II SA/Ke 464/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka,, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.),, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 września 2012r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oddala skargę. Główny Inspektor Transportu Drogowego postanowieniem z dnia [...] [...], na podstawie art. 134 w związku z art. 126, art. 144 oraz art. 141 § 1 kpa, stwierdził niedopuszczalność wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr WP.46.6.2011. W uzasadnieniu organ podał, że w dniu 10 listopada 2011 r. S. sp. z o.o. z siedzibą w K. złożyła wniosek o zawieszenie postępowania prowadzonego przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, wszczętego w wyniku kontroli przeprowadzonej w siedzibie przedsiębiorcy i udokumentowanej protokołem kontroli z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego postanowieniem z dnia [...] odmówił zawieszenia postępowania. Rozpatrując zażalenie od tego postanowienia organ odwoławczy stwierdził, że przed zmianą art. 103 § 3 kpa przyjmowano, iż zażalenie przysługuje zarówno na postanowienie o zawieszeniu postępowania, odmowie zawieszenia postępowania, podjęciu postępowania jak i odmowie podjęcia zawieszonego postępowania. Natomiast po zmianie tego przepisu należy przyjąć, że zażalenie przysługuje jedynie na postanowienie o zawieszeniu postępowania i odmowie podjęcia zawieszonego postępowania. W skardze na powyższe postanowienie S. sp. z o.o. z siedzibą w K. wniosła o jego uchylenie, zarzucając błędną wykładnię art. 101 § 3 kpa poprzez przyjęcie, iż na "odmowę zawieszenia postępowania" nie przysługuje zażalenie, podczas gdy według prawidłowej interpretacji tego przepisu, takie prawo stronie przysługuje. Na uzasadnienie powyższego stanowiska strona skarżąca powołała wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 grudnia 2010 r., sygn. akt III SA/Kr 983/09) oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lipca 2006 r. sygn. akt I OSK 1405/05. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 poz. 270) – dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności aktów administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a). Dokonując tak rozumianej kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w postępowaniu organów obu instancji takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności wydanego postanowienia. Istotą sporu w niniejszej sprawie jest kwestia, czy postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania jest zaskarżalne w administracyjnym toku instancji. Skarżący uważa, że na takie postanowienie zażalenie przysługuje. Należy podkreślić, że stanowisko to nie jest odosobnione i zostało wyrażone w wyroku WSA w Łodzi z dnia 29 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Łd 626/11 (LEX nr 1122846) oraz w piśmiennictwie – komentarzach do art. 101 kodeksu postępowania administracyjnego dostępnych w Systemie Informacji Prawnej Lex/el. autorstwa Andrzeja Wróbla i Alicji Plucińskiej –Filipowicz. Istnieje jednak także odmienny pogląd, zaprezentowany między innymi w postanowieniach WSA w Gdańsku z dnia 30 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 112/12, WSA w Białymstoku - z 29 września 2011 r. sygn. akt II SA/Bk 466/11 Lex 1122843 i z 21 lutego 2012 r. II SA/Bk 513/11 oraz w wyroku WSA w Krakowie z dnia 12 września 2012 r. sygn. akt III SA/Kr 1325/11 (dostępne w internecie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ten drugi pogląd, który skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela sprowadza się do tezy, że od dnia 11 kwietnia 2011 r., czyli od dnia wejścia w życie nowelizacji art. 101 § 3 kpa wprowadzonej ustawą z 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 6, poz. 18), zażalenie w postępowaniu administracyjnym przysługuje jedynie na postanowienie o zawieszeniu postępowania i odmowie podjęcia zawieszonego postępowania. Zgodnie z aktualnym brzmieniem art. 101 § 3 kpa na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie. W stanie prawnym sprzed nowelizacji przepis ten stanowił, że "na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania służy stronie zażalenie". O ile na gruncie zmienionej z dniem 11 kwietnia 2011 r. regulacji można było wywodzić, że zażalenie przysługiwało zarówno na postanowienie o zawieszeniu postępowania, odmowie zawieszenia postępowania, podjęciu postępowania jak i odmowie podjęcia zawieszonego postępowania, o tyle w nowym stanie prawnym interpretacja taka nie może być uznana za dopuszczalną. Dodanie w treści przepisu stwierdzenia: "albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania" powoduje, że pierwszy człon tego przepisu w brzmieniu: "na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania" - nie może być rozumiany tak jak dotychczas, tj. że zażalenie przysługuje na wszystkie postanowienia w kwestii zawieszenia postępowania, czyli również na jego podjęcie i odmowę zawieszenia postępowania. Taka wykładnia powodowałaby bowiem, że wprowadzona zmiana nie miałaby żadnego sensu i niczego by nie zmieniała, co kłóciłoby się z powszechnie przyjmowaną zasadą racjonalności ustawodawcy. Wolą racjonalnego ustawodawcy było natomiast - w ocenie Sądu - przyspieszenie postępowania administracyjnego, poprzez wyłączenie możliwości zaskarżania postanowień, które nie tamują możliwości rozstrzygnięcia sprawy co do istoty, a więc postanowień o podjęciu zawieszonego postępowania i o odmowie jego zawieszenia. Za przedstawioną wykładnią przepisu art. 101 § 3 kpa przemawia również argument, że strona nie zostaje pozbawiona możliwości kontroli postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania, czy też o jego podjęciu. Kwestie te można bowiem podnieść w odwołaniu od decyzji (art. 142 kpa), a kontrola sądu administracyjnego w razie wniesienia skargi obejmie w takiej sytuacji również wymienione, niezaskarżalne postanowienia. Oceny Sądu nie mogły zmienić powołane w skardze orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, gdyż dotyczyły one brzmienia art. 101 § 3 kpa obowiązującego do dnia 11 kwietnia 2011 r. Skoro zatem zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.