bazowej, do którego załączono: oświadczenie o dysponowaniu działką nr ewid. [...] na cele budowlane oraz projekt budowlany przedmiotowej inwestycji. Starosta postanowieniem z 14 lutego 2022 r., działając na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm., zwanej dalej "Prawo budowlane", "P.b."), wezwał inwestora do usunięcia w terminie 30 dni, nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym, polegających na doprowadzeniu projektu do zgodności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie § 12 ust. 12 pkt 3 lit. "a" oraz w zakresie § 4 ust. 7. Spółka pismem z 17 marca 2022 r. odniosła się do ww. postanowienia. Starosta decyzją z [...] kwietnia 2022 r., na podstawie art. 35 ust. 3 w zw. z ust. 1 lit. "a" P.b., odmówił Spółce zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę ww. stacji bazowej telefonii komórkowej, stwierdzając, że realizacja tej inwestycji na działce leżącej na terenie oznaczonym symbolem R narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego G. B.. Rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym, Wojewoda ustalił, że z projektu zagospodarowania ww. inwestycji, przedłożonego przez Spółkę, sporządzonego na kopii mapy sytuacyjno-wysokościowej, opisanej jako mapa do celów projektowych, stanowiącej dokument opracowany w wyniku prac geodezyjnych i kartograficznych, których rezultaty zawiera operat techniczny o numerze ewidencyjnym [...]_1, wpisany do ewidencji państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego prowadzonego przez Starostę Opatowskiego w 27 kwietnia 2021 r. wynika, że stacja bazowa telefonii komórkowej Play OPA0003A zaprojektowana jest na działce nr ewid. [...] położonej w miejscowości G.. Przedmiotową stację bazową stanowi wieża stalowa prętowo-cięgnowa i samonośna (bez stałego typowego fundamentu), której wysokość trzonu wynosi 40,60 m, a łączna wysokość nad poziom terenu wynosi 43 m, wieża służy do zawieszenia anten sektorowych typu Huawei ATR4518R11v06 i Huawei ADU4517Rv06 oraz urządzeń sterujących firmy Ericsson, umieszczonych na ruszcie wsporczym. Wojewoda powołał się na treść art. 35 ust. 1 pkt 1 a P.b. i wskazał, że dla obszaru, na którym znajduje się działka nr ewid. [...], obowiązuje Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego G. B., przyjęty uchwałą nr [...] Rady G. B. z dnia 30 grudnia 2008 r., ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Nr [...] poz. 1184, zmieniony uchwałą nr [...] Rady Gminy w B. z dnia [...] czerwca 2012 r. w sprawie uchwalenia I zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego G. B., zmieniony uchwałą nr [...] Rady Gminy w B. z dnia 28 listopada 2016 r. w sprawie zmiany jednostkowej Nr [...] w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego G. B. oraz zmieniony uchwałą nr [...] Rady Gminy w B. z dnia 27 września 2019 r. w sprawie uchwalenia zmiany zapisów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego G. B. (zwany dalej "mpzp", "miejscowy plan", "plan"). Cytując treść § 36, § 33 oraz § 59 mpzp, Wojewoda wyjaśnił, że Rada Gminy w B. , przyjmując miejscowy plan, określiła m.in. przeznaczenie terenów leżących w granicach planu oraz ich zasięg, funkcje i zasady zagospodarowania, wskazała zasady kształtowania ładu przestrzennego, wskaźniki kształtowania zabudowy (§ 1 ust. 4 pkt 1, 2, 6 miejscowego planu). Zgodnie z ustaleniami ogólnymi, na całym obszarze objętym mpzp zakazano lokalizacji masztów antenowych i anten o wysokości przekraczającej 3 m (§ 4 ust. 7). Lokalizacja masztów radiowych, telefonicznych i innych dopuszczona została jedynie na obszarach oznaczonych symbolami P, W2, T obowiązującego planu (§ 12 ust. 12 pkt 3a). Nadto na terenach oznaczonych symbolami W2 i T nie ma ograniczenia dla wysokości zabudowy. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia wynikające z warunków miejscowego planu oraz porównując z nimi funkcję przedmiotowej inwestycji, Wojewoda przychylił się do stanowiska Starosty, zgodnie z którym planowana stacja bazowa telefonii komórkowej może zostać wybudowana jedynie na terenach oznaczonych symbolami P, W2 lub T. W mpzp wskazano bowiem tereny przeznaczone wprost pod budowę stacji bazowych (nadawczo-odbiorczych) telefonii komórkowej. Zgodnie z § 1 ust. 4 pkt 10 mpzp, prawo miejscowe ustala zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. W § 4 pkt 7 planu zawarty został zakaz lokalizacji masztów antenowych i anten o wysokości przekraczającej 3 m, ale wyjątek od tej zasady został określony w § 12 ust. 12 pkt. 3a tego planu, gdyż lokalizację masztów i anten bez ograniczenia ich wysokości dopuszczono na terenach oznaczonych jako W2 i T, m.in. na terenach przeznaczonych pod zabudowę infrastruktury technicznej telekomunikacyjnej. Jak wynika z powyższego, mpzp nie ustanawia zakazu, a przyjmowane w nim rozwiązania nie uniemożliwiają lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 1899, dalej "u.g.n."). Plan bowiem przewiduje lokalizację takich potencjalnych inwestycji, ale na oznaczonym terenie. Wojewoda wyjaśnił nadto, że art. 4 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 503, zwanej dalej "u.p.z.p.") określa tak zwane władztwo planistyczne gminy, czyli jej kompetencje do samodzielnego ustalania przeznaczenia terenów, rozmieszczania inwestycji celu publicznego zgodnie z jej interesami oraz zapewnieniem ładu przestrzennego kształtowania polityki przestrzennej. Jak podkreślił Wojewoda, przepisy prawa powszechnego i miejscowego mają oczywistą treść, a ich zastosowanie nie wymaga przeprowadzenia skomplikowanego procesu wykładni. W takim zakresie udzielenie pozwolenia na budowę, w sytuacji niezgodności projektu budowlanego z postanowieniami mpzp, stanowi wyraz niewypełnienia jednego z podstawowych wymogów, od których ustawodawca uzależnia wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Wszelkie unormowania regulujące kwestię zgodności inwestycji z ustaleniami mpzp powinny być przestrzegane w sposób restrykcyjny, ponieważ gwarantują one optymalny ład przestrzenny. W ocenie Wojewody, Starosta [...] słusznie uznał, że zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie Spółce pozwolenia na budowę ww. stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr ewid. [...] w G. , która nie była terenem infrastruktury technicznej telekomunikacyjnej T, jak również nie została zaprojektowana na obszarach planu oznaczonych symbolami P lub W2, narusza zarówno § 4 pkt 7 mpzp, jak i art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. Wojewoda zgodził się ze stanowiskiem Spółki, że lokalizacja stacji bazowej telefonii komórkowej podyktowana jest propagacją sygnału. Wskazał jednak, że przepisy mpzp są przepisami prawa miejscowego i muszą być bezwzględnie przestrzegane. W przypadku wskazanej w przepisach planu lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej, niemożliwej do zaakceptowania z punktu widzenia technologii, możliwe jest natomiast wprowadzenie do ustaleń tego planu zmiany jednostkowej, pozwalającej na usytuowanie stacji bazowej telefonii komórkowej w dogodnym miejscu. W kwestii stosowania art. 46 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług telekomunikacyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 884, zwanej dalej "u.w.u.t.") Wojewoda wyjaśnił, że przepis ten nie może być podstawą prawną dla nieograniczonej możliwości sytuowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Analiza ustępu 2 tego artykułu prowadzi bowiem do wniosku, że lokalizacja takiej inwestycji nie może naruszać ustanowionych w mpzp ograniczeń. Z art. 46 ust. 1 i 2 u.w.u.t. nie można wyprowadzać normy prawnej, która całkowicie pozbawia organy gmin prawa kształtowania przestrzeni poprzez wprowadzenie zakazów czy ograniczeń zabudowy; inwestor powołując te przepisy, nie może żądać, aby obszar