II SA/Ke 601/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 października 2014r. sprawy ze skargi W. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania W. M., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Powyższa decyzja organu odwoławczego została wydana w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną sprawy: W wyniku przeprowadzonej w dniu 10.02.2012r. przez przedstawicieli organu I instancji kontroli na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...], ustalono, że znajduje się na niej m. in. dobudowany od strony północnej do istniejącego budynku mieszkalnego murowany budynek gospodarczy, posiadający drewnianą konstrukcję dachu, pokrytą blachą, o wymiarach w rzucie 17,40 x 6,50m, usytuowany wzdłuż granicy z działką nr ewid. [...]. Inwestor przedmiotowego budynku W. M. oświadczył, że obiekt ten zrealizował w 2001r. – bez dopełnienia czynności formalno-prawnych. Datę powstania przedmiotowego budynku potwierdziła również Z. S. Mając na względzie powyższe organ I instancji, działając na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7.07.1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r. nr 243, poz. 1623 ze zm.), postanowieniem z dnia [...]: 1. nakazał W. M. wstrzymać roboty budowlane związane z budową murowanego budynku gospodarczego – z powodu realizacji budowy bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy budowa nie została zakończona pod względem prawym; 2. nałożył na ww. inwestora obowiązek przedłożenia w terminie do dnia 1.08.2012r. - zaświadczenia Wójta Gminy o zgodności inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; - dokumentów wymienionych w art. 33 ust. 2 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, tj. czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 tej ustawy, aktualnym na dzień opracowania projektu, przy czym przedłożony projekt budowlany winien być sprawdzony w trybie art. 20 ust. 2 Prawa budowlanego; - oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Postanowieniem z dnia [...] organ I instancji, działając w trybie art. 77 § 2 K.p.a., zmienił ww. postanowienie z dnia 18.05.2012r. – w części dotyczącej terminu – wyznaczając termin do przedłożenia dokumentów niezbędnych do legalizacji przedmiotowego obiektu do dnia 31.10.2012r. W dniu 15.10.2012r. W. M. wniósł o zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie, argumentując, że w dniu 12.09.2012r. M. M. złożyła w Sądzie Rejonowym wniosek o stwierdzenie zasiedzenia działki nr ewid. [...]. Postanowieniem z dnia 26.10.2012r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zawiesił z urzędu postępowanie prowadzone w sprawie samowolnie zrealizowanego budynku gospodarczego na działce nr ewid. [...] – do czasu rozpatrzenia przez Sąd Rejonowy ww. wniosku M. M. o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości oznaczonej nr ewid. [...]. Postanowieniem z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu zażalenia Z. S., uchylił ww. postanowienie w całości i umorzył postępowanie organu I instancji w przedmiocie zawieszenia postępowania. Wyrokiem z dnia 27.06.2013r. sygn. akt II SA/Ke 347/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę W. M. na ww. postanowienie organu II instancji. Wniesiona przez W. M. do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna od powyższego orzeczenia nie została jeszcze rozpoznana. Decyzją z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał W. M. dokonanie rozbiórki murowanego budynku gospodarczego o wymiarach w rzucie 17,40 x 6,50 m, znajdującego się na działce nr ewid. [...], usytuowanego wzdłuż granicy z działką nr ewid. [...]. