II SA/Ke 566/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka (spr.) Sędzia WSA Sylwester Miziołek Protokolant Starszy inspektor sądowy Joanna Dziopa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2026 r. sprawy ze skargi P. Z. M. S. z ograniczoną odpowiedzialnością w L. na zarządzenie pokontrolne Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Kielcach z dnia [...] sierpnia 2025 r. znak: [...] w przedmiocie gospodarowania odpadami I. uchyla punkt 2 zaskarżonego zarządzenia; II. oddala skargę w pozostałej części; III. zasądza od Ś. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w K. na rzecz P. Z. M. S. z ograniczoną odpowiedzialnością w L. kwotę 350 (trzysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zarządzeniem pokontrolnym z 22 sierpnia 2025 r., znak: [...], skierowanym do Prezesa Zarządu P. L. (dalej "Spółka"), Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska (dalej "ŚWIOŚ"), na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 425) oraz ustaleń kontroli przeprowadzonej w okresie od 13 czerwca do 4 sierpnia 2025 r. na terenie nieruchomości przy ul. [...] w K. (działka nr ewid. [...]) użytkowanej przez Spółkę, pod kątem przestrzegania przepisów i decyzji administracyjnych w zakresie gospodarki odpadami, zarządził: 1. Prowadzić na bieżąco, za pośrednictwem indywidualnego konta w Bazie danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami (BDO) ilościową i jakościową ewidencję odpadów, obejmującą karty ewidencji oraz karty przekazania odpadów. Przedmiotową ewidencję należy prowadzić zgodnie ze stanem rzeczywistym. Termin realizacji: bezzwłocznie po otrzymaniu zarządzenia. 2. Za pośrednictwem indywidualnego konta w Bazie danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami złożyć korektę rocznego sprawozdania o wytwarzanych odpadach i o gospodarowaniu odpadami za 2020, 2021, 2022, 2023 i 2024 r. do Marszałka Województwa Ś.. Termin realizacji: bezzwłocznie po otrzymaniu zarządzenia. 3. Prowadzić na terenie nieruchomości przy ul. [...] w K. wizyjny system kontroli miejsc magazynowania odpadów zgodnie z art. 25 ust. 6a ustawy o odpadach oraz wymaganiami określonymi w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 29 sierpnia 2019 r. w sprawie wizyjnego systemu kontroli miejsca magazynowania lub składowania odpadów (Dz. U. z 2019 r. poz. 1755). Termin realizacji: bezzwłocznie po otrzymaniu zarządzenia. Jednocześnie organ wyznaczył termin przesłania pisemnej informacji o podjętych i zrealizowanych działaniach służących wyeliminowaniu wskazanych w zarządzeniu naruszeń na dzień 30 września 2025 r. W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia organ wskazał, że w trakcie czynności kontrolnych ustalono, że Spółka prowadziła ewidencję odpadów, o której mowa w art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1587 ze zm.) w postaci kart przekazania oraz kart ewidencji odpadów w sposób niezgodny ze stanem rzeczywistym. P. Z. M. S.. z o.o. działając na podstawie decyzji Prezydenta Miasta K. z 24 stycznia 2020 r. udzielającej zezwolenia na zbieranie odpadów na terenie nieruchomości przy ul. [...] w K., dokumentowała na indywidualnym koncie w systemie BDO zbieranie odpadów ww. na terenie, faktycznie nie dokonując takiej czynności. Odpady nie trafiały na plac magazynowy, co potwierdziły przeprowadzone oględziny w dniach 28 marca 2025 r. i 13 maja 2025 r. oraz analiza zapisu monitoringu. Odnosząc się do punktu 2 ww. zarządzenia organ wyjaśnił, że Spółka złożyła roczne sprawozdania za lata 2020, 2021, 2023 i 2024 do Marszałka Województwa Ś. dotyczące wytwarzanych odpadów i gospodarowania nimi za pośrednictwem indywidualnego konta w BDO. Sprawozdania te były niezgodne ze stanem rzeczywistym ponieważ Spółka faktycznie nie zbierała odpadów na terenie kontrolowanej nieruchomości, a mimo to uwzględniła je w sprawozdaniach, jako zebrane w