II SA/Ke 531/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Armański, Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi J. S. i J. S. na decyzję P. S.A. z dnia 3 września 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Decyzją z 3 września 2025 r., znak: [...], P. S.A., po rozpatrzeniu wniosku J. S. i J. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymała w mocy decyzję własną z 12 sierpnia 2025 r., znak: [...], o odmowie udostępnienia informacji innych niż decyzje administracyjne oraz umowy z dnia 18 maja 2024 r. W uzasadnieniu spółka przedstawiła następujący stan faktyczny i prawny sprawy. W dniu 10 grudnia 2024 r. do P. S.A. wpłynął wniosek J. S. i J. S. o udzielenie informacji publicznej w zakresie: "udostępnienia decyzji administracyjnych, zawartych umów (w tym umowy z dnia 18 maja 2015 r., na którą P. się powołuje w piśmie z listopada 2024 r.), oświadczeń właścicieli, projektów budowlanych i wykonawczych, protokołów odbiorów technicznych i przekazania urządzeń przesyłowych do eksploatacji, protokołów zdawczo-odbiorczych środków trwałych, map obejmujących część opisową i graficzną projektowanych i wybudowanych urządzeń przesyłowych urządzeń przesyłowych oraz wykazów właścicieli – dotyczących lokalizacji (w tym usytuowania, przebiegu i głębokości wkopania kabla), budowy (w tym umieszczenia na gruncie), ewentualnej przebudowy lub modernizacji oraz eksploatacji infrastruktury elektroenergetycznej zlokalizowanej na działkach nr [...], [...] i [...] w M., gm. S. Opisaną na wstępie decyzją z 12 sierpnia 2025 r. spółka odmówiła udostępnienia żądanych informacji publicznych innych niż decyzje administracyjne ze względu na ochronę tajemnicy przedsiębiorstwa. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy spółka powtórzyła ten argument, powołując się na treść art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej ("u.d.i.p."). Zdaniem spółki informacje, których żądają wnioskodawcy stanową tajemnicę przedsiębiorstwa energetycznego, w rozumieniu w art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji ("u.z.n.k."). Zgodnie z zarządzeniem Prezesa Zarządu P. S.A. z 15 października 2015 r., nr 26/15, w sprawie wprowadzenia do stosowania Procedury ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa P., w stosunku do żądanych dokumentów i informacji spółka uznaje je za tajemnicę przedsiębiorstwa i podejmuje określone czynności wewnętrzne oraz organizacyjne w celu ich ochrony przed udostępnieniem osobom trzecim. Żądane dokumenty są przechowywane w archiwach spółki, z ograniczonym dostępem wąskiego grona uprawnionych pracowników spółki. Żądane informacje mają wartość gospodarczą w rozumieniu art. 11 ust. 4 u.z.n.k., która w doktrynie jest utożsamiana z możliwością wykorzystania danej informacji przez innego przedsiębiorcę. Dodatkowo, tajemnica wynika z tego, że żądane materiały dotyczą sieci elektroenergetycznej, w przedmiocie której realizowane są zadania przedsiębiorstwa w zakresie funkcjonowania systemu elektroenergetycznego i bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej o istotnym znaczeniu dla wykonywania zadań operatora systemu dystrybucyjnego. W skardze do tut. Sądu J. S. i J. S. zarzucili powyższemu rozstrzygnięciu naruszenie: 1) przepisów postępowania, tj.: a) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie mimo braku podstaw, tj. w sytuacji gdy zaskarżona decyzja wyraża inna ocenę istoty sprawy niż utrzymywana przez nią w mocy decyzja z 12 sierpnia 2025 r.; b) art. 139 k.p.a. przez ograniczenie zaskarżoną decyzją zakresu informacji publicznych, których nie dotyczy omowa ich udostępnienia określonych decyzją pierwszej instancji; c) art. 7, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy relewantnych w świetle art. 5 ust. 2 u.d.i.p. i art. 11 ust. 2 u.z.n.k. oraz niekompletne uzasadnienie stanowiska zajętego w zaskarżonej decyzji; 2) prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 2 u.d.i.p. oraz art. 