II SA/Ke 445/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 listopada 2014 r. sprawy ze skargi D. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...], znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania D. P. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nakazującej rozbiórkę tymczasowego obiektu gospodarczego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, w szczególności dokonanej w dniu 20 maja 2010 r. kontroli ustalono, że na działce nr ewid. [...] w [...], gm. [...] usytuowany jest obiekt budowlany konstrukcji stalowej o wymiarach w rzucie 10,75 x 2,60m, bez fundamentów, ustawiony na płycie betonowej wykonanej na gruncie bez ściany własnej od strony działki nr ewid. [...]. Obiekt składa się z trzech ścian z blachy oraz dachu pokrytego eternitem, ze spadkiem w kierunku własnej działki. Obiekt użytkowany jest na cele gospodarcze. Obecna podczas kontroli D. P. oświadczyła do protokołu, że wraz z mężem są inwestorami tego obiektu budowlanego, który został wybudowany bez dopełnienia czynności formalno - prawnych w latach 1990-1991. Natomiast T.W. oświadczył do protokołu, że obiekt o wymiarach w rzucie 2,6 x 10,75m został wybudowany w 2000 r. Wobec rozbieżności w wyjaśnieniach co do daty budowy ww. obiektu organ I instancji przeprowadził w dniu 13 sierpnia 2010 r. rozprawę administracyjną. D. P. , K. P., Ł. P. oraz Z. P. złożyli wyjaśniania, z których wynikało, że w latach 1991-93 została samowolnie zrealizowana część o długości 5m, zaś w latach 1997-98 obiekt został samowolnie rozbudowany o część o długości 5,75m, tj. do obecnych wymiarów. Natomiast T.W. oraz K. W. wskazali, że w 2000 r. została wybudowa część obiektu, zaś w 2004 r. została ona rozbudowana do obecnych wymiarów. W związku z dokonanymi ustaleniami organ I instancji zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie rozbudowy budynku gospodarczego o wymiarach w rzucie 5,0 x 2,6m w kierunku południowym o część o wymiarach 5,75 x 2,6m na działce nr ewid. [...] w [...]. Natomiast postanowieniem z dnia [...] nakazał D. i K. P. wstrzymać roboty budowlane związane z rozbudową ww. tymczasowego obiektu gospodarczego z powodu wykonania rozbudowy obiektu bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy budowa ta nie została zakończona pod względem prawnym. W toku postępowania zażaleniowego organ II instancji zwrócił organowi I instancji akta sprawy, celem przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego, tj. ustalenia, czy część budynku o wymiarach 5,75 x 2,60m, wykonana w latach 1997-1998 posiada własną, pełną ścianę od strony budynku gospodarczego o wymiarach 5,00 x 2,60m, zrealizowanego przed 1995 r. W dniu 22 czerwca 2011 r. została przeprowadzona na powyższą okoliczność kontrola, która wykazała, że przedmiotowy obiekt budowlany posiada trzy ściany od strony północnej, zachodniej i południowej, a nie posiada ściany własnej od strony granicy działki. Dobudowa części o wymiarach w rzucie 5,75 x 2,6m polegała na wykonaniu od strony zachodniej i południowej dwóch ścian z zespawanych kształtowników wypełnionych blachą stalową, na płycie betonowej wykonanej na gruncie, natomiast od strony działki nr 549/1 wykonane zostało 5 słupków stalowych. Nad dobudowaną częścią wykonano jednospadową konstrukcję dachu ze spadkiem w kierunku działki własnej, pokrytą eternitem. W ścianie zachodniej zostało wykonane wejście do nowej części obiektu. Dobudowana część została konstrukcyjnie połączona z istniejącą uprzednio częścią. W efekcie dokonanej dobudowy powstał jeden obiekt budowlany o wymiarach 10,75 x 2,6m, składający się z dwóch pomieszczeń oddzielonych ścianą wewnętrzną, która wcześniej była ścianą zewnętrzną