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ wskazał na brak przedłożenia przez inwestora dokumentów – wskazanych w postanowieniu z dnia z dnia 18.05.2012r. – w wyznaczonym terminie. W podstawie prawnej powołano art. 48 ust. 1 w związku z ust. 4 ww. ustawy Prawo budowlane. Odwołanie od ww. decyzji wniósł W. M., przedstawiając w załączeniu opracowanie zatytułowane "Inwentaryzacja". W uzasadnieniu strona wskazała, że przedmiotowy budynek został wybudowany w 2001r., kiedy obowiązywał art. 49 ww. ustawy, dotyczący braku możliwości nakazania rozbiórki obiektu budowlanego, jeżeli upłynęło 5 lat od dnia zakończenia budowy tego obiektu. W. M. powołał się także na postępowanie sądowe, toczące się przed sądem powszechnym w sprawie zasiedzenia spornego pasa gruntu pomiędzy działkami nr ewid. [...] i [...], podkreślając że kwestia własności tej części gruntu jest kluczowa dla rozstrzygnięcia w przedmiocie rozbiórki przedmiotowego budynku. Ponadto, zdaniem strony, niemożliwym jest zalegalizowanie spornego budynku zgodnie z wytycznymi organu, jako że brak jest możliwości złożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W tym zakresie wskazano na toczące się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym postępowanie sądowe w związku ze skargą kasacyjną w sprawie o sygn. akt II SA/Ke 347/13. Organ odwoławczy, utrzymując w mocy zakwestionowaną decyzję, podzielił w całości ustalenia faktyczne i podstawę prawną powołane przez organ I instancji. W tym zakresie wskazano przede wszystkim na niesporną w niniejszej sprawie okoliczność, że inwestor, przystępując do realizacji robót budowlanych związanych z budową przedmiotowego obiektu budowlanego, nie legitymował się ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. Odnosząc się do art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego wskazano, że jakkolwiek organ I instancji nie poczynił szczegółowych ustaleń na okoliczność, czy przedmiotowy budynek gospodarczy związany jest z produkcją rolną, to kwestia ta i tak jest bez znaczenia. Nawet w sytuacji, gdy przedmiotowy budynek gospodarczy byłby związany z produkcją rolną to i tak – wobec faktu, że powierzchnia jego zabudowy wynosi 113,10 m2 – na budowę obiektu budowlanego o takiej powierzchni zabudowy było wymagane uzyskanie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W konsekwencji, skoro zobowiązany nie przedłożył do chwili obecnej żadnego z wymaganych dokumentów, organ I instancji obowiązany był wydać nakaz rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego. Odnosząc się do argumentów odwołania w zakresie obowiązującego w 2001r. przepisu art. 49 Prawa budowlanego organ II instancji wyjaśnił, że regulacja ta nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż budowa spornego obiektu została zakończona w 2001r. (nie zaś przed dniem 10.07.1998r.). Co się zaś tyczy pozostałych zarzutów to, zdaniem organu, zarówno postępowanie sądowe w przedmiocie zasiedzenia części nieruchomości, jak i postępowanie sądowe w przedmiocie zawieszenia postępowania w przedmiotowej sprawie, nie stanowią zagadnienia wstępnego dla niniejszego postępowania. Pozostają bowiem bez żadnego wpływu na jego tok i nie stanowią przeszkody uniemożliwiającej orzeczenie w tym postępowaniu przez organy nadzoru budowlanego co do istoty sprawy – w tym wypadku o rozbiórce przedmiotowego budynku gospodarczego. Jeśli chodzi zaś o złożoną "Inwentaryzację", to dokument nie ma żadnej mocy dowodowej i jako oczywiście spóźniony nie podlega ocenie pod względem merytorycznym. Skargę na decyzję organu odwoławczego wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach W. M., zarzucając temu rozstrzygnięciu naruszenie: 1. art. 7, 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie okoliczności, że przed Sądem Rejonowym w Kielcach toczy się z jego wniosku postępowanie o sygn. akt VII Ns 216/13 o zasiedzenie pasa gruntu, na którym znajduje się sporny budynek – wobec czego skarżący nie z własnej winy nie złożył wszystkich dokumentów wymaganych do legalizacji budynków; 2. art. 8 K.p.a. poprzez niezastosowanie się do obowiązującej w postępowaniu administracyjnym zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej – poprzez brak bezstronności organu oraz podejmowanie działań, które uniemożliwiają skarżącemu dochodzenie zasadnych roszczeń przed sądami i innymi organami. Mając na względzie powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Na rozprawie sądowej w dniu 22 października 2014r. W. M. oświadczył, że