II SA/Ke 520/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Armański Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza Sędzia WSA Agnieszka Banach (spr.) Protokolant Starszy inspektor sądowy Katarzyna Tuz-Stando po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2024 r. sprawy ze skargi D. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2024 r. [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz D. M. kwotę 500 (pięćset) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z 24 lipca 2024 r. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania D. M., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza [...] i Gminy R. z 29 lutego 2024 r. znak: [...] w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego pod nazwą: "Budowa sieci elektroenergetycznej niskiego napięcia (0,4kV) oraz budowa słupowej stacji transformatorowej (15/0,4kV) na dz. nr ewid.[...] w obrębie J., gmina R.". W uzasadnieniu podjętej decyzji Kolegium powołało się w szczególności na art. 4 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 oraz art. 50 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 977, dalej "u.p.z.p.") i wskazało, że dla terenu planowanej inwestycji brak jest planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego (dalej "mpzp"), zatem w celu możliwości realizacji zamierzonego przedsięwzięcia koniecznym jest ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ odwoławczy podał, że wnioskiem z 6 lutego 2023 r. PGE Dystrybucja S.A. z siedzibą w L. (w skrócie "Spółka") zwróciła się o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającego na budowie ww. sieci elektroenergetycznej niskiego napięcia (0,4kV) oraz budowie słupowej stacji transformatorowej (15/0,4kV). Jak wskazało Kolegium, po analizie warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, o jakiej mowa w art. 53 ust. 3 u.p.z.p., a następnie po uzyskaniu wymaganych tą ustawą uzgodnień i zawiadomieniu w formie obwieszczenia (art. 53 ust. 1), organ pierwszej instancji wydał decyzję ustalającą lokalizację inwestycji. Jej integralną część w formie załącznika graficznego stanowi mapa, na której zaznaczono linie rozgraniczające teren inwestycji. Planowana inwestycja jest inwestycją o znaczeniu lokalnym, ma bowiem zapewnić możliwość przyłączenia nowych odbiorców, ciągłość i niezawodność dostaw energii elektrycznej dla mieszkańców gminy R., a konkretnie miejscowości J.. Ma również służyć poprawie jakości dostarczanej energii, zmniejszeniu awaryjności sieci, poprawie warunków napięciowych oraz przyczyni się do wzrostu bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej. Zakres projektowy uwzględniony w decyzji organu pierwszej instancji obejmuje jedną działkę nr [...] i jest jedynie fragmentem inwestycji obejmującej obręby: Jacentów, Podlesie, Zychy, oraz R. , gm. R.. Pozostała część zakresu obejmuje 108 działek, które zostały objęte decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z listopada 2022 r. znak: [...] W ocenie Kolegium, ze zgromadzonej dokumentacji, stanowiącej materiał dowodowy w sprawie, wynika charakter tego rodzaju przedsięwzięcia, o jakim mowa w art. 2 pkt 5 u.p.z.p. Wbrew twierdzeniom odwołania decyzja Burmistrza została wydana po dokonaniu analizy faktycznej i prawnej terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, o której mowa w art. 53 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p. Teren inwestycji stanowi droga publiczna. Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji przenalizował planowaną inwestycję pod względem jej zgodności z prawem i nie stwierdził, aby inwestycja naruszała przepisy odrębne. Nadto projekt decyzji posiada wszystkie uzgodnienia i został wydany przez właściwy organ pierwszej instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że postępowanie zostało przeprowadzone z uwzględnieniem wymogów określonych w art. 50 - 54 u.p.z.p., w szczególności wydana przez ten organ decyzja spełnia wymagania, o których mowa w art. 54 u.p.z.p. Nadto wbrew twierdzeniom odwołania decyzja Burmistrza zawiera wszystkie wymagane prawem załączniki. Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich, Kolegium wyjaśniło, że przepisy u.p.z.p. nie przewidują możliwości odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego z tej przyczyny, że właściciele działek, które sąsiadują z terenem inwestycji, nie wyrażają na to zgody. Organy administracji wydające decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie mają możliwości uwzględnienia żądań zainteresowanych podmiotów (właścicieli gruntów) co do zmiany przebiegu linii, bądź też ingerowania w projektowaną inwestycję w inny sposób, niż to przewidują przepisy. Brak jest bowiem przepisów uprawniających organ do takich czynności, jak też uzależniających rozstrzygnięcie od tych okoliczności. Zdaniem Kolegium, wbrew twierdzeniom odwołania organ pierwszej instancji wyjaśnił w wystarczającym zakresie wszystkie istotne okoliczności sprawy i nie naruszył tym samym obowiązków, o jakich mowa w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Nadto Kolegium podkreśliło, że odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji winna opierać się na wyraźnej sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z przepisem nakładającym expressis verbis konkretne ograniczenia. Aby norma ogólna mogła oddziaływać na rozstrzygnięcie musi być skonkretyzowana przez taki przepis, tym samym niedopuszczalne jest wydanie decyzji odmownej wyłącznie na podstawie oceny projektowanej inwestycji z normami ogólnymi, w tym chroniącymi ład przestrzenny, czy ze sprzeciwem mieszkańców okolicznych obszarów. Kolegium dodało, że decyzja ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego określa tylko rodzaj możliwej do zrealizowania na danym obszarze inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a także linie rozgraniczające teren inwestycji. Decyzja ta wiąże organ wydający pozwolenie na zabudowę, jednak nie wywołuje żadnych skutków materialnoprawnych i nie daje inwestorowi prawa do rozpoczęcia prac budowlanych związanych z planowanym przedsięwzięciem. Istotne jest zastrzeżenie wprowadzone w art. 56 u.p.z.p., zgodnie z którym nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniosła D. M., zarzucając temu rozstrzygnięciu naruszenie: art. 54 pkt 2 lit. d) u.p.z.p. poprzez nieuwzględnienie uzasadnionego interesu osób trzecich, w tym wypadku interesu skarżącej i jej niepełnosprawnych dzieci, mimo że istnieją inne możliwości lokalizacji planowanej inwestycji, które zapewniają możliwie najmniejszy konflikt między interesem społecznym a interesem jednostki; art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez: niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych dla wyjaśnienia sprawy, braku wszechstronnej oceny całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz dokonanie ustaleń faktycznych niezgodnie z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego, które to naruszenie polegało na tym, że: organ nie dokonał oceny, czy dokonana ocena przez organ pierwszej w zakresie podstaw do wydania decyzji spełnia cechy legalności - zgodności przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego z przepisami procedury, czy został zgromadzony pełny materiał dowodowy dający podstawy do wydania pozytywnego rozstrzygnięcia oraz, czy dokonano prawidłowej subsumcji określonych ustaleń faktycznych pod przepis prawa materialnego, nie oceniono, czy spełniona została przesłanka niezbędności lokalizacji tej konkretnej inwestycji oraz jej poszczególnych elementów, co do przebiegu zaproponowanego przez inwestora, w tym przy działce skarżącej, brak uzasadnienia i oceny, czy usytuowanie inwestycji w tym konkretnym miejscu jest konieczne i uzasadnione, gdy na terenie miejscowości J. jest wiele nieruchomości, w tym niezabudowanych należących do wspólnoty wiejskiej, na których można bez przeszkód zlokalizować przedmiotową inwestycję, nieodniesienie się przez organ w ogóle do odwołania skarżącej, zwłaszcza wpływu inwestycji na stan zdrowia skarżącej i jej dzieci, nierozważenia proporcji między uzasadnionym interesem publicznym a uzasadnionym interesem indywidualnym, brak szczegółowego i wyczerpującego wyjaśnienia okoliczności sprawy, a w konsekwencji brak uzasadnienia wskazującego na motywy, którymi kierował się organ, wydając rozstrzygnięcie w tym zakresie, w szczególności przez wykazanie niezbędności realizacji tej inwestycji na określonym terenie. W uzasadnieniu skargi jej autorka przedstawiła argumentację na poparcie postawionych zarzutów, w oparciu o które wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Skarżąca podniosła w szczególności, że na jej działce umiejscowione są urządzenia elektroenergetyczne, tj. linia energetyczna z słupami oraz stacja transformatorowa. Skarżąca już od 2005 r. występowała do Zakładu Energetycznego o usunięcie z jej działki nr [...] istniejących urządzeń, gdyż bliskość tych urządzeń wpływała negatywnie na zdrowie jej niepełnosprawnych córek. Dzieci narażone były na negatywne działanie pola elektromagnetycznego, hałas, przyciągane wyładowania atmosferyczne. Stacja transformatorowa emituje hałas, który jest bardzo uciążliwy, gdyż nie można otworzyć okien, wyjść i przebywać na powietrzu. Wskazała, że jedna z jej córek nie może wykonywać zabiegów rehabilitacyjnych z użyciem pola elektromagnetycznego, co bardzo dotkliwie odbija się na jej zdrowiu. Stan zdrowia dzieci nie poprawia się, a zapadają one na nowe schorzenia. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Na rozprawie 20 listopada 2024 r. skarżąca poparła skargę i wniosła o zwrot kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Orzekanie, w myśl art. 135 p.p.s.a., następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Rozpoznając skargę w powyżej zakreślonych granicach, Sąd doszedł do przekonania, że zasługuje ona na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 50 i nast. u.p.z.p., albowiem wnioskiem z 6 lutego 2023 r. PGE Dystrybucja S.A. z siedzibą w L. zwróciła się do Burmistrza [...] i Gminy R. o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającego na budowie sieci elektroenergetycznej niskiego napięcia oraz budowie słupowej stacji transformatorowej na działce nr ewid.[...] w Jacentowie. Właścicielem działki sąsiadującej z terenem inwestycji jest D. M., która zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak również w skardze sprzeciwiała się lokalizowaniu inwestycji w zakresie zaprojektowanego posadowienia stacji transformatorowej tuż za ogrodzeniem jej posesji, z uwagi na negatywny wpływ takiej stacji na zdrowie jej niepełnosprawnych córek. Przepisu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przewidują, że decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje się po uzgodnieniu z organami wymienionymi w art. 53 ust. 4 tej ustawy. Uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane (art. 53 ust. 5 u.p.z.p.). Od dnia 24 września 2023 r. obowiązuje w systemie prawnym art. 53 ust. 4 pkt 2a u.p.z.p., dodany przez art. 1 pkt 51 lit. c tiret pierwsze ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1688). Przepis ten wprost przewiduje obowiązek uzgodnienia decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z właściwym organem Państwowej Inspekcji Sanitarnej - pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych. Przepis ten - z uwagi na treść art. 59 ust. 1 powyższej ustawy zmieniającej – znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie. Zgodnie bowiem z art. 59 ust. 1 ustawy zmieniającej, do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym. Postępowanie administracyjne kontrolowane obecnie przez Sąd zostało wszczęte na wniosek złożony 18 grudnia 2023 r., skutkiem czego zawiadomieniem z 27 grudnia 2023 r. organ I instancji zawiadomił strony o wszczęciu tego postępowania. Wynika z powyższego, że Burmistrz [...] i Gminy R. zobligowany był do uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wraz załącznikiem z właściwym organem Państwowej Inspekcji Sanitarnej, czego jednak nie uczynił. Wynika z akt sprawy, że projekt decyzji (i załącznika) został uzgodniony przez organ I instancji z właściwym zarządcą drogi oraz z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. Uzgodnienie jest formą wiążącego wpływu jednego organu na drugi przez uzależnienie możliwości wydania aktu od akceptacji jego treści przez organ uzgadniający. Przyjmuje się bowiem, że choć postępowanie uzgodnieniowe ma charakter akcesoryjny i jest częścią szeroko rozumianego postępowania w sprawie głównej, to jego wynik jest wiążący dla organu prowadzącego postępowanie. Dopóki zatem postanowienie uzgodnieniowe nie zostanie w odpowiednim trybie wyeliminowane z obrotu prawnego i w jego miejsce nie zostanie podjęte inne, organ prowadzący postępowanie ma obowiązek uwzględnić je, rozstrzygając sprawę (por. wyroki NSA z: 20 czerwca 2007 r., II OSK 922/06; 23 lutego 2012 r., II OSK 2322/10, 1 października 2014 r., II OSK 733/13).Wiążący charakter i brak możliwości weryfikacji postanowienia uzgodnieniowego przez organ prowadzący postępowanie głównie wywodzony jest z możliwości zaskarżenia takiego postanowienia w drodze zażalenia stosownie do art. 106 § 5 k.p.a., a w konsekwencji wniesienia również skargi do sądu administracyjnego i dopuszczalności prowadzenia postępowania w trybach nadzwyczajnych (por. wyrok NSA z 16 maja 2017 r., II OSK 2307/15). Podsumowując, nie może być wątpliwości w okolicznościach tej sprawy, że organy istotnie naruszyły prawo, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy, albowiem wydały decyzje pomimo niedokonania obligatoryjnego uzgodnienia projektu decyzji w trybie art. 106 k.p.a. z właściwym organem Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Organy orzekające w sprawie nie dostrzegły zmiany