tym miejscu. Powyższe wskazuje na nieprawidłowość w realizacji obowiązku określonego w art. 75 ust. 1 pkt 1 ustawy o odpadach, zgodnie z którym wytwórca odpadów zobowiązany do prowadzenia ewidencji sporządza roczne sprawozdanie o wytwarzanych odpadach i o gospodarowaniu nimi. Spółka wypełniła obowiązek formalny polegający na złożeniu rocznego sprawozdania, jednak dokument ten został sporządzony w sposób niezgodny ze stanem faktycznym, gdyż wykazano w nim przyjmowanie i zbieranie odpadów na ww. nieruchomości, podczas gdy działalność taka faktycznie nie była prowadzona. W związku z powyższym sprawozdania te wymagają złożenia korekt. Obowiązek składania rocznych sprawozdań o wytwarzanych odpadach i gospodarowaniu nimi powinien być realizowany rzetelnie, w sposób odzwierciedlający stan rzeczywisty, w terminie do dnia 15 marca za poprzedni rok kalendarzowy. Co do punktu 3. zarządzenia pokontrolnego ŚWIOŚ wyjaśnił, że w trakcie czynności kontrolnych ustalono, że kamery zainstalowane na terenie placu przy ul. [...] w K. nie obejmowały swoim zasięgiem całego terenu miejsc wskazanych do magazynowania odpadów, w tym boksu magazynowego. Nośnik, w którym przechowywany był serwer monitoringu, był zamontowany na metalowym słupie i zabezpieczony w sposób niewystarczający, co stwarzało ryzyko jego łatwej kradzieży. Ponadto nośnik umieszczono w metalowej skrzynce zamykanej na klucz, przytwierdzonej do słupa, co również nie zapewniało odpowiedniego zabezpieczenia. Nośnik, w którym przechowywany jest serwer, powinien znajdować się w pomieszczeniu stanowiącym odrębną strefę pożarową, oddzieloną zgodnie z warunkami określonymi w przepisach prawa budowlanego, określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Dodatkowo kontrolowana Spółka była zobowiązana do zapewnienia Ś. Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska dostępu do obrazu z systemu monitoringu w czasie rzeczywistym poprzez przekazanie danych umożliwiających logowanie do systemu wizyjnego miejsca magazynowania lub składowania odpadów w sposób zapewniający zachowanie poufności tych danych. Kontrolowany dostarczył loginy i hasła dopiero 4 czerwca 2025 r., które jednak były błędne i nadal nie umożliwiają dostępu do konta systemu monitoringu. Prowadzenie monitoringu przez kontrolowaną Spółką w wyżej opisany sposób stanowi naruszenie art. 25 ust. 6a ustawy o odpadach oraz § 2 ust. 1 pkt 1 i 2, § 3 ust. 5 i § 4 ust. 3 i 4 rozporządzenia w sprawie wizyjnego systemu kontroli miejsca magazynowania lub składowania odpadów. Końcowo organ wskazał, że niniejsze zarządzenie stanowi przypomnienie o podstawowych obowiązkach wynikających z przepisów o ochronie środowiska. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach P. L. zaskarżyła powyższe zarządzenie pokontrolne w części dotyczącej punktu 2 i 3, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1. art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska w zw. z art. 8 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców poprzez wydanie zarządzenia pokontrolnego nakładającego na Spółkę obowiązek podjęcia ściśle określonych działań polegających na dokonaniu korekt sprawozdań rocznych o wytwarzanych odpadach oraz o gospodarowaniu odpadami za lata 2020-2024 w sytuacji, w której istotą zarządzenia pokontrolnego jest ramowe określenie kierunków postępowania adresata na przyszłość, aby dalsza jego działalność nie naruszała prawa oraz zobligowanie go do przedstawienia informacji o zakresie podjętych i zrealizowanych działań naprawczych; 2. art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska poprzez wydanie zarządzenia pokontrolnego zobowiązującego do dokonania korekt sprawozdań rocznych za lata 2020- 2024 w sytuacji, w której: a) protokół kontroli nie zawiera żadnej wzmianki na temat jakiejkolwiek analizy treści sprawozdań rocznych i nie wymienia wad, jakimi miałyby być