nie mógł złożyć dokumentu o prawie dysponowania nieruchomością, ponieważ przed Sądem Rejonowym toczy się postępowanie o zasiedzenie. Nie składał do organu nadzoru budowlanego wniosku o przedłużenie terminu na złożenie wymaganych dokumentów. Przesłał pozostałe dokumenty, ale zostały one zwrócone, gdyż nie były kompletne. Natomiast plan i zaświadczenie z Urzędu Gminy przesłał jeszcze przed odwołaniem, ale zwrócono je niedługo przed wydaniem decyzji rozbiórkowej – jako niekompletne. Jednocześnie oświadczył, że nie posiada żadnego dowodu na potwierdzenie powyższej okoliczności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej ustawą P.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 ustawy P.p.s.a. sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną. Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności decyzji organu odwoławczego. Zaskarżonym w niniejszej sprawie rozstrzygnięciem utrzymano w mocy decyzję organu I instancji, nakazującą W. M. dokonanie rozbiórki murowanego budynku gospodarczego o wymiarach w rzucie 17,40 x 6,50 m, znajdującego się na działce nr ewid. [...], usytuowanego wzdłuż granicy z działką nr ewid. [...]. W ocenie Sądu, w sprawie prawidłowo zostało przeprowadzone postępowanie wyjaśniające, w którym należycie ustalono stan faktyczny, a następnie na podstawie poczynionych ustaleń organy dokonały prawidłowej kwalifikacji spornego obiektu jako obiektu budowlanego, którego budowa wymagała uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę, a w razie jego braku legalizacja jego budowy dokonywana jest na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013r. poz. 1409 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Poza sporem pozostaje fakt, że inwestorem przedmiotowego obiektu jest W. M., który przystępując do realizacji robót budowlanych związanych z jego budową nie legitymował się ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Wskazane przepisy art. 29 ustawy zawierają wyliczenie obiektów i robót, na które nie jest wymagane pozwolenia na budowę, zaś art. 30 określa roboty i obiekty wymagające zgłoszenia (art. 31 dotyczy zwolnienia od obowiązku uzyskania pozwolenia na rozbiórkę). W tym miejscu należy podkreślić, że przedmiotowy obiekt nie należy do grupy wyszczególnionych w tych przepisach (w szczególności w art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy) obiektów zwolnionych od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Stosownie bowiem do art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy pozwolenia na budowę nie wymaga budowa obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej, w tym parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35m2, przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80m. Tymczasem w niniejszej sprawie, jak słusznie podkreślił organ odwoławczy, nawet w sytuacji gdy przedmiotowy budynek gospodarczy byłby związany z produkcją rolną to i tak – wobec faktu, że powierzchnia jego zabudowy wynosi 113,10 m2 – na jego budowę wymagane byłoby uzyskanie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W świetle powyższego, organy obu instancji prawidłowo ustaliły, że na budowę przedmiotowego obiektu budowlanego było wymagane pozwolenie na budowę, którego inwestor nie posiadał. W rezultacie skarżący, wznosząc murowany budynek gospodarczy bez wymaganego prawem budowlanym pozwolenia na budowę, dopuścił się samowoli budowlanej, rodzącej skutki przewidziane w art. 48 ustawy. Doprowadziło to do wydania przez organ I instancji – na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy postanowienia z dnia [...] (K-I-2) o: I. wstrzymaniu robót budowlanych związanych z budową budynku gospodarczego, II. nałożeniu na inwestora obowiązku przedłożenia w terminie do dnia 1.08.2012r. (zmienionym następnie na 31.10.2012r. – K-I-3): - zaświadczenia Wójta Gminy o zgodności inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; - dokumentów wymienionych w art. 33 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy, tj. czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 