II SA/Ke 492/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak, Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 października 2014r. sprawy ze skargi E. S. i B. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zmiany w ewidencji gruntów i budynków oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego uchylił w całości decyzję Starosty z dnia [...] w przedmiocie zmiany w ewidencji gruntów i budynków i orzekł o odmowie wprowadzenia na wniosek E. S. zmiany w ewidencji gruntów i budynków obrębu [...], polegającej na przywróceniu pierwotnego przebiegu granic nieruchomości oznaczonej numerem działki A z nieruchomością oznaczoną numerem działki B oraz nieruchomością oznaczoną numerem działki C zgodnie z mapą nr [...] z 1958r., stanowiącą załącznik do księgi wieczystej nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy Wydział Ksiąg Wieczystych dla działki nr A. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Pismem z dnia 12 września 2013r. Starosta wszczął – na wniosek E. S. – postępowanie administracyjne w sprawie wprowadzenia zmian ewidencji gruntów i budynków w odniesieniu do przebiegu granic nieruchomości oznaczonej numerem działki A położonej w obrębie [...] gmina [...], zgodnie z dokumentacją geodezyjną przyjętą do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 31 lipca 2013r. pod nr [...]. Decyzją z dnia [...] Starosta orzekł o: - wprowadzeniu na wniosek E. S. zmiany w ewidencji gruntów i budynków obręb [...] , polegającej na ustaleniu granicy działki nr A z działką sąsiednią nr c, zgodnie z "Protokołem ustalenia przebiegu granic do celów ewidencji gruntów i budynków" z dnia 25 lipca 2013r. i szkicem stanowiącym integralną część protokołu, załączonymi do operatu technicznego przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 31 lipca 2013r. pod nr [...], - odmowie wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów i budynków [...], polegającej na ustaleniu granicy działki nr A z działką sąsiednią nr B, która zgodnie z dokumentacją geodezyjną przyjętą do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod nr [...], wykazana została jako granica sporna. W podstawie prawnej powołano art. 22 ust. 1 i art. 7d ust 1. ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010r. nr 193, poz. 1287 ze zm.), § 37 i 38 ust. 1, 2 oraz § 46 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001r. nr 38, poz. 454 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji Starosta poinformował, że w trakcie pomiaru na gruncie działek nr A i B, położonych w obrębie [...], właściciele tych działek mieli rozbieżne stanowiska co do przebiegu granic pomiędzy tymi działkami. Po zapoznaniu się z wynikami pomiaru J. P. - właścicielka działki nr B, w piśmie z dnia 16 września 2013r. oświadczyła, że nie wyraża zgody na wprowadzenie zmian w ewidencji gruntów i budynków w odniesieniu do przebiegu granic działki nr B z działką nr A. W tym zakresie strona wskazała, że od 47 lat zamieszkuje działkę nr B i cały ten czas granice tej działki przebiegały w taki sposób jak w chwili obecnej tzn. zgodnie ze stanem wykazanym w ewidencji gruntów i budynków obrębu [...]. Z kolei E. S., działająca w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik B. M., oświadczyła, że granica pomiędzy działką nr A i działką nr B winna przebiegać zgodnie z opracowaniem przedstawionym przez geodetę uprawnionego w operacie technicznym z dnia 31 lipca 2013r. nr [...], z wyznaczenia punktów granicznych dla tych działek. Z tych też względów, wobec braku zgody na przyjęcie przebiegu granicy pomiędzy działką nr A i B przez ich właścicieli, odmówiono wprowadzenia zmiany polegającej na ustaleniu granicy tej działki, uznając ją za sporną. Co się zaś tyczy granicy działki nr A z działką nr c, to pozytywne ustalenia w zakresie jej przebiegu dokonano w oparciu o złożone do protokółu granicznego zgodne oświadczenia woli osób obecnych podczas oględzin na gruncie w dniu 25.07.2014r. Odwołanie od ww. decyzji organu I instancji wniosła E. S., kwestionując odmowę wprowadzenia do ewidencji gruntów zmiany usytuowania punktu granicznego między działki nr A a działką nr B – z dotychczas widniejącego na ustalony i zgodny ze stanem prawnym punkt 22-2238 (dawny punkt 42). W uzasadnieniu wskazano, że wskutek wprowadzenia w ewidencji gruntów i budynków obrębu [...] danych wynikających z błędnego operatu technicznego nr 2269/41/94 z modernizacji ewidencji gruntów została zmieniona granica pomiędzy działką nr A stanowiącą własność E. S. w 3/8 części, B. M. w 4/8 części i B. C. w 1/8 części oraz działką nr B, stanowiącą własność J. P.. W konsekwencji Starosta powinien usunąć powyższe błędy i przywrócić granicę pomiędzy działką nr A a działką nr B do stanu przedstawionego na mapie nr [...] z 1958r. Organ odwoławczy, wydając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. opisaną na wstępie decyzję, wskazał że zakwestionowane rozstrzygnięcie organu I instancji – wbrew wymogom art. 107 § 3 K.p.a. – nie zawiera żadnego uzasadnienia prawnego. Odnosząc się do zebranego w sprawie materiału dowodowego wskazano, że w 1958r. dokonano pomiaru sytuacyjnego mienia opuszczonego działek budowlanych nr [...] położonych w osadzie i gromadzie [...] wraz z ustaleniem przebiegu ich granic. Dane