rzekomo obarczone te sprawozdania, b) zarządzenie nie zawiera zakresu, w jakim miałyby zostać skorygowane dane ujęte w sprawozdaniach rocznych; 3. art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska w zw. z art. 77 ustawy o odpadach poprzez zobowiązanie Spółki do podjęcia czynności w postaci dokonania korekt sprawozdań rocznych za lata 2020-2024 w sytuacji, w której jedynym organem uprawnionym do wzywania do dokonania korekty jest właściwy marszałek województwa, a wezwanie wymaga zachowania trybu określonego w art. 77 ustawy o odpadach; 4. art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska w zw. z art. 25 ust. 6a ustawy o odpadach poprzez zobowiązanie Spółki do prowadzenia wizyjnego systemu kontroli miejsc magazynowania odpadów w sytuacji, w której Spółka nie magazynowała odpadów; 5. art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska poprzez wydanie zarządzenia wskazanego w punkcie 2 i 3 zarządzenia pokontrolnego w sytuacji, w której ustalenia kontroli nie dowiodły, aby Spółka dopuściła się naruszeń w zakresie sprawozdawczości oraz prowadzenia wizyjnego systemu kontroli miejsc magazynowania odpadów. W uzasadnieniu skarżąca przedstawiła obszerną argumentację na poparcie stawianych zrzutów, w oparciu o które wniosła o uchylenie punktu 2 i 3 zarządzenia pokontrolnego przez ŚWIOŚ, a na wypadek nieuchylenia zarządzenia przez organ w trybie autokontroli i przekazanie skargi Sądowi, wniosła o: 1. uchylenie zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego w części dotyczącej punktu 2 i 3 na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143), zwanej dalej p.p.s.a.; 2. zasądzenie od organu na rzecz Spółki kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. W odpowiedzi na skargę Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie w całości, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Organ rozszerzył argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia powołując się na ustalenia i wyniki przeprowadzonej kontroli. Co do zarzutów dotyczących punktu 3 zarządzenia pokontrolnego ŚWIOŚ podniósł, że zgodnie z art. 25 ust. 6a ustawy o odpadach na Spółce ciąży obowiązek prowadzenia wizyjnego systemu kontroli miejsca magazynowania lub składowania odpadów niezależnie od tego, czy w danym momencie faktycznie prowadziła zbieranie odpadów na danym terenie. Istotne jest bowiem posiadanie uprawnień do prowadzenia działalności wymagającej takiego systemu, a nie sam fakt wykonywania czynności w określonym czasie. W replice do odpowiedzi na skargę z 16 lutego 2026 r. Spółka podtrzymała wszelkie zarzuty i wnioski wyrażone w treści skargi podnosząc dodatkowo, że protokół kontroli, z treścią którego musi korelować zarządzenie pokontrolne, nie zawiera żadnej wzmianki na temat tego, czy organ w ogóle zapoznał się z treścią sprawozdań rocznych złożonych przez Spółkę do Marszałka Województwa Ś.. Skarżąca wskazała, że ocena, czy sprawozdanie roczne zostało sporządzone w sposób zgodny ze stanem rzeczywistym wymaga pełnej i szczegółowej analizy nie tylko dokumentów ewidencji odpadów w postaci kart przekazania odpadów, ale także samych sprawozdań. Jak wskazano w treści skargi, takiej analizy nie przeprowadzono, a protokół kontroli zawiera jedynie wzmiankę na temat analizy kilku kart z maja i czerwca 2025 r., jednej karty z 2024 r. oraz jednej karty z 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrolowane w sprawie zarządzenie pokontrolne jest innym aktem z zakresu administracji publicznej, dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W orzecznictwie przyjmuje się zgodnie, że do zarządzenia pokontrolnego należy przykładać taką samą miarę jak do innych władczych aktów organów administracji publicznej wydawanych w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej. Należy oczekiwać nadania zarządzeniu takiej treści, która pozwoli adresatowi jasno