11 ust. 2 u.z.n.k. poprzez błędną wykładnię tych przepisów sprowadzającą pojęcie tajemnicy przedsiębiorcy wyłącznie do jego aspektu formalnego, co zarazem godzi w zasadę jawności informacji publicznych oraz determinuje błąd w subsumpcji art. 5 ust. 1 u.d.i.p. wyrażający się w braku podstaw do zastosowania tego przepisu w niniejszej sprawie. Dodatkowo skarżący podnieśli, że obie decyzje spółki naruszają art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu imion, nazwisk i funkcji osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania. Wnieśli o przeprowadzenie dowodu z: dokumentów pełnomocnictw, którego J. S. udzielili I. P. i M. S. na okoliczność umocowania J. S. do złożenia wniosku skarżących o udostepnienie informacji publicznej; umowy z 21 maja 2015 r. oraz mapy obrazującej projekt przyłącza i przebiegu sieci elektroenergetycznej na działkach wskazanych we wniosku o udostępnienie informacji publicznej, na okoliczność wydania skarżącym oraz treści tych dokumentów, w tym zagregowanych w nich typów informacji publicznych, co do których spółka ostatecznie przyznała, że nie są objęte tajemnicą przedsiębiorcy. W uzasadnieniu podniesiono, że WSA w Kielcach wyrokiem z 21 maja 2025 r., sygn. II SAB/Ke 18/25, uwzględnił skargę M. S. na bezczynność spółki i stwierdził, że wnioskowane informacje stanowią informację publiczną, o jakiej mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a i pkt 5 lit. d u.d.i.p. W odniesieniu do zarzutów naruszenia przepisów postępowania autor skargi wskazał, że spółka w pierwszej instancji odmówiła udostepnienia informacji z wyjątkiem decyzji administracyjnych i umowy z 18 maja 2024 r., natomiast w drugiej instancji odmówiła udostępnienia informacji, ale już z wyjątkiem tylko decyzji administracyjnych. Zaskarżona decyzja jest więc innej treści niż decyzja pierwszej instancji. Zarazem wbrew treści zaskarżonej decyzji, spółka przesłała wnioskodawcom umowę z 21 maja 2015 r. wraz z mapą obrazującą projekt przyłącza i przebiegu sieci na działkach wskazanych we wniosku. Odnosząc się do argumentacji spółki o ochronie tajemnicy przedsiębiorcy skarżący podnieśli, że w świetle orzecznictwa na te tajemnicę składają się łącznie dwa elementy: formalny – rozumiany jako wyrażenie woli utajnienia danych informacji i materialny – rozumiany jako wymóg posiadania przez informację wartości gospodarczej. Tymczasem zaskarżona decyzja sprowadza tajemnice przedsiębiorcy wyłącznie do aspektu formalnego. O posiadaniu przez informację wartości gospodarczych decyduje bowiem rzeczywista lub potencjalna wartość handlowa informacji lub jej znaczenie ekonomiczne dla pozycji i działalności przedsiębiorcy. Dodatkowo, zdaniem skarżących, odmowa udostępnienia informacji wymaga zindywidualizowania jej przesłanek odrębnie do poszczególnych wnioskowanych informacji oraz dokumentów je obejmujących. Zastosowanie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. wymaga skrupulatnego i precyzyjnego wykazania rzeczywistego istnienia tajemnicy w odniesieniu do poszczególnych odmawianych informacji publicznych. W ocenie autora skargi nie sposób przyjąć, aby wszystkie elementy składowe wnioskowanych dokumentów stanowiące informacje publiczną miały wartość gospodarczą dla spółki. Ponadto, zaskarżona decyzja posługuje się bardzo ogólnymi twierdzeniami i sformułowaniami, nie popartymi żadnymi argumentami czy wyjaśnieniami. Nie sposób też nie odnotować niekonsekwencji spółki. O ile pierwsza decyzja odmawia udostępnienia umów z wyjątkiem tej z 18 maja 2024 r., o tyle druga czyni to wyłącznie w odniesieniu do umowy z 21 maja 2015 r. Jednocześnie obie decyzje odmawiają udostępnienia umowy z 18 maja 2015 r. jako objętej tajemnicą przedsiębiorcy. Dodatkowo nie wyjaśniają, co ma decydować, że umowa z 21 maja 2015 r. raz obejmuje informacje stanowiące tajemnicę przedsiębiorcy (na co wskazuje decyzja pierwszej instancji), a raz tego nie czyni (w świetle decyzji drugiej instancji). Jeszcze