II SA/Ke 48/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 marca 2014 r. sprawy ze skargi W. D. na akt Starosty O. z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu I. uchyla zaskarżony akt S. O.; II. stwierdza, że zaskarżony akt nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku; III. stwierdza uprawnienie W. D. do otrzymania zwrotu opłat za wydanie karty pojazdu marki HYUNDAI LANTRA 1.5 KAT seria nr [...], pobranych ponad kwotę wynikającą z art. 77 ust. 3 w związku z ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.); IV. zasądza od Starosty O. na rzecz W. D. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z 24 października 2013 r. W. D. zwrócił się do Starosty O. o stwierdzenie uprawnienia do otrzymania zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu dla pojazdu [...] i zwrot nadpłaconej kwoty w wysokości 425 zł, na podstawie art. 75 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. W uzasadnieniu podniósł, że wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 17 stycznia 2006 r. sygn. akt U 6/04 orzeczono o niezgodności z Konstytucją RP oraz ustawą Prawo o ruchu drogowym, a także wyeliminowano z obrotu prawnego § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu. Wskazał również na sprzeczność tej regulacji z przepisami Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską, co potwierdził Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (ówczesny ETS). Pismem z 30 października 2013 r. Starosta O. odmówił zwrotu żądanego świadczenia wskazując, że wskutek skargi Rzecznika Praw Obywatelskich Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 17 stycznia 2006 r. (sygn. 3/A/2006) orzekł, że § 1 ust. 1 wskazanego powyżej rozporządzenia jest niezgodny z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym oraz art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP i traci on moc obowiązującą z dniem 1 maja 2006 r. Wyrok ten jest ostateczny. Jednakże, zdaniem organu, nie powoduje to, że właściciele pojazdów sprowadzonych z zagranicy mogą na jego podstawie automatycznie, w trybie administracyjnym, otrzymać zwrot opłat za kartę pojazdu. Starosta wskazał, że osoby, które uiściły opłatę na podstawie przepisu niezgodnego z Konstytucją mogą dochodzić odszkodowania w zakresie naprawienia powstałej szkody na drodze sądowej. W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa z 14 listopada 2013 r. W. D. wniósł o stwierdzenie bezskuteczności czynności odmowy stwierdzenia uprawnienia do otrzymania zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu i zwrotu nadpłaconej kwoty oraz wydanie decyzji administracyjnej stwierdzającej tę nadpłatę i zwrot kwoty 425 zł. W odpowiedzi z dnia 26 listopada 2013 r. na powyższe wezwanie, Starosta O. poinformował, że podtrzymuje stanowisko zawarte w piśmie z 30 października 2013 r. Skargę na "czynność z zakresu administracji publicznej Starosty O." w sprawie odmowy stwierdzenia uprawnienia do otrzymania zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu i odmowy zwrotu nadpłaconej kwoty w wysokości 425 zł, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach złożył W. D. zarzucając: 1) naruszenie przepisów postępowania – art. 6, 7, 8 oraz 77 § 1 i 4 kpa, które to uchybienia miały wpływ na wynik sprawy, 2) naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 90 akapit pierwszy Traktatu Wspólnot Europejskich poprzez jego niezastosowanie, co miało wpływ na wynik sprawy. Skarżący wniósł o stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności, stwierdzenie uprawnienia do otrzymania zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu podniósł, że zarówno we wniosku jak i wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa wskazywał jako podstawę żądania oprócz wyroku Trybunału Konstytucyjnego, także przepisy art. 75 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. Jego zdaniem, przepisy te nakazują organowi wydać decyzję administracyjną przy rozstrzyganiu spraw tego rodzaju. Wskazał na orzecznictwo, zgodnie z którym termin przedawnienia do złożenia wniosku o zwrot opłaty, należy liczyć najwcześniej od dnia wejścia w życie ustawy o finansach publicznych czyli od dnia 1 stycznia 2010 r. Skarżący stwierdził, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 17 stycznia 2006 r. przesądził, iż kwestionowany przepis był od samego początku swojego obowiązywania niezgodny z Konstytucją oraz ustawą Prawo o ruchu drogowym. Naruszał też prawo wspólnotowe jako sprzeczny z ówcześnie obowiązującym art. 90 akapit pierwszy TWE. Tym samym, w jego ocenie, organ odmawiając mu zwrotu części opłaty uiszczonej za wydanie karty pojazdu naruszył prawo. Zarzucił też, że Starosta O. nie wyjaśnił czym się kierował, nie odniósł się też merytorycznie do żądania skarżącego. W odpowiedzi na skargę Starosta O. wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a., ewentualnie o jej oddalenie. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi organ podniósł, że niniejsza sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Wskazał, że od 1 stycznia 2010 r. opłata za wydanie karty pojazdu, o której mowa w ustawie Prawo o ruchu drogowym, stanowi w rozumieniu art. 60 pkt 7 ustawy o finansach publicznych środki publiczne będące nieopodatkowanymi należnościami budżetowymi o charakterze publicznoprawnym. Nie ma to zastosowania do opłat nienależnie pobranych przed tym dniem i podlegających zwrotowi. Nie będą to opłaty w myśl art. 72 Ordynacji podatkowej, gdyż takimi stały się dopiero po dniu 1 stycznia 2010 r., lecz świadczeniem pobranym bez podstawy prawnej, która została zakwestionowana przez powołanie orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego. Zdaniem organu art. 115 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych zawiera normę intertemporalną, według której do spraw dotyczących należności budżetowych, wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Wniosek o oddalenie skargi organ uzasadnił zarzutem przedawnienia podnosząc, że sprawy opłaty za kartę pojazdu nadpłaconej przed dniem 1 stycznia 2010 r. powinny być rozstrzygane przy zastosowaniu przepisów dotychczasowych. W niniejszej sprawie, zdaniem Starosty, zgodnie z zapisem w ustawie Ordynacja podatkowa, przedawnienie nastąpiło z upływem 5 lat od końca roku, w którym nastąpiła opłata, tj. z końcem 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Na wstępie rozważenia wymaga, czy zaskarżona czynność podlega w ogóle kontroli sądowej, a mianowicie czy objęta jest katalogiem aktów i czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., albowiem zarzut co do tego pojawił się w odpowiedzi na skargę. Kwestia właściwości sądu administracyjnego do orzekania w sprawach dotyczących żądania zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310) była przedmiotem uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008r., sygn. akt I OPS 3/07 (dostępnej na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W uchwale tej NSA stwierdził, że skierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 ww. rozporządzenia, jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Jednak przyjęcie takiego stanowiska nie oznacza, że niedopuszczalna jest droga sądowa przed sądem powszechnym dla dochodzenia roszczenia o zapłatę, którego podstawę stanowi nienależne pobranie opłaty za wydanie karty pojazdu. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił w tym zakresie stanowisko wyrażone w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 16 maja 2007 r., sygn. akt III CZP 35/07, iż o dopuszczalności drogi sądowej przed sądem powszechnym decyduje przede wszystkim podstawa prawna wskazana przez powoda, a nie to, czy określone roszczenie rzeczywiście istnieje. Stwierdzenie w postępowaniu sądowo- administracyjnym, że określony obowiązek administracyjny strony istnieje lub nie istnieje w określonym zakresie, nie wyklucza zatem dochodzenia przez stronę roszczenia o zapłatę w zakresie dotyczącym tego obowiązku, jeżeli organ nie wykona świadczenia. Rozstrzygnięcie sądu administracyjnego o istnieniu lub nieistnieniu takiego obowiązku może mieć natomiast zasadnicze znaczenie w toku rozpoznawania sprawy cywilnej o zapłatę. Odnosząc się do formalnej dopuszczalności skargi należy wskazać, że stosownie do art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W przypadku aktów lub czynności określonych w art. 3 ust 2 pkt 4 p.p.s.a., skargę można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a.). Wskazane powyżej warunki formalne do rozpoznania skargi na zaskarżony akt Starosty O.ego zostały spełnione, gdyż skarga W.a D.ego została poprzedzona stosownym wezwaniem właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa i została wniesiona w terminie. Dokonując merytorycznej oceny zaskarżonego aktu wskazać należy, że karta pojazdu jako dokument identyfikujący pojazd została wprowadzona z dniem 1 lipca 1999 r. (art. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 1997 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym, Dz. U. Nr 160 poz. 1086). Przepis art. 77 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym ( Dz. U z 2012 r., poz. 1137 ze zm.) stanowi, że kartę pojazdu dla samochodu innego niż pochodzącego od producenta lub importera nowych pojazdów, wydaje za opłatą starosta przy pierwszej rejestracji pojazdu. W ustępie 4 pkt 2 tego przepisu zawarto delegację dla ministra właściwego do spraw transportu, do określenia w drodze rozporządzenia wysokości opłaty za kartę pojazdu. Jednocześnie w art. 77 ust. 5 tej ustawy wskazano, że ustalając w rozporządzeniu wysokość opłaty należy uwzględnić znaczenie tych dokumentów dla rejestracji pojazdu oraz wysokość kosztów związanych z drukiem i dystrybucją kart pojazdu. W wykonaniu powyższej delegacji wydane zostało rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 19 czerwca 1999r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. nr 57, poz. 612). Rozporządzenie to zostało uchylone przez rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 4 marca 2002 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu, które z kolei uchylone zostało rozporządzeniem tego Ministra z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. z 2003 r., Nr 137, poz. 1310). Powyższe rozporządzenie obowiązywało do dnia 14 kwietnia 2006 r. Przepis § 1 ust. 1 rozporządzenia z dnia 28 lipca 2003 r. został jednak uznany przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodny z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (wyrok z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt U 6/04). Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, określona w tym przepisie wysokość opłaty za wydanie karty pojazdu jest zawyżona, albowiem nie uwzględnia ustawowych wytycznych do określenia wysokości tej opłaty zawartych w art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Organ wydający rozporządzenie nie jest bowiem umocowany do działania poza granicami upoważnienia, dla realizacji założeń w ustawie przemilczanych. Pomimo tego, ustalając wysokość opłaty, nie ograniczył się do uwzględnienia rzeczywistego znaczenia karty pojazdu dla rejestracji pojazdu oraz kosztów związanych z drukiem i dystrybucją karty lecz ustalił opłatę, uwzględniającą dodatkowo koszty innych zadań administracji publicznej, których ustawodawca w udzielonej Ministrowi delegacji nie przewidział. Oznacza to, że przepis ten niezgodny jest z art. 92 ust. 1 Konstytucji, który nakazuje wydawanie rozporządzeń w celu wykonania ustaw. Jednocześnie Trybunał stwierdził, że zakwestionowany przepis jest niezgodny z art. 217 Konstytucji RP, albowiem opłata w części wynikającej z jej podwyższenia ponad ustawowe kryteria stanowi nową daninę publiczną. Tego typu daniny mogą być nakładanie jedynie ustawą, na co Trybunał wielokrotnie zwracał uwagę (np. orzeczenie K 2/03). Jednocześnie, mając na uwadze możliwe skutki finansowe wydanego wyroku, Trybunał Konstytucyjny orzekł o utracie mocy obowiązującej kwestionowanego przepisu rozporządzenia dopiero z dniem 1 maja 2006 r. W tym miejscu wymaga wskazania, że odroczenie utraty mocy obowiązującej przepisu nie oznacza, iż w okresie jego pozostawania w obrocie prawnym, był on - w zakresie ustalenia wysokości opłaty za kartę pojazdu - w zgodzie z udzielonym ministrowi właściwemu w sprawach transportu ustawowym upoważnieniem oraz w zgodzie z Konstytucją RP. Wręcz przeciwnie, uwzględniając stanowisko Trybunału Konstytucyjnego przedstawione w uzasadnieniu wyroku z 17 stycznia 2006r., nie budzi wątpliwości Sądu, iż zakwestionowany przepis stanowił od chwili jego wydania przepis niekonstytucyjny, wykraczający poza zakres udzielonej przez ustawodawcę delegacji. Zatem wskazana przez Trybunał data odnosi się jedynie do utraty mocy obowiązującej przepisu, nie zaś do oceny tego przepisu jako niekonstytucyjnego. Skoro zatem opłata stanowiąca przedmiot sprawy pobrana została na podstawie § 1 rozporządzenia z dnia 28 lipca 2003 r., co do którego Trybunał Konstytucyjny stwierdził niezgodność zarówno z ustawą jak i z Konstytucją, to pomimo, że utrata mocy obowiązującej tego przepisu została odroczona do dnia 1 maja 2006 r., stwierdzić należy, że § 1 ww. rozporządzenia był niekonstytucyjny i sprzeczny z ustawą od samego początku jego obowiązywania. Podkreślenia przy tym wymaga, iż w myśl art. 178 Konstytucji RP sędziowie w zakresie sprawowania swego urzędu są niezawiśli i podlegają jedynie Konstytucji i ustawom. Oznacza to, że sędziowie orzekający w danej sprawie związani są jedynie aktami rangi ustawowej. W sytuacji zatem, gdy Sąd stwierdzi niekonstytucyjność aktu niższej niż ustawa rangi, może odmówić z tego powodu jego zastosowania. Konsekwencją uznania przepisu rozporządzenia z dnia 28 lipca 2003 r. za niekonstytucyjny w dacie jego zastosowania przez organ jest ustalenie, że poddany kontroli sądowej akt Starosty wydany został bez podstawy prawnej. Organ odmówił bowiem skarżącemu zwrotu części uiszczonej przez niego opłaty pomimo faktu, iż jej pobranie w wysokości 500 zł nastąpiło na mocy przepisu wykraczającego poza zakres udzielonego ministrowi upoważnienia, w wysokości zawyżonej w stosunku do wskazań określonych w art. 77 ust. 