z pomiaru skompletowano w operat pomiarowy nr [...], który znajduje się w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej. Działka nr 1 objęta pomiarem w 1958r. odpowiada działce nr A ujawnionej w aktualnej ewidencji gruntów. Aktem notarialnym z dnia 28 lutego 1962r. S. S. działający w imieniu Skarbu Państwa sprzedał na własność A. S. działkę budowlaną, oznaczoną na planie wydanym przez Prezydium Powiatowej Rady Narodowej Referat Geodezyjny wydanym w dniu 28 grudnia 1958r. nr ewid [...] numerem [...] o powierzchni 878 m2 dla której Sąd Rejonowy prowadził księgę wieczystą na rzecz Skarbu Państwa. Nieruchomość oznaczona na planie nr ewid. [...] numerem [...] graniczyła od wschodu z działką Skarbu Państwa nr [...], a od zachodu z nieruchomością R. K. , od południa z ul. [...] i od północy z gruntami Prezydium Gromadzkiej Rady Narodowej w [...]. W 1966r. założono ewidencję gruntów dla obrębu [...], ustalając stan władania i protokół zaznajomienia właścicieli i posiadaczy z wynikami pomiarów poszczególnych działek. W 1985r. na terenie obrębu [...] przeprowadzono pomiar sytuacyjny działek stanowiących własność Skarbu Państwa w tym m. in. działki nr B, graniczącej bezpośrednio z działką nr A. Operat pomiarowy przyjęty został do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 18 czerwca 1985r. pod nr [...]. Umową darowizny sporządzoną w formie aktu notarialnego z dnia 10 lipca 1992r. H. P. jako współwłaścicielka w 5/8 częściach nieruchomości położonej przy [...], stanowiącej plac oznaczony numerem działki [...] darowała swoim wnukom: 4/8 części E. S. i 1/8 części B. S. Natomiast Z. S., A. U. O. i B. C. jako współwłaścicielki po 1/8 części ww. nieruchomości na podstawie Kw nr [....] swój udział darowały E. S. W 1994r. na terenie obrębu [...] gmina [...] przeprowadzono aktualizację ewidencji gruntów, nazwaną w sprawozdaniu technicznym "modernizacją ewidencji gruntów", której dokumentacja została przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 5 października 1994r. pod nr [...] i obowiązuje do dnia dzisiejszego. W przedmiotowym operacie technicznym znajdują się potwierdzone przez adresatów potwierdzenia odbioru zawiadomień o ustaleniu i ogłoszeniu stanu władania, wysłane do J. F. – właścicielki działki nr B oraz B. S. i E. S. – właścicielek działki nr A. W tym miejscu organ wskazał, że akt notarialny z 1992r. nie zawiera informacji, ile lat miała E. S. w czasie jego zawarcia, a prace geodezyjne i kartograficzne udokumentowane operatem nr [...] były prowadzone w 1994r. Na podstawie ww. aktu notarialnego i informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków wykonawca nie mógł ustalić, czy E. S. była pełnoletnia w czasie wykonywania tych prac. Sama zainteresowana - E. S. potwierdziła odbiór skierowanego do niej zawiadomienia, co nie stanowiło przeszkody do zapoznania się jej ustawowego pełnomocnika z ustalonym stanem władania. Natomiast B. S. była osobą pełnoletnią, co potwierdza treść aktu notarialnego z 1992r. i mogła bez przeszkód uczestniczyć w czynnościach ustalenia stanu władania osobiście. W protokole z ustalenia i ogłoszenia stanu władania z 1994r. pod pozycją nr B została wykazana J. F. jako właścicielka działki nr B, której powierzchnia wg ewidencji gruntów wynosiła 0,0800 ha, a wg obliczeń po aktualizacji wynosiła 0,0696 ha. Pod pozycją nr [...] w tym protokole wpisana została B. S. w 4/8 części, E. S. w 3/8 części oraz B. C. (z dopiskiem "nie żyje"), w 1/8 części jako współwłaściciele działki nr A, której powierzchnia wg ewidencji gruntów wynosiła 0,0900 ha, a wg obliczeń po aktualizacji wynosiła 0,0879 ha. Z podpisów zamieszczonych pod ww. protokołem wynika, że zainteresowane osoby uczestniczyły w ustaleniu stanu władania w odniesieniu do działki nr A i nie wniosły do niego zastrzeżeń. W trakcie przeprowadzonej w 1994r. aktualizacji ewidencji gruntów granicę działki nr A ustalono po trwałych, istniejących elementach zagospodarowania terenu. Północną granicę ww. działki ustalono jednak po północnej stronie istniejącego muru, a nie po jego południowej stronie jak wynika ze szkicu z 1958r. Organ odwoławczy, powracając do opracowania z wyznaczenia punktów granicznych przedstawionego w operacie technicznym z dnia 31 lipca 2013r. (stanowiącego podstawę uchylonego rozstrzygnięcia), wskazał że sporządzający je geodeta w pierwszej kolejności okazał stronom domniemany stan z operatu nr [...]/58, dotyczący przebiegu granic działki nr A z działką nr B i z działką nr C, który odtworzył na podstawie analizy danych graficzno-opisowych. W czasie przeprowadzanych czynności na gruncie wykonawca prac stwierdził, że stan z 1958r., jest tożsamy z aktualną ewidencją gruntów w punktach nr 5328, 5324, 5323, 5321 oraz 5320 – co stanowi południową i zachodnią stronę przedmiotowej działki. Natomiast północna granica biegnie po południowej stronie istniejącego muru, a wschodnia granica (od strony J. P.), biegnie od południowo - wschodniego narożnika muru, w linii prostej tnąc budynek mieszkalny na działce B do narożnika ogrodzenia przy drodze (punkt 5328). Przywołując dokumentację sprawy wskazano, że wykonawca prac geodezyjnych zawiadomił właścicieli działek nr A, B i C, że w dniu 25 lipca 2013r. przeprowadzone zostaną czynności okazania