starej części obiektu. W dniu 7 października 2011 r. pracownicy organu przeprowadzili kontrolę, w wyniku której stwierdzono, że część obiektu budowlanego o wymiarach w rzucie 5,75 x 2,60m została rozebrana, zaś na działce pozostała część o wymiarach w rzucie 5,0 x 2,60m. Decyzją z dnia [...] organ I instancji umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne wszczęte z urzędu w sprawie rozbudowy obiektu gospodarczego o wymiarach w rzucie 5,00 x 2,60m w kierunku południowym o część o wymiarach w rzucie 5,75 x 2,60m. Decyzja ta w trybie odwoławczym została utrzymana w mocy. Pismem z dnia 14 grudnia 2011 r. organ I instancji zawiadomił strony o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie budowy obiektu gospodarczego o wymiarach w rzucie 5,00 x 2,60m znajdującego się na działce nr ewid. [...] w [...]. W dniu 25 stycznia 2012 r. pracownicy organu przeprowadzili oględziny, które potwierdziły wcześniejsze ustalenia. Obecna podczas oględzin D. P. oświadczyła, że obiekt gospodarczy został wybudowany w latach 1991-1993, ale dokładnej daty nie pamięta. W dniu 26 stycznia 2012 r. D. P. przedłożyła mapę sytuacyjną przyjętą do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 13 maja 1997 r. i zaewidencjonowaną pod numerem [...], na której zobrazowano obiekt budowlany odpowiadający w przybliżeniu wymiarom obiektu będącego przedmiotem postępowania. Postanowieniem z dnia [...] organ I instancji nakazał D. P. i K. P. wstrzymać roboty budowlane związane z budową tymczasowego obiektu gospodarczego o wymiarach w rzucie 5,00 x 2,60m zrealizowanego na działce nr ewid. [...] w [...] z powodu wykonania obiektu bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy budowa ta nie została zakończona pod względem prawnym i nałożył na inwestorów obowiązek przedłożenia określonych dokumentów. Z kolei decyzją z dnia 14 maja 2013 r. nakazał inwestorom rozbiórkę ww. obiektu. Decyzja ta oraz postanowienia wydane w sprawie zostały uchylone w trybie odwoławczym, z powodu nieustalenia daty budowy przedmiotowego obiektu budowlanego. W toku ponownego postępowania wyjaśniającego organ I instancji przesłuchał w charakterze świadków: H. B. i W. A., którzy zeznali, że w 1995 r. przedmiotowy obiekt budowlany już istniał na działce, oraz R. L. i J. W., którzy zeznali, że obiekt ten istniał w 1996 r. Organ I instancji zwrócił się do PINB o przesłuchanie w charakterze świadka A. P. geodetę, który sporządził mapę sytuacyjną w ramach operatu geodezyjnego nr [...] w marcu 1997 r. Przesłuchany w dniu 14 października 2013 r. geodeta zeznał, że w dacie wykonywania aktualizacji mapy sytuacyjno - wysokościowej w ramach operatu geodezyjnego nr [...] w [...], w marcu 1997 r., nie istniał na działce nr ewid. [...], obiekt budowlany konstrukcji stalowej. Gdyby bowiem ww. obiekt istniał w momencie dokonywania aktualizacji, zostałby pomierzony i naniesiony na mapę. W związku z takimi ustaleniami PINB postanowieniem z dnia [...] wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego nakazał D. P. i K. P. wstrzymać roboty budowlane związane z budową ww. tymczasowego obiektu gospodarczego z powodu jego wykonania bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy budowa ta nie została zakończona pod względem prawnym i nałożył na inwestorów obowiązek przedłożenia do dnia 31 stycznia 2014 r. dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3 Prawa budowlanego z jednoczesnym pouczeniem, że w przypadku nieprzedłożenia w wyznaczonym terminie żądanych dokumentów zostanie orzeczony nakaz rozbiórki przedmiotowego obiektu. Z uwagi na nieprzedłożenie w wyznaczonym terminie żądanych dokumentów organ I instancji wydał opisaną na wstępie