dalszej niekonsekwencji dowodzi zdaniem skarżących wydanie wraz z zaskarżoną decyzją mapy obrazującej projekt przyłącza i przebiegu sieci, co do której spółka w pierwszej instancji twierdziła, że stanowi tajemnicę przedsiębiorcy. Następnie zmieniła zdanie. Niezrozumiałe jest więc upieranie się, że tajemnicą objęte są nadal pozostałe wnioskowane informacje. W odpowiedzi na skargę spółka wniosła m.in. o jej oddalenie w całości i przeprowadzenie dowodu z załączonych dokumentów: a) Procedura klasyfikacji i ochrony informacji w P. S.A."; b) "Procedura postepowania w zakresie udostępniania informacji publicznej w P. S.A."; c) decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z 7 marca 2022 r. ([...]) w sprawie koncesji na dystrybucję energii elektrycznej; d) pisma WSA w Kielcach z 15 września 2025 r. do spółki w sprawie II SAB/Ke 33/25. W uzasadnieniu spółka wyjaśniła, że podjęła szereg działań zapobiegających ujawnieniu informacji i dokumentacji osobom niepowołanym poprzez wprowadzenie i stosowanie wewnętrznej procedury w zakresie udostępniania informacji publicznej, przechowywanie dokumentacji w wydzielonym archiwum spółki, stosowanie systemu ochrony obiektu, w którym znajdują się dokumenty stanowiące tajemnicę przedsiębiorcy. Stosowana przez spółkę procedura ochrony dotyczy również informacji technicznych, w tym dotyczących budowy infrastruktury elektroenergetycznej, tj. m.in. wnioskowanej dokumentacji dotyczącej urządzeń przesyłowych na nieruchomości skarżących mających wartość gospodarczą. Spółka wskazała, że na obszarze obejmującym mi.in. miejscowość M. działa jako Operator Systemu Dystrybucyjnego. Żądanie skarżących obejmuje natomiast dokumentację zawierającą szczegółowe dane w zakresie konstrukcji, sposobu wykonania, rozwiązań projektowych urządzeń przesyłowych przebiegających przez nieruchomość skarżących. Wnioskowana dokumentacja zawiera szczegółowe informacje dotyczące sposobu funkcjonowania urządzeń przesyłowych, tj. rodzaj zastosowanej technologii przewodów, systemów łączności, telemechaniki, uziemień, zabezpieczeń elektroenergetycznych. Ze względów bezpieczeństwa systemu i realizowanego przezeń celu publicznego dane takie nie mogą być powszechnie dostępne (aspekt materialny tajemnicy przedsiębiorcy). Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi spółka wskazała, że jej decyzja z 3 września 2025 r. nie jest innej treści niż decyzja z 12 sierpnia 2025 r., skoro pierwsza stanowi o utrzymaniu drugiej w mocy. Wskazany w decyzji z 12 sierpnia 2025 r. rok zawarcia umowy z 18 maja jako "2024" zamiast "2015" stanowi omyłkę pisarską i podlega sprostowaniu. Skarżącym doręczono umowę z 18 maja 2015 r. i tej umowy nie dotyczy decyzja o odmowie udostępnienia informacji. Wraz z decyzją z 3 września 2025 r. spółka przesłała skarżącym kopię umowy zawartej ze skarżącymi, a więc dokument we własnej sprawie skarżących, który nie stanowi informacji publicznej, a zatem nie jest objęty niniejszą sprawą. Spółka wyjaśniła, że składa do akt sprawy kopertę A4 z wnioskowaną dokumentacją, wskazując, że dane zawarte w tej kopercie są objęte tajemnicą przedsiębiorcy i nie powinny być dołączane do akt postępowania dostępnych dla stron. Podniosła, że pełnomocnictwo z 23 stycznia 2025 r. obejmuje umocowanie do reprezentowania skarżących w postępowaniu ze skargi na bezczynność i nie obejmuje umocowania do reprezentacji ze skargi na decyzję w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP każdy ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje m.in. dostęp do dokumentów (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określoną w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902), dalej "u.d.i.p.", rozwijająca konstytucyjne prawo do informacji publicznej, reguluje zasady i tryb dostępu do informacji mających taki walor. Wskazuje też w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. W niniejszej sprawie niesporne jest, że spełniony został zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania ww. ustawy. Adresat wniosku jest podmiotem zobowiązanym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej do udostępnienia posiadanej informacji, mającej taki walor. Jak bowiem stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 1 marca 2022 r., sygn. III OSK 1127/21, "orzecznictwo sądów administracyjnych jednolicie uznaje, że przedsiębiorstwa energetyczne niezależnie od sposobu działania (produkcja, przesył, dystrybucja, obrót lub sprzedaż) wykonują zadania publiczne w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Wnioskowane przez stronę informacje mieszczą się zaś w pojęciu informacji publicznej. Dotyczyły one bowiem zagadnień szeroko pojętej działalności spółki. Zgodnie z art. 2 u.d.i.p. prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu kto tego żąda, zaś podmiot obowiązany do udzielenia informacji publicznej nie może żądać, aby wnioskodawca wykazał swój interes prawny lub faktyczny w udostępnieniu mu informacji publicznej. Tym samym prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania, aby podmiot obowiązany udostępnił informację publiczną każdemu - bez względu na posiadany interes w udostępnieniu informacji publicznej. Stosownie do art. 5 ust. 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy (ust. 2 zd. pierwsze). Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy spółka zasadnie przyjęła, że żądana informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Na gruncie przywołanego przepisu dla uznania określonych informacji za stanowiące tajemnicę przedsiębiorcy konieczne jest spełnienie dwóch przesłanek: formalnej i materialnej. W ramach pierwszej przedsiębiorca musi podjąć działania mające zachować informację w poufności. W ramach przesłanki materialnej informacje objęte tajemnicą przedsiębiorcy powinny stanowić informacje, których ujawnienie mogłoby mieć wpływ na jego sytuację ekonomiczną (por. wyrok NSA z 20 września 2018 r., sygn. I OSK 1347/18). Definicja legalna tajemnicy przedsiębiorstwa zawarta została w art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz.U. z 2022 r., poz. 1233 ze zm.), dalej "u.z.n.k." Przepis ten stanowi, że przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, które jako całość lub w szczególnym zestawieniu i zbiorze ich elementów nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie są łatwo dostępne dla takich osób, o ile uprawniony do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi podjął, przy zachowaniu należytej staranności, działania w celu utrzymania ich w poufności. Tajemnicę przedsiębiorcy stanowią więc informacje znane jedynie określonemu kręgowi osób i związane z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością, wobec których podjął on wystarczające środki ochrony w celu zachowania ich w poufności. Jeżeli przedsiębiorca nie podjął działań w celu zabezpieczenia poufności, to informacja nie jest poufna, skoro każdy może mieć do niej dostęp. Podsumowując, tajemnicę przedsiębiorstwa stanowi poufna informacja posiadająca wartość gospodarczą, a w szczególności informacja techniczna, technologiczna lub organizacyjna (por. A. Michalak "Komentarz do art. 11 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji" w: M. Zdyb (red.), A. Michalak, M. Mioduszewski, J. Raglewski, J. Rasiewicz, M. Sieradzka, J. Sroczyński, M. Szydło Marek, M. Wyrwiński "Ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Komentarz.", publ. LEX nr 93420). W doktrynie przyjmuje się, że ze stanem poufności będziemy mieli do czynienia tylko wtedy, gdy przedsiębiorca kontroluje liczbę i charakter osób mających dostęp do określonych informacji. Z informacją poufną mamy zatem do czynienia wtedy, kiedy przedsiębiorca ma wolę, by pozostała ona tajemnicą dla pewnych kół odbiorców, konkurentów. Wola ta dla innych osób musi być rozpoznawalna. Ustawodawca nie przesądził przy tym, jakie to mianowicie mają być działania. Wobec tego należy uznać, że