objęty planem był bezwarunkowo otwarty na jego inwestycje. Wprowadzenie w mpzp zakazu lokalizowania stacji bazowych telefonii komórkowych na pewnych obszarach objętych tym planem mieści się zatem w granicach kompetencji organów gminy i nie narusza art. 46 ust. 1 ww. ustawy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższą decyzję Wojewody wywiodła P. W., zarzucając temu rozstrzygnięciu naruszenie: 1) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, która jest nieprawidłowa z uwagi na naruszenie przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego; 2) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, prowadzące do dowolnego i niepopartego dowodami stanowiska oraz nienależytą interpretację materiału dowodowego, które miało wpływ na wynik niniejszej sprawy, w szczególności poprzez uznanie przez organ odwoławczy, że zapisy mpzp mają jasną treść i nie wymagają wykładni, podczas gdy Wojewoda całkowicie pominął w swojej analizie kryterium minimalnej odległości od zabudowy, o którym mowa w § 12 pkt 12 ust. 3 lit. b mpzp, a którego uwzględnienie uniemożliwia de facto posadowienie inwestycji na terenach oznaczonych w planie symbolami P, W2 i T; 3) art. 107 § 1 i 2 k.p.a. poprzez uzasadnienie decyzji w sposób nieodpowiadający ustawowemu wzorowi, co skutkuje niemożnością uzyskania przez Spółkę wiedzy o motywach działania organu odwoławczego; 4) art. 46 ust. 1 i ust. 2 u.w.u.t. poprzez brak prawidłowej interpretacji zapisów mpzp i nieprawidłowe uznanie, że przepisy rangi ustawowej nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ w mpzp wskazano wprost tereny przeznaczone do budowy stacji bazowych telefonii komórkowej, oznaczone symbolami P, W2 i T, podczas gdy, jak wynika z analizy zamieszczonej w załączonym do wniosku projekcie zagospodarowania działki, ww. tereny w przeważającej części nie spełniają warunku § 12 pkt 12 ust. 3 lit. b mpzp, tj. minimalnej odległości od zabudowy, poza nielicznymi wyjątkami, co w praktyce uniemożliwia posadowienie na nich inwestycji polegającej na budowie telekomunikacyjnego obiektu budowlanego, a zatem plan wprowadza istotne ograniczenie budowy inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej; 5) § 4 ust. 7 mpzp w świetle wymogów nałożonych w art. 46 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 75 u.w.u.t. poprzez jego błędną wykładnię prowadzącą do uznania, że przewidziany w nim zakaz lokalizacji masztów antenowych i anten o wysokości przekraczającej 3 m z wyłączeniem terenów objętych I zmianą mpzp odnosi się do budowy wieży o wysokości 43 m, a nie montowanych na niej anten, których długość nie przekracza 3 m, która to interpretacja uniemożliwiałaby posadowienie inwestycji Spółki, ale też stawiałaby pod znakiem zapytania jakąkolwiek tego rodzaju inwestycję z zakresu infrastruktury technicznej na terenach oznaczonych w Planie symbolem R (biorąc pod uwagę wskazane w niniejszej skardze ograniczenia na całym obszarze objętym mpzp), podczas gdy przeznaczenie terenów rolniczych zgodnie z art. 46 ust. 2 u.w.u.t. nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a Wojewoda w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, że analiza przywołanych zapisów mpzp istotnie może prowadzić do wniosku, iż plan ten dopuszcza lokalizację stacji bazowych telefonii komórkowej na obszarze oznaczonym symbolem R; 6) art. 35 ust. 4 w zw. z art. 35 ust. 1 P.b. poprzez utrzymanie w mocy decyzji przewidującej bezzasadną odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji, która jest zgodna z zapisami mpzp. W uzasadnieniu skargi Spółka, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, przedstawiła argumentację na poparcie postawionych zarzutów, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego treści mpzp, skarżąca podniosła, że § 4 ust. 7 tego planu istotnie ogranicza możliwość wykonywania na terenie takich inwestycji jak maszty i anteny przez