II SA/Ke 494/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 7 lipca 2021 r. sprawy ze skargi Generalnego Dyrektora na postanowienie Wojewody z dnia 1 kwietnia 2021 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę. II SA/Ke 494/21 Uzasadnienie Postanowieniem z 1 kwietnia 2021 r., znak: [...] Wojewoda , po rozpatrzeniu zażalenia Dyrektora Dróg od postanowienia Starosty z 18 lutego 2021 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Dyrektor Dróg złożył do Starosty 9 grudnia 2020 r. wniosek o wydanie na podstawie art. 43 ust. 1, 2 i 5, art. 45, art. 223 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2020.1990) dalej jako u.g.n. decyzji przekazującej Dyrekcji Dróg w nieodpłatny trwały zarząd nieruchomości usytuowanej w ciągu drogi krajowej nr 42, położonej w obrębie [...], gm. B., oznaczonej jako działka nr 375/1 o pow. 0,0003 ha i nr 376/1 o pow. 0,0002 ha. Postanowieniem z 18 lutego 2021 r. organ I instancji odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego wskazując, że potwierdzeniem przysługującego Dyrekcji Dróg trwałego zarządu nieruchomości jest decyzja Wojewody z 20 lutego 2014 r. znak: [...], stwierdzająca, że opisana wyżej nieruchomość stała się z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. własnością Skarbu Państwa. W tej sytuacji, zdaniem Starosty , powstanie trwałego zarządu nie jest uwarunkowane wydaniem decyzji administracyjnej. W zażaleniu na powyższe postanowienie Dyrektor Dróg podnosił, że organ I instancji naruszył wskazane we wniosku przepisy u.g.n. jak również przepisy postępowania tj. art. 7, art. 77 w zw. z art. 61a § 1 Kpa. Rozpatrując zażalenie Wojewoda po analizie materiału dowodowego podzielił w całości stanowisko organu I instancji. Zdaniem organu, z przepisów art. 43, art. 45 u.g.n. wynika, że nieruchomości stanowiące przedmiot własności Skarbu Państwa oddaje się w trwały zarząd państwowej jednostce organizacyjnej, zaś trwały zarząd ustanawiany jest decyzją administracyjną. Z kolei art. 223 ust. 2 u.g.n. uprawnia starostów wykonujących zadania z zakresu administracji rządowej do oddania w trwały zarząd Dyrekcji Dróg nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa i ma charakter porządkujący. Jednakże podkreślono, że w kilku przypadkach nieruchomości zajęte pod drogi krajowe stały się własnością Skarbu Państwa z mocy prawa. Przykładem jest przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy o drogach publicznych, stanowiący, iż z dniem wejścia w życie tej ustawy (tj. 1.10.1985 r.) grunty oddane i zajęte pod drogi publiczne (a więc także drogi krajowe), wybudowane z udziałem czynu społecznego i istniejące w tym dniu, stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa. Potwierdzenie przejścia na własność państwa gruntów, o jakich mowa w w/w przepisie, następuje przez wydanie zaświadczenia (art. 217 § 2 Kpa), a nie w formie decyzji administracyjnej. Inny przypadek nabycia nieruchomości zajętych pod drogi publiczne z mocy prawa, poza regulacjami ustawy o gospodarce nieruchomościami został uregulowany w ustawie z dnia 13 października 1998r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (t.j. Dz.U. Nr 133, poz. 872 ze zm.). Zgodnie z art. 73 ust. 1 tej ustawy, nieruchomości pozostające w dniu 31.12.1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, niestanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1.01.1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Tym samym nieruchomości zajęte pod drogi krajowe z dniem 1.01.1999 r. stały się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa. Ustawodawca przewidział przy tym odmienny od przyjętego w przypadku art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy o drogach publicznych tryb potwierdzania nabycia prawa