decyzję. Dalej Inspektor Wojewódzki podał, że podziela ustalenia faktyczne dokonane przez organ I instancji. Jednocześnie podniósł, że decyzja tego organu narusza art. 107 § 3 kpa, gdyż jej uzasadnienie jest zbyt lakoniczne i ogólnikowe. Jednak uchybienie to nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy i może być sanowane w postępowaniu odwoławczym. Organ odwoławczy podkreślił, że poza sporem pozostaje fakt, że na gruncie niniejszej sprawy mamy do czynienia z budową tymczasowego obiektu budowlanego, zrealizowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, a zatem w warunkach samowoli budowlanej. Budowa tego typu obiektu budowlanego nie jest zwolniona z obowiązku uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Fakt ten nie jest kwestionowany przez żadną ze stron postępowania. Spór natomiast dotyczy ustalenia daty budowy tego obiektu budowlanego, co z kolei determinuje zastosowanie odpowiedniej procedury legalizacyjnej, o której mowa w art. 48-49 Prawa budowlanego, tj. obowiązującej przed wejściem w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z dnia 10.05.2003r., Nr 80, poz. 718 ze zm.) lub też obecnie obowiązującej. Inspektor Wojewódzki stwierdził, że rozstrzygając powyższy spór przyjąć należy za organem I instancji, że na gruncie niniejszej sprawy zastosowanie znajduje procedura legalizacyjna uregulowana w obecnie obowiązującej ustawie Prawo budowlane. Dowody zgromadzone przez organ I instancji wskazują, że przedmiotowy obiekt budowlany został wybudowany po dniu 11 lipca 1998 r. tj. dacie, która wyznacza granicę pomiędzy stosowaniem procedury legalizacyjnej sprzed nowelizacji z 2003 r. i obecnie obowiązującej. W ocenie organu odwoławczego na akceptację zasługują oświadczenia składane w toku postępowania przez T.W. i K. W., według których obiekt budowlany został wybudowany w 2000 r. Odnosząc się przy tym do argumentów odwołania organ podniósł, że oceny tej nie zmienia fakt, że podczas rozprawy administracyjnej T.W. oświadczył, że w miejscu gdzie znajduje się obiekt budowlany, będący przedmiotem niniejszego postępowania, mógł uprzednio istnieć inny obiekt budowlany. Powyższe bowiem w żaden sposób nie dowodzi, że przedmiotowy obiekt budowlany został wybudowany przed 2000 r. Nadto twierdzenia T.W. korespondują z zeznaniami uprawnionego geodety A. P., który w marcu 1997 r. sporządził operat geodezyjnego nr [...], stanowiący podstawę do sporządzenia mapy sytuacyjno - wysokościowej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Operat ten stanowi niejako dokument źródłowy, który dowodzi, że w momencie dokonywania aktualizacji w celu sporządzania mapy sytuacyjno - wysokościowej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego i zaewidencjonowanej pod numerem [...], obiekt budowlany będący przedmiotem niniejszego postępowania - nie istniał na działce o nr ewid. [...]. Gdyby bowiem przedmiotowy obiekt budowlany istniał w momencie dokonywania aktualizacji mapy w marcu 1997 r., zostałby niewątpliwie przez uprawnionego geodetę naniesiony na szkicu polowym, tak jak geodeta uczynił np. w stosunku do obiektu budowlanego usytuowanego na działce nr ewid. [...]