II SA/Ke 685/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Asystent sędziego Liwiusz Hanaj, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 października 2013 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w W. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. z dnia [...] r. znak [...] w przedmiocie nakazu wykonania obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej oddala skargę. Decyzją z [...] r., znak: [...], Ś. Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Kielcach po rozpatrzeniu odwołania [...] S.A. w W. od decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w K. z [...] r. w sprawie realizacji obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej w budynku [...] S.A. Oddział w K. przy ul. [...], na podstawie art. 27 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił zaskarżoną decyzję w pkt 2 i umorzył postępowanie administracyjne w tej części, a w pozostałym zakresie utrzymał decyzję w mocy. W uzasadnieniu Komendant podał, że 18 lutego 2013 r. przedstawiciel organu I instancji przeprowadził czynności kontrolno – rozpoznawcze w budynku przy ul. [...] stanowiącym salon sprzedaży i serwis samochodów w Kielcach, w wyniku których stwierdził, że występują w nim nieprawidłowości z zakresu ochrony przeciwpożarowej. Decyzją z [...] r. Komendant Miejski nakazał wykonanie następujących obowiązków: 1. zastosować hydrant wewnętrzny w części warsztatu samochodowego – lakierni, 2. umieścić zawór hydrantowy w recepcji serwisu na wysokości 1,35 z tolerancją 0,1 m, 3. zaktualizować instrukcję bezpieczeństwa pożarowego z uwzględnieniem zasad oceny zagrożenia wybuchem, 4. zaznajomić wszystkich pracowników z przepisami ochrony przeciwpożarowej. W odwołaniu od ww. decyzji strona wniosła o jej uchylenie w pkt 1, 2, 4 oraz w części pkt 3 i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym Komendant wyjaśnił, że na podstawie wyżej opisanych czynności nie można było jednoznacznie stwierdzić, czy istniejące hydranty pokrywają całą powierzchnię obiektu oraz ich liczby, w związku z czym podczas kolejnych oględzin z 10 czerwca 2013 r. ustalono, że w budynku znajduje się łącznie 6 hydrantów 25 oraz, że zawór hydrantu wewnętrznego w pomieszczeniu recepcji został zamontowany na wysokości 1,25 m. W części warsztatu samochodowego dla zapewnienia zasięgu hydrantu w szafce hydrantowej zainstalowano dwa odcinki węża, a odległość hydrantu od najdalej położonego miejsca w lakierni wynosi 37 m. W związku z tym, że zawór hydrantowy w pomieszczeniu recepcji serwisu znajduje się na wysokości 1,25 m, a więc w przedziale określonym w § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, organ odwoławczy uchylił decyzję Komendanta Miejskiego w pkt 2 i umorzył postępowanie administracyjne w tej części. Odnosząc się do pozostałej części decyzji organ II instancji w całości odrzucił argumenty podniesione w odwołaniu uzasadniając, że obowiązków określonych w decyzji z 28 marca 2012 r. strona powinna dotrzymać przez cały okres funkcjonowania obiektu. Na wykonanie ich nie ma wpływu powstanie obiektu w latach wcześniejszych i strona powinna je wykonać samodzielnie bez oczekiwania na czynności administracyjne organu. Za niedopuszczalne uznał Komendant zainstalowanie w szafce hydrantowej dwóch odcinków węża w sytuacji, gdy hydranty 25 znajdujące się w budynku nie pokrywają swoim zasięgiem części obiektu, tj. lakierni. Organ wskazał, że zgodnie z § 20 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, dołożenie dodatkowego odcinka węża dla zapewnienia pokrycia pomieszczenia może mieć miejsce jedynie w przypadków hydrantów 52 dla pomieszczeń i stref pożarowych produkcyjnych i magazynowych, do zabezpieczenia miejsc, z których odległość do najbliższego wyjścia ewakuacyjnego lub innego wyjścia na przestrzeń otwartą przekracza 30 m. W niniejszym przypadku obiekt zaliczany jest do kategorii zagrożenia ludzi ZL III oraz wyposażony w hydranty 25, w związku z czym ww. przepis nie ma zastosowania. Organ wyjaśnił, że instrukcja bezpieczeństwa pożarowego dla budynku stanowiącego przedmiot sprawy pochodzi z 2008 r. wobec czego nie może ona spełniać wymagań określonych § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 7 czerwca 2010 r. ze