odczytać, jakie naruszenie jest mu zarzucane oraz z jakiego powodu, tzn. w oparciu o które konkretne ustalenia i które konkretnie przepisy prawa doszło do ustalenia naruszenia. Nie do zaakceptowania jest sytuacja, w której nakładany jest obowiązek bez wyjaśnienia na jakiej podstawie faktycznej i prawnej w danym konkretnym przypadku aktualność tego obowiązku organ ustalił (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z 19 października 2021 r., sygn. akt II SA/Bk 621/21, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: CBOSA). Zarządzenie pokontrolne ma charakter aktu władczego, ale podejmowane jest w ramach uznania administracyjnego, o czym świadczy sformułowanie "może wydać" wynikające z art. 12 ust. pkt 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska. Władczy charakter zarządzenia przejawia się w obowiązku informacyjnym jego adresata wynikającym z art. 12 ust. 2 ustawy, którego zaniechanie lub nieprawidłowe wykonanie stanowi wykroczenie z art. 31a ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska. Co istotne, zarządzenia pokontrolne nie nakładają na ich adresata obowiązków administracyjnoprawnych, które mogłyby być przedmiotem egzekucji administracyjnej. Obowiązek taki może ciążyć na nich na podstawie odrębnych przepisów i decyzji, ale jego samoistnym źródłem nie jest zarządzenie pokontrolne. Stąd też w orzecznictwie przyjmuje się, że zarządzenie pokontrolne jest aktem, który można określić jako akt o charakterze sygnalizacyjnym, określający ramowe kierunki postępowania względem osoby zarządzającej podmiotem korzystającym ze środowiska albo innej osoby fizycznej (tak Naczelny Sąd Administracyjny przykładowo w wyrokach z 31 marca 2022 r., sygn. III OSK 935/21, z 13 maja 2025 r., sygn. akt III OSK 7468/21; CBOSA) Sąd administracyjny nie bada legalności ustaleń faktycznych ujętych w protokole kontroli. Z powyższych względów do procedury wydawania zarządzeń pokontrolnych nie stosuje się przepisów k.p.a. odnośnie do ustalenia stanu faktycznego i uzasadnienia, zarówno w stosunku do czynności kontrolnych, jak i wydania zarządzenia pokontrolnego. Z pełnych gwarancji procesowych wynikających z przepisów k.p.a. strona skarżąca może skorzystać, jeżeli na skutek niewykonania zarządzenia pokontrolnego zostanie wszczęte jakiekolwiek postępowanie kończące się decyzją administracyjną (por. wyroki NSA z 27 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 1156/15, z 29 kwietnia 2022 r. sygn. III OSK 1091/21 oraz przywołany wyżej wyrok z 13 maja 2025 r., sygn. akt III OSK 7468/21; CBOSA). Przedstawione wyżej poglądy, które Sąd orzekający w tej sprawie podziela i przyjmuje jako własne, stanowiły podstawę ocen sformułowanych w stosunku do zarządzenia pokontrolnego objętego skargą. Z uwagi na wskazany przez skarżącą Spółkę zakres zaskarżenia, przedmiotem kontroli sądowej była zgodność z prawem rozstrzygnięć zawartych w pkt. 2 i 3 zarządzenia pokontrolnego z 22 sierpnia 2025 r. 1. Odnosząc się do punktu 2 zarządzenia, którym zobowiązano skarżącą do złożenia za pośrednictwem indywidualnego konta w systemie BDO korekty rocznych sprawozdań o wytwarzanych odpadach i gospodarowania nimi za lata 2020-2024 z uwagi na nieprawidłowości w tych sprawozdaniach, polegające na uwzględnianiu zbieranych odpadów na terenie nieruchomości przy ul. [...] w K., pomimo że taka czynność nie miała faktycznie miejsca, należy przyznać rację Spółce, że rozstrzygnięcie to zapadło z naruszeniem art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska w zw. z art. 75 ust. 1 pkt 2 lit. a) i art. 77 ust. 1 i 2 ustawy o odpadach. Bezspornym jest, że Spółka posiada ważne zezwolenie na zbieranie odpadów na terenie ww. nieruchomości i w związku z tym zobowiązana jest do składania Marszałkowi Województwa Ś., w terminie do 15 marca, rocznych sprawozdań za poprzedni rok kalendarzowy (art. 75 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z