II SA/Ke 662/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Żak po rozpoznaniu w dniu 16 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. K., W. K., J. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi I. K., W. K. i J. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 maja 2015 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia 28 maja 2015 r., znak: [...],Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania I. K., W. K., J. P. i E. P., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 19 marca 2015 r. znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego na działce na ew. 683/1 w K., gm. C., i udzielającą M. N., I. H., M. N., T. N. i M. N. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych związanych z realizacja ww. inwestycji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, I. K., W. K. i J. P. zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że na skutek kontynuacji prac budowlanych skarżący poniosą znaczną szkodę materialną polegającą na braku możliwości swobodnego korzystania z co najmniej części nieruchomości, na której usytuowany jest budynek. Przekroczenie granic nieruchomości, a jednocześnie umożliwienie kontynuowania prac budowlanych, w sytuacji gdy projekt budowlany zawiera wady i nie spełnia przewidzianych prawem wymogów, może zdaniem skarżących powodować zagrożenie dla życia i zdrowia wielu osób, m.in. z uwagi na nieuwzględnienie w projekcie naprawy uszkodzeń, jakie powstały w okresie rozpatrywania sprawy. Wskazali na zagrożenie zawalenia, zalania i pożaru. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "Ppsa", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uregulowana w art. 61 § 3 Ppsa instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest odstępstwem od zasady, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności (art. 61 § 1). Przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie chodzi więc o niebezpieczeństwo wyrządzenia jakiejkolwiek szkody, ale takiej, która może przybrać znaczne rozmiary, a także o sytuację taką, w której powrót do stanu poprzedniego zmienionej w sposób istotny i trwały rzeczywistości będzie w zasadzie niemożliwy lub będzie wymagał znacznych nakładów sił i środków. Jednocześnie użyte w art. 61 § 3 Ppsa pojęcia nieostre tj. "trudne do odwrócenia skutki" i "znaczna szkoda" wymagają skonkretyzowania w postaci dokładnej i wyczerpującej argumentacji wnioskodawcy. Zadaniem Sądu rozpoznającego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest ocena, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem aktu, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. W orzecznictwie przyjęto, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Skarżący we wniosku wskazali skutki jakie wystąpią zasadniczo na etapie użytkowania obiektu (zawalenie, zalanie, pożar), co nie mogło być uwzględnione przy badaniu sprawy w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 27 października 2011 r., sygn. II OZ 1036/11). Z kolei zarzucanie przekroczenia granic nieruchomości i twierdzenie, że projekt budowlany ma wady, nie oznacza, że uchybienia te spowodują dla skarżących powstanie trudnych lub nieodwracalnych skutków. Na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie jest możliwa ocena, czy ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę jest prawidłowa, ponieważ w innym wypadku doszłoby do zniweczenia celu postępowania sądowoadministracyjnego, jakim jest kontrola legalności wydawanych przez organy aktów administracyjnych (por. postanowienie NSA z dnia 18 września 2013 r., sygn. II OZ 758/13). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przejmuje się, że wykonanie obiektu budowlanego jest zdarzeniem faktycznym, który można odwrócić, bo jego odwrócenie zależy tylko od możliwości technicznych inwestora. To inwestor decydując się na realizację inwestycji objętej skargą do sądu administracyjnego ponosi ryzyko ewentualnego wyeliminowania tej decyzji z obrotu prawnego przez sąd administracyjny. On też zobowiązany będzie do przywrócenia stanu poprzedniego na własny koszt, a więc jakakolwiek szkoda finansowa powstanie po stronie inwestora, a nie skarżącego (por. postanowienie NSA z dnia 7 lutego 2012 r., sygn. II OZ 54/12). O ile zatem można przyjąć, że realizacja inwestycji w sąsiedztwie skarżących będzie się wiązać z pewnymi niedogodnościami dla nich, o tyle nie można uznać, że przytoczone okoliczności, mają taki charakter, jaki wymagany jest przez art. 61 § 3 Ppsa dla udzielenia skarżącym ochrony tymczasowej Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 1, 3 i 5 Ppsa, orzekł jak w postanowieniu. .