II SA/Ke 44/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędzia WSA Agnieszka Banach, Protokolant Starszy inspektor sądowy Joanna Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi S. K. i L. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. Decyzją z dnia [...] znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (zwane dalej SKO) utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. W postępowaniu z wniosku L. i S. K. o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem w ramach zwartej zabudowy na działce nr ewid. 209/3 w miejscowości [...] projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy został przesłany m.in. do Starosty [...] – który postanowieniem z dnia 18 grudnia 2020 r. odmówił uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów rolnych ww. projektu decyzji. SKO, po rozpatrzeniu zażalenia L. i S. K., postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2021 r. utrzymało w mocy ww. rozstrzygnięcie Starosty [...]. Wyrokiem z dnia 4 sierpnia 2021 r. sygn. akt II SA/Ke 581/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę L. i S. K. na ww. postanowienie SKO. Decyzją z dnia 7 maja 2021 r. Wójt Gminy [...] odmówił ustalenia warunków zabudowy dla ww. inwestycji, polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem w ramach zwartej zabudowy na działce nr ewid. 209/3 w miejscowości [...]. W uzasadnieniu m.in. powołano się na ww. postanowienie z dnia 18 grudnia 2020 r. i wskazano ponadto, że teren inwestycji nie jest objęty zgodą na zmianę przeznaczenia, uzyskaną przy sporządzeniu planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...], zwanego dalej m.p.z.p., zatwierdzonego uchwałą Gminnej Rady Narodowej nr XXI/53/81 z dnia 14 września 1981 r., który obowiązywał do dnia 31 grudnia 2003 r. W odwołaniu od ww. decyzji L. i S. K. podnieśli zarzuty naruszenia art. 7 ust. 2a pkt 1 w zw. z art. 4 pkt 29 w zw. z art. 4 pkt 30, art. 7 ust. 2a pkt 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1326 ze zm.), zwanej dalej ustawą, art. 7a, art. 8, art. 10, art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 K.p.a. SKO, utrzymując w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie, wskazało że w przedmiotowej sprawie – wbrew twierdzeniom odwołania – brak było możliwości wydania pozytywnej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z uwagi na brak spełnienia wszystkich przesłanek z art. 7 ust. 2a ustawy. Grunty rolne, na których miałoby dojść do budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem nie spełniają bowiem dwóch z czterech warunków ujętych w art. 7 ust. 2a ustawy. Przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klasy II R wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. Konieczność uzyskania tej zgody uzasadnia niespełnienie przez grunty warunku określonego jako "co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawiera się w obszarze zwartej zabudowy" oraz warunku określonego jako "położone są w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych". W tym zakresie organ powołał się na art. 4 pkt 29 i 30 ustawy wskazując, że przez zwartą zabudowę rozumie się zgrupowanie nie mniej niż 5 budynków, za wyjątkiem budynków o funkcji wyłącznie gospodarczej, pomiędzy którymi największa odległość sąsiadujących ze sobą budynków nie przekracza 100 m. Natomiast obszar zwartej zabudowy to obszar wyznaczony przez obwiednię prowadzoną w odległości 50 m od zewnętrznych krawędzi skrajnych budynków tworzących zwartą zabudowę lub po zewnętrznych granicach działek, na których położone są te budynki, jeśli ich odległość od tych granic jest mniejsza niż 50 m. Z wykładni logicznej definicji ustawowej zawartej w art. 4 pkt 30 ustawy wynikałoby, że rola spójnika "lub" sygnalizuje wybór między dwiema możliwościami (alternatywa łączna), na zasadzie każda z nich z osobna, ale także obie razem. Z przepisu tego wynika, że w zależności od położenia skrajnego budynku w stosunku do granicy działki obwiednię prowadzi się zgodnie z zasadą: - jeśli granica jest w odległości mniejszej niż 50 m od budynku, to obwiednię prowadzi się po granicy działki, - jeśli granica jest w