art. 76 pkt 2 ustawy o odpadach). Z kolei zgodnie z art. 77 ust. 1 ustawy o odpadach, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2020 r. w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy dotyczącym sprawozdań za lata 2020-2024, marszałek województwa weryfikuje informacje zawarte w sprawozdaniach, o których mowa m.in. w art. 75, za poprzedni rok kalendarzowy, w terminie do 30 września następnego roku. Jeżeli z weryfikacji, o której mowa w ust. 1 wynika, że informacje zawarte w sprawozdaniu są niezgodne ze stanem faktycznym, marszałek województwa wzywa za pośrednictwem Bazy danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami do korekty sprawozdania, określając termin przekazania korekty nie dłuższy niż 14 dni od dnia otrzymania wezwania. Przepis art. 76 ust. 2 stosuje się odpowiednio (art. 77 ust. 2 ustawy). Natomiast w myśl art. 77 ust. 3 ustawy o odpadach, w przypadku niedokonania korekty sprawozdania w wyznaczonym terminie, o którym mowa w ust. 2, uznaje się, że posiadacz odpadów nie wykonał obowiązku przekazania sprawozdania. Z przepisów tych wynika jednoznacznie, że to marszałek województwa jest organem właściwym zarówno do dokonania weryfikacji informacji zawartych w sprawozdaniach, jak i do wezwania do ich korekty. Obowiązek złożenia korekty rocznego sprawozdania, bez względu na to, jakie nieprawidłowości zawiera to sprawozdanie, nie aktualizuje się automatycznie, gdyż jest skutkiem przeprowadzenia weryfikacji przez marszałka województwa, a następnie wystosowania przez ten organ wezwania, o jakim mowa w art. 77 ust. 2 ustawy o odpadach. Z przywołanych przepisów wynika także, że marszałek ma określony termin do przeprowadzenia weryfikacji sprawozdań za rok poprzedni tj. do 30 września następnego roku. Jeżeli zatem organ inspekcji ochrony środowiska w toku prowadzonych czynności kontrolnych stwierdza nieprawidłowości w sprawozdaniu kontrolowanego podmiotu, to powinien skierować do marszałka województwa stosowne wystąpienie, o ile nastąpi to przed 30 września. Wystąpienie takie może dotyczyć jedynie roku poprzedniego (a nie lat wcześniejszych) z uwagi na termin dla marszałka zakreślony w art. 77 ust. 1 ustawy o odpadach. W kontrolowanym przypadku wystąpienie, o jakim mowa wyżej, mogło więc objąć jedynie rok 2024, natomiast nie było podstaw, aby w trybie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska nakładać na skarżącą obowiązek złożenia do Marszałka Województwa Ś. korekty sprawozdań za lata 2020-2024. Tego rodzaju działanie nie mieści się w cechach istotnych zarządzenia pokontrolnego, które nie może być samoistnym źródłem obowiązków nakładanych na kontrolowany podmiot, a jedynie stanowić przypomnienie o konieczności ich realizacji w przyszłości (por. także wyroki: WSA w Olsztynie z 25 czerwca 2019 r., sygn. akt II SA/Ol 381/19 i z 6 października 2022 r., sygn. akt II SA/Ol 487/22, WSA w Białymstoku z 19 października 2021 r., sygn. akt II Bk 621/21 i z 6 lipca 2022 r., sygn. akt II Bk 249/22; CBOSA). Z uwagi na materialnoprawny charakter stwierdzonego naruszenia i brak podstaw prawnych do wydania rozstrzygnięcia zawartego w pkt. 2 zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego, Sąd nie oceniał merytorycznej zasadności pozostałych zarzutów skargi dotyczących pkt. 2 tego zarządzenia. W omówionym zakresie kontrolowane zarządzenie podlegało uchyleniu na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., o czym Sąd orzekł w pkt. I sentencji wyroku. 