II SA/Ke 452/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka,, Asesor WSA Jacek Kuza (spr.), Protokolant Pomocnik sekretarza sądowego Izabela Suchenia, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 października 2006r. sprawy ze skargi R. Sp. z o.o. na zarządzenie Prezydenta Miasta z dnia [...] nr [...] w przedmiocie utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy I. stwierdza nieważność paragrafu 2 pkt 1c zaskarżonego zarządzenia w części określającej wymagania odnośnie lokalizacji zaplecza techniczno-biurowego; II. orzeka, że zarządzenie w części, o jakiej mowa w pkt. I nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku; III. zasądza od Prezydenta Miasta na rzecz R. Sp. z o.o. w O. 540 (pięćset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zarządzeniem [...] z dnia [...] Prezydent Miasta S., na podstawie art. 7 ust. 3 i ust. 3a ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymanie czystości i porządku w gminach oraz na podstawie § 2, § 3 i § 4 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 grudnia 2005 r. - określił wymagania, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na prowadzenie, na terenie Gminy S., działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, ochrony przed bezdomnymi zwierzętami, prowadzenia schronisk dla bezdomnych zwierząt, a także grzebowisk lub spalarni zwłok zwierzęcych i ich części. W § 2 ust. 1 lit. c tego zarządzenia określono między innymi, że przedsiębiorca ubiegający się o zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, powinien posiadać odpowiednie, w wielkości i jakości, do zakresu planowanej działalności, zaplecze techniczno - biurowe, zlokalizowane w S. lub miejscowości położonej w maksymalnej odległości drogowej do 25 kilometrów od S.. W piśmie z dnia 26 maja 2006 r. R. O. Spółka z o.o. w O. wezwał Prezydenta Miasta S. do usunięcia w powyższym zarządzeniu naruszenia prawa, poprzez usunięcie z jego § 2 ust. 1 lit. c bezpodstawnego wymagania dotyczącego lokalizacji bazy transportowo - biurowej w odległości nie większej niż 25 kilometrów od S. . W uzasadnieniu tego wezwania R. O. Spółka z o.o. w O. stwierdził, że kwestionowany wymóg nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa, gdyż art. 7 ust. 3a ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymanie czystości i porządku w gminach, na podstawie którego wyłącznie mogą być określane wymagania jakie powinien spełnić przedsiębiorca ubiegający się o zezwolenie, nie daje podstaw do uzależnienia wydania takiego zezwolenia od miejsca położenia zaplecza techniczno - biurowego przedsiębiorcy. Zapis ten jest ponadto sprzeczny z wyrażonym w art. 32 pkt 2 Konstytucji RP zakazem dyskryminacji w życiu gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny oraz z przepisem rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 grudnia 2005 r. w sprawie szczegółowego sposobu określenia wymagań, jakie powinien spełnić przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia, które to rozporządzenie w § 2 pkt 1 oraz w § 3 pkt 1, określających wymagania, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia, wyraźnie przewiduje, że te wymagania powinny być określone w sposób niedyskryminujący. Tymczasem przedmiotowy zapis ogranicza i dyskryminuje konkurencję przedsiębiorców zajmujących się gospodarką odpadami. W odpowiedzi na to wezwanie Prezydent Miasta S. w piśmie z dnia [...]., doręczonym stronie w dniu 21 czerwca 2006 r., odmówił żądanej zmiany swojego zarządzenia. W uzasadnieniu takiego stanowiska wywiódł, że zgodnie z art. 8a ust. 1 pkt 2 i art. 8b ustawy, prezydent miasta ma prawo do kontroli działalności gospodarczej w zakresie zgodności wykonywanej działalności z udzielonym zezwoleniem, łącznie ze wstępem na teren przedsiębiorcy. Aby to ustawowe prawo kontroli mogło być skutecznie wykonywane, teren przedsiębiorcy musi być zlokalizowany w rozsądnej odległości od siedziby uprawnionego. Ponadto zbiorowy interes konsumentów usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych wymaga, aby usługobiorcy mieli możliwość bezpośredniego kontaktu z przedstawicielami przedsiębiorstwa. Lokalizacja takiego przedsiębiorstwa ma istotne znaczenie dla umożliwienia takich kontaktów. W skardze z dnia 20 lipca 2006 r. wysłanej w dniu 21 lipca 2006 r., R. O. Spółka z o.o. w O. wniósł o uchylenie Zarządzenia Prezydenta Miasta S. nr [...] z dnia [...] w części dotyczącej § 2 ust. 1 lit. c. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 22 Konstytucji RP, art. 7 ust. 3a ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymanie czystości i porządku w gminach oraz § 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 grudnia 2005 r. w sprawie szczegółowego sposobu określenia wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 6 kpa. W uzasadnieniu skargi R. O. Spółka z o.o. w O. podniósł, że zaskarżone zarządzenie narusza jego interes prawny, ponieważ jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność w zakresie odbioru odpadów komunalnych prowadzącym działalność na terenie gminy S. na podstawie aktualnych zezwoleń Prezydenta Miasta S.. Na skutek wydania zaskarżonego zarządzenia skarżąca spółka nie będzie mogła uzyskać zezwolenia na odbiór odpadów komunalnych na terenie gminy S., ponieważ jej zaplecze techniczno - biurowe znajduje się w odległości ok. 35 kilometrów od S.. Naruszenia przepisów prawa materialnego skarżący upatrywał w tym, że zgodnie z art. 22 Konstytucji nie jest dopuszczalne ograniczanie wolności działalności przedsiębiorców odbierających odpady komunalne poza ramy wskazane w ustawie z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminie. Ustawa ta natomiast przewiduje, że określając wymagania jakie powinien spełnić przedsiębiorca, prezydent jest uprawniony wyłącznie do uwzględnienia opisu wyposażenia technicznego niezbędnego do realizacji zadania i miejsca odzysku lub unieszkodliwiania odpadów komunalnych wynikającego z wojewódzkiego planu gospodarki odpadami. W wymogach tych nie mieści się więc upoważnienie do ustalanie lokalizacji bazy transportowej przedsiębiorcy ubiegającego się o zezwolenie. Upoważnienie takie nie wynika też z treści rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 grudnia 2005 r., gdyż również ono precyzuje, że prezydent miasta może wprowadzić wymagania dotyczące wyłącznie wyposażenia technicznego bazy transportowej, w czym nie mieści się lokalizacja takiej bazy. Ponadto skarżący zwrócił uwagę, że § 2 ust. 1 w/w rozporządzenia przewiduje, że wymagania dla przedsiębiorców ubiegających się o zezwolenia powinny być określane w sposób nie ograniczający konkurencji. Tymczasem zaskarżone zarządzenie ogranicza konkurencję przedsiębiorców mających zaplecze techniczno - biurowe w odległości większej niż 25 km od S.. Skarżący podniósł również, że naruszenie w wydanym zarządzeniu przepisu art. 6 kpa, polega na nałożeniu obowiązku mimo braku upoważnienia do tego w jakimkolwiek przepisie prawa. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta S. wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że przedmiotowe zarządzenie nie narusza wskazanych przez skarżącego przepisów prawa materialnego, ponieważ kwestionowany wymóg dotyczy zaplecza techniczno - biurowego, a nie siedziby firmy, ubiegającej się o uzyskanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości. Poza tym taki wymóg dotyczy wszystkich przedsiębiorców ubiegających się o takie zezwolenie. Zdaniem organu oprócz oczywistych wymogów technicznych takich jak budowlane, sanitarne i z zakresu ochrony środowiska, najistotniejszą kwestią dla organu określającego warunki techniczne niezbędne do realizacji zadań odbioru odpadów, jest lokalizacja takiego obiektu. Nawet bowiem najlepiej urządzona baza transportowa wykonawcy, zlokalizowana w znacznej odległości od gminy ma negatywny wpływ na jakość usług w tej gminie , bo ogranicza kontakty usługobiorców z przedsiębiorcą. Zapis dotyczący odległości bazy transportowej od S. ma na celu sprawne wykonywanie zadań ciążących na przedsiębiorcy oraz ma umożliwiać przeprowadzanie kontroli tego przedsiębiorcy przez osoby upoważnione przez Prezydenta Miasta S.. W związku z wydaniem