własności. Ustalenie spełnienia przesłanek i na tej podstawie faktu nabycia własności nieruchomości należy do postępowania administracyjnego. Stwierdzenie nabycia własności z mocy prawa następuje poprzez decyzję deklaratoryjną Wojewody. Ostateczna decyzja Wojewody w tym zakresie jest podstawą do ujawnienia w księdze wieczystej przejścia własności nieruchomości. Decyzja ta stanowi wyłączny dowód nabycia własności, a powołujący się na spełnienie się skutku nabycia własności z ustawy powinien tym dokumentem fakt ten zawsze wykazać. Zgodnie ze stanowiskiem organu odwoławczego, w przedmiotowym przypadku decyzja Wojewody z 20.02.2014 r. znak: [...] stwierdzająca, że nieruchomość położona w obrębie [...], gm. B., oznaczona jako działki nr 375/1 o pow. 0,0003 i nr 376/1 o pow. 0,0002 ha, zajęta pod pas drogowy drogi krajowej Nr [...], stała się z mocy prawa z dniem 1.01.1999 r. własnością Skarbu Państwa, może stanowić podstawę ujawnienia w księdze wieczystej DD. jako trwałego zarządcy. Słusznie zatem organ I instancji uznał, że uzyskanie przez zarząd drogi trwałego zarządu gruntami w pasie drogowym jest możliwe bez potrzeby wydawania decyzji administracyjnej. Z chwilą utworzenia przez zarządcę drogi jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi jednostka ta uzyskuje trwały zarząd gruntami w pasie drogowym. Skutek ten, podobnie jak przewidziany w art. 17 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami powstaje z mocy prawa, a stanowisko to wynika m.in. z postanowienia Sądu Najwyższego z 29 czerwca 2011 r. sygn. akt IV CSK 509/10 i wyroku WSA w Rzeszowie z 28 lutego 2018 r. sygn. akt II SA/Rz 24/18. W skardze do tut. Sądu Dyrektor Dróg zarzucił powyższemu rozstrzygnięciu 1. naruszenie przepisów postępowania, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a to: a) art. 7, art. 77, art. 80, art. 107, w związku z art. 61 a § 1 Kpa, poprzez niedokonanie przez organ pełnych ustaleń okoliczności faktycznych sprawy oraz nie zebranie w sposób wyczerpujący i nie ocenienie całego materiału dowodowego w sprawie, co doprowadziło do przyjęcia, że podniesione w odwołaniu zarzuty skarżącego nie mogły odnieść zamierzonego skutku i nie stanowią podstawy do uchylenia Postanowienia Starosty . 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to: a) art. 43 ust. 1,2 i 5, art. 44, art. 45, art. 223 ust. 2 u.g.n. poprzez błędną ich wykładnię oraz niezastosowanie, polegające na przyjęciu, że przepisy te nie znajdują zastosowania w przedstawionym stanie faktycznym, co doprowadziło do utrzymania w mocy Postanowienia Starosty z 18 lutego 2021 r., znak: [...], na mocy którego Starosta odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji przekazującej DD. w nieodpłatny trwały zarząd nieruchomości usytuowanej w ciągu drogi krajowej nr 42, położnej w obrębie [...], Gmina B. oznaczonej jako działki o nr ew. 375/1 i nr ew. 376/1. b) art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, poprzez jego błędną wykładnię i niezastosowanie w okolicznościach stanu faktycznego niniejszej sprawy. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Starosty oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że wprawdzie organ wskazał przesłanki uzasadniające odmowę wszczęcia postępowania administracyjnego na podstawie art. 61 a § 1 Kpa, jednakże nie przeniósł ich na grunt przedmiotowej sprawy. Co więcej, w swoim uzasadnieniu dostatecznie nie wyjaśnił, dlaczego przepis ten nie będzie miał zastosowania w zaistniałym stanie faktycznym. Okoliczności te spowodowały, iż przyznał on rację Staroście , który to odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie. Powołując się na stanowisko doktryny wywiedziono, że instytucja trwałego zarządu nie jest prawem rzeczowym ani formą umowy