2. Skarga podlegała natomiast oddaleniu w pozostałej części, tj. co do rozstrzygnięcia zawartego w pkt. 3 zaskarżonego zarządzenia. Zarzuty sformułowane w tym zakresie sprowadzają się do tezy, że skoro Spółka nie magazynowała odpadów przy ul. [...] w K., to nie dotyczy jej obowiązek prowadzenia wizyjnego systemu kontroli miejsca magazynowania lub składowania odpadów, o jakim mowa w art. 25 ust. 6a ustawy o odpadach. Spółka wyraziła stanowisko – powołując się na zapis zawarty w punkcie 5.3. decyzji Prezydenta Miasta K. z 24 stycznia 2020 r. - że prowadzenie przez nią działalności gospodarczej w zakresie zbierania odpadów na podstawie udzielonego zezwolenia nie wymaga, aby odpady były magazynowane, jeżeli procesy technologiczne ani organizacyjne tego nie wymagają. Zgodnie z art. 25 ust. 6a ustawy o odpadach, posiadacz odpadów obowiązany do uzyskania zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów, pozwolenia na wytwarzanie odpadów uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów lub pozwolenia zintegrowanego uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów, prowadzący magazynowanie odpadów, z wyjątkiem wstępnego magazynowania odpadów przez ich wytwórcę, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 5 lit. a, lub zarządzający składowiskiem odpadów jest obowiązany do prowadzenia wizyjnego systemu kontroli miejsca magazynowania lub składowania odpadów, zgodnie z ust. 6b-6f. 6h i 6i oraz przepisami wydanymi na podstawie ust. 8a. Definicja "zbierania odpadów" zawarta została w art. 3 pkt 34 ustawy o odpadach. Zgodnie z jej treścią, ilekroć w ustawie jest mowa o zbieraniu odpadów - rozumie się przez to gromadzenie odpadów przed ich transportem do miejsc przetwarzania, w tym wstępne sortowanie nieprowadzące do zasadniczej zmiany charakteru i składu odpadów i niepowodujące zmiany klasyfikacji odpadów oraz tymczasowe magazynowanie odpadów, o którym mowa w pkt 5 lit. b. Z kolei ten ostatni przepis, tj. art. 3 pkt 5 lit. b stanowi, że przez magazynowanie odpadów ustawa rozumie czasowe przechowywanie odpadów obejmujące tymczasowe magazynowanie odpadów przez prowadzącego zbieranie odpadów. Już z treści przywołanych przepisów wynika, że pod względem prawnym magazynowanie odpadów jest integralną częścią działalności gospodarczej polegającej na zbieraniu odpadów. Nie można więc – w rozumieniu ustawy o odpadach – zbierać odpady bez ich magazynowania. Stanowisko to znajduje dodatkowe potwierdzenie w art. 42 ust. 1 pkt 4 lit. a i art. 43 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o odpadach. Przepisy te wskazują, że wskazanie miejsca i sposobu magazynowania oraz rodzaju magazynowanych odpadów jest obligatoryjnym elementem zarówno wniosku o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów, jak i decyzji zezwalającej na zbieranie odpadów. Nietrafione jest powołanie przez Spółkę treści pkt. 5.3 decyzji Prezydenta Miasta K. z 24 stycznia 2020 r. udzielającej zezwolenia na zbieranie odpadów przy ul. [...] w K., jako argumentu mającego przemawiać za słusznością stanowiska wyrażonego w skardze. Zapis ten stanowi częściowe powtórzenie art. 25 ust. 4 ustawy o odpadach, zgodnie z którym odpady, z wyjątkiem odpadów przeznaczonych do składowania, mogą być magazynowane, jeżeli konieczność magazynowania wynika z procesów technologicznych lub organizacyjnych i nie przekracza terminów uzasadnionych zastosowaniem tych procesów, nie dłużej jednak niż przez 3 lata (w decyzji okres ten wskazany został na "nie dłużej jednak niż przez 1 rok"). W pkt. 1 tej decyzji wskazane zostały natomiast kody odpadów wraz z miejscem i sposobem ich magazynowania. Wątpliwości co do zakresu prowadzonej przez Spółkę działalności nie pozostawia pkt 5.1 decyzji, w którym postanowiono, że "Zbieranie obejmować będzie tymczasowe magazynowanie odpadów oraz gromadzenie odpadów przed ich transportem do miejsc przetwarzania, w tym wstępne sortowanie nieprowadzące do zasadniczej zmiany charakteru i składu odpadów, niepowodujące zmiany klasyfikacji odpadów." Zapis zawarty w pkt. 5.3 decyzji z 24 stycznia 2020 r., podobnie jak art. 25 ust. 4 ustawy o odpadach, wskazuje jedynie na warunki, które muszą być spełnione przy magazynowaniu odpadów. Nie można jednak na podstawie tego zapisu