zaskarżonego zarządzenia w ramach przepisów określających zakres upoważnienia dla Prezydenta, niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 6 kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 5 u.p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg między innymi na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Zaskarżone zarządzenie, jako akt normatywny zawierający przepisy dotyczące nieograniczonego kręgu adresatów, a więc powszechnie obowiązujące na określonej części terytorium państwa (art. 87 ust. 2 Konstytucji), wydane przez organ samorządu terytorialnego, jakim jest prezydent miasta, na podstawie i w granicach upoważnienia zawartego w ustawie z dnia 13 września 1996 r. o utrzymanie czystości i porządku w gminach, przytaczanej dalej jako ustawa o utrzymaniu czystości (Dz. U. Nr 236/2005 poz. 2008 ze zm.) - jest niewątpliwie aktem prawa miejscowego (por. wyrok NSA z dnia 29 grudnia 2005 r., II OSK 394/05, LEX Nr 177227). Zgodnie z art. 101§1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym przytaczanej dalej jako ustawa o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. Nr142/2001 poz. 1591 ze zm.), każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w zakresie administracji publicznej może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Stosownie do treści art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nieważna jest uchwała jednostki samorządu terytorialnego sprzeczna z prawem. Z mocy art. 101 ust. 4 ustawy o samorządzie, przepis ten stosuje się również w razie zaskarżenia zarządzenia do sądu administracyjnego. Z cytowanego przepisu art. 101 ustawy o samorządzie gminy wynika, że uwzględnienie skargi w oparciu o ten przepis możliwe jest w razie wykazania, że zaskarżona uchwała narusza prawo oraz, że istnieje związek pomiędzy prawnie gwarantowaną sytuacją a zaskarżoną uchwałą polegający na tym, iż uchwała ta narusza interes prawny lub uprawnienie skarżącego albo jako indywidualnego podmiotu albo też jako członka określonej wspólnoty samorządowej (por. wyrok SN z 7 marca 2003 r. , sygn. II RN 42/02- OSNP 2004/7/114). Oznacza to, że nawet ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego ( wyrok NSA z 24 marca 2002 r. sygn. II SA 2503/01). Naruszenie interesu prawnego skarżącego, do którego nawiązuje art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej jego sytuację prawną i zaistnieć w dacie wnoszenia skargi, a nie w przyszłości (wyrok WSA w Białymstoku z dnia 4 maja 2006 r. II SA/Bk 763/05. Wspólnota 2006/27/46). Podnoszone w skardze naruszenie prawa - art. 22 Konstytucji RP, art. 7 ust. 3a ustawy o utrzymanie czystości oraz § 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 grudnia 2005 r. w sprawie szczegółowego sposobu określenia wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia, (przytaczanego dalej jako rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 grudnia 2005 r. - Dz. U. Nr 5/2006 poz. 33), polegające na umieszczeniu w tym zarządzeniu wymogu nie znajdującego oparcia w przytoczonych przepisach i również sprzecznego z nimi, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach rzeczywiście miało miejsce. Zgodnie z art. Art. 22 Konstytucji RP, ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny. Według art. 7 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 3a ustawy o utrzymaniu czystości, na prowadzenie przez przedsiębiorców działalności m. in. w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości - wymagane jest uzyskanie zezwolenia. Wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa i podaje do publicznej wiadomości wymagania, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, uwzględniając: 1) opis wyposażenia technicznego niezbędnego do realizacji zadań; 2) w przypadku zezwolenia na odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości - również miejsca odzysku lub unieszkodliwiania odpadów komunalnych wynikające z wojewódzkiego planu gospodarki odpadami, do których odpady mają być przekazywane. Szczegółowy sposób określenia wymagań, o których mowa w przytoczonym art. 