II SA/Ke 660/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 24 listopada 2011r. na rozprawie sprawy ze skargi J.B. na akt Starosty O. z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W dniu 30 sierpnia 2011r. J. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach – za pośrednictwem Starosty O. – skargę na akt tego organu z dnia [...], znak: [...], którym odmówiono skarżącemu zwrotu nadpłaconej przez niego kwoty 425 zł uiszczonej tytułem opłaty za wydanie karty pojazdu nr [...] na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003r. w sprawie wysokości opłaty za kartę pojazdu (Dz. U. nr 137, poz. 1310). Przedmiotowe pismo skarżący otrzymał w dniu 10 czerwca 2011r. W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że w dniu 4 lipca 2011r. złożyła w siedzibie organu wniosek o zwrot w/w opłaty, powołując się przy tym na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006r, sygn. akt: U 6/04. W odpowiedzi, pismem z dnia 15 lipca 2011r. Starosta O. odmówił uwzględnienia przedmiotowego wniosku, powołując się na wcześniejsze pismo z dnia [...], w którym stwierdził, że w/w wyrok Trybunału Konstytucyjnego działa ex nunc od daty jego wydania i jako taki nie może stanowić podstawy do zwrotu części opłaty za kartę pojazdu, uiszczonej w 2005r. W dniu 27 lipca 2011r. skarżący skierował do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, które zostało załatwione odmownie pismem z dnia 8 sierpnia 2011r., o czym stronę poinformowano w dniu 10 sierpnia 2011r. W odpowiedzi na skargę Starosta O. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w kierowanych do J. B. pismach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem, który podziela również Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, skierowane do organu żądania zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003r. w sprawie wysokości opłaty za kartę pojazdu (Dz. U. nr 137, poz.1310) stanowi sprawę administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., (por. uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008r., sygn. akt I OPS 3/07). Dla swej skuteczności skarga taka wymaga jednak spełnienia wymogu określonego w art. 52 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym w sytuacji, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi (a taka sytuacja zachodzi w przypadku odmowy zwrotu opłaty za kartę pojazdu) skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a., można wnieść do sądu administracyjnego dopiero po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Warunkiem dopuszczalności wniesienia do sądu skargi w sprawie niniejszej było zatem uprzednie wystąpienie przez skarżącego do organu, w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o odmowie zwrotu żądanej kwoty, z pisemnym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Skład orzekający w sprawie niniejszej, podziela pogląd przyjęty w orzecznictwie sądów administracyjnych na gruncie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2001r. nr 142, poz. 1591ze zm.), że wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonego aktu jednokrotnie. Mając na uwadze zbieżność tej regulacji z art. 52 § 3 p.p.s.a., uznać na gruncie niniejszej sprawy należy, że wskazane tym przepisem wezwanie, jako że zostało ograniczone z woli ustawodawcy czternastodniowym terminem, nie może być skutecznie wnoszone w dowolnym terminie i przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonej czynności jednokrotnie. Każde natomiast następne pismo strony nie posiada już waloru takiego wezwania i nie skutkuje ponownym rozpoczęciem biegu terminu do wniesienia skargi. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż wezwanie, o którym mowa w w/w przepisie uznać należy za odpowiednik środka odwoławczego przewidzianego w postępowaniu administracyjnym. Środek odwoławczy na dane rozstrzygnięcie można z kolei wnieść tylko jeden raz. W świetle powyższego, przyjęcie poglądu, wedle którego ten sam podmiot może wielokrotnie składać to samo wezwanie do tego samego organu w sprawie, która dotyczy tej samej czynności, byłoby sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa, wyrażoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji, jak i z przepisem art. 78 Konstytucji. Dlatego niedopuszczalne jest traktowanie instytucji wezwania jako czynności, która nie wywołuje żadnych skutków prawnych i wobec tego może być powtarzana wielokrotnie (por. postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2002 r., sygn. akt OSA 2/02, opublikowane ONSA 2003/1/2; a także: postanowienie NSA z dnia 16 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1954/08; postanowienie WSA w Olsztynie z dnia 25 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 963/09; postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 3 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Gl 1000/09;postanowienie WSA w Opolu z dnia 18 listopada 2011r.,sygn. akt IISA/Op 481/11- dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Biorąc pod uwagę powyższe, stwierdzić także należy, że termin do wniesienia skargi na akt/czynność odmowy zwrotu opłaty za kartę pojazdu nie rozpoczyna ponownie swego biegu na skutek wystosowania kolejnego wezwania. Uwzględniając stan faktyczny w niniejszej sprawie, rozważyć należało czy zaskarżone pismo Starosty O. z [...],otrzymane przez skarżącego w dniu 10 czerwca 2011r. mogło zostać skutecznie zaskarżone, skoro skarżący nie wystosował w związku z tym pismem wezwania do usunięcia naruszenia prawa, a uczynił to dopiero w dniu 27 lipca 2011r., po ponownym udzieleniu przez organ odpowiedzi w dniu 15 lipca 2011r., na ponowny wniosek strony z dnia 4 lipca 2011r. Innymi słowy, chodzi o odpowiedź na pytanie czy wobec braku skierowania do organu w ustawowym terminie wezwania do usunięcia naruszenia prawa na pismo organu z dnia [...] powtórne zgłoszenie przez skarżącego identycznego żądania (przedmiotowo i podmiotowo), ponowne udzielenie odpowiedzi przez organ i wezwanie do usunięcia naruszenia prawa – dopuszczalna jest skarga do sądu administracyjnego na akt odmowy zwrotu opłaty za kartę pojazdu. W stanie faktycznym tej sprawy należy stwierdzić, iż zaskarżony akt nie został poprzedzony wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. Niezależnie bowiem od przebiegu postępowania opisanego przez J. B. w uzasadnieniu skargi należy zwrócić uwagę, że strona zwróciła się do Starosty O. z wnioskiem o zwrot opłaty za kartę pojazdu nr [...] pismem z dnia 9 maja 2011r. (k. 16 akt administracyjnych), w odpowiedzi na które organ przesłał pismo odmowne z dnia [...], doręczone wnioskodawcy w dniu 10 czerwca 2011r. (k. 17 akt administracyjnych). Od tej właśnie daty należy liczyć zatem czternastodniowy termin do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 ustawy p.p.s.a. Bez znaczenia dla sprawy niniejszej pozostaje fakt wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa z dnia 27 lipca 2011r , w związku z pismem organu z dnia 15 lipca 2011r., stanowiącym odpowiedź na ponowny wniosek strony skarżącej z dnia 4 lipca 2011r . Wniosek ten dotyczy bowiem tej samej sprawy indywidualnej, w której organ już wcześniej - pismem z [...] odmówił zwrotu opłaty za kartę tego samego pojazdu. Przedmiotowe pismo skierowane zostało bowiem do tego samego podmiotu, odnosiło się do identycznego uprawnienia tego podmiotu, a uprawnienie to oparte zostało na tych samych podstawach prawnych. Tym samym późniejsze "wezwanie do usunięcia naruszenia prawa" złożone przez skarżącego w dniu 27 lipca 2011r. (k. 20 akt administracyjnych) nie mogło być uznane za złożone w terminie, o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a., a skoro tak, to skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna z powodu niezachowania wymogu uprzedniego, terminowego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Z tej przyczyny skarga nie mogła też podlegać merytorycznemu rozpoznaniu. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji postanowienia – na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.