względu na fakt, że zakres tematyczny instrukcji bezpieczeństwa pożarowego został w tym przepisie rozszerzony i uszczegółowiony. Ponadto zgodnie z ust. 7 ww. przepisu instrukcja podlega aktualizacji w okresach dwuletnich lub po zmianie przeznaczenia obiektu lub procesu technologicznego wpływającego na zmianę warunków ochrony przeciwpożarowej oraz powinny w niej być uwzględnione wszelkie czynniki mające wpływ na bezpieczeństwo pożarowe budynku, w tym występowanie przestrzeni, stref zagrożonych wybuchem powstałych w wyniku prowadzonych w obiekcie procesów technologicznych. Komendant wskazał też, że zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. właściciel zobowiązany jest zapoznać pracowników z przepisami przeciwpożarowymi. Obowiązek ten nie jest powiązany z obowiązkiem szkolenia pracowników na podstawie przepisów Kodeksu pracy dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy. Jako zapoznanie pracowników z przepisami nie może więc zostać uwzględnione szkolenie przeprowadzone w ramach szkoleń okresowych BHP, a może być ono dokonane jedynie przez osobę posiadającą odpowiednie kwalifikacje do wykonywania czynności z zakresu ochrony przeciwpożarowej zgodnie z art. 4 ust. 2, ust. 2a i ust. 2b ww. ustawy. Skargę na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach złożyła [...] w W., Oddział w K.. Spółka zaskarżyła rozstrzygnięcie w części, tj. w zakresie, w jakim organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję z [...] r. Wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Spółka zarzuciła rozstrzygnięciu: 1) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 8, 11 oraz 107 § 2 i 3 kpa polegające w szczególności na: a) niedostatecznym wyjaśnieniu podstaw i przesłanek utrzymania w mocy części decyzji organu I instancji, b) niedostatecznym wyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności nie wzięcie pod uwagę faktu, iż instalacja wodociągowa przeciwpożarowa w kontrolowanym budynku jest wystarczająca dla właściwego zabezpieczenia przeciwpożarowego, c) dowolność w wydaniu decyzji poprzez niedostateczne i niepełne jej uzasadnienie ograniczające się do przytoczenia przepisów prawa, bez jakiegokolwiek wyjaśnienia przez organ zastosowania normy prawnej, d) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że obowiązująca u skarżącego instrukcja bezpieczeństwa pożarowego wymaga uszczegółowienia (aktualizacji) pomimo tego, że w zakresie bezpieczeństwa pożarowego stan faktyczny nie uległ zmianie, a kontrolowany budynek nie zmienił swojego przeznaczenia, w stosunku do okresu, kiedy sporządzana była dotychczas obowiązująca instrukcja, 2) mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, tj. art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej polegające na błędnym uznaniu, że czynności z zakresu ochrony przeciwpożarowej mogą wykonywać tylko osoby posiadające kwalifikacje określone w art. 4 ust. 2a i 2b ww. ustawy. W uzasadnieniu skarżąca Spółka podniosła, że na powierzchni parteru budynku niskiego, do jakich zalicza się budynek stanowiący przedmiot sprawy, wynoszącej 1981 m2, zainstalowane zostały trzy hydranty 25. Jednocześnie w szafce hydrantowej zainstalowane są dwa odcinki węża dla zapewnienia pokrycia pomieszczenia. Mając na względzie treść § 19 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z 7 czerwca 2010 r., dla oceny zasadności decyzji należy, zdaniem skarżącego, ustalić charakter obiektu oraz zakres pojęcia strefy pożarowej. Z treści decyzji organów obu instancji wynika, że obiekt ten został zaliczony do kategorii zagrożenia ludzi ZL III, co skutkuje obowiązkiem wyposażenia go na każdej kondygnacji strefy pożarowej w hydranty 25. Zdaniem skarżącego z obowiązujących przepisów nie wynika, aby istniał zakaz wyposażania poszczególnych części budynku w różne rodzaje instalacji, zwłaszcza jeżeli nie ma żadnych przeciwwskazań technicznych. Zarzucił też, iż organ odwoławczy nie wyjaśnił samego pojęcia strefy pożarowej jak i nie dokonał ustaleń, ile takich stref znajduje się na jednej kondygnacji budynku. Spółka podniosła, że kontrolowany obiekt został wzniesiony i dopuszczony do użytku przed wejściem w życie rozporządzenia z 7 czerwca 2010 r., w związku z czym na mocy § 44 pkt 2 tego