granic na gruncie, a następnie sporządził protokół ustalenia przebiegu granic do celów ewidencji gruntów. W tym zakresie organ odwoławczy przytoczył treść § 38 i 39 ww. rozporządzenia z dnia 29 marca 2001r., wskazując że ze szkicu granicznego, stanowiącego załącznik do protokołu wynika, że granica pomiędzy działką nr A i C została ustalona pomiędzy punktami 5370 i 2238. Punkt nr 2238 stanowi punkt wspólny dla: granicy działki nr A z działką nr c oraz granicy działki nr A z działką nr B i jest punktem spornym. W konsekwencji, zdaniem organu odwoławczego, nie można orzec o wprowadzeniu zmiany, polegającej na ustaleniu granicy działki nr A z działką nr c, nie ustalając jednocześnie granicy pomiędzy działkami nr nr A i B. Brak zgody stron, co do przebiegu granicy pomiędzy działkami nr A i B jest jednocześnie brakiem zgody na ustalenie przebiegu granicy pomiędzy działkami nr A i C. Natomiast wykonawca prac objętych ww. operatem technicznym poprzestał na ustaleniu granic działki nr A z działkami sąsiednimi nr C i nr B w oparciu o zgodne oświadczenie stron, którego w tej sprawie nie było. Geodeta nie przeprowadził dalszych czynności, o których mowa w § 39 ww. rozporządzenia. Brak jest zatem, zdaniem organu II instancji, podstaw do ustalenia przedmiotowych granic w oparciu o sporządzoną dokumentację geodezyjną nr 2269-56/2013 – jako że nie spełnia ona określonych w § 39 ww. rozporządzenia wymagań co do ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych. Niezależnie od powyższego organ odwoławczy wskazał, że rozstrzygnięcie zawarte w zakwestionowanej decyzji Starosty nie odnosi się do żądania E. S. zawartego we wniosku, bowiem wniosek strony dotyczył przywrócenia pierwotnego przebiegu granic nieruchomości oznaczonej numerem działki A z nieruchomością oznaczoną numerem działki B oraz nieruchomością oznaczoną numerem działki C zgodnie z mapą nr [...] z 1958r., stanowiącą załącznik do księgi wieczystej, prowadzonej dla działki nr A – a nie ustalenia przebiegu jej granic. Odnosząc się do tego wniosku powołano się na ww. opinię geodety, z której wynika że na podstawie współrzędnych z operatu nr [...]/58 nie da się jednoznacznie wskazać granic działki nr A wg. stanu na 1958r. Dokumentacja z 1958r. nie spełnia bowiem obowiązujących standardów technicznych i nie da się na jej podstawie wprowadzić zmian do aktualnej ewidencji gruntów i budynków. Dokumentacja ta przede wszystkim nie zawiera wykazu zmian danych ewidencyjnych. Natomiast stan w ewidencji gruntów i budynków obrębu [...] gmina [...] w odniesieniu do działki nr A został wykazany zgodnie z operatem technicznym z aktualizacji ewidencji gruntów przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 5 października 1994r. pod nr 2269/41/94, który pozostaje w tym zakresie obowiązujący. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy wskazał, że w aktualnej ewidencji gruntów i budynków obrębu [...] gmina [...], nieruchomość oznaczona numerem działki A o pow. 0,0879 ha, wykazana jest w jednostce rejestrowej [...] jako współwłasność E. S. w 3/8 częściach, B. M. w 4/8 części i B. C. w 1/8 części, na podstawie księgi wieczystej nr [...]. Księga ta została założona na podstawie prawomocnego postanowienia z dnia 7 listopada 1991r. o stwierdzeniu nabycia spadku oraz umowy darowizny sporządzonej w formie aktu notarialnego z dnia 10 lipca 1992r. Do księgi dołączona jest mapa nr ew. [...]/58, na której przedmiotowa działka jest oznaczona numerem [...] o powierzchni 878 m2. Z kolei nieruchomość oznaczona numerem działki B o powierzchni 0,0696 ha wykazana jest w ewidencji gruntów i budynków w jednostce rejestrowej G.283 jako własność J. P. na podstawie księgi wieczystej nr [....], która została założona na podstawie umowy sprzedaży sporządzonej w formie aktu notarialnego z dnia 3 października 1977r. oraz mapy nr ewid. [...]/58, na której przedmiotowa działka jest oznaczona numerem [...]. Księga ta została zaktualizowana do obecnego stanu wykazanego w ewidencji gruntów i budynków na podstawie wyrysu z mapy ewidencyjnej z dnia 16 lutego 2012r. – wobec czego stan wykazany w księdze wieczystej nr [...], jest zgodny ze stanem aktualnie wykazanym w ewidencji gruntów i budynków. Końcowo organ odwoławczy wskazał, że dokumenty określające poprzedni stan prawny działek gruntu nie stanowią podstawy do zarejestrowania tego stanu w ewidencji gruntów i budynków, jeżeli stan ten został stwierdzony późniejszym dokumentem, z którym ustawodawca wiąże skutek wiążącego ustalenia stanu prawnego danych działek gruntu. Z tych też względów brak jest podstaw do wprowadzenia obecnie zmian w oparciu o dokumentację z 1958r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na ww. decyzję organu odwoławczego wniosły E. S. oraz B. M., zarzucając temu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy, to jest: 1. art. 16 i art. 127 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez rozpoznanie przez organ II instancji z urzędu niezaskarżonej części decyzji Starosty z dnia [...], która na skutek jej niezaskarżenia stała się ostateczna w części dotyczącej wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów i budynków polegającej na ustaleniu granicy części działki A z działką sąsiednią C zgodnie z protokołem ustalenia przebiegu