uprawniającą do władania nieruchomością o charakterze cywilnoprawnym, lecz publicznoprawną formą władania nieruchomością. Powstaje z mocy prawa albo na podstawie decyzji właściwego organu, jak stanowią przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z art. 45 ust. 1 u.g.n, trwały zarząd na rzecz jednostki organizacyjnej ustanawia właściwy organ, w drodze decyzji, z zastrzeżeniem art. 60 ust. 3. Wraz z wydaniem ostatecznej decyzji administracyjnej w przedmiocie ustanowienia trwałego zarządu na rzecz jednostki organizacyjnej powstaje trwały zarząd. Wówczas możliwe jest objęcie nieruchomości w trwały zarząd, który jest ustanawiany na czas oznaczony lub nieoznaczony. Z kolei w świetle art. 43 ust. 5 u.g.n, nieruchomości stanowiące przedmiot własności lub przedmiot użytkowania wieczystego Skarbu Państwa oddaje się w trwały zarząd państwowej jednostce organizacyjnej, a nieruchomości stanowiące przedmiot własności lub przedmiot użytkowania wieczystego jednostki samorządu terytorialnego - odpowiedniej samorządowej jednostce organizacyjnej, chyba że odrębne przepisy stanowią inaczej. Z regulacji tych, zdaniem skarżącej wynika, że trwały zarząd jest publicznoprawną formą władania nieruchomością przez jednostkę organizacyjną gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa, zaś podstawowym źródłem ustanowienia trwałego zarządu jest decyzja administracyjna wydana przez właściwy organ. Na gruncie niniejszej sprawy, podstawowym źródłem ustanowienia trwałego zarządu jest decyzja administracyjna wydana przez właściwy organ, którym zgodnie z art. 223 ust. 2 u.g.n. jest Starosta. Zgodnie bowiem z art. 45 ust. 1 u.g.n. trwały zarząd na rzecz jednostki organizacyjnej ustanawia właściwy organ, w drodze decyzji, z zastrzeżeniem art. 60 ust. 2 oraz art. 60a ust. 3 u.g.n. Momentem, w którym trwały zarząd powstaje, jest ten, w którym decyzja administracyjna o jego ustanowieniu stała się ostateczna. Dopiero wtedy możliwe jest objęcie nieruchomości w trwały zarząd. Objęcie nieruchomości w trwały zarząd następuje na podstawie protokołu zdawczo-odbiorczego (art. 45 ust. 3 u.g.n.). Trwały zarząd ustanawia się na czas nieoznaczony lub czas oznaczony (art. 44 ust. 1 u.g.n.). W tych okolicznościach skarżący uznał, że odmowa wszczęcia postępowania w zawnioskowanym zakresie - czyli wobec wyraźnego wystąpienia Skarżącego stanowi naruszenie wskazanych w skardze przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Ponadto skarżący zwrócił uwagę, że zgodnie z poglądem Sądu Najwyższego zawartym w wyroku z 29.06.2011 r., IV CSK 509/10, LEX nr 1129150, na który powołuje się organ, "Artykuł 22 ust. 1 ustawy z 1985 r. o drogach publicznych nie wysławia expressis verbis wskazania, że zarząd drogi uzyskuje ex lege trwały zarząd gruntami w pasie drogowym". Wobec powyższego, wydanie postanowienia odmawiającego wydania decyzji o ustanowieniu trwałego zarządu na ww. nieruchomości a następnie utrzymanie go w mocy przez organ, nastąpiło bez wskazania konkretnej podstawy prawnej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325), zwanej dalej "Ppsa", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 Ppsa). Jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postepowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym (art. 119 pkt 3 Ppsa). Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznał skargę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, wobec spełnienia warunków wynikających z art. 119 pkt 3 Ppsa, albowiem w niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. Dokonując oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 Ppsa). Jednakże jego uzasadnienie wymaga uzupełnienia w zakresie argumentacji zasadności zajętego przez organ stanowiska. Podstawę merytorycznego rozstrzygnięcia stanowił w rozpoznawanej sprawie art. 61a § 1 Kpa zgodnie z którym, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Na postanowienie, o którym mowa w § 1, służy zażalenie (§ 2 art. 61a Kpa). Ustawodawca wprowadził dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Jedną z nich jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną, natomiast drugą zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Przyczyny te nie zostały w ustawie skonkretyzowane, jednakże w orzecznictwie przyjmuje się, że inną uzasadnioną przyczyną odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego jest sytuacja, gdy dana sprawa nie podlega załatwieniu w formie decyzji administracyjnej z uwagi na cywilny charakter sprawy, czy też brak jest przepisu stanowiącego podstawę materialnoprawną do wydania decyzji. Generalnie przyjmuje się, że uzasadnioną przyczyną odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego jest oczywisty brak podstaw prawnych do wydania w jego toku decyzji załatwiającej wniesione żądanie (por. wyrok NSA z 22.07.2014 r., sygn. akt I OSK 1635/14). Jak wynika z akt sprawy, Dyrektor Dróg domagał się wydania decyzji przekazującej temu podmiotowi w nieodpłatny trwały zarząd nieruchomości usytuowanej w ciągu drogi krajowej nr 42, położonej w obrębie [...], gm. B., oznaczonej jako działka nr 375/1 o pow. 0,0003 ha i nr 376/1 o pow. 0,0002 ha. Przepisy art. 43, art. 45 a także art. 17 ust. 3 u.g.n. regulują oddawanie nieruchomości w trwały zarząd. Zgodnie z art. 43 ust. 1 u.g.n. trwały zarząd jest formą władania nieruchomością przez jednostkę organizacyjną. Trwały zarząd na rzecz jednostki organizacyjnej ustanawia właściwy organ, w drodze decyzji, z zastrzeżeniem art. 60 ust. 3 (art. 45 ust. 1 u.g.n.). Nieruchomości stanowiące przedmiot własności lub przedmiot użytkowania wieczystego Skarbu Państwa oddaje się w trwały zarząd państwowej jednostce organizacyjnej, a nieruchomości stanowiące przedmiot własności lub przedmiot użytkowania wieczystego jednostki samorządu terytorialnego - odpowiedniej samorządowej jednostce organizacyjnej, chyba że odrębne przepisy stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 17 ust. 1 u.g.n. – państwowe jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej nabywają nieruchomości na własność lub użytkowanie wieczyste Skarbu Państwa. Jak stanowi ust. 3 art. 17, państwowe jednostki organizacyjne, o których mowa w ust. 1, uzyskują do nabytych nieruchomości trwały zarząd z mocy prawa z dniem ich nabycia. Wbrew twierdzeniom skarżącego, w analizowanej sprawie nie doszło do naruszenia wymienionych wyżej przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Przede wszystkim należy zauważyć, że odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 45 ust. 1 u.g.n. tj. ustanowienia trwałego zarządu w drodze decyzji, stanowi art. 17 ust. 1, umożliwiający państwowym jednostkom organizacyjnym nieposiadającym osobowości prawnej uzyskanie do nabytych nieruchomości - trwałego zarządu z mocy prawa. Taka sytuacja, w ocenie Sądu, zachodzi w analizowanej sprawie. Z art. 19 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U.2021.1376), dalej u.d.p. wynika, że zarządcą dróg krajowych jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad. Zgodnie z art. 18a ust. 1 tej ustawy, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad realizuje swoje zadania przy pomocy Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad. Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad wykonuje również zadania zarządu dróg krajowych. Zarząd drogi wykonuje nieodpłatny trwały zarząd gruntami w pasie drogowym (art. 22 ust. 1 u.d.p.). Bezspornie działka nr 375/1 o pow. 0.0003 ha i działka nr 376/1 o pow. 0,0002 ha zajęte pod pas drogowy drogi krajowej Nr [...], stały się z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. własnością Skarbu Państwa, o czym świadczy decyzja Wojewody z 20 lutego 2014 r. znak: [...]