odległości większej niż 50 m od budynku to obwiednię prowadzi się po odmierzeniu 50 m od krawędzi budynku. Odnosząc się do zarzutu odwołania w zakresie, w jakim zakwestionowano sposób wyznaczenia obszaru zwartej zabudowy przez Starostę [...] (odmiennie od tego przedstawionego w pierwotnym projekcie decyzji) SKO podkreśliło, że w rozstrzygnięciu tym wyznaczono 7 budynków mieszkalnych znajdujących się na działkach ewid. nr 799, 211/2, 825/1, 209/4, 210, 207 i 776, względem których poprowadzono obwiednię obszaru zwartej zabudowy. Za skrajne budynki w wyznaczonym obszarze przyjęto budynki na działce 799 i na działce 776. Budynek skrajny na działce nr 799 znajduje się od północnej, zachodniej oraz południowej granicy działki w odległości mniejszej niż 50 m w związku z tym obwiednię obszaru zwartej zabudowy wyrysowano po północnej, zachodniej oraz południowej granicy działki. Budynek skrajny położony na działce nr ewid. 776, znajduje się zaś od północnej oraz wschodniej granicy w odległości mniejszej niż 50 m. W związku z tym obwiednię obszaru zwartej zabudowy wyrysowano po północnej oraz wschodniej działki. Natomiast od zachodniej granicy budynek ten położny jest w odległości powyżej 50 m. Wobec czego obwiednię poprowadzono w tym kierunku geograficznym w odległości 50 m od krawędzi budynku, a nie po granicy działki. Odnośnie budynków położonych pomiędzy budynkami na dz. ewid. 779 i 776, tj. budynku na działce nr ewid. 211/2, na dz. nr ewid. 825/1, na działce nr ewid. 210 i na działce nr ewid. 207, obwiednie poprowadzono w celu zamknięcia obszaru po stronie wschodniej oraz zachodniej – i tak od strony wschodniej dla wszystkich budynków odległość od granicy była mniejsza niż 50 m, więc obwiednię poprowadzono po wschodnich granicach każdej z działek. Natomiast w kierunku zachodnim dla budynku na dz. nr 825/1 i 210 obwiednię przeprowadzono po granicy działki, gdyż odległość od granicy jest mniejsza niż 50 m. Dla budynku na dz. nr 207 odmierzając od krawędzi budynku w kierunku zachodnim, gdyż odległość budynku od granicy jest większa niż 50 m. Wyznaczony w taki sposób obszar dowiódł, że co najmniej połowa powierzchni działki objętej wnioskiem nie zawiera się w obszarze zwartej zabudowy, co jest jednoznaczne z niespełnieniem warunku objętego art. 7 ust. 2a pkt 1 ustawy. Kolegium podniosło ponadto, że wykładnia art. 7 ust. 2a pkt 3 ustawy, sprowadzająca się do przyjęcia, że cały obszar gruntu – którego przeznaczenie ma być zmienione – powinien znajdować się w odległości nie większej niż 50 m od drogi publicznej, została zaakceptowana w orzecznictwie sądów administracyjnych. Tymczasem z akt sprawy wynika, że powyższy warunek nie został spełniony w niniejszej sprawie, gdyż objęta wnioskiem działka nr 209/3 w najdalej oddalonym punkcie znajduje się w odległości 75 m od drogi publicznej. W rezultacie, za niezasadny oceniono zarzut odwołania dotyczący naruszenia art. 7 ust. 2a pkt 3 ustawy poprzez jego błędną wykładnię. Wyniki analizy całości materiału dowodowego jednoznacznie wskazują na to, że nie zostały spełnione łącznie wszystkie warunki określone w art. 7 ust. 2a ustawy, co w konsekwencji uzasadniało wydanie decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Wynikający z art. 53 ust. 4 w związku z art. 60 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zwanej dalej u.p.z.p., wymóg co do tego, że decyzję o warunkach zabudowy wydaje się "po uzgodnieniu" z określonymi organami oznacza, że nawet odmowa uzgodnienia przez jeden organ współdziałający stanowi przeszkodę do wydania pozytywnej decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy (w postępowaniu głównym) – tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie. SKO, odnosząc się do zarzutów odwołania co do naruszenia art. 10 § 1 K.p.a,. stwierdziło że odwołujący się nie wykazali, aby niezastosowanie tego przepisu miało wpływ na uniemożliwienie podjęcia konkretnej istotnej czynności, mającej wpływ na wynik sprawy. Wyjaśniono ponadto, że w niniejszej sprawie nie mógł zostać zastosowany art. 79a K.p.a., gdyż powodem odmowy ustalenia warunków zabudowy nie są przesłanki zależne od strony, gdyż