granic do celów ewidencji gruntów i budynków spisanym w dniu 25 lipca 2013r. i szkicem stanowiącym integralną część protokołu, znajdującym się w dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 31 lipca 2013r. pod nr [...], a zatem nie mogła być objęta kognicją ego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, co w konsekwencji stanowi rażące naruszenie prawa, 2. art. 138 § 1 pkt. 2 K.p.a. poprzez: a) uchylenie decyzji organu I instancji z [...] w całości i orzeczenie o odmowie wprowadzenia zmian w ewidencji w zakresie granic działki A i C, mimo że organ odwoławczy nie był uprawniony do wydania jakiekolwiek rozstrzygnięcia w stosunku do niezaskarżonej części decyzji organu I instancji; b) uchylenie decyzji z [...] i orzeczenie o odmowie wprowadzenia zmian w ewidencji w zakresie granic działki A i B, podczas gdy w tym zakresie istnieje oczywisty błąd wywołany zmianą dokonaną w trakcie aktualizacji ewidencji w 1994r., co przyznał organ II instancji na str. 9 uzasadnienia; 3. art. 139 K.p.a., polegającego na naruszeniu zakazu reformationis in peius i pogorszeniu sytuacji prawnej dowołującej się E. S. poprzez uchylenie decyzji w całości i odmowie wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów i budynków w zakresie ustalonych granic między działkami nr A i C, 4. art. 7, 8 9, 77, 80 i 107 § 3 K.p.a. poprzez: a) zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, polegającego na: - przyjęciu za sprawozdaniem technicznym nr zlecenia [...] (vide operat techniczny tom I), że granice wznowiono w oparciu o szkice graniczne, współrzędne, opisy granic oraz inne dane geodezyjne na podstawie których ustalono punkt graniczny działek nr A, C i B oznaczony numerem 5347, usytuowany odmiennie niż wskazują dotychczasowe materiały źródłowe na północnej stronie zabytkowego muru parkowego (karta nr 9 operatu technicznego Tom I) – podczas gdy szkice graniczne, współrzędne i opisy granic stanowiące materiał źródłowy w postaci operatu geodezyjnego nr [...] – [...]/58 załączonego do operatu technicznego Tom VI, szkicu polowego nr 1 z dnia 27 października 1958r. (k. 58 operatu technicznego [...]), szkicu polowego nr 2 z dnia 27 października 1958r. (k. 59 operatu technicznego [...]), szkicu sytuacyjnego (k. 57 operatu technicznego [...]), obliczenia powierzchni ze współrzędnych dla trzech działek (k. 63 operatu technicznego [...]), szkicu polowego nr 1 z dnia 27 października 1958r. (k. 58 operatu technicznego [...]) wskazywały, iż punkt 5347 winien zostać usytuowany na południowym wschodnim narożniku po południowej stronie zabytkowego muru parkowego zgodnie z dotychczasowym usytuowaniem punktu 42, od którego dokonywano wszelkich dalszych domiarów działek sąsiednich; powyższe przesądza, zdaniem skarżących, o dokonaniu czynności sprzecznie z § 37 ust. 1 zarządzenia Ministrów Rolnictwa i Gospodarki Komunalnej z dnia 20 lutego 1969r., który nakazywał ustalenie stanu władania na podstawie dokumentów znajdujących się w posiadaniu właściwego organu; - oparciu ustaleń wyłącznie na podstawie protokołu ustalenia i ogłoszenia stanu władania z 1994r., w którym wskazano, że powierzchnia działki nr B (właścicielka J. P.) wynosiła 0,0800 ha, a według nowych obliczeń wyniosła 0,0696 ha, zaś powierzchnia działki nr A (współwłaścicielki - B. S., E. S. i B. C.) wynosiła 0,0900 ha, a według obliczeń po aktualizacji 0,0879 ha – podczas gdy z dokumentów źródłowych (brak bowiem odpisu z ewidencji z tego okresu, vide badania hipoteczne działek 112 i B str. 30 i 31 operatu technicznego Tom VI, mapa zawierająca klauzulę poświadczenia zgodności dokumentu z oryginałem przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego z dnia 5 października 1994r. nr [...] - operat techniczny Tom VI), wynika, że działka 112 miała powierzchnię 878 m2, zaś działka numer 114 powierzchnię 649 m2, - pominięciu dowodów złożonych przez E. S. przed organem I instancji wraz z załącznikiem do protokołu oględzin z dnia 14 września 2012r. oraz opracowania geodezyjnego [...] wykonanego na tym etapie postępowania; - zaniechaniu przeprowadzenia analizy usytuowania punktów granicznych działki A w okresie od 1958r. do 1993r. i od 1994r. do chwili obecnej; b) przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i wadliwe przyjęcie, że: - w toku postępowania związanego z aktualizacją gruntów w 1994r. w celu ustalenia stanu władania i jego ogłoszenia wezwano wszystkich właścicieli działki A, podczas gdy z dokumentów zgromadzonych w operatach technicznych wprost wynika, że w księdze wieczystej prowadzonej dla działki A, obok B. S. i E. S. ujawniona została także B. C., jako współwłaścicielka 1/8 części gruntu (vide operat techniczny tom VI str. 31), jak również uzupełniającym protokole ustalenia granic (vide operat techniczny tom IV str. 26) w rubryce 244 (243) widnieje adnotacja, że B. C. jest współwłaścicielką nieruchomości 112 i nie żyje; - w operacie technicznym nr 2269/41/94 przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 5 października 1994r. znajdują się potwierdzenia odbioru zawiadomień o ustaleniu i ogłoszeniu stanu władania wysłane do właścicielek działek 112 tj. E. S. i B. M., podczas gdy powołane osoby były wówczas współwłaścicielkami nieruchomości, albowiem nadal jako