tej ustawy, aktualnym na dzień opracowania projektu, przy czym przedłożony projekt budowlany winien być sprawdzony w trybie art. 20 ust. 2 Prawa budowlanego; - oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Inwestor został przy tym pouczony, że niespełnienie nałożonych obowiązków w wyznaczonym terminie skutkować będzie wydaniem nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. W wyznaczonym przez organ ostatecznie terminie – 31.10.2012r. – inwestor nie przedstawił kompletu wymaganych przez organ dokumentów. W tym zakresie skarżący, podnosząc że nie mógł złożyć wymaganego przez organ oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, powołuje się na złożony przez siebie (w dniu 5.03.2014r.) do Sądu Rejonowego wniosek o zasiedzenie pasa gruntu, na którym znajduje się sporny budynek (sprawa o sygn. akt VII Ns 216/13). Co się zaś tyczy wskazanego przez stronę postępowania sądowoadministracyjnego (sygn. II SA/Ke 347/13), to przedmiotem zaskarżenia w tej sprawie było postanowienie Wojewódzkiego Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] o: - uchyleniu postanowienia organu I instancji z dnia [...] o zawieszeniu postępowania prowadzonego w sprawie samowolnie zrealizowanego budynku – do czasu rozpatrzenia przez Sąd Rejonowy wniosku M. M. o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości oznaczonej nr ewid. [...], - i umorzeniu postępowanie organu I instancji w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego. Zaznaczyć przy tym trzeba, że – jak ustalił organ II instancji w toku postępowania zażaleniowego – ww. wniosek został zwrócony M. M. zarządzeniem z dnia 21.02.2013r. – wobec nieuzupełnienia braków formalnych (sprawa o sygn. akt VII Ns 785/12). Skarga W. M. na ww. postanowienie organu II instancji została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 27.06.2013r. sygn. akt II SA/Ke 347/13, od którego skarżący wywiódł – nierozpoznaną do chwili wydania orzeczenia w niniejszej sprawie – skargę kasacyjną. W tym miejscu wskazać należy, że sąd administracyjny, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, bierze pod uwagę stan faktyczny oraz prawny, istniejące w dacie jej wydania. Z tego też względu nie mógł odnieść skutku zarzut skargi o wydaniu decyzji w przedmiocie nakazu rozbiórki pomimo nierozpatrzenia przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej od orzeczenia tut. Sądu w sprawie o sygn. akt II SA/Ke 347/13. W dniu 28.05.2014r. (data wydania zaskarżonej w rozpoznawanej sprawie decyzji) miarodajny dla poczynienia przez organ odwoławczy ustaleń w kwestii prawidłowości uchylenia postanowienia o zawieszeniu postępowania oraz umorzenia prowadzonego w tym zakresie postępowania był wyrok tut. Sądu z dnia 27.06.2013r. sygn. akt II SA/Ke 347/13. W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd podniósł, że "organ II instancji prawidłowo stwierdził brak istnienia bezpośredniego związku przyczynowego między rozstrzygnięciem sprawy prowadzonej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego odnośnie samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego, a sprawą o zasiedzenie części nieruchomości na której znajduje się przedmiotowy budynek toczącą się przed Sądem Rejonowym. Wystąpienie z wnioskiem o stwierdzenie zasiedzenia spornej nieruchomości nie jest zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., gdyż to, czy inwestor posiada ukształtowane prawo do zabudowy nieruchomości ma znaczenie przy ubieganiu się o pozwolenie na budowę. Okoliczność ta ma również znaczenie dla skutecznego zakończenia procesu legalizacji. Jeśli jednak inwestor nie potrafi wykazać się prawem do nieruchomości i nie jest w stanie złożyć wymaganego oświadczenia, oznacza to, iż nie mógłby uzyskać w tych warunkach pozwolenia na budowę, tym bardziej więc nie ma podstaw do tego, aby prawo chroniło go w sytuacji, gdy samowolnie wybudował obiekt, na który nie mógłby uzyskać pozwolenia (wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 lutego 2008r., sygn. akt VII SA/Wa 1613/07). Okoliczność podnoszona przez