II SA/Ke 621/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędzia NSA Anna Żak, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 października 2013r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej sprawy ze skargi K. Z., A. P. i B. S. na uchwałę Rady Miasta Skarżysko- Kamienna z dnia 3 grudnia 2009r. nr XLIII/116/2009 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części ustaleń dotyczących działki położonej w Skarżysku – Kamiennej przy ulicy K. 48a oznaczonej w ewidencji gruntów numerem 29/1 obręb 3 "P." o powierzchni 0,1016 ha; II. stwierdza, że zaskarżona uchwała w zakresie określonym w pkt I wyroku nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku; III. zasądza od Gminy Skarżysko-Kamienna solidarnie na rzecz K. Z., A. P. i B. S. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; IV. zasądza od Gminy Skarżysko-Kamienna na rzecz K. Z. kwotę 257 (dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Uchwałą z dnia 3 grudnia 2009 r. nr XLIII/116/2009 Rada Miasta Skarżysko-Kamienna uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego pod nazwą "Wileńska" na obszarze miasta Skarżyska-Kamiennej w obrębie ulic Wileńskiej, Armii Krajowej, Konarskiego i Grottgera. W części uchwały obejmującej rozdział 8 pod nazwą "Ustalenia szczegółowe dla terenów o różnych funkcjach" w § 28 określono ustalenia dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem MW2, obejmującego m.in. działkę położoną przy ul K. 48a, nr ewid. 29/1 o pow. 0,1016 ha. W ramach tych ustaleń przewidziano: przeznaczenie podstawowe - zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna (§ 28 ust. 1), przeznaczenie dopuszczalne - usługi nieuciążliwe w parterach budynków mieszkalnych oraz garaże (ust. 2), obowiązującą docelowo likwidację istniejących garaży blaszanych oraz zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej i gospodarczej (ust. 3), wysokość zabudowy mieszkaniowej – trzy lub cztery kondygnacje nadziemne, dachy płaskie (ust. 4 i 5). Pismem z dnia 21 maja 2013 r. K. Z., B. S. i A. P., współwłaściciele działki nr 29/1, wezwali Radę Miasta Skarżysko-Kamienna w oparciu o art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym do usunięcia naruszenia prawa w uchwale z dnia 3 grudnia 2009 r. poprzez jej uchylenie, wskazując uchybienia przy podejmowaniu uchwały. W odpowiedzi na to wezwanie K. Z. otrzymał pismo Przewodniczącego Rady Miasta, datowane na dzień 13 maja 2013 r., z którego wynika, że odpowiedź na wezwanie zostanie udzielona do dnia 21 czerwca 2013 r, stosownie do art. 35 § 3 k.p.a. Wobec nieudzielenia odpowiedzi na powyższe wezwanie, w dniu 17 czerwca 2013 r. K. Z., B. S. i A. P. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, domagając się stwierdzenia nieważności uchwały z dnia 3 grudnia 2009 r. w części dotyczącej działki nr ew. 29/1 o pow. 0,1016 ha. Powyższej uchwale zarzucili naruszenie: - art. 1 ust. 2 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przeznaczenie nieruchomości skarżących pod zabudowę wielorodzinną, pomimo braku podstaw przeznaczenia tej nieruchomości na cele publiczne; - art. 1 ust. 2 pkt 7 ww. ustawy oraz art. 32, art. 64 i art. 74 Konstytucji RP poprzez działanie z rażącym naruszeniem prawa własności skarżących; - art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez przyjęcie, że władztwo planistyczne przyznane gminie nie doznaje jakichkolwiek ograniczeń; - art. 7 Konstytucji RP, tj. zasady praworządności, art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przekroczenie władztwa planistycznego - ingerencji w prawo własności skarżącego i przeznaczenie jego nieruchomości pod zabudowę wielorodzinną wraz z likwidacją istniejącej zabudowy jednorodzinnej, kierując się wyłącznie wyglądem estetycznym tej części miasta i pozyskania przyszłych inwestorów budownictwa wielorodzinnego, - bezzasadne zróżnicowanie sytuacji skarżącego w porównaniu do sposobu wykorzystywania i przeznaczenia sąsiednich nieruchomości. W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że Rada Miasta uchwalając plan kierowała się wyłącznie chęcią uporządkowania terenu i wprowadzenia nowego ładu architektonicznego. W żaden sposób natomiast nie wykazała, aby przyjęte ustalenia obejmujące nieruchomość skarżących były konieczne ze względu na potrzebę ochrony zdrowia, obronności, inwestycji celu publicznego albo wolności i praw innych osób. Tym samym Rada Miasta w sposób dowolny naruszyła granice dopuszczalności wprowadzenia w planie miejscowym ograniczeń co do zakresu i sposobu