. Odnosząc się przy tym do rozbieżności w treści mapy przyjętej do PODGiK w związku z aktualizacją w 1997 r., na której przedmiotowy obiekt budowlany nie został wskazany oraz mapą załączoną do akt sprawy przez D. P., na której przedmiotowy obiekt budowlany jest przedstawiony, organ wskazał, że mapa, którą posługuje się inwestorka została jej wydana w dniu 28 maja 2010 r. Mapa ta została sporządzona w ramach operatu [...] wraz ze zmianami, które zostały naniesione na tę mapę, w okresie pomiędzy 13 maja 1997 r. tj. datą kiedy został przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego operat geodezyjny sporządzony przez geodetę – A. P., a dniem 28 maja 2010 r., kiedy to mapę tę już ze zmianami wydano D. P. W opinii organu powyższe dowody wskazują, że przedmiotowy obiekt budowlany został wybudowany po marcu 1997 r., a takie stwierdzenie powoduje, że nie można uznać za wiarygodne złożonych w toku postępowania zeznań świadków, wskazanych do przesłuchania przez D. P. Abstrahując od faktu, że zeznania te nie korespondują z innymi dowodami zgromadzonymi w sprawie, w szczególności ze wspomnianym powyżej operatem geodezyjnym, to świadkowie ci to bliska rodzina oraz przyjaciele zobowiązanych, a zatem do oceny wiarygodności ich zeznań, należy podchodzić z ostrożnością. Z racji pokrewieństwa oraz innych zażyłości z zobowiązanymi, świadkowi ci są bowiem niewątpliwie zdeterminowani do skierowania niniejszego postępowania na drogę procedury legalizacyjnej według stanu prawnego sprzed nowelizacji z 2003 r. Odnosząc się do argumentów odwołania organ II instancji podał, że fakt, że D. i K. P. w latach 1995-1998 posiadali samochód marki Fiat 126P, w żaden sposób nie dowodzi, że przedmiotowy obiekt budowlany, w latach tych istniał już na działce nr ewid. [...]. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji zasadnie umożliwił zobowiązanym zalegalizowanie przedmiotowego obiektu nakładając na nich obowiązek przedłożenia dokumentów niezbędnych do legalizacji. Z uwagi zaś na fakt, że zobowiązani w wyznaczonym terminie tego obowiązku nie wykonali, organ I instancji zobowiązany był wydać nakaz rozbiórki tego obiektu. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję D. P. zarzuciła, że nie dano jej dowodu, wskazującego, w którym roku znalazł się jej obiekt na mapie, więc nie jest znana dokładna data jego zakończenia. Dodała, że nie dano wiary przedstawionym przez nią świadkom z uzasadnieniem, że są oni jej rodziną, tymczasem trudno powołać na świadka osobę, która nigdy u niej nie była, ale będzie wiarygodna, bo jest obca. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji będącej przedmiotem skargi (art. 145 § 1 p.p.s.a.). Decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w takim zakresie, aby mogło to mieć wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie skarżąca zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak również sądowego nie kwestionowała, że będący przedmiotem niniejszego postępowania tymczasowy obiekt gospodarczy został wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę. Natomiast okolicznością sporną pozostawała prawidłowość ustalenia daty wybudowania tymczasowego obiektu gospodarczego usytuowanego na działce nr ewid. [...] w [...], a w konsekwencji legalność przeprowadzenia przez organy nadzoru budowlanego postępowania w trybie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409). Na podstawie analizy akt sprawy Sąd uznał, że ustalenia organów, że budowa spornego obiektu miała miejsce po 11 lipca 1998 r. tj. po dacie, która wyznacza granicę pomiędzy stosowaniem procedury legalizacyjnej sprzed nowelizacji z 2003 r. i obecnie obowiązującej, znajduje oparcie w zgromadzonych w sprawie dowodach, a skarżąca oraz przedstawieni przez nią świadkowie w żaden sposób tych ustaleń nie podważyli. Zgodnie z art. 7 kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Według art. 77 § 1 kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Stosownie natomiast do treści art. 80 kpa organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Realizując dyspozycje przytoczonych przepisów, organy obu instancji wyczerpująco zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy dopuszczając wszystkie wnioskowane przez stronę dowody, a także dopuszczając dowody z urzędu. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji znalazło się także jednoznaczne wskazanie po jakiej dacie, w ocenie organu nastąpiło wybudowanie będącego przedmiotem niniejszego postępowania tymczasowego obiektu gospodarczego, podanie dowodów na których organ się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Jak wyżej wspomniano kwestią sporną w niniejszym postępowaniu była data wybudowania tymczasowego obiektu gospodarczego usytuowanego na działce nr ewid. [...] w [...]. Zatem obowiązkiem organu I instancji mającym oparcie w art. 7 kpa było ustalenie tej kwestii, co organ ten uczynił. Organ w szczególności przesłuchał geodetę, który w marcu 1997 r. sporządził operat geodezyjny nr [...], stanowiący podstawę do sporządzenia mapy sytuacyjno - wysokościowej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Wyjaśnienia geodety, że gdyby przedmiotowy obiekt budowlany istniał w momencie dokonywania aktualizacji mapy to został by on pomierzony i naniesiony na szkic polowy, tak jak uczynił to np. w stosunku do obiektu budowlanego usytuowanego na działce nr ewid. [...] uznać należy za wiarygodne. Skoro bowiem geodeta sporządzając szkic polowy naniósł na niego obiekt budowlany usytuowany na działce nr ewid. [...], to nie sposób przyjąć, aby nie zauważył takiego obiektu na działce skarżącej, zwłaszcza że przedmiotowy tymczasowy obiekt budowlany został przystawiony do wybudowanego wcześniej na działce nr [...] budynku, i od jego strony nigdy nie miał własnej ściany. Podkreślić należy, że mapa sytuacyjno-wysokościowa przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w marcu 1997 r. i zaewidencjonowana pod numerem [...] stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 kpa. Została ona bowiem sporządzona w przepisanej formie przez powołany do tego organ państwowy i w jego zakresie działania. Stanowi w związku z tym dowód tego, co zostało na niej urzędowo stwierdzone. Skoro więc na mapie tej sporny obiekt budowlany nie został zaznaczony, to stanowi to dowód tego, że w dacie sporządzania operatu geodezyjnego w marcu 1997 r. w [...], będącego podstawą sporządzenia tej mapy na działce o numerze [...] budynek taki nie istniał. Dodać należy, analiza tej mapy wskazuje na dokładność i kompletność odwzorowanych na nim szczegółów terenowych, co przydaje jej wiarygodności. Oceniając wskazane dowody i wnioski jakie w oparciu o nie przyjęły organy obu instancji, należy zaakceptować przyjęte ustalenie, że sporny obiekt został wybudowany po marcu 1997 r. W związku z tym również należy się zgodzić z organem odwoławczym, że nie można uznać za wiarygodne zeznania świadków wskazanych przez skarżącą, którzy twierdzili, że obiekt ten został wybudowany w 1995 lub 1996 r. W tym miejscu podkreślić należy, że także sama skarżąca nie przedstawił dowodów potwierdzających jednoznacznie faktyczną datę zakończenia budowy przedmiotowego obiektu budowlanego, a w toku postępowania określała tę datę rozbieżnie. O ile bowiem w czasie pierwszej kontroli w dniu 20 maja 2010 r. oświadczyła, że przedmiotowy obiekt został wybudowany w latach 1990-1991, to w czasie rozprawy administracyjnej w dniu 13 sierpnia 2010 r. oraz w czasie kontroli w dniu 22 czerwca 2011 r. wskazała na lata 1991-1993 co do części obiektu o długości 5 metrów i lata 1997-1998 co do pozostałej, rozbudowanej części. Zgłoszeni przez nią świadkowie natomiast, zeznali w dniu 14 sierpnia 2013 r. na temat istnienia tego obiektu w latach 1995- 1996. Należało w tej sytuacji dać wiarę twierdzeniom K. W. i T. W., którzy oświadczyli, że obiekt ten został wybudowany w roku 2000. Odnosząc się do rozbieżności