II SA/Ke 498/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Ziomek po rozpoznaniu w dniu 15 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. R. o przywrócenie terminu do złożenia odpisu skargi w sprawie ze skargi Z. R. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 19 marca 2015 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego p o s t a n a w i a: odmówić przywrócenia terminu. Z. R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na decyzję na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 19 marca 2015 r. znak: [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Zarządzeniem z dnia 8 czerwca 2015 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie jednego egz. odpisu skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie, z uwagi na nieobecność skarżącej pod wskazanym w skardze adresem, została dwukrotnie awizowana w dniach 10 czerwca i 18 czerwca 2015 r. Niepodjęta w terminie została przez zwrócona do Sądu w dniu 26 czerwca 2015 r. W dniu 3 lipca 2015 r. skarżąca stawiła się w Sądzie składając pismo, w którym podała, że przebywała w szpitalu, a następnie na rekonwalescencji poza miejscem zamieszkania. W załączeniu złożyła żądany odpis skargi. W piśmie z dnia 10 września 2015 r. ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, że pismo z dnia 3 lipca 2015 r. stanowi wniosek o przywrócenie terminu. W uzasadnieniu wniosku podano, że skarżąca jest osobą schorowaną, znajdującą się pod stałą opieką lekarza. W okresie kiedy kierowane było do niej wezwanie do usunięcia braku formalnego przebywała na rekonwalescencji po pobycie w szpitalu poza miejscem zamieszkania. W załączeniu przedłożono dokumentację medyczną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "Ppsa", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Jednym z warunków skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu jest dochowanie, określonego w art. 87 § 1 Ppsa, terminu do wniesienia tego wniosku, który wynosi 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. We wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Uprawdopodobnienie braku winy oznacza zaś wykazanie takich okoliczności, które mimo spełnienia obowiązku zachowania należytej staranności, uniemożliwiły wnioskującemu terminowe dokonanie czynności, gdyż były nie do przewidzenia lub nie do przezwyciężenia (por. postanowienie NSA z dnia 1 lutego 2005 r., sygn. FZ 713/04). Instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2007 r., sygn. II OSK 479/07). W rozpoznawanej sprawie skarżąca nie przedłożyła żadnych dokumentów uprawdopodabniających brak winy w uchybieniu terminu do usunięcia braku formalnego skargi. Przedstawiła m.in. dwie kserokopie skierowań do szpitala, jedno opatrzone datą 10.12.2014r., drugie – datą 12.03.2015r. W pierwszym nie określono w ogóle daty uzgodnionego przyjęcia, a w drugim podano termin 20.07.2015r. Na tej podstawie trudno stwierdzić, aby pobyt w szpitalu miał wpływ na niedochowanie terminu w niniejszej sprawie. Skarżąca nie podała w jakim okresie przebywała w szpitalu, w jakim okresie i gdzie przebywała na rekonwalescencji, nie wskazała w ogóle charakteru tej rekonwalescencji. Z przedłożonych dokumentów nie wynika aby skarżąca chorowała na chorobę powodującą zaniki pamięci. Nieuwagi lub zaniedbania nie można zaś kwalifikować jako braku winy (por. postanowienie NSA z dnia 8 kwietnia 2011 r. sygn. I OZ 242/11). Osoba wnosząca skargę do Sądu powinna mieć świadomość, że będą do niej kierowane pisma z tego Sądu. Powinna więc w taki sposób zorganizować swoje zajęcia, aby uniknąć sytuacji w których, pomimo dwukrotnego awizowania przesyłki, nie zostaje jej ona doręczona. Nie ma też przeszkód aby na bieżąco dowiadywać się w Sądzie o czynnościach podejmowanych w sprawie. Wymaga tego minimum staranności w dbaniu o własne interesy. W świetle powyższego wskazane we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi okoliczności nie uprawdopodabniają, że do jego uchybienia doszło z przyczyn od skarżącego niezależnych w rozumieniu art. 87 § 2 Ppsa. Z tego powodu Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 2 Ppsa, orzekł jak w postanowieniu.