korzystania z nieruchomości, kierując się jedynie "ciekawą ofertą inwestycyjną", względami estetycznymi, czy też zainteresowaniem potencjalnych inwestorów. W skardze podniesiono ponadto, że działka nr 29/1 położona jest między działką nr 29/2 i działką nr 30, w stosunku do których Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokami wydanymi w sprawach II SA/Ke 132/10 i II SA/Ke 495/12 stwierdził nieważność uchwały z dnia 3 grudnia 2009 r. Wskazano również, powołując się na przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, że w odniesieniu do działki nr 29/1 nie będą mogły być spełnione wymogi przewidziane dla budownictwa wielorodzinnego. Oznacza to, że w praktyce uchwalony plan miejscowy jest w odniesieniu do tej nieruchomości nierealny do wykonania. Zdaniem skarżących, Rada Miasta nie uwzględniła także spójności sposobu korzystania przez z nich z nieruchomości z charakterem działek sąsiadujących. Przykładem jest nieruchomość położona przy ul. K., także naprzeciw istniejącego budownictwa wielorodzinnego (XII kondygnacyjnego), wobec której w planie ustalono zabudowę jednorodzinną z usługami nieuciążliwymi. Podobnie z nieruchomościami położonymi przy ul. K. 42 i 44 dla których ustalono - (WN) zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna – a zatem nie istnieje faktycznie i prawnie żadna przeszkoda, by w planie zagospodarowania przestrzennego określić przeznaczenie nieruchomości skarżącego pod zabudowę jednorodzinną. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Skarżysko-Kamienna wniósł o jej oddalenie, wskazując, iż zaskarżona uchwała nie naruszyła interesu prawnego i uprawnień skarżących. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego pn. "Wileńska", uchwalony w dniu 3 grudnia 2009 r. spełnia zdaniem organu wszystkie wymagane obowiązującym prawem warunki. Dowodem na powyższą okoliczność jest to, że ww. uchwała nie została uchylona przez organ nadzoru, tj. Wojewodę Świętokrzyskiego. Organ wyjaśnił, że obowiązująca "Zmiana Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Skarżyska-Kamiennej" zatwierdzona Uchwałą Nr XXIII/57/2008 z dnia 29 maja 2008 r. przeznacza obszar, na którym usytuowana jest działka nr 29/1 przy ul. K. w Skarżysku-Kamiennej pod tereny mieszkaniowe o przewadze zabudowy wielorodzinnej. Wyżej wymieniona "Zmiana Studium ..." była podstawą do przeznaczenia przedmiotowego terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę wielorodzinną. Zgodnie z art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Ustalenia "Zmiany Studium..." określają, że "Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (...) dla danego obszaru określi parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy". Tak więc, ustalenia miejscowego planu "Wileńska" dla działki nr ew. 29/1 przy ul. K. w Skarżysku-Kamiennej są zgodne z zapisami "Zmiany Studium..." Prezydent Miasta podkreślił, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, należy do zadań własnych gminy. Zapis taki daje gminie możliwość wprowadzania w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego zapisów dotyczących kształtowania nowej zabudowy również na terenach już zainwestowanych, poprzez określanie jej parametrów architektoniczno – technicznych. Dlatego też, istniejące zainwestowanie na działkach objętych opracowaniem miejscowego planu zagospodarowania nie może być podstawą do określenia docelowego przeznaczenia terenu. Różnorodność zabudowy nie tylko w znacznym stopniu burzy harmonijną całość ładu przestrzennego, ale również może w przyszłości spowodować dyskomfort korzystania z własnej działki. Gmina poprzez ustalanie zasad zagospodarowania ma na celu zabezpieczenie interesu prawnego właścicieli działek, aby nie stworzyć ewentualnych konfliktów pomiędzy sąsiadami w zakresie negatywnego oddziaływania nowopowstałych budynków (w tym przypadku bliskiego sąsiedztwa zabudowy wielorodzinnej 3-4 kondygnacje z istniejącą zabudową niską). Organ wyjaśnił, że zapis w miejscowym planie "Wileńska" dotyczący docelowej likwidacji istniejącej zabudowy, miał na celu uporządkowanie terenu w sposób jednoznaczny. Występująca przy ul. K. zabudowa, to budynki bardzo zróżnicowane, wymagające przekształceń, nie stanowiące żadnego układu urbanistycznego, który można by uwzględnić w miejscowym planie. Plan sporządza się w celu porządkowania takich obszarów, a nie ich utrwalania. Wszelka rozbudowa, nadbudowa czy przebudowa spowodowałaby zachowanie istniejącej zabudowy, co w konsekwencji nie doprowadziłoby do spełnienia koncepcji urbanistycznej planu. Przeznaczenie terenu pod zabudowę mieszkaniową w rozumieniu obowiązujących przepisów tj. art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie jest zakwalifikowane jako cel publiczny. Organ wskazał, że nie ma w zatwierdzonym planie miejscowym zakazu użytkowania nieruchomości w sposób dotychczasowy. Na rozprawie w dniu 10 października 2013 r. pełnomocnik skarżącego K. Z. oświadczył, że działka nr 29/1 jest obecnie zabudowana wyłącznie garażami. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne, co do zasady, sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że Sąd nie bada kontrolowanych aktów i czynności pod względem celowości lub słuszności. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie jest związany granicami skargi, tzn. ma prawo, a nawet obowiązek, wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków zawartych w skardze. W niniejszej sprawie Sąd badając legalność zaskarżonej uchwały w oparciu o ww. przepisy i w granicach sprawy uznał, że uchwała Rady Miasta Skarżyska-Kamiennej z dnia 3 grudnia 2009 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części ustaleń dotyczących działki nr 29/1, położonej w Skarżysku-Kamiennej przy ul. K. 48a, została podjęta z naruszeniem prawa. Na wstępie należy wskazać, że skarżący spełnili określone w art. 101 ust. 1 w zw. z art. 102a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.), dalej "u.s.g." wymogi formalne uprawniające do wniesienia skargi na przedmiotową uchwałę. Stosownie do treści tych przepisów każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego, przy czym do sprawy tej nie stosuje się przepisów art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a. Skarżący pismem z dnia 21 maja 2012 r. wezwali organ do usunięcia naruszenia prawa, po czym wobec niedoręczenia im przez organ odpowiedzi na ww. wezwanie, bo za taką nie można uznać informacji, że odpowiedź zostanie udzielona w terminie do dnia 21 czerwca 2013 r., wnieśli w terminie 60 dni od daty wezwania skargę do Sądu (art. 53 § 2 in fine p.p.s.a.). W związku z powyższym należy stwierdzić, że wymogi formalne skargi zostały spełnione, a skarga podlega merytorycznemu rozpoznaniu. W rozpoznawanej sprawie nie ma wątpliwości, że skarżący jako współwłaściciele działki nr 29/1 znajdującej się na terenie objętym planem miejscowym uchwalonym zaskarżoną uchwałą, mają interes prawny w przywołanym rozumieniu. Z uwagi zatem na spełnienie wymogów z art. 101 ust. 1 u.s.g., Sąd kontrolował zaskarżoną uchwałę w kontekście przesłanek wymienionych w art. 28 ust. 1 z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej "u.p.z.p.". Stosownie do treści tego przepisu nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części powoduje naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzenia, a także naruszenie właściwości organu w tym zakresie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa własności podkreślić należy, że ochrona tego prawa nie jest bezwzględna i podlega ograniczeniom, o jakich mowa w art. 64 ust. 3 Konstytucji RP. Ponadto, zgodnie z art. 140 k.c. właściciel może korzystać z rzeczy w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Konstytucja w art. 64 ust. 3 przewiduje możliwość ograniczenia prawa własności w drodze ustawy, w zakresie w jakim nie narusza istoty prawa własności, a więc z poszanowaniem zasady proporcjonalności, tj. zakazem nadmiernej w stosunku do chronionej ingerencji w sferę praw i wolności jednostki. Stosownie do art. 31 ust. 3 Konstytucji ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, w tym przypadku prawa własności, mogą być ustanawiane tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia wolności i praw innych osób. Ingerencja w sferę prawa własności musi pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji dla osiągnięcia celów, dla których są stanowione określone ograniczenia, a muszą być one stanowione ustawą. Jedną z ustaw ograniczających prawo własności jest właśnie wskazana wyżej ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która określa zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego. Przepis art. 4 ust. 1 tej ustawy umocowuje gminy do ustalania w planach miejscowych przeznaczenia i sposobów zagospodarowania terenu, w konsekwencji ograniczając sposób wykonywania prawa własności, zaś z art. 3 ust. 1 wynika zasada władztwa planistycznego (samodzielności planistycznej) gminy. Prawo własności jest tylko jednym z wielu elementów, jakie należy brać pod uwagę w procesie planowania i zagospodarowania przestrzennego. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, mające walor norm powszechnie obowiązujących, określają granice korzystania z nieruchomości i wraz z innymi przepisami prawa kształtują wykonywanie prawa własności nieruchomości. Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. podstawą planowania przestrzennego jest ład przestrzenny i zrównoważony rozwój. Natomiast w myśl art. 2 pkt 2 "zrównoważony rozwój" to rozwój, o jakim mowa w art. 3 pkt 50 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627 ze zm.), czyli "taki rozwój społeczno-gospodarczy, w którym następuje proces integrowania działań politycznych, gospodarczych i społecznych, z zachowaniem równowagi przyrodniczej oraz trwałości podstawowych procesów przyrodniczych, w celu zagwarantowania możliwości zaspokajania podstawowych potrzeb poszczególnych społeczności lub obywateli zarówno współczesnego pokolenia, jak i przyszłych pokoleń". W związku z powyższym konieczność ingerencji w prawo własności winna być dokładnie przeanalizowana i uzasadniona przez organ uchwalający miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a Sąd kontrolując legalność takiej uchwały w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym rozważa prawidłowość przyjętych rozwiązań planistycznych (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn.. akt II OSK 2013/10). W ocenie Sądu uchwała z dnia 3 grudnia 2009 r. w zaskarżonej części, dotyczącej szczególnych warunków zagospodarowania nieruchomości skarżącego narusza istotę prawa własności, gdyż w rzeczywistości uniemożliwia właścicielowi korzystanie z jego nieruchomości w dotychczasowo dopuszczony sposób, wynikający z rodzaju i funkcji znajdujących się na tej nieruchomości budynków. Należy w pełni podzielić stanowisko skarżących, że Rada w żaden sposób nie wykazała, aby określone w planie przeznaczenie działki stanowiącej ich własność, było uzasadnione względami ochrony środowiska, zdrowia, potrzebami obronności, koniecznością inwestycji celu publicznego, czy też zachowaniem wolności i praw innych osób. Nieruchomość skarżących, oznaczona numerem 29/1, zabudowana obecnie garażami, jest zgodnie z zapisami części graficznej i tekstowej planu miejscowego położona na terenie oznaczonym symbolem MW2 o przeznaczeniu podstawowym pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną o wysokości trzech lub czterech kondygnacji nadziemnych. Z ustaleń ogólnych planu zawartych w jego części tekstowej wynika, że plan ten porządkuje zabudowę poprzez m.in. przebudowę i rozbudowę istniejącej zabudowy z określeniem dopuszczalnych zmian zawartych w ustaleniach szczegółowych. Z ustaleń szczegółowych dla terenu oznaczonego na rysunku symbolem MW2 wynika natomiast, że obowiązuje na nim docelowo likwidacja istniejącej zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej i gospodarczej. Brak jest przy tym w tych ustaleniach szczegółowych jakichkolwiek zapisów określających dopuszczalne działania, jakie mogą być podejmowane względem istniejącej zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej i gospodarczej, analogicznie jak to ma miejsce w ustaleniach szczegółowych planu dla terenów o innych funkcjach (np. dla terenów oznaczonych symbolem MN, § 22 ust. 3 części tekstowej planu). Z takiej treści części tekstowej planu należy więc wyprowadzić wniosek, że odnośnie budynków mieszkalnych jednorodzinnych i gospodarczych istniejących na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem MW2, co dotyczy również budynków skarżącego, nie dopuszczono żadnych robót budowlanych, na które wymagane jest pozwolenie na budowę lub zgłoszenie w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego. W efekcie niedopuszczalna jest w szczególności przebudowa (art. 28 ust. 1 w zw. z art. 29 i art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego) i remont (art. 30 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego) tych obiektów budowlanych. Równocześnie nie zostało wyłączone użytkowanie tych obiektów, ani też nie przewidziano przeznaczenia nieruchomości skarżącego na cele publiczne, co umożliwiałoby jej wywłaszczenie w trybie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. W konsekwencji należy przyjąć, że rzeczywistym przeznaczeniem obiektów budowlanych legalnie istniejących na nieruchomości skarżącego w zamyśle autorów zaskarżonego planu miejscowego jest ich powolna śmierć techniczna. Takie ustalenie świadczy natomiast o nałożeniu na właściciela tych budynków ograniczeń prawa