skutecznie formułować tezy, że w ramach zbierania odpadów, na które Spółka uzyskała zezwolenie, nie miała obowiązku zbieranych odpadów magazynować. Takie rozumienie działalności polegającej na zbieraniu odpadów pozostaje bowiem w sprzeczności z przepisami ustawy o odpadach. Dla prawidłowości zarządzenia pokontrolnego zawartego w pkt. 3 zaskarżonego aktu bez znaczenia prawnego jest okoliczność, że skarżąca Spółka faktycznie nie magazynowała odpadów z naruszeniem warunków udzielonego jej zezwolenia. Istotne jest bowiem to, że jako posiadacz odpadów obowiązany do uzyskania zezwolenia na zbieranie odpadów, prowadzący i zobowiązany zgodnie z udzielonym zezwoleniem do magazynowania odpadów, Spółka ma ustawowy obowiązek prowadzenia wizyjnego systemu kontroli miejsca magazynowania lub składowania odpadów, zgodnie z art. 25 ust. 6b-6f. 6h i 6i oraz przepisami wydanymi na podstawie art. 25 ust. 8a ustawy o odpadach. Znajdujący się w aktach administracyjnych protokół kontroli nr WIOS-KIELC [...], przeprowadzonej w dniach 13 czerwca – 14 sierpnia 2025 r. wskazuje jednoznacznie na to, że na terenie nieruchomości przy ul. [...] w K. monitoring prowadzony przez kontrolowaną Spółkę nie spełniał wymogów określonych w art. 25 ust. 6h ustawy o odpadach oraz rozporządzenia w sprawie wizyjnego systemu kontroli miejsca magazynowania lub składowania odpadów. Jak ustalono w czasie oględzin oraz analizy otrzymanego monitoringu: - system kontroli nie zapewnia rejestracji obrazu obejmującej całą powierzchnię magazynowanych lub składowanych odpadów (§ 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia); - system kontroli nie zapewnia rejestracji obrazu obejmującej drogi dojazdowe znajdujące się w miejscu magazynowania lub składowania odpadów, do odległości 15 m od krawędzi zewnętrznej magazynowanych lub składowanych odpadów (§ 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia); - urządzenia techniczne systemu kontroli nie umożliwiają dostępu do obrazu w czasie rzeczywistym, o którym mowa w art. 25 ust. 6f ustawy o odpadach, przez system teleinformatyczny, za pomocą odpowiedniego telekomunikacyjnego urządzenia końcowego w rozumieniu art. 2 pkt 43 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2018 r. poz. 1954, z późn. zm.) – brak loginów i haseł, kontrolowana Spółka dostarczyła do ŚWIOŚ loginy oraz hasła 4 czerwca 2025 r., które były błędne i nie pozwalały na dostęp do konta (§ 3 ust. 5 rozporządzenia w zw. z art. 25 ust. 6h ustawy o odpadach); - nośnik nie jest przechowywany w sposób zabezpieczający przed dostępem osób nieuprawnionych (§ 4 ust. 3 rozporządzenia w zw. z art. 25 ust. 6e ustawy o odpadach), - pomieszczenie, w którym jest przechowywany nośnik, nie stanowi odrębnej strefy pożarowej, oddzielonej zgodnie z warunkami określonymi w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186, 1309, 1524, 1696 i 1712), które określają warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (§ 4 ust. 4 rozporządzenia). W tych okolicznościach, zakreślonych ustaleniami kontroli, ŚWIOŚ prawidłowo i w sposób zgodny z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska nałożył na Prezesa Zarządu skarżącej Spółki obowiązek realizacji przepisów dotyczących prowadzenia wizyjnego systemu kontroli miejsca magazynowania odpadów. Z tych powodów skarga kwestionująca prawidłowość wydania zarządzenia pokontrolnego w zakresie dotyczącym pkt. 3 została oddalona na podstawie art. 151 p.p.s.a. O kosztach postępowania, obejmujących uiszczony wpis od skargi w kwocie 200 zł, uiszczoną opłatę od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł, obliczone w oparciu o rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 118), Sąd orzekł w pkt. III wyroku zgodnie z art. 200 w zw. art. 205 § 2 i 206 p.p.s.a. Zasądzając jedynie część poniesionych kosztów Sąd miał na uwadze, że skarga została uwzględniona w połowie.