współwłaściciel figurowała B. C., - podczas aktualizacji ewidencji gruntów dokonanej w 1994r. granice działki A ustalono po trwałych istniejących elementach zagospodarowania terenu podczas, gdy ustalenia te nie wynikają z żadnych dokumentów, a nadto sprzeczne są ze stanem faktycznym, albowiem linia zabudowań i zagospodarowania terenu działki A w tamtym okresie przebiegała w linii prostej wzdłuż ogrodzenia zaczynającego swój bieg od południowo wschodniego narożnika zabytkowego muru parkowego (vide str. 9 uzasadnienia decyzji), - dokumentacja z aktualizacji ewidencji dokonanej w 1994r., przyjęta do zasobu, wykonana bez zachowania podstawowych standardów technicznych niezgodnie z przepisami bez udziału zainteresowanych stron, mimo oczywistości błędu polegającego na zmianie usytuowania północnej granicy działki A polegającego na przeniesieniu tej granicy z południowej strony zabytkowego muru parkowego na stronę północną – a co za tym idzie zmianę usytuowania dotychczasowego punktu granicznego trzech nieruchomości tj. działek A, C i B, oznaczonego przed aktualizacją jako nr 42, a po aktualizacji na pkt 5347 – co w sposób oczywisty sprzeczne było z materiałami źródłowymi i co dostrzeżone zostało przez organ II instancji - stanowi późniejszy dokument z którym przepisy prawa mimo wadliwości wiążą skutek prawny, - w dacie wykonywania aktualizacji ewidencji w 1994r. nie zachodziła konieczność ustalenia zdolności do czynności prawnej współwłaścicielki E. S., a co za tym idzie możliwość brania przez tę osobę osobistego udziału w sprawie – podczas gdy w tym zakresie stosowano przepisy K.p.a., zaś jednostka organizacyjna (nie ustalona konkretnie przez organ II instancji), dokonująca aktualizacji dysponowała aktem notarialnym z 1992r., z którego wprost wynikało że na rok przed datą rozpoczęcia prac związanych z aktualizacją (oraz na dwa przed jej ukończeniem) E. S. była osobą małoletnią reprezentowaną przez przedstawiciela ustawowego, a nadto w protokole ustalenia granic i ogłoszenia stanu władania winien być wskazany numer PESEL właściciela, których to danych w stosunku do działek 112 brak. c) sprzeczność wzajemnych ustaleń polegających na przyjęciu, że w protokole ustalenia stanu władania i ogłoszenia granic w stosunku do działki A widnieje nieczytelny podpis oraz podpis "S.", na podstawie których trudno ustalić do kogo należą, a następnie wywiedzenie na tej podstawie, że wskazane podpisy świadczą o tym, że zainteresowane osoby uczestniczyły w ustaleniu stanu władania i nie wnosiły zastrzeżeń, d) brak odniesienia się w uzasadnieniu decyzji do zarzutów podniesionych w odwołaniu oraz dalszych stanowiskach wyrażanych w toku sprawy, w tym w szczególności w piśmie z dnia 7 kwietnia 2014r., pominięcie wniosków E. S. o usunięcie zaistniałego błędu lub pomyłki w ewidencji i sprostowania wadliwych oznaczeń granicy wprowadzonych wraz z odnowieniem ewidencji w 1994r., jak również nie odniesienie się do przepisów K.p.a., Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz innych regulacji obowiązujących w tym czasie, które regulowały procedurę postępowania w tym zakresie, w tym udziału i prawidłowego wezwania stron, 5. art. 7, 8, 9 K.p.a. poprzez uznanie, że: - organ rozpoznający sprawę związany jest wyłącznie wnioskiem wszczynającym postępowanie – z pominięciem dalszych modyfikacji żądania wskazywanych wprost w treści odwołania lub dalszych stanowiskach przedstawianych przez stronę w toku postępowania; - organ nie jest zobowiązany z urzędu ustalić tryb, w jakim postępowanie zmierzające do zadośćuczynienia żądaniu strony winno być prowadzone, a w konsekwencji naruszenie § 46 ust. 2 ww. rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków poprzez jego niezastosowanie, mimo oczywistości zaistniałego błędu, 6. naruszenie art. 64, 67 i 68 zarządzenia Ministrów i Gospodarki Komunalnej z dnia 20 lutego 1969r. poprzez ich niezastosowanie mimo, że – co wynika z ustaleń organu II instancji – ewidencja gruntów dla obrębu [...] została założona w 1966r., a więc jedyne czynności jakie mogły być w tym stanie powzięte mogły dotyczyć wprowadzenia zmian, których podstawą winna być decyzja, której w niniejszej sprawie brak w stosunku do operatów technicznych nr 2696. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zakwestionowanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Działek U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej ustawą P.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 ustawy P.p.s.a. sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną. Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności decyzji organu odwoławczego. W tym miejscu podkreślić trzeba, że kontrolą sądowoadministracyjną w niniejszej sprawie została objęta decyzja, którą organ odwoławczy, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.: I. uchylił w całości decyzję Starosty , orzekającą o: - wprowadzeniu na wniosek E. S., zmiany w ewidencji gruntów i budynków obręb [...] gmina [...], polegającej na ustaleniu granicy działki nr A z działką sąsiednią nr c, zgodnie z "Protokołem ustalenia przebiegu granic do celów ewidencji gruntów i budynków" z dnia 25 lipca 2013r. i szkicem stanowiącym integralną część protokołu, załączonymi do operatu technicznego przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 31 lipca 2013r. pod nr [...], - odmowie wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów i budynków obrębu [...] gmina [...], polegającej na ustaleniu granicy działki nr A z działką sąsiednią nr B, która zgodnie z dokumentacją geodezyjną przyjętą do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod nr [...], wykazana została jako granica sporna, II. orzekł o odmowie wprowadzenia na wniosek E. S. zmiany w ewidencji gruntów i budynków obrębu [...] gmina [...], polegającej na przywróceniu pierwotnego przebiegu granic nieruchomości oznaczonej numerem działki A z nieruchomością oznaczoną numerem działki B oraz nieruchomością oznaczoną numerem działki C zgodnie z mapą nr [...] z 1958r., stanowiącą załącznik do księgi wieczystej, prowadzonej dla działki nr A. Powracając do treści wniosków składanych przez ES. na etapie postępowania administracyjnego wskazać trzeba, że strona w trakcie oględzin ww. nieruchomości w dniu 14 września 2012r., wniosła o dokonanie pomiaru granic działki nr A z działkami sąsiednimi nr C i B oraz sporządzenie dokumentacji geodezyjnej pozwalającej na doprowadzenie granic działki nr A do zgodności ze stanem ujawnionym na mapie nr [...] z 1958r., stanowiącej podstawę do założenia księgi wieczystej dla tej nieruchomości. Uzupełniając powyższe E. S. wskazała w piśmie z dnia 14 września 2012r., że skierowany przez nią do Starosty wniosek w sprawie wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie przywrócenia w ewidencji gruntów przebiegu granicy nieruchomości oznaczonej numerem działki A, jaka widniała w ewidencji przed rokiem 1994r., spowodowany został faktem, iż w tej dacie, w sposób wadliwy (m.in. bez udziału stron) i bez podstawny prawnej dokonano w ewidencji gruntów samowolnej zmiany przebiegu linii granicznych. W konsekwencji granica przebiegająca na styku nieruchomości oznaczonych numerami działek A i B z pierwotnej linii prostej uległa sztucznemu zakrzywieniu, a ponadto nastąpiło formalne zwiększenie obszaru nieruchomości nr A z dotychczasowej 878 m2 do 879 m2. Powyższe, zdaniem strony, doprowadziło do uszczuplenia powierzchni użytkowej gruntu, gdyż linie graniczne zostały poprowadzone – nie tak jak dotychczas (tj. przed 1994r.) po zewnętrznej stronie muru parkowego, jak wykazano na mapie nr [...] z dnia 28 grudnia 1958r. załączonej do księgi wieczystej – a po jego wewnętrznej stronie. W świetle powyższego nie budzi wątpliwości Sądu prawidłowość ustaleń organu odwoławczego o tym, że w decyzji z dnia 12 Iistopada 2013r. nie odniesiono się do opisanych powyżej żądań strony, domagającej się przywrócenia pierwotnego przebiegu granic nieruchomości w oparciu o poprzednio sporządzone dokumenty – to jest mapę nr [...] z 1958r., stanowiącą załącznik do księgi wieczystej prowadzonej dla działki nr A. W tym zakresie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego słusznie powołał się na opinię geodezyjną z dnia 25 lipca 2013r. (k. 4 operatu technicznego wyznaczenia punktów), w której wskazano że na podstawie współrzędnych z operatu nr [...] nie da się jednoznacznie wskazać granic działki nr A według stanu na 1958r. Dokumentacja z 1958r. nie spełnia bowiem obowiązujących standardów technicznych i nie da się na jej podstawie wprowadzić zmian do aktualnej ewidencji gruntów i budynków. Dokumentacja ta przede wszystkim nie zawiera wykazu zmian danych ewidencyjnych. Jednocześnie, jak prawidłowo wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, stan w ewidencji gruntów i budynków obrębu [...] gmina [...] w odniesieniu do działki nr A został wykazany zgodnie z operatem technicznym z aktualizacji ewidencji gruntów przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 5 października 1994r. pod nr [...], który pozostaje w tym zakresie obowiązujący. W tym miejscu należy wyjaśnić, że ustawa Prawo geodezyjne i kartograficzne określając przedmiot ewidencji oraz sposób jej gromadzenia w postaci operatu ewidencyjnego, nie zawiera w zasadzie reguł prowadzenia ewidencji gruntów i wprowadzania w niej zmian. Kwestie te reguluje natomiast rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2013r. poz. 1551), zwane dalej rozporządzeniem. Z przepisów Rozdziału 3 tego rozporządzenia, regulującego prowadzenie ewidencji gruntów i budynków oraz szczegółowe zasady wymiany danych ewidencyjnych, wynika, że podstawową zasadą prowadzenia ewidencji jest zasada aktualności, tj. utrzymywania operatu w zgodności z aktualnymi dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi (§ 44 pkt 2). Sama zaś aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych (§ 45 ust. 1). Nie jest więc aktualizowaniem ewidencji wprowadzenie zmian na podstawie dokumentów stwierdzających stan wcześniejszy niż wynikający z aktualnie obowiązującego stanu prawnego. Stanowisko to znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, zgodnie z którym istniejący zapis w ewidencji gruntów może być zmieniony tylko na podstawie dokumentów urzędowych, które zostały sporządzone już po wprowadzeniu do ewidencji gruntów kwestionowanych danych (por. wyroki NSA: z dnia 14 listopada 2007r. o sygn. akt I OSK 1488/06 oraz z dnia 11 marca 2008r. o sygn. akt I OSK 350/07). W świetle powyższego brak jest zatem podstaw, aby