odległość nieruchomości objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, czy też znajdowanie się jej w obszarze zwartej zabudowy, nie są przesłankami zależnymi od strony. Wbrew twierdzeniom odwołania w niniejszej sprawie nie mógł też zostać zastosowany przepis art. 7a K.p.a., wskazujący na konieczność rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony, ponieważ w niniejszym postępowaniu brak takich wątpliwości. Za niezasadne uznano również zarzuty o naruszeniu art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., wskazując że organ I instancji zgromadził konieczny do rozstrzygnięcia sprawy materiał dowodowy, który został wszechstronnie przeanalizowany i rozważony. Zdaniem SKO za niezasadny należy uznać zarzut co do nieprzeprowadzenia oględzin terenu inwestycji, gdyż mapy, którymi dysponuje organ, były wystarczające do poczynienia niezbędnych ustaleń w sprawie w aspekcie spełnienia przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Reasumując, organ odwoławczy stwierdził, że w niniejszej sprawie niemożliwe było wydanie warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji – z uwagi na brak łącznego spełnienia wszystkich warunków wskazanych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Planowana inwestycja nie spełnia bowiem warunków z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., albowiem polega na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem – który nie będzie służył rolnemu wykorzystaniu terenu na terenach rolnych, gdyż nie stanowi zabudowy zagrodowej, typowo rolniczej. Ponadto, teren inwestycji nie jest objęty zgodą na zmianę przeznaczenia, którą uzyskuje się na etapie sporządzania m.p.z.p. Z wyrysu i wypisu z nieobowiązującego m.p.z.p. gminy [...] wynika, że działka o nr ewid. 209/3 znajduje się na terenach rolnych oznaczonych symbolem A.2.25.R. - tereny upraw polowych i ogrodniczych bez wyznaczonych terenów pod budownictwo. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach S. i L. K. zarzucili decyzji SKO: 1. naruszenie prawa materialnego, to jest art. 7 ust. 2a pkt 1 w zw. z art. 4 pkt 30 ustawy poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że: - to organ ma prawo wyboru sposobu ustalania obszaru zwartej zabudowy, - błędne wyznaczenie obszaru zabudowy przy przyjętej przez organ I, jak i II instancji zasadzie łączenia określonych sposobów wyznaczania tego obszaru, - co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu nie zawiera się w obszarze zwartej zabudowy, w sytuacji, gdy zastosowanie zasad określonych w art. 4 pkt 30 ustawy pozwalało na ustalenie, iż co najmniej połowa obszaru działki ewidencyjnej nr 209/3 znajduje się w obszarze zwartej zabudowy; - art. 7 ust. 2a pkt 3 ustawy poprzez błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że każda część działki, niezależnie od terenu, na którym jest planowana inwestycja, musi być położona w odległości nie większej niż 50 m od drogi publicznej, a w konsekwencji niesłuszne uznanie, iż działka ewidencyjna nr 209/3 położona jest w odległości większej niż 50 m od drogi publicznej; 2. naruszenie przepisów postępowania tj.: a) art. 7a, art. 8 i art. 10 K.p.a. – z uwagi na ich niezastosowanie poprzez brak zapewnienia stronie aktywnego udziału w postępowaniu, co doprowadziło do prowadzenia przez organ I i II instancji postępowania w sposób niebudzący zaufania strony do organów władzy publicznej, a także skutkowało naruszeniem przez organ innych zasad postępowania administracyjnego, takich jak zasada prawdy obiektywnej oraz zasada rozstrzygania wątpliwości na korzyść stron postępowania; - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. – poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności dokładnego ustalenia sposobu i obszaru zwartej zabudowy dla działki o nr ewid. 209/3, na której planowana jest inwestycja, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia przez organ zasady oficjalności i prawdy obiektywnej postępowania dowodowego; - art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. – poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uzasadniał uchylenie tego rozstrzygnięcia w całości i