skarżącego – prowadzone postępowanie sądowe zmierzające do ustalenia innego właściciela – mogłaby doprowadzić do całkowitego zablokowania postępowania prowadzonego na podstawie ustawy Prawo budowlane. Organy nadzoru budowlanego nie mogą i nie mają obowiązku, aby oczekiwać na wynik spraw sądowych dotyczących prawa własności, które niekiedy mogą toczyć się przez wiele lat." W świetle powyższego brak podstaw by uznać – jak chce tego skarżący – że w niniejszej sprawie istniała przeszkoda do wydania decyzji o rozbiórce przedmiotowego obiektu budowlanego. Natomiast fakt zainicjowania przez stronę skarżącą sporu cywilnego – niezależnego od prowadzonego postępowania administracyjnego nie stanowi zagadnienia wstępnego uzasadniającego zawieszenie postępowania. Brak jest bowiem przesłanki zależności między uprzednim rozstrzygnięciem przez sąd cywilny sprawy o zasiedzenie spornej nieruchomości a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem rozstrzygnięcia w postępowaniu w sprawie samowolnie zrealizowanego budynku gospodarczego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 16 lutego 2012r. w sprawie II OSK 2274/10, LEX nr 1138124 i z dnia 23 lipca 2009r. w sprawie II OSK 1234/08, LEX nr 552842). W konsekwencji nie mógł odnieść skutku zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Organy nadzoru budowlanego podjęły bowiem wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, zbierając i rozpatrując w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy, przy jednoczesnym zachowaniu reguł oceny materiału dowodowego wskazanych w art. 80 k.p.a. Podkreślić należy, że organy obu instancji – mając na uwadze treść uzasadnienia wyroku tut. Sądu w sprawie o sygn. akt II SA/Ke 347/13 – wykazały w sposób jednoznaczny i wyczerpujący, że postępowanie przed sądem powszechnym w przedmiocie zasiedzenia pasa gruntu, na którym częściowo jest usytuowany przedmiotowy obiekt budowlany, nie stanowi zagadnienia wstępnego w stosunku do przedmiotowego postępowania. Prowadzone przez organy obu instancji postępowanie nie nosi również znamion naruszenia zasady określonej w art. 8 K.p.a., związanej z wymogiem praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej. Końcowo należy podkreślić, że skarżący – jak sam przyznał na rozprawie przed tut. Sądem w dniu 22 października 2014r. – nie składał do organu nadzoru budowlanego wniosku o przedłużenie terminu na złożenie wymaganych postanowieniem z dnia [...] (zmienionym postanowieniem z dnia [...]) dokumentów. Ponadto strona skarżąca nie przedstawia żadnego dowodu na potwierdzenie stanowiska o przesłaniu organowi żądanej dokumentacji, która według twierdzeń strony miała być jej zwrócona jako niekompletna. Co się zaś tyczy przesłanego przez W. M. przy odwołaniu opracowania zatytułowanego "Inwentaryzacja", to, abstrahując od kwestii uchybienia ww. terminu, złożone opracowanie nie spełnia wymogów określonych dla dokumentów żądanych postanowieniem z dnia [...]. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowane jest stanowisko, które skład orzekający w pełni podziela, iż procedura legalizacyjna, uregulowana w art. 48 ustawy, nie zawiera norm uznaniowych, lecz normy bezwzględnie obowiązujące, których zastosowanie nie zależy od woli organu nadzoru budowlanego. W razie ustalenia, że obiekt budowlany powstał bez wymaganego pozwolenia na budowę i wdrożenia procedury z art. 48 ustawy, a następnie niewywiązania się przez inwestora z obowiązku przedłożenia dokumentów, ustawodawca nie pozostawił organowi wyboru w zakresie treści rozstrzygnięcia, obligując go do orzeczenia nakazu rozbiórki (por. wyrok WSA w Opolu z 22 listopada 2012r. sygn. II SA/Op 271/12, LEX nr 1234423). W sprawie niniejszej skarżący nie przedłożył żadnego z wymaganych dokumentów, co skutkować musiało wydaniem nakazu rozbiórki. Podkreślić również trzeba, że skarżący był poinformowany o skutkach niewykonania nałożonych na niego obowiązków, a zatem musiał się liczyć z konsekwencjami wynikającymi z art. 48 ust. 4 ustawy. W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a.