podzielić argumentację skarżących o naruszeniu przepisów prawa materialnego, to jest art. 64, 67 i 68 zarządzenia Ministrów i Gospodarki Komunalnej z dnia 20 lutego 1969r. (M. P. z 1969r. nr 11, poz. 98 ze zm.) poprzez ich niezastosowanie – zwłaszcza, że sąd administracyjny orzeka wedle stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że organ prowadzący ewidencję, będąc zobowiązany do bieżącego aktualizowania danych w niej zawartych dokonuje wpisów chronologicznie w oparciu o aktualne, kolejno powstające opracowania geodezyjno - kartograficzne oraz dokumenty prawne. Organ administracji nie jest zatem uprawniony do odnotowywania w ewidencji gruntów i budynków danych co do stanu faktycznego i prawnego określonego gruntu, pochodzących sprzed daty, w której dokonano ostatnich zapisów. To zaś oznacza, iż w stanie faktycznym tej sprawy brak jest podstaw do "przywrócenia pierwotnego przebiegu granic nieruchomości" w oparciu o mapę nr [...] z 1958r., zwłaszcza gdy się zważy na fakt, że zapisy w ewidencji gruntów i budynków w odniesieniu do działki nr A został wykazane na podstawie nadal obowiązującej dokumentacji z 1994r. (operat techniczny nr [...]). Przechodząc do podstawy prawnej zaskarżonej decyzji merytoryczno-reformatoryjnej Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego należy wskazać że stosownie do art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy. Jak podkreśla się w doktrynie, w trybie cyt. przepisu organ odwoławczy uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części i rozstrzyga sprawę co do istoty, jeżeli dojdzie do przekonania, że zaskarżona decyzja jest nieprawidłowa. Decyzja jest nieprawidłowa, gdy jej ocena dokonana przez organ II instancji wykaże, że rozstrzygnięcie to narusza przepisy prawa materialnego. Nie budzi wątpliwości Sądu, że taka właśnie sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. W tym zakresie należy odnieść się do podstawy materialnoprawnej wydanych w niniejszej sprawie decyzji. Zgodnie z § 36 rozporządzenia przebieg granic działek ewidencyjnych wykazuje się w ewidencji na podstawie dokumentacji geodezyjnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, sporządzonej: 1) w postępowaniu rozgraniczeniowym, 2) w celu podziału nieruchomości, 3) w postępowaniu scaleniowym i wymiany gruntów, 4) w postępowaniu dotyczącym scalenia i podziału nieruchomości, 5) na potrzeby postępowania sądowego lub administracyjnego, a następnie wykorzystanej do wydania prawomocnego orzeczenia sądowego lub ostatecznej decyzji administracyjnej, 6) przy zakładaniu, na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów, katastru nieruchomości i ewidencji gruntów i budynków, 7) przez Straż Graniczną, jeżeli dokumentacja ta określa przebieg granic państwa z dokładnością odpowiednią dla ewidencji, 8) w wyniku geodezyjnego pomiaru sytuacyjnego istniejących lub wznowionych znaków granicznych albo wyznaczonych punktów granicznych. Z kolei jak wynika z § 37 ust. 1 rozporządzenia, jeżeli brak jest dokumentacji wymienionej w § 36 lub jeżeli zawarte w niej dane nie są wiarygodne, dane dotyczące przebiegu granic działek ewidencyjnych pozyskuje się w wyniku geodezyjnych pomiarów terenowych lub geodezyjnych pomiarów fotogrametrycznych poprzedzonych ustaleniem przebiegu tych granic. Zgodnie z § 38 ust. 1 rozporządzenia o czynnościach podjętych w celu ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych wykonawca prac geodezyjnych, o których mowa w § 37, zawiadamia wszystkich właścicieli oraz użytkowników wieczystych tych działek lub osoby władające tymi działkami na zasadach samoistnego posiadania. Stosownie do § 39 rozporządzenia w przypadku gdy właściwe podmioty nie złożą do protokołu ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych zgodnego oświadczenia, o którym mowa w ust. 1, przebieg granic działek ewidencyjnych, w tym położenie wyznaczających je punktów granicznych, ustala wykonawca według ostatniego spokojnego stanu posiadania, jeżeli ten stan posiadania nie jest sprzeczny z informacjami zawartymi w dostępnych dokumentach określających stan prawny gruntów w granicach tych działek (ust. 2). W przypadku gdy spokojnego stanu posiadania, o którym mowa w ust. 2, nie można stwierdzić lub jest on sprzeczny z informacjami zawartymi w dostępnych dokumentach określających stan prawny gruntów, przebieg granic działek ewidencyjnych obejmujących te grunty, w tym położenie wyznaczających te granice punktów granicznych, ustala wykonawca po zbadaniu położenia znaków i śladów granicznych oraz przeprowadzeniu analizy wszelkich dostępnych dokumentów, zawierających informacje mające znaczenie w tym zakresie, w tym oświadczeń zainteresowanych podmiotów i świadków (ust. 3). Jak wyjaśniono w zaskarżonej decyzji ze szkicu granicznego z dnia 25 lipca 2013r., będącego integralną częścią "Protokołu ustalenia przebiegu granic do celów ewidencji gruntów i budynków" (uwidocznionego na pierwszych kartach operatu technicznego przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 31 lipca 2013r. pod nr 2269-56/2013, zamieszczonego w odrębnej teczce akt) wynika, że granica pomiędzy działką nr A i działką nr c została ustalona jako granica pomiędzy punktami 5370 i 2238. W konsekwencji punkt nr 2238 (na styku północno – wschodniego