rozporządzenia istnieje obowiązek wyposażenia budynku w hydranty 25. Do tej kwestii, zdaniem skarżącego, organ się nie odniósł. Zdaniem Spółki poczynione przez organ ustalenia są niewystarczające dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Wskazała, że o podstawie prawnej nałożenia kwestionowanego obowiązku nie mogła przesądzać sama przez się okoliczność, że w części budynku zainstalowane zostały dwa odcinki węża, zamiast odpowiednio hydrantu 25. Zdaniem skarżącego organ winien ustalić, czy instalacja wodociągowa przeciwpożarowa jest wystarczająca dla właściwego zabezpieczenia przeciwpożarowego, a z obowiązujących przepisów nie wynika, aby istniał zakaz wyposażania poszczególnych części budynku w różne rodzaje instalacji. Kwestionując obowiązek zaktualizowania istniejącej instrukcji bezpieczeństwa przeciwpożarowego Spółka zarzuciła, iż organ odwoławczy ograniczył się do stwierdzenia, że instrukcja nie spełnia wymagań z § 6 ust. 1 ww. rozporządzenia, bowiem nie zawiera wszystkich elementów objętych dyspozycją tego przepisu. Zdaniem Spółki organ nie wyjaśnił, w jakim zakresie instrukcja winna zostać zaktualizowana w stosunku do obecnie obowiązującej, zwłaszcza, że stan faktyczny w zakresie bezpieczeństwa pożarowego nie uległ zmianie, a budynek nie zmienił przeznaczenia w stosunku do okresu, kiedy sporządzana była dotychczas obowiązująca instrukcja. Skarżący nie zgodził się z organem odwoławczym jakoby nie dopełnił obowiązku przeszkolenia pracowników z zakresu przepisów przeciwpożarowych oraz, że osoba prowadząca cykliczne szkolenia nie posiada wymaganych prawem uprawnień. W ocenie Spółki osoba przeprowadzająca szkolenia nie musi posiadać kwalifikacji, o jakich mowa w art. 4 ust. 2a i 2b ustawy, a ze zwrotu "mogą" zawartego w art. 4 ust. 2 wynika, że nie jest to obowiązek bezwzględny. Obowiązek szkolenia pracowników, w tym z zakresu ochrony przeciwpożarowej, określa Rozporządzenie Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 27 lipca 2004 r., który to akt obejmuje ramowe programy szkolenia wstępnego i okresowego pracowników, obejmujące również zagadnienia w zakresie podstawowych zasad ochrony przeciwpożarowej oraz postępowanie w zakresie pożaru. Spółka wskazała, że wszyscy zatrudnieni pracownicy szkolenia odbyli, co znajduje odzwierciedlenie w ich dokumentacji osobowej, co zostało całkowicie pominięte przez organ odwoławczy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania w stopniu, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Materialnoprawną podstawą obowiązków nałożonych w decyzji organu I instancji, w części utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją, był przepis art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2009 r., Nr 12, poz. 68 ze zm.) stanowiący, że Komendant Powiatowy (Miejski) Państwowej Straży Pożarnej, w razie stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych, uprawniony jest w drodze decyzji administracyjnej do nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie. Zaskarżoną decyzją na skarżącą Spółkę zostały nałożone następujące trzy obowiązki: 1. zastosować hydrant wewnętrzny w części warsztatu samochodowego – lakierni, 2. zaktualizować instrukcję bezpieczeństwa pożarowego z uwzględnieniem zasad oceny zagrożenia wybuchem, 3. zaznajomić wszystkich pracowników z przepisami ochrony przeciwpożarowej. Jako przyczynę nałożenia pierwszego z ww. obowiązków organ wskazał okoliczność, że w budynku zainstalowane są hydranty 25, które swoim zasięgiem nie pokrywają części budynku tj. lakierni, co zostało wykazane podczas kontroli. Jak wynika z notatki służbowej sporządzonej 10 czerwca 2013r., w lakierni nie zastosowano hydrantu wewnętrznego, a najbliższy hydrant wewnętrzny znajduje się w korytarzu w części socjalnej, skąd odległość do najdalej położonego miejsca w lakierni wynosi 37m. Zgodnie z § 20 ust. 3 pkt 1) i 2) rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. z 2010 r., Nr 109, poz. 719), zwanego dalej rozporządzeniem, zasięg hydrantów wewnętrznych w poziomie obejmuje całą powierzchnię chronionego budynku, strefy pożarowej lub pomieszczenia z uwzględnieniem: 1) długości odcinka węża hydrantu wewnętrznego określonej w normach, o których mowa w § 18 ust. 2 (czyli w