w treści mapy przyjętej do PODGiK w związku z aktualizacją w 1997 r., na której będący przedmiotem niniejszego postępowania obiekt budowlany nie został wskazany oraz mapą załączoną do akt sprawy przez skarżącą, na której obiekt ten jest przedstawiony, to należy zaakceptować pogląd organu, że skoro mapa, którą posługuje się skarżąca została jej wydana w dniu 28 maja 2010 r., to nie może przesądzać o istnieniu naniesionych na niej obiektów już w 1997 r., gdyż może zawierać zmiany, które zostały naniesione na tę mapę w okresie pomiędzy 13 maja 1997 r. (data przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjno-kartograficznego operatu sporządzonego przez geodetę A. P.), a dniem 28 maja 2010 r. W konsekwencji za trafne należy również uznać stanowisko organu, że powyższe ustalenie dyskwalifikuje zeznania świadków zawnioskowanych przez skarżącą i twierdzenia samej D. P. Zeznania świadka A. P. natomiast, organy administracji słusznie uznały za wiarygodne, skoro znajdowały potwierdzenie w dokumencie urzędowym w postaci operatu geodezyjnego przyjętego do państwowego zasobu geodezyjno-kartograficznego. Odnosząc się do treści skargi stwierdzić należy, że organ wprawdzie nie ustalił dokładnej daty budowy spornego obiektu, ale udowodnił, że budowa ta miała miejsce po 11 lipca 1998 r. Skarżąca natomiast tego ustalenia w żaden sposób nie podważyła. Za podważające ustalenia organu nie można w szczególności uznać zarzutów skarżącej co do naniesienia na szkicu sporządzonym przez geodetę A. P. w marcu 1997 r. schodów i logii jako nowo wybudowanych, choć logia została wybudowana razem z budynkiem mieszkalnym jeszcze w latach siedemdziesiątych, a schody wybudowano w 1982 r. (protokół rozprawy z dnia 20 listopada 2014 r., k. 48). Jak wynika bowiem ze znajdującego się w aktach organu I instancji szkicu granicznego sporządzonego w grudniu 1988 r. przez biegłego sądowego z zakresu geodezji J. K. do sprawy cywilnej [...] Sądu Rejonowego o wydanie nieruchomości (k. I-9),w dacie wykonania tego szkicu sporządzonego na podstawie mapy ewidencyjnej oraz pomiaru uzupełniającego, ani logii, ani całości schodów naniesionych przez geodetę A. P. w marcu 1997 r. jeszcze nie było. Przekonuje to dodatkowo o wiarygodności zeznań tego geodety i sporządzonego przez niego operatu, a równocześnie pozwala odmówić wiary twierdzeniom skarżącej co do daty wykonania przedmiotowego obiektu. Ze wskazanych przyczyn organy rozpatrujące niniejszą sprawę prawidłowo przyjęły, że będący jej przedmiotem obiekt został wybudowany po dniu 11 lipca 1998 r. co oznacza, że należało zastosować do niego procedurę legalizacyjną uregulowaną w obecnie obowiązującej ustawie Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. Skoro tak, to w związku z bezspornym wybudowaniem przez skarżącą tymczasowego obiektu gospodarczego bez wymaganego pozwolenia na budowę, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zasadnie podjął próbę legalizacji tej rozbudowy i na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 prawa budowlanego wydał postanowienie nakazujące wstrzymanie jego budowy wraz z nałożeniem obowiązku wykonania i dostarczenia w określonym terminie dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1 i 2. Ponieważ inwestorka nie skorzystała z możliwości legalizacji tego obiektu i nie wykonała w całości obowiązku wynikającego z postanowienia organu I instancji z dnia 24 października 2013 r., zasadnie organ ten korzystając z art. 48 ust. 1 i 4 prawa budowlanego nakazał skarżącej rozbiórkę tego obiektu. Ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które należałoby wziąć pod uwagę z urzędu, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.