narożnika działki nr A z pozostałymi dwoma działkami nr B i C) stanowi punkt wspólny nie tylko dla granicy działki nr A z działką nr B, ale również – co umknęło uwadze organu I instancji – dla granicy działki nr A z działką nr C. Powyższa okoliczność ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, gdyż – jak wskazano w opinii geodezyjnej (k. 4 ww. operatu technicznego) – "co do wschodniej granicy przedmiotowej działki zaistniał spór o jej przebieg, którego nie rozwiązano na gruncie". Obecni na gruncie właściciele działek nr A i B przedstawili bowiem odmienny stan przebiegu tej granicy i nie wyrazili zgody na podpisanie protokołu ustalenia przebiegu granic do celów ewidencji gruntów i budynków. Pomimo powyższych okoliczności Starosta w uzasadnieniu decyzji z dnia 12 Iistopada 2013r. zawarł następujące stwierdzenia, "wskazana granica działki nr A z działka nr C, odbiega od granicy przedstawionej po aktualizacji gruntów wykonanej w 1994 roku ukazującej granicę na mapie w systemie EW jako granicę biegnącą po północnej stronie istniejącego muru parkowego. Ustalenia przebiegu tej granicy na gruncie dokonano więc w oparciu o złożone do protokółu granicznego zgodne oświadczenia woli osób , które stawiły się w określonym w zawiadomieniu miejscu i terminie". Konsekwencją opisanych ustaleń było rozstrzygnięcie przez organ I instancji o wprowadzeniu zmiany polegającej na ustaleniu granicy działki nr A z działką sąsiednią nr C, zgodnie z "Protokołem ustalenia przebiegu granic do celów ewidencji gruntów i budynków" z dnia 25 lipca 2013r. i szkicem stanowiącym integralną część tego protokołu. Natomiast odmowę wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów i budynków ograniczono jedynie do ustalenia granicy działki nr A z działką sąsiednią nr B, wskazując że tylko w tym zakresie granice działek, których dotyczyły wnioski strony, były sporne. Analizując powyższe kwestie nie budzi wątpliwości Sądu prawidłowość uchylenia przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzji organu I instancji – w całości oraz orzeczenie o odmowie wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów i budynków, polegającej na przywróceniu pierwotnego przebiegu granic nieruchomości oznaczonej numerem działki A z nieruchomością oznaczoną numerem działki B oraz nieruchomością oznaczoną numerem działki C zgodnie z mapą nr [...] z 1958r., stanowiącą załącznik do księgi wieczystej, prowadzonej dla działki nr A. Ustalenie przebiegu granicy w oparciu o sporny punkt – co miało miejsce w zakwestionowanej decyzji organu I instancji – bezspornie stanowi bowiem rażące naruszenie przepisu § 39 ust. 1 rozporządzenia. Z tego też względu nie mogły odnieść skutku zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów art. 16, art. 127 § 1 i art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez rozpoznanie przez organ II instancji z urzędu niezaskarżonej części decyzji z dnia [...] Jak wynika bowiem z art. 139 K.p.a. wyjątkiem od zakazu wydania przez organ odwoławczy decyzji na niekorzyść strony odwołującej się jest m. in. rażące naruszenie prawa. Podkreślenia wymaga, że zakaz reformationis in peius w postępowaniu odwoławczym dotyczy szczególnie istotnych wartości, wynikających wprost Konstytucji. Mając na względzie stanowisko organu odwoławczego wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazać trzeba, że dopuszczalność pogorszenia sytuacji prawnej strony odwołującej się jest uzasadniona ze względu na konieczność ochrony obiektywnego porządku prawnego (zasada praworządności). Należy przy tym wyjaśnić skarżącym, że istotą postępowania odwoławczego nie jest wyłącznie kasacyjna kontrola zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji, ale ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach, wyznaczonych wyłącznie rozstrzygnięciem decyzji organu pierwszej instancji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 19.04.2006r. o sygn. akt III SA/Wa 3119/05,LEX nr 212187). Odnosząc się do zarzutów skargi o naruszeniu pozostałych przepisów postępowania wskazać trzeba, że ustalenia faktyczne organu odwoławczego, jakie legły u podstaw wydania zakwestionowanej decyzji merytoryczno-reformatoryjnej, zostały poprzedzone wnikliwą analizą zebranego w sprawie materiału dowodowego i znajdują odzwierciedlenie w obszernym i szczegółowym uzasadnieniu (15 stron) zaskarżonego rozstrzygnięcia, sporządzonym zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 K.p.a. W tym zakresie podkreślenia wymaga, że w toku prowadzonego postępowania zabezpieczono realizację zasady prawdy obiektywnej (art. 7 K.p.a.), podejmując wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia niniejszej sprawy, jak również zbierając i rozpatrując w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.) – przy jednoczesnym zachowaniu reguł oceny materiału dowodowego wskazanych w art. 80 K.p.a. Jednocześnie wskazać trzeba, że skarżące powołały się jedynie na naruszenie przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy. Tymczasem dla uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy P.p.s.a. niezbędne jest wykazanie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy – czego Sąd w niniejszej sprawie stwierdził. Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a.