II SA/Ke 435/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Agnieszka Banach po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia za bezzasadne postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 8 maja 2018 r. M. M. wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. skargę na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia 15 marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie uznania za bezzasadne zażalenia strony z dnia 23 lutego 2018 r. dotyczącego nieuzasadnionego pozostawienia sprawy osobowej bez rozpoznania i załatwienia przez Komendanta Powiatowego Policji w S. W uzasadnieniu skargi jej autor podniósł między innymi, że zaskarża ww. postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. "stwierdzające, iż Komendant Powiatowy Policji w S. nie pozostaje w żadnej możliwej do zaskarżenia bezczynności, albowiem odpowiedział stronie w sprawie osobowej i ze stosunku służbowego pismem urzędowym, które ma stanowić załatwienie spraw wniesionych o uregulowanie przez organ w sposób ustawowo nakazany stosunku służbowego f-sza Policji i spraw osobowych, regulowanych i winnych być regulowanymi decyzjami administracyjnymi o charakterze konstytutywnym, nie wymagającym wszczęcia, czy prowadzenia postępowania administracyjnego, gdyż nakaz orzeczniczy wynika wprost z nakazów ustawowych, a w tym zakresie nieuwzględnienie przez organ nakazu z art. 104 kpa, nieuzasadnioną próbę wywodzenia, iż wniosek policjanta w sprawie osobowej i w zakresie konstytutywnego obowiązku orzeczniczego organu może pozostawać bez załatwienia w formie decyzji administracyjnej, względnie innego aktu administracyjnego, od którego to stronie przysługiwała by kontrola instancyjna i pozainstancyjna w administracji, oraz przekazanie sprawy zażalenia do ponownego rozpoznania, wraz z uwzględnieniem ustalonych i uznanych w postępowaniu sądowym okoliczności faktycznych i prawnych, mogących prowadzić do nakazanych ustawowo działań przez organ kontroli i nadzoru, w związku z nakazami zakreślonymi w art. 37 kpa." W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w K. wniósł o odrzucenie skargi, podnosząc, że raportem z dnia 17 listopada 2008 r. M. M. wystąpił do Komendanta Powiatowego Policji w S. z wnioskiem o wyjaśnienie, dlaczego przez okres ponad 21 miesięcy, tj. od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 15 października 2008 r. nie otrzymał właściwego wynagrodzenia w związku z wykonywaniem zadań zastępcy dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w S.. Pismem z dnia 3 grudnia 2008 r., l.dz. K-DW-1241/417/08 Komendant Powiatowy Policji w S. udzielił odpowiedzi M.owi M.emu. Wnioskujący otrzymał odpowiedź za pośrednictwem poczty w dniu 8 grudnia 2008 r. W dniu 28 lutego 2018 r. M. M. skierował zażalenie do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w S. w przedmiocie nieuzasadnionego pozostawienia jego sprawy osobowej dotyczącej zmiany składników uposażenia bez rozpoznania. W treści zażalenia wskazał, iż do chwili obecnej Komendant Powiatowy Policji w S. nie załatwił jego sprawy osobowej zainicjowanej wnioskiem z dnia 17 listopada 2008 r., poprzez wydanie decyzji administracyjnej, czym zdaniem skarżącego naruszono art. 104 w zw. z art. 35 k.p.a. Po rozpatrzeniu zażalenia M. M., Komendant Wojewódzki Policji w K., działając na podstawie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.) wydał postanowienie z dnia 15 marca 2018 r., uznając zażalenie M. M. za bezzasadne. Organ podniósł, że skarga jest niedopuszczalna, albowiem nie można uznać, by skierowane do skarżącego "postanowienie" Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia 15 marca 2018 r. odpowiadające na zażalenie skarżącego, wniesione w trybie art. 37 k.p.a., można było zakwalifikować jako akt lub czynność z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Forma tego załatwienia nie stanowi żadnego z aktów i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 powołanej ustawy, dlatego też na czynność tę nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Rozpoznanie przedmiotowego zażalenia nie następuje w formie decyzji administracyjnej, ale w drodze czynności nadzorczej, która - nawet jeśli zostanie ujęta w formie postanowienia, jak w niniejszej sprawie - nie może być zaskarżona do sądu administracyjnego, ponieważ art. 3 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wymienia tego rodzaju orzeczeń. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Na wstępie podnieść należy, że Sąd zobowiązany jest w pierwszej kolejności do zbadania z urzędu dopuszczalności skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, iż przedmiotem skargi mogą być tylko postanowienia, na które przysługuje zażalenie albo kończące postępowanie, albo rozstrzygające sprawę co do istoty. Oznacza to, że skarga jest niedopuszczalna, gdy postanowienie jest niezaskarżalne. Ponadto z mocy art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. skarga do sądu administracyjnego przysługuje na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że przedmiotem skargi złożonej w niniejszej sprawie jest postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. wydane na podstawie art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 czerwca 2017 r., w skrócie powoływany jako k.p.a.), który stanowił, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zażalenie wnoszone przez stronę w trybie art. 37 k.p.a. nie ma charakteru środka zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym, lecz służy jedynie zakwestionowaniu przekroczenia ustawowego maksymalnego terminu załatwienia sprawy (art. 35 i art. 36 k.p.a.). Wydane w tym względzie postanowienie ma charakter incydentalny, nie rozstrzyga sprawy co do istoty, a także nie kończy postępowania w sprawie. Na postanowienie takie nie przysługuje zażalenie, co wynika z art. 141 § 1 w zw. z art. 37 k.p.a. Strona nie ma uprawnień do podważenia tego postanowienia w trybie procesowym. Nie podlega ono także zaskarżeniu do sądu administracyjnego, bowiem taki przedmiot zaskarżenia nie mieści się w katalogu spraw podlegających kontroli sądowej. Niezależnie od pozytywnego bądź negatywnego stanowiska organu wyższego stopnia, strona może wnieść skargę na bezczynność organu, gdyż spełniła warunek formalny określony w art. 37 § 1 k.p.a., w sprawach bezczynności organu istotne znaczenie ma nie tyle sposób rozpatrzenia zażalenia złożonego w trybie art. 37 k.p.a., ale sam fakt dopełnienia takiej czynności przez stronę. Złożenie takiego zażalenia wywiera więc skutek wyczerpania przez stronę przysługujących jej środków zaskarżenia (art. 52 § 1 p.p.s.a.), a tym samym umożliwia skuteczne wniesienie skargi na bezczynność organu pozostającego w zwłoce i niepodejmującego w ustawowym terminie aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA z dnia 12 luty 2013 r., sygn. akt I OSK 14513, 25 kwietnia 2006 r. sygn. akt I OSK 1413/05 i z dnia 4 marca 2008 r. sygn. akt I OSK 1877/07 oraz wyrok NSA z dnia 7 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 2259/10 i wyrok NSA z dnia 24 maja 2001 r., sygn. akt IV SA 572/99). W świetle powyższego wskazać należy, że nie zachodzi określona w art. 3 § 2 pkt 2 i 3 p.p.s.a. podstawa do zaskarżenia przedmiotowego postanowienia do sądu administracyjnego. Mając powyższe na względzie, skarga wniesiona w niniejszej sprawie podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.