7 ust. 3a tej ustawy, stosownie do delegacji zawartej w jej art. 7 ust. 7, został ustalony w rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 grudnia 2005 r. Zgodnie z § 2 i 3 tego rozporządzenia wymagania, o których mowa w § 1( tj. wymagania jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia m. in. na odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości), obejmujące m. in. opis wyposażenia technicznego, uwzględniający wymagania dotyczące pojazdów, pojemników lub worków oraz bazy transportowej, określa się w sposób precyzyjny, zrozumiały, niedyskryminujący, nieograniczający konkurencji oraz nieutrudniający dostępu do rynku przedsiębiorców świadczących usługi w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości. Niewątpliwe jest, że sporny wymóg dotyczący lokalizacji zaplecza techniczno-biurowego przedsiębiorcy ubiegającego się o uzyskanie zezwolenia, nie został wskazany w żadnym obowiązującym przepisie prawa. Nie można też wywodzić, że wymóg ten mieści się i wynika z określenia "opis wyposażenia technicznego, uwzględniający wymagania dotyczące m. in. bazy transportowej", zawartego w § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 grudnia 2005 r. Przepis ten bowiem wyraźnie dotyczy opisu wyposażenia technicznego bazy transportowej, a nie samej bazy. W pojęciu tym mieści się więc możliwość określenia, co w takiej bazie ma być (jakie budynki, budowle czy urządzenia, służące do obsługi posiadanego przez przedsiębiorcę sprzętu transportowego). Nie mieści się natomiast określenie gdzie, a w szczególności w jakiej odległości od miasta, w którym przedsiębiorca ma świadczyć usługi, baza transportowa ma się znajdować. Należy też zauważyć, że zgodnie z omawianymi przepisami, wymagania odnośnie m. in. wyposażenia technicznego, jakie może nałożyć prezydent miasta, nie mogą być określone w sposób dowolny, ale w sposób m. in. niedyskryminujący, nieograniczający konkurencji oraz nieutrudniający dostępu do rynku przedsiębiorców świadczących usługi w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości. Ponieważ wskazane zadania dotyczące utrzymania czystości i porządku w gminie, w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości mogą realizować również gminne jednostki organizacyjne prowadzące na terenie gminy taką działalność (art. 7 ust. 5 ustawy o utrzymaniu czystości), należy przyjąć, że wskazany niedyskryminujący sposób określenia wymagań, miał na celu uniknięcie uprzywilejowania jednostek gminnych względem innych przedsiębiorców. Czy można przyjąć, że kwestionowany w sprawie wymóg nie dyskryminuje, nie ogranicza konkurencji oraz nie utrudnia dostępu do rynku przedsiębiorców świadczących usługi w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, takich przedsiębiorców, którzy mają swoje bazy transportowe w odległości większej niż 25 km od S. ? Z pewnością nie, zwłaszcza gdy się zważy, że dotychczas usługi takie świadczył przedsiębiorca, mający swoją bazę transportową w odległości 35 km od S.. W sprawie nie zostały wskazane żadne zasługujące na uwzględnienie przesłanki, uzasadniające taką dyskryminację. Istniały by one, gdyby wykazano, że posiadanie bazy transportowej w odległości przekraczającej 25 km, uniemożliwia realizację zadań stawianych przedsiębiorcom, prowadzącym działalność w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i nie zapewnia maksymalnego bezpieczeństwa dla środowiska. Takich okoliczności jednak w sprawie nie wykazano. W szczególności nie można przyjąć, aby odległość bazy transportowej (o jakiej tylko mówi rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 grudnia 2005 r.), czy nawet zaplecza techniczno - biurowego (o jakim mowa w zaskarżonym zarządzeniu), przekraczająca 25 kilometrów od miasta S., nie zapewniała bezpieczeństwa dla środowiska, bądź też uniemożliwiała prowadzenie działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, skoro w takich właśnie warunkach ta działalność prowadzona jest dotychczas. Odnośnie podnoszonego przez organ argumentu ograniczenia kontaktów usługobiorców z przedsiębiorcą przez odległość