orzeczenia co do istoty sprawy. Mając na uwadze powyższe skarżący wnieśli o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie na swoją rzecz zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Obecny na rozprawie sądowej w dniu 6 kwietnia 2022 r. pełnomocnik S. i Lidi K. poparł skargę i dodał, że dla działki o numerze 209/1 w 2008 r. wydano postanowienie uzgadniające pozytywnie decyzję o warunkach zabudowy dla inwestycji na tej działce. Inwestycja miała polegać na budowie budynku mieszkalnego wraz ze zbiornikiem na nieczystości. Działka o numerze 209/1 uległa podziałowi i powstały działki o numerach 209/3 i 209/4. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 t.j.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności decyzji organu odwoławczego. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. na datę orzekania przez organ II instancji z 2021 r. poz. 741 ze zm.), zwanej także dalej "u.p.z.p.", wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Stosownie do treści art. 60 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Jak wynika z art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. w zw. z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami decyzję wydaje się po uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych. Właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych jest co do zasady starosta (art. 5 ust. 1 ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych – t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1326). Z uwagi na powyższe, w rozpatrywanej sprawie projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy został przesłany m.in. do Starosty [...] jako organu właściwego w sprawie ochrony gruntów rolnych. Organ ten postanowieniem z dnia 18 grudnia 2020 r. odmówił uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów rolnych ww. projektu decyzji. SKO, po rozpatrzeniu zażalenia L. i S. K., postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2021 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie Starosty [...], zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 4 sierpnia 2021 r. sygn. akt II SA/Ke 581/21 oddalił skargę L. i S. K. na postanowienie SKO. Wyrok w tej sprawie jest nieprawomocny. Nadanie uzgodnieniu prawnej formy postanowienia, na które przysługuje zażalenie i skarga do sądu administracyjnego, i które może być przedmiotem weryfikacji w trybach nadzwyczajnych, powoduje, że choć postępowanie uzgodnieniowe ma charakter akcesoryjny i jest częścią szeroko rozumianego postępowania w sprawie głównej, to jego wynik jest wiążący dla organu prowadzącego postępowanie główne. Ewentualna weryfikacja postanowień uzgodnieniowych nie może być więc dokonywana przez organ prowadzący postępowanie główne. Uzgodnienie jest zatem formą wiążącego wpływu jednego organu na drugi, poprzez uzależnienie możliwości wydania aktu od akceptacji jego treści przez organ uzgadniający. Wynikający z art. 53 ust. 4 w związku z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. wymóg, że decyzję o warunkach zabudowy wydaje się "po uzgodnieniu" z określonymi organami, oznacza, że nawet odmowa uzgodnienia przez jeden organ współdziałający stanowi przeszkodę do wydania pozytywnej decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy (w postępowaniu głównym; por. m.in. wyrok NSA z 16 maja 2017 r., sygn. II OSK 2307/15, wyrok WSA w Warszawie z 28 czerwca 2016 r., sygn. IV SA/Wa 497/16). W tej sytuacji należy podnieść, że wobec odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy ostatecznym postanowieniem Starosty [...], organ orzekający w przedmiocie wniosku o ustalenie warunków zabudowy, tj. Wójt Gminy [...], związany negatywnym stanowiskiem organu uzgadniającego, nie mógł już z tego powodu wydać decyzji ustalającej warunki zabudowy. Co więcej, jak podniósł NSA w wyroku z 4 października 2012 r., sygn. II OSK 1021/11, organ orzekający o warunkach zabudowy (art. 60 ust. 1 u.p.z.p.), będąc związany ostatecznym postanowieniem o odmowie uzgodnienia, nie narusza prawa nie zawieszając postępowania toczącego się na podstawie art. 60 ust. 1 u.p.z.p. do czasu zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego ze skargi na postanowienie o odmowie uzgodnienia, bowiem nie musi oczekiwać na prawomocność ostatecznego postanowienia uzgodnieniowego. W konsekwencji nie można także uznać, że fakt, iż wspomniany wyżej wyrok tut. Sądu z dnia 4 sierpnia 2021 r. wydany w sprawie o sygn. akt II SA/Ke 581/21, jest nieprawomocny, stanowi przeszkodę do wydania decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy. Organ odwoławczy szczegółowo przytoczył powody odmowy przez Starostę [...] uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy, oparte na braku spełnienia wszystkich przesłanek wynikających z art. 7 ust. 2a ustawy. Co do zasady bowiem przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klasy II R wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, chyba że spełnione są łącznie przesłanki przewidziane właśnie w art. 7 ust. 2a ustawy, stanowiącym wyjątek od tej zasady. Prezentując wykładnię art. 4 pkt 30 ustawy oraz sposób dokonania ustaleń w zakresie warunku, z którego wynika, iż co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu ma zawierać się w obszarze zwartej zabudowy, organ stwierdził, że wyznaczony w taki sposób obszar dowiódł, że co najmniej połowa powierzchni działki objętej wnioskiem nie zawiera się w obszarze zwartej zabudowy, co jest jednoznaczne z niespełnieniem warunku objętego art. 7 ust. 2a pkt 1 ustawy. Poza tym Kolegium podzieliło stanowisko, z którego wynika, że ponieważ w treści art. 7 ust. 2a pkt 3 ustawy ustawodawca posługuje się sformułowaniem "grunty położone są w odległości nie większej niż 50 m od drogi publicznej", to należy przyjąć, że odległość ta nie może być przekroczona w przypadku całej działki. W konsekwencji zaś warunek powyższy w niniejszej sprawie nie został spełniony, albowiem objęta wnioskiem działka nr 209/3 w najdalej oddalonym punkcie znajduje się w odległości 75 m od drogi publicznej. Organ zatem dokonał ponownej oceny przesłanek art. 7 ust. 2a pkt 1 i 3 ustawy, która legła już u podstaw negatywnego uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy. W zaistniałej sytuacji, jak wynika z powyższych wywodów, ocena organu orzekającego w postępowaniu głównym (dotyczącym właśnie warunków zabudowy) nie mogła być odmienna. Z tego też powodu podniesione w skardze zarzuty, kwestionujące ustalenia w zakresie spełnienia powyższych przesłanek, nie mogły odnieść skutku. Ponadto, jak ustalono, teren inwestycji nie jest objęty zgodą na zmianę przeznaczenia, uzyskaną przy sporządzeniu planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...], zwanego dalej m.p.z.p., zatwierdzonego uchwałą Gminnej Rady Narodowej nr XXI/53/81 z dnia 14 września 1981 r., który obowiązywał do dnia 31 grudnia 2003 r., a co mogłoby mieć znaczenie z punktu widzenia treści art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Podobnie okoliczność powołana na rozprawie sądowej, tj. fakt, że dla działki o numerze 209/1 w 2008 r. wydano postanowienie uzgadniające pozytywnie decyzję o warunkach zabudowy dla inwestycji na tej działce, która to inwestycja miała polegać na budowie budynku mieszkalnego wraz ze zbiornikiem na nieczystości (działka o numerze 209/1 uległa podziałowi i powstały działki o numerach 209/3 i 209/4), nie mogła mieć dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotnego znaczenia, dotyczyła bowiem innego stanu faktycznego – innej działki (przed podziałem) oraz innej inwestycji. Z tych powodów podstawy wydania obu rozstrzygnięć nie mogą być porównywane, a tym bardziej wpływać na siebie wzajemnie. Podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 10 K.p.a. polegającego na braku zapewnienia stronie aktywnego udziału w postępowaniu nie zasługiwał na uwzględnienie. Uchybienie art. 10 § 1 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy wykaże się, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy strona musi wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny (por. m.in. wyrok NSA z 6 października 2021 r., sygn. II OSK 688/21). W tym przypadku takie okoliczności nie zostały wykazane. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a. ----------------------- 2