. W ocenie Sądu, w rozumieniu art. 17 ust. 1 u.g.n. nabyciem nieruchomości przez Skarb Państwa jest stwierdzenie w drodze decyzji administracyjnej, w oparciu o art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną (Dz.U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), że nieruchomości zajęte pod drogę stały się z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. własnością Skarbu Państwa. Skutkiem tego stwierdzenia jest nabycie przez państwową jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, prawa trwałego zarządu nieruchomością, które stosownie do treści art. 17 ust. 3 u.g.n. następuje z mocy prawa. Z powyższego wynika, że z chwilą kiedy decyzja Wojewody z 20 lutego 2014 r. stwierdzająca, że nieruchomość położona w obrębie [...], gm. B., oznaczona jako działki nr 375/1 o pow. 0,0003 i nr 376/1 o pow. 0,0002 ha, zajęta pod pas drogowy drogi krajowej Nr [...], stała się z mocy prawa z dniem 1.01.1999 r. własnością Skarbu Państwa, Dyrekcja Dróg - będąca państwową jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, jako zarząd drogi krajowej nabyła z mocy prawa trwały zarząd gruntami w pasie tej drogi. Stanowisko odnośnie uzyskania przez zarząd drogi trwałego zarządu gruntami w pasie drogowym bez potrzeby wydawania decyzji administracyjnej wyraził Sąd Najwyższy w postanowieniu z 29.06.2011 r. sygn. akt IV CSK 509/10 stwierdzając, że: art. 22 ust. 1 ustawy z 1985 r. o drogach publicznych nie wysławia expresis verbis wskazania, że zarząd drogi uzyskuje ex lege trwały zarząd gruntami w pasie drogowym, jednakże z jego treści odczytywanej łącznie z unormowaniem zawartym w art. 21 ust. 1 tej ustawy wynika, że powstanie tego zarządu nie jest uwarunkowane wydaniem przez zarządcę drogi decyzji przewidzianej w art. 45 u.g.n." W uzasadnieniu podkreślono, że w piśmiennictwie brak potrzeby wydawania decyzji administracyjnej w powyższym zakresie uzasadnia się m.in. tym, że podstawowe warunki zarządu drogowego, w tym dotyczące okresu jego trwania (ściślej rzecz ujmując – braku ograniczenia czasowego) i odpłatności, określone zostały ustawowo. Pozwala to stwierdzić, że z chwilą utworzenia przez zarządcę drogi jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi jednostka ta uzyskuje trwały zarząd gruntami w pasie drogowym. Sąd Najwyższy zwrócił uwagę, że skutek ten, podobnie jak przewidziany w art. 17 ust. 3 u.g.n., powstaje z mocy prawa. Uwzględniając powyższe unormowania oraz stanowisko orzecznicze Sądu Najwyższego za nieuzasadnione należy uznać żądanie skarżącego dotyczące wydania decyzji przekazującej Dyrekcji Dróg w nieodpłatny trwały zarząd nieruchomości usytuowanej w ciągu drogi krajowej nr 42, położonej w obrębie [...], gm. B., oznaczonej jako działka nr 375/1 o pow. 0,0003 ha i nr 376/1 o pow. 0,0002 ha. W tych okolicznościach nie budzi wątpliwości Sądu, ocena organów, że tak określony przedmiot nie może być uznany za sprawę administracyjną wymagającą załatwienia poprzez wydanie decyzji. Brak jest bowiem przepisu prawa, który nakazywałby organowi administracji wszczęcie postępowania w powyższym zakresie. W rozpoznawanej sprawie należało przyjąć, że w rozumieniu art. 61a § 1 Kpa zachodzi przesłanka innych uzasadnionych przyczyn, których istnienie pozwala na odmowę wszczęcia postępowania. Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia przepisów postępowania albowiem zgromadzony materiał dowodowy w pełni dawał podstawę do merytorycznego jej rozpatrzenia. W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę - Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 Ppsa.