własności, wykraczających poza granice określone w art. 64 Konstytucji RP, tj. ograniczeń naruszających istotę prawa własności. Jeżeli bowiem plan dopuszcza możliwość użytkowania istniejących obiektów budowlanych, to powinien również dopuszczać możliwość czynienia tego w sposób zgodny z zasadami racjonalnego gospodarowania. W ramach takiego gospodarowania obiektami budowlanymi mieści się natomiast z pewnością utrzymywanie ich w odpowiednim stanie technicznym (wymuszane przez przepisy Prawa budowlanego, o czym stanowi art. 61 pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 2 tej ustawy), czego nie da się osiągnąć bez przeprowadzania okresowych remontów, a czasem również i dokonania ich przebudowy. Wskazana wadliwość świadczy o naruszeniu zasad sporządzania planu miejscowego, co w myśl art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu skutkuje nieważnością uchwały Rady Miasta Skarżysko-Kamienna w zaskarżonej części. Sąd w niniejszej sprawie podziela prezentowany w doktrynie i orzecznictwie pogląd, że w sferze planowania przestrzennego w państwie prawa nie ma miejsca dla mechanicznie i sztywno pojmowanej zasady nadrzędności interesu ogólnego nad indywidualnym. Oznacza to, że w każdym przypadku działający organ ma obowiązek wskazać, o jaki interes ogólny (publiczny) chodzi i udowodnić, iż on jest na tyle ważny i znaczący, że bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych obywateli. Zarówno istnienie takiego interesu, jak i jego znaczenie, a także przesłanki powodujące konieczność przedłożenia w konkretnym wypadku interesu publicznego nad indywidualny podlegać muszą zawsze wnikliwej kontroli instancyjnej i sądowej, a już szczególnie wówczas, gdy chodzi o udowodnienie, iż w interesie publicznym leży ograniczenie (lub odjęcie) określonego przez Konstytucję RP prawa własności. W rozpoznawanej sprawie organ, z naruszeniem przedstawionych zasad, jako jedyne realizujące interes publiczny uzasadnienie wprowadzenia kwestionowanych w skardze ustaleń planu odnośnie przedmiotowej nieruchomości, wskazał wymagania ładu przestrzennego sprowadzające się do zamiaru "uporządkowania terenu w sposób jednoznaczny". W ocenie organu "różnorodność zabudowy nie tylko w znacznym stopniu burzy harmonijną całość ładu przestrzennego, ale również może w przyszłości spowodować dyskomfort korzystania z własnej działki". W realizacji takiego celu nie zachowano zresztą konsekwencji. Jak słusznie zauważyli skarżący, po sąsiedzku z ich nieruchomością, również naprzeciwko budynku wielokondygnacyjnego, zaplanowano jako podstawowe przeznaczenie zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z usługami nieuciążliwymi (MN/U1). Nie kwestionując zatem, co do zasady ww. określonego przez Radę Miasta Skarżysko-Kamienna interesu ogólnego, jako mieszczącego się w ramach wymagań, które uwzględnia się w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 1 ust. 2 u.p.z.p.), należy zakwestionować niedostateczne uzasadnienie przez organ, dlaczego wymogi ładu przestrzennego są w niniejszym przypadku ważniejsze niż konstytucyjnie chronione prawo własności i dlaczego te wymogi nie dotyczą innych nieruchomości położonych w analogicznej lokalizacji, co nieruchomość skarżącego. Biorąc pod uwagę wykazane powyżej naruszenie prawa , którego organ dopuścił się w zaskarżonej uchwale Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Stanowisko Sądu w sprawie niniejszej jest zgodne ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, wyrażonym w wyrokach z dnia 23 kwietnia 2010 r. w sprawie sygn. akt II SA/Ke 132/10 oraz z dnia 13 września 2012 r. w sprawie sygn. II SA/Ke 495/12, w których Sąd stwierdził nieważność przedmiotowej uchwały w części dotyczącej działek położonych w pobliżu nieruchomości skarżącego, również na terenie oznaczonym w planie symbolem MW2 (oznaczonych odpowiednio jako nr 30 i 29/2). Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części ustaleń dotyczących działki położonej w Skarżysku-Kamiennej przy ul. K., oznaczonej w ewidencji gruntów numerem 29/1 o pow. 0,1016 ha. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł o niewykonaniu zaskarżonej uchwały w części, w jakiej orzeczono o jej nieważności, do czasu uprawomocnienia się wyroku. O kosztach postępowania, na które złożyły się uiszczona solidarnie kwota wpisu w wysokości 300 zł, wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego K. Z. w kwocie 240 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł, orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.