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Kończąc podkreślić należy, że przedstawione wyżej stanowisko Sądu znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który oddalił skargi kasacyjne wniesione od orzeczeń uchylających akty Starostów odmawiających zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu i stwierdzających uprawnienie do otrzymania zwrotu tej opłaty m.in. w wyrokach z dnia 16 października 2009 r. I OSK 52/09, 2 marca 2011 r. sygn. akt I OSK 652/10 i I OSK 626/10, z dnia 9 lutego 2011r. sygn. akt I OSK 1735/10, I OSK 1731/10, I OSK 1733/10, I OSK 1734/10 i I OSK 1748/10, z dnia 22 marca 2011r. sygn. akt I OSK 727/10 (wszystkie dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc się do argumentacji organu przemawiającej, jego zdaniem, za odrzuceniem skargi, jak i uzasadniającej podniesiony zarzut przedawnienia zauważyć należy, że ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 885), na którą powołuje się organ, obowiązuje od dnia 1 stycznia 2010 r. Przewiduje ona, że środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym są m.in. dochody pobierane przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw (art. 60 ust. 1 pkt 7) oraz wskazuje, że do spraw dotyczących takich należności stosuje się odpowiednio przepisy działu III Ordynacji podatkowej (art. 67). W przepisie art. 115 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. nr 157, poz. 1241 ze zm.) zawarto normę intertemporalną, zgodnie z którą do spraw dotyczących niepodatkowych należności budżetowych, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Nie sposób uznać, że powołana norma odnosi się do stanu faktycznego zaistniałego w rozpoznawanej sprawie, gdyż regulacja ta dotyczy wyłącznie spraw "w toku", a nie spraw już zakończonych, dla których ustawodawca nie przewidywał decyzyjnego trybu załatwienia. Gdyby bowiem do zwrotu należności pobranej pod rządami poprzednio obowiązujących przepisów z zakresu prawa administracyjnego, które nie przewidywały przedawnienia roszczeń w tym zakresie, stosować wprost przepisy nowej ustawy o finansach publicznych, wówczas postępowanie zostałoby poddane regulacjom określonym w art. 61 i nast. ustawy o finansach publicznych, przewidujących decyzyjny tryb rozstrzygania spraw. Oznaczałoby to również, że z mocy art. 67 in fine tej ustawy, odpowiednie zastosowanie miałyby przepisy Ordynacji podatkowej, co skutkowałoby koniecznością zastosowania terminów przedawnienia wynikających z tej ustawy. Byłoby to jednak sprzeczne z treścią przepisów obowiązujących w dacie pobrania opłaty, które nie przewidywały dla czynności zwrotu opłaty jakichkolwiek terminów przedawnienia (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 28 czerwca 2012r., sygn. II SA/Bk 291/12, wyrok WSA w Opolu z dnia 29 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Op 669/11). W rezultacie, w niniejszej sprawie powinien mieć zastosowanie dotychczasowy tryb rozstrzygania przez organ tego typu kwestii (dotyczących zwrotu nadpłaconej opłaty za kartę pojazdu) – w formie czynności, na którą przysługuje skarga do sądu administracyjnego – nie zaś w drodze decyzji, wydawanej na podstawie art. 61 ustawy o finansach publicznych. Skoro bowiem ustawa o finansach publicznych weszła w życie z dniem 1 stycznia 2010 r., to przepisy art. 60, art. 61 i art. 67 tej ustawy należy odnieść do dochodów pobieranych na podstawie obowiązujących przepisów, a nie w oparciu o nieobowiązujący już przepis rozporządzenia, wydanego w dodatku z przekroczeniem upoważnienia ustawowego. Dla oceny prawidłowości ustalenia i pobrania opłat za wydanie karty pojazdu zasadnicze znaczenie powinien mieć stan prawny obowiązujący w dacie pobierania tej opłaty – a nie w dacie rozpatrywania wniosku o zwrot takiej nadpłaty – stosownie do art. 2 Konstytucji. Z ustanowionej w tym przepisie zasady demokratycznego państwa prawnego wynika bowiem zakaz stosowania nowo stanowionych uregulowań prawnych do zdarzeń, które miały miejsce przed ich wejściem w życie. W szczególności dotyczy to zdarzeń, z którymi prawo nie wiązało dotąd skutków prawnych przewidzianych nowymi unormowaniami. Na marginesie powyższych rozważań wskazać trzeba, że nawet gdyby przyjąć, że ustawa o finansach publicznych znajduje zastosowanie do spraw dotyczących opłaty za wydanie karty pojazdu, to termin przedawnienia do złożenia wniosku o zwrot opłaty należałoby liczyć najwcześniej od daty wejścia w życie ustawy o finansach publicznych, tj. od dnia 1 stycznia 2010 r. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 146 § 1 i 2 p.p.s.a. uchylił zaskarżony akt (pkt I wyroku) i stwierdził uprawnienie skarżącego do otrzymania zwrotu opłaty za kartę pojazdu marki [...], pobranych ponad kwotę wynikającą z art. 77 ust. 3 w związku z ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym (pkt III wyroku). Orzeczenie zawarte w pkt II wyroku uzasadnia art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., a na zasądzoną kwotę składa się wpis od skargi w kwocie 200 zł.