wynoszącą 35 km między zapleczem techniczno - biurowym przedsiębiorcy, a S. można stwierdzić, że również odległość 25 km ogranicza taki kontakt, gdyż również wymaga użycia mechanicznego środka transportu. Poza tym kwestię dostępności przedsiębiorcy dla usługobiorców w obecnej dobie rozwiązują takie powszechnie dostępne zdobycze techniki jak telefon, fax czy internet. Uzupełniająco kontakt ten mogą zapewniać też pracownicy przedsiębiorstwa, niekoniecznie gospodarczy, w trakcie wykonywania usług. Wreszcie problem ten może rozwiązać punkt obsługi klienta, bez potrzeby sytuowania w S., bądź w odległości drogowej do 25 km od nich zaplecza technicznego, czy bazy transportowej. Również realizacja ustawowych uprawnień organów gminy do kontroli działalności gospodarczej w zakresie zgodności wykonywanej działalności z udzielonym zezwoleniem, nie stoi na przeszkodzie usytuowaniu bazy transportowej przedsiębiorcy w odległości większej, niż 25 km. Środki techniczne, w tym transportowe, jakimi dysponują obecnie władze gmin, pozwalają bowiem na skuteczne przeprowadzanie kontroli przedsiębiorcy, posiadającego bazę transportową w odległości większej niż 25 km od S.. Ewentualne obawy przed świadczeniodawcami przedmiotowych usług, mającymi swoje bazy transportowe w odległości znacznie przekraczającej 25, czy 35 km, powinny rozwiać oczywiste względy ekonomiczne, którymi każdy przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą nastawioną na zysk, musi się kierować. Wraz ze zwiększaniem się odległości pomiędzy bazą transportową takiego przedsiębiorcy, a terenem prowadzenia takiej działalności, rosną bowiem koszty transportowe, a spada opłacalność przedsięwzięcia. Przy istniejącej konkurencji na rynku, eliminuje to przedsiębiorców posiadających swoje bazy transportowe w zbyt dużej odległości od terenu zamierzonej działalności. Konsekwencją wskazanych naruszeń prawa materialnego, było też naruszenie przez organ zasady ogólnej postępowania administracyjnego wyrażonej w art. 6 kpa. Skoro bowiem brak było podstaw do określania w zaskarżonym zarządzeniu wymogu dotyczącego lokalizacji zaplecza techniczno-biurowego przedsiębiorcy ubiegającego się o uzyskanie zezwolenia na prowadzenie, na terenie Gminy S., działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, to określenie takiego wymogu było działaniem bez podstawy prawnej. Nie może być również w sprawie wątpliwości, że wskazane naruszenie prawa były istotne w stopniu wymagającym stwierdzenia nieważności zaskarżonego zarządzenia. Przekonuje o tym konstytucyjna ranga przepisu art. 22 Konstytucji RP, który również został w sprawie naruszony. Należy się również zgodzić się ze skarżącym, że w niniejszej sprawie został naruszony jego interes prawny, polegający na mającym oparcie w art. 20, 21 i 22 Konstytucji RP, prawie do swobody działań gospodarczych i zakazie nakładania ograniczeń w zakresie działań konkurencyjnych podmiotów gospodarczych, nie mających oparcia w ustawie i dokonywanych nie ze względu na ważny interes publiczny. Naruszenie interesu prawnego skarżącego jest tym bardziej drastyczne, że obecnie posiada on zezwolenie na prowadzenie przedmiotowej działalności na terenie gminy S., a kwestionowany wymóg praktycznie eliminuje go z rynku świadczonych dotychczas usług. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach na podstawie art. 147 § 1 u.p.p.s.a. stwierdził nieważność zarządzenia Prezydent Miasta S. z dnia 9 maja 2006 r., Nr 68/06 r. w zaskarżonej części, dotyczącej zawartego w § 2 ust. 1 lit. c wymagania odnośnie lokalizacji zaplecza techniczno - biurowego. Orzeczenie zawarte w punkcie II wyroku oparte zostało na przepisie art. 152 u.p.p.s.a. O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 u.p.p.s.a. Na zasądzoną na rzecz skarżącego kwotę 540 zł. złożyło się 300 zł. uiszczonego wpisu od skargi (§ 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221/2003 poz.2193 ze zm.) oraz 240 zł. wynagrodzenia radcy prawnego, który reprezentował w sprawie skarżącego (§ 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163/2002 poz.1349 ze zm.).