ustalenie ich maksymalnej wysokości - 3 m. Tymczasem anteny będące składową planowanej inwestycji nie są wyższe niż 3 m, a zatem nie naruszają przepisów planu. Natomiast nie można wymagać, aby dla realizacji stacji bazowej w postaci antenowej konstrukcji wsporczej wraz z antenami i osprzętem niezbędne było, aby miała ona wysokości do 3 m, bowiem, żeby mogła spełniać swoje funkcje, jej anteny sektorowe i radioliniowe winny znajdować się na takiej wysokości, aby górować nad istniejąca zabudową, a antenowe konstrukcje wsporcze zapewniać bezpieczeństwo konstrukcji także podczas niekorzystnych warunków atmosferycznych. Zdaniem Spółki, zastosowanie omawianych przepisów mpzp prowadziłoby do wniosku, że w żadnym wypadku na terenach objętych planem miejscowym, których te zapisy dotyczą, nie jest możliwa realizacja tego rodzaju inwestycji, z uwagi właśnie na wzmiankowane wyżej ograniczenie wysokościowe. Spółka wskazała, że miejsce lokalizacji przedsięwzięcia zostało wybrane z uwzględnieniem kryterium odległościowego § 12 ust. 12 pkt 3 b i znajduje się ponad 300 m od zabudowy. Nadto skarżąca podkreśliła, że w świetle postanowień § 12 ust. 12 mpzp lokalizacja masztów telekomunikacyjnych jest dopuszczalna wyłącznie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w pkt 3 lit. a-d tego przepisu. Wojewoda w ślad za Starostą w swojej interpretacji zapisów mpzp pominął więc kryterium minimalnej odległości od istniejącej i planowanej zabudowy, jaka musi być dochowana na terenach oznaczonych ww. symbolami i w ogóle nie odniósł się do zarzutów Spółki sformułowanych w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Spółka wyjaśniła, że na etapie planowania inwestycji przeprowadziła szczegółową analizę zapisów mpzp, która wykazała, że jedynym obszarem spośród terenów P, W2 i T spełniającym kryterium odległościowe jest teren pod zbiornikami wody W2 w odległości około 20 m od planowanej inwestycji. Gmina, która jest właścicielem tego terenu, nie jest zainteresowana współpracą ze Spółką i realizacją stacji bazowej na tym terenie. Jedyny teren T wskazany w mpzp dedykowany infrastrukturze technicznej telekomunikacyjnej jest już wykorzystywany przez istniejącą stację bazową obcego operatora. Jest to niewielki obszar wykorzystywany przez obcego operatora i nie ma technicznej możliwości lokalizowania na nim kolejnej wieży. Taki stan rzeczy uniemożliwia realizację przedsięwzięcia na wyznaczonych terenach P, W2 i T. Zdaniem Spółki, skoro mpzp wprowadza istotne ograniczenia w lokalizowaniu inwestycji telekomunikacyjnych, to przy dokonywaniu analizy zgodności inwestycji z postanowieniami mpzp kluczowe znaczenie mają przepisy ustawy o wspieraniu rozwoju usług telekomunikacyjnych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie 28 października 2022 r. pełnomocnik Spółki poparł skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) nie wykazała, aby decyzja ta naruszała wymogi prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Oznacza to, że nie każde uchybienie ze strony organu administracji uzasadnia uwzględnienie skargi, a jedynie takie, które miało lub mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Organy administracji publicznej, wydając zaskarżone decyzje oparły się na przepisie art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego i zapisach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady G. B. z dnia [...] grudnia 2008 r., zmienioną kolejnymi uchwałami - szczegółowo wskazanymi w uzasadnieniu decyzji. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Z kolei w myśl art. 35 ust. 3 P.b., w razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. Organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w przypadku niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia, o którym mowa w ust. 3 (art. 35 ust. 5 pkt 1 P.b.). W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji, działając właśnie w trybie art. 35 ust. 3 P.b., postanowieniem z [...] lutego 2022 r., nałożył na inwestora obowiązek usunięcia występujących w projekcie budowlanym nieprawidłowości. Inwestor wyjaśnił (pismo z 17 marca 2022 r.), że według zapisów mpzp przedmiotowa działka, na której planowana jest realizacja inwestycji znajduje się na obszarze oznaczonym w tym planie symbolami R, MN, RM1. Istniejący maszt zlokalizowany jest w jednostce R – tereny rolnicze. Miejsce lokalizacji masztu zostało wybrane z uwzględnieniem kryterium odległościowego określonego w § 12 ust. 12 pkt 3 lit. b mpzp i znajduje się ponad 300 m od zabudowy, nie narusza również postanowień odnośnie terenów R – stacja zaliczana jest do urządzeń infrastruktury technicznej. Takiej oceny zachowania warunku zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie podzieliły jednak organy administracji orzekające w sprawie. Należy w tym miejscu odwołać się do postanowień obowiązującego na terenie G. B. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z przepisami planu zawierającymi ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej, a konkretnie z § 12 ust. 12 pkt 3 mpzp, w zakresie sieci teletechnicznych ustala się: lokalizację masztów radiowych, telefonicznych i innych dopuszcza się pod warunkami: a) położenia w terenach oznaczonych jako: P, W2 lub T, b) zachowania minimalnej odległości 300 m od istniejącej i planowanej zabudowy, nie związanej z siecią, c) zastosowania formy architektonicznej zgodnie z par. 7 ust. 6, pkt 1, d) spełnienia przepisów odrębnych. Terenów oznaczonych w mpzp symbolem P - tereny przemysłowe z wyłączeniem terenów eksploatacji powierzchniowej - dotyczy § 33, do terenów oznaczonych w mpzp symbolem W2 - tereny infrastruktury technicznej wodociągowej odnosi się § 59, z kolei terenów oznaczonych w planie symbolem T - tereny infrastruktury technicznej telekomunikacyjnej dotyczy § 61 planu. Z przywołanych regulacji prawa miejscowego wynika, że obiekty budowlane takie jak projektowana stacja bazowa - w świetle ustaleń planu - na obszarze G. B. mogą być lokalizowane na terenach oznaczonych symbolami P, W2 lub T. To powoduje, że z postanowień planu wynika a contrario, że na terenach oznaczonych symbolem R nie jest dopuszczalna budowa tego typu obiektów. Zresztą nie przeczy takiemu wnioskowi treść § 36 mpzp. Plan stanowi, że: "Funkcją podstawową stanowi rolnicza przestrzeń produkcyjna." Za zgodne z tym planem elementy zagospodarowania działki uznaje się m.in. urządzenia infrastruktury technicznej (§ 36 ust. 3 pkt 3 lit. f), niemniej chodzi w opinii Sądu tylko o takie urządzenia, które wspomagają realizowanie na tym terenie funkcji podstawowej. Obiekty infrastruktury technicznej pełnią rolę towarzyszącą przeznaczeniu terenu określonemu w planie, a zatem pełnią rolę służebną wobec zabudowy rolniczej produkcyjnej. O zachowaniu funkcji podstawowej decydować mogą natomiast obiekty, którym urządzenia infrastruktury technicznej towarzyszą. Powyższe rozważania stanowią odpowiedź na niezasadne zarzuty skargi, które opierają się na twierdzeniu, że przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zostały błędnie zinterpretowane i zastosowane w okolicznościach tej sprawy. Chybione są także te zarzuty skarżącej Spółki, które dotyczą naruszenia art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług telekomunikacyjnych. Zgodnie z art. 46 ust. 1 u.w.r.u.t., miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zwany dalej "planem miejscowym" nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W myśl art. 46 ust. 2 ostatnio przywołanej ustawy, Jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Treść zacytowanego art. 46 ust. 1 i 2 ustawy co do zasady nie pozbawia gminy prawa kształtowania przestrzeni poprzez wprowadzanie zakazów czy ograniczeń zabudowy urządzeń łączności publicznej w tym telefonii komórkowej. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Przepis ten określa tak zwane władztwo planistyczne gminy, czyli jej kompetencje do samodzielnego ustalania przeznaczenia terenów, rozmieszczania inwestycji celu publicznego zgodnie z jej interesami oraz zapewnieniem ładu przestrzennego kształtowania polityki przestrzennej (zob. wyrok NSA z 22 czerwca 2021 r., II OSK 2717/18, lex nr 3210338). Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. wyrok NSA z 7 lutego 2022 r., II OSK 544/19, lex nr 3360954), plan miejscowy nie może wprowadzać na całym obszarze objętym planem zakazu lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych, uniemożliwiającego lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Nie oznacza to jednak, że plan miejscowy nie może wprowadzać pewnych ograniczeń, czy to w zakresie lokalizacji inwestycji, ich rozmieszczenia w terenie, czy też ograniczeń co do rodzaju urządzeń z uwagi na miejsca, w których będą zlokalizowane, bądź ograniczeń z uwagi na ochronę innych wartości istotnych z punktu widzenia gospodarowania przestrzenią. Obowiązek uwzględniania przez organy administracji publicznej przepisów art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nie może prowadzić do pominięcia zapisów planu, których treść jest jasna, precyzyjna i nie wymagająca jakichkolwiek interpretacji. Organy te są bowiem obowiązane do stosowania przepisów prawa miejscowego powszechnie obowiązującego na obszarze gminy (zob. wyrok WSA z 17 listopada 2021 r., II SA/Gd 232/21, lex nr 3273325). W przypadku planu miejscowego, który obowiązuje na terenie G. B., nie może być wątpliwości, że plan ten nie narusza zakazu, o którym mowa w art. 46 ust. 1 u.w.r.u.t.. Dopuszcza on bowiem lokalizację stacji bazowych telefonii komórkowej, ale na konkretnie określonych terenach. Zresztą, jak podnosi skarżąca Spółka, na terenie G. B. została już wybudowana stacja bazowa innego operatora (na terenie oznaczonym symbolem T), a zatem przepisy tego planu taką możliwość stworzyły, pomimo nakazu określonego w § 12 ust. 12 pkt 3 lit. b (zachowania minimalnej odległości 300 m od istniejącej i planowanej zabudowy, nie związanej z siecią). Sama tylko okoliczność, że aktualnie Spółka ma ograniczone możliwości inwestycyjne w związku z wyżej opisaną treścią planu obowiązującego na terenie G. B., że nie może zlokalizować takiej stacji na terenach P - z uwagi na warunek z § 12 ust. 12 pkt 3 lit. b mpzp, czy na terenach W2 – z uwagi na to, że Gmina jako właściciel terenu o takim przeznaczeniu nie jest zainteresowana współpracą ze Spółką, nie oznacza, że plan narusza art. 46 ust. 1 u.w.r.u.t. Nie zmienia powyższej oceny zapis § 4 ust. 7 planu, ponieważ nie wprowadza on całkowitego zakazu lokalizowania stacji bazowych na terenie G. B.. Zakaz ten odnosi się do terenów innych niż tereny wymienione w § 12 ust. 12 pkt 3 lit. a mpzp. Poza tym dotyczy nie tylko anten, ale także masztów antenowych. To przepisy prawa materialnego determinują zakres istotnych dla wyniku sprawy ustaleń faktycznych. W tej sprawie Sąd nie stwierdził, aby organy nie wywiązały się z wymogów stawianych przez przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., ani aby wydane w sprawie decyzje nie zawierały elementów określonych w art. 107 k.p.a. Zarówno zgromadzone dowody w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym, jak i poczynione w oparciu o te dowody ustalenia faktyczne były wystarczające do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Jako nietrafny należy zatem ocenić również zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., skoro Wojewoda utrzymał w mocy wydaną zgodnie z prawem decyzję organu pierwszej instancji. W efekcie nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 35 ust. 4 w zw. z art. 35 ust. 1 P.b, skoro przepisy te zostały prawidłowo zastosowane w okolicznościach faktycznych tej sprawy. Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.