każdy sposób działania, który wskazuje, że określone informacje są traktowane jako poufne, będzie stanowić realizację omawianego zalecenia ustawowego. Z tego względu ustawowe wymaganie podjęcia niezbędnych działań spełni także podjęcie pewnych czynności konkludentnych, jak np. dopuszczenie do informacji jedynie wąskiego kręgu pracowników. Dla zrealizowania przesłanki "niezbędne działania" należy podjąć fizyczne środki ochrony (nawet najskromniejsze zabezpieczenie techniczne). W konkretnych okolicznościach o obowiązku dochowania tajemnicy może przesądzać sam charakter informacji w powiązaniu z poziomem wiedzy zawodowej osób, które weszły w ich posiadanie (por. E. Nowińska, M. Du Vail, Komentarz do ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, Warszawa 2013 r.). W rozpoznawanej sprawie w odniesieniu do kwestii podjęcia przez spółkę wystarczających środków ochrony w celu zachowania informacji w poufności nie ma sporu. Spółka do odpowiedzi na skargę dołączyła dokument pn. Procedura klasyfikacji i ochrony informacji w P. S.A. PROC 30151/B.1 zatwierdzony 28 czerwca 2023 r., którym zastąpiła Procedurę ochrony tajemnicy spółki wprowadzoną zarządzeniem z 16 października 2025 r., nr 26/15, oraz dokument pn. Procedura postępowania w zakresie udostępniania informacji publicznej w P. S.A. zatwierdzony 11 kwietnia 2025 r. Z Procedury klasyfikacji (s. 6) wynika, że wszelkie informacje wytworzone w spółce podlegają klasyfikacji. Wprowadzone są cztery poziomy ochrony informacji (I-IV). Informacje oznaczone jako tajemnica spółki kwalifikowane są jako IV poziom ochrony i do ich przetwarzania upoważnione są osoby spełniające określone kryteria. Przewidziano procedurę udostępniania materiałów zawierających tajemnicę spółki podmiotom zewnętrznym. Tajemnica spółki obejmuje "wszelkie nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą albo związane z bezpieczeństwem funkcjonowania systemu elektroenergetycznego" (s. 11 Procedury klasyfikacji). Spór dotyczy natomiast spełnienia przesłanki materialnej tajemnicy przedsiębiorcy. W ocenie Sądu dane dotyczące oświadczeń właścicieli, projektów budowlanych i wykonawczych, protokołów odbiorów technicznych i przekazania urządzeń przesyłowych do eksploatacji, protokołów zdawczo-odbiorczych środków trwałych, map obejmujących część opisową i graficzną projektowanych i wybudowanych urządzeń przesyłowych oraz wykazów właścicieli – dotyczących lokalizacji (w tym usytuowania, przebiegu i głębokości wkopania kabla), budowy (w tym umieszczenia na gruncie), ewentualnej przebudowy lub modernizacji oraz eksploatacji infrastruktury elektroenergetycznej, posiadają dla spółki wartość gospodarczą, dotyczą bowiem konstrukcji, sposobu wykonania, rozwiązań projektowych urządzeń przesyłowych, sposobu ich funkcjonowania, rodzaju zastosowanej technologii. Niewątpliwie żądane informacje są na tyle szczegółowe, że istnieje bezpośredni związek pomiędzy nimi a prowadzoną przez spółkę działalnością gospodarczą, względnie profilem działania spółki. Nie ulega zatem wątpliwości, że żądane informacje w sposób obiektywny obrazują szczegóły prowadzonej działalności gospodarczej i przekładają się na istnienie interesu spółki w ich utajnieniu. Podkreślić należy, że ustawodawca w omawianym przepisie u.z.n.k. odnosi się do pojęcia wartości gospodarczej istniejącej dla danego przedsiębiorcy. Wartość ta musi oczywiście mieć charakter obiektywny. Nie musi ona jednak mieć znaczenia dla wszystkich uczestników obrotu gospodarczego, czy też choćby znacznej ich ilości. Wystarczającą przesłanką dla uznania pewnych danych za objęte tajemnicą przedsiębiorstwa jest to, że mają one wartość gospodarczą dla przedsiębiorcy, który podjął kroki w celu utajnienia tych danych. Strona powołująca się na wartość gospodarczą określonych danych ma jedynie udowodnić istnienie tej okoliczności i sporządzając motywy decyzji przedstawić w nich swoją argumentację. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja opisane wyżej wymogi spełnia. Wprawdzie bardziej rozwiniętą argumentację zawiera odpowiedź spółki na skargę, jednak nie stanowi to o wadliwości samej zaskarżonej decyzji. Odpowiedź na skargę jest pismem procesowym w rozumieniu art. 45 p.p.s.a. Z istoty tego pisma wynika, że powinno ono wyrażać stanowisko organu wobec zarzutów i wniosków skargi i tak też jest w rozpoznawanej sprawie. Z zaskarżonej decyzji wynika natomiast jednoznacznie, że żądane informacje publiczne mają dla spółki wartość gospodarczą. Całokształt materiału dowodowego świadczy o tym, że żądane informacje pozostają pod wyjątkową ochroną i od chwili ich wytworzenia aż do obecnego momentu, są co najmniej niedostępne dla szerokiego kręgu osób. W szczególności przemawiają za tym przywołane regulacje procedur klasyfikacji i ochrony tajemnicy spółki. Ujawnienie tej tajemnicy mogłoby wpłynąć negatywnie na pozycję rynkową spółki. Nie są zasadne zarzuty naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 i art. 139 k.p.a. Decyzja spółki z 3 września 2025 r., jak wynika z jej sentencji, utrzymuje w mocy decyzję z 12 sierpnia 2025 r., a zatem rozstrzyga stosownie do treści art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. ("Organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję"). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji spółka istotnie opisując stan sprawy pominęła, że odmowa udostępnienia informacji publicznej wynikająca z decyzji z 12 sierpnia 2025 r. nie dotyczy umowy z 18 maja 2024 r. (co jak wyjaśniła spółka stanowi omyłkę pisarską, w rzeczywistości chodzi o umowę z 18 maja 2015 r.). Nie świadczy to jednak o naruszeniu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. ponieważ rozstrzygnięcie z 3 września 2025 r. odpowiada treści tego przepisu. Z kolei wynikający z art. 139 k.p.a. zakaz wydawania decyzji na niekorzyść strony odwołującej się (reformationis in peius) wiąże się z kształtowaniem sytuacji materialnoprawnej strony. Orzeczeniem na niekorzyść odwołującej się strony będzie każde rozstrzygnięcie, które pogarsza sytuację odwołującego się w stosunku do tej, jaką miał przed wniesieniem odwołania. Istotą zawartego w cyt. przepisie zakazu jest stworzenie stronie odwołującej się gwarancji procesowych, że w wyniku złożenia odwołania jej sytuacja prawna nie ulegnie pogorszeniu, bowiem organ odwoławczy może bądź utrzymać w mocy decyzję dotychczasową, bądź też zmienić ją na decyzję bardziej korzystną dla strony, która składa odwołanie. Nie może zaś wydać decyzji mniej korzystnej dla strony odwołującej się niż decyzja dotychczasowa (por. wyrok NSA z wyrok NSA z 14 października 2025 r., sygn. I OSK 2228/22). W rozpoznawanej sprawie takiej decyzji mniej korzystnej, która obiektywnie pogarszałaby sytuację prawną strony wnoszącej odwołanie, nie podjęto, skoro organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję własną z 12 sierpnia 2025 r. Na uwzględnienie nie zasługuje zarzut naruszenia art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p., zgodnie z którym uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. W orzecznictwie przyjmuje się bowiem, że pod pojęciem "zajęcia stanowiska w toku postępowania o udostępnienie informacji publicznej", w znaczeniu określonym w tym przepisie, należy rozumieć pisemne stanowisko podmiotu innego niż organ wydający decyzję, mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (por. wyroki NSA: z 1 października 2015 r., sygn. I OSK 1860/14; z 26 września 2025 r., sygn. III OSK 1751/22). Z akt sprawy nie wynika, aby przed spółką inne podmioty wyrażały stanowisko, decyzję wydała spółka i wskazano w niej kto tę decyzję podjął. W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Odnosząc się do podniesionej przez spółkę kwestii wadliwości pełnomocnictwa udzielonego przez skarżących do prowadzenia niniejszej sprawy należy wyjaśnić, że pełnomocnik skarżących złożył, na wezwanie Sądu, prawidłowe pełnomocnictwo (k. 62).