przepisów prawa. Wypada zauważyć, że wymóg uzgodnienia decyzji z organem Państwowej Inspekcji Sanitarnej koresponduje z art. 3 pkt 1a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2023 r. poz. 38 z późn. zm.). Przepis ten stanowi, że do zakresu działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej w dziedzinie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego należy w szczególności uzgadnianie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych. Zgodnie z art. 1 pkt 1 – 7 przywołanej ostatnio ustawy, Państwowa Inspekcja Sanitarna jest powołana do realizacji zadań z zakresu zdrowia publicznego, w szczególności poprzez sprawowanie nadzoru nad warunkami: higieny środowiska, higieny pracy w zakładach pracy, higieny radiacyjnej, higieny procesów nauczania i wychowania, higieny wypoczynku i rekreacji, zdrowotnymi żywności, żywienia i produktów kosmetycznych, higieniczno-sanitarnymi, jakie powinien spełniać personel medyczny, sprzęt oraz pomieszczenia, w których są udzielane świadczenia zdrowotne - w celu ochrony zdrowia ludzkiego przed niekorzystnym wpływem szkodliwości i uciążliwości środowiskowych, zapobiegania powstawaniu chorób, w tym chorób zakaźnych i zawodowych. Jak wynika ze stanowiska skarżącej od wielu lat na jej nieruchomości znajduje się linia energetyczna ze słupami oraz stacja transformatorowa, co niekorzystanie wpływa na zdrowie jej i jej dzieci. Urządzenia te uniemożliwiają wykonywanie u jednej z córek skarżącej zabiegów rehabilitacyjnych z użyciem pola elektromagnetycznego. Uzgodnienie projektu decyzji z organem Państwowej Inspekcji Sanitarnej pozwoli na wyjaśnienie przez organ prowadzący postępowanie, czy te obawy (zarzuty) skarżącej są zasadne. Wynika z akt sprawy, że inwestor planuje posadowienie stacji transformatorowej w pobliżu ogrodzenia działki skarżącej (zob. k. 12 akt adm.). Pożądanym w tej sprawie wydaje się – w procedurze uzgodnieniowej – ujawnienie tej okoliczności organowi uzgadniającemu, którego zadaniem jest przecież ochrona zdrowia ludzkiego przed niekorzystnym wpływem szkodliwości i uciążliwości środowiskowych, zapobiegania powstawaniu chorób. Pozwoli to na uzgodnienie lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego w sposób bezpieczny dla właścicieli nieruchomości sąsiadujących z tą inwestycją. Niewykluczone, że organ uzgadniający zaleci inną lokalizację stacji na etapie projektowania i budowy, niż planuje to inwestor. To umożliwi organowi prowadzącemu postępowanie główne zrealizowanie obowiązku uwzględnienia uzasadnionego interesu osób trzecich przy wydawaniu decyzji w trybie art. 50 i nast. u.p.z.p., skoro organy administracji orzekające w trybie tej ustawy mają obowiązek w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględniać także wymagania ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, a także potrzeby osób ze szczególnymi potrzebami, o których mowa w ustawie z dnia 19 lipca 2019 r. o zapewnianiu dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami (Dz. U. z 2022 r. poz. 2240 oraz z 2024 r. poz. 731) i prawo własności (art. 1 ust. 2 pkt 5 i 7 u.p.z.p.). Sąd podzielił natomiast ocenę organów orzekających w sprawie, że przedmiotowa inwestycja jest inwestycją celu publicznego, nawet jeśli dotyczy prawa do zlokalizowania inwestycji na nieruchomości stanowiącej jedną działkę ewidencyjną, a to z uwagi na rodzaj tej inwestycji (budowa i utrzymywanie przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej – art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami) oraz okoliczność, że jest ona jedynie fragmentem inwestycji obejmującej obręby: Jacentów, Podlesie, Zychy, oraz R. , gm. R.. Pozostała część zakresu obejmuje 108 działek, które zostały objęte decyzją o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego znak: [...] z dnia 29 listopada 2022 r. Z podanych wcześniej powodów konieczne stało się jednak wyeliminowanie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji z obrotu prawnego na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 p.p.s.a., o czym orzeczono w pkt I wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt II wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., na które złożył się wpis od skargi w kwocie 500 zł. Ponownie rozpoznając sprawę, organy będą kierować się oceną prawną i wskazaniami Sądu przedstawionymi powyżej, w szczególności organ I instancji dokona wszystkich wymaganych przepisami prawa uzgodnień, uwzględniając specyfikę planowanej inwestycji celu publicznego, przy tym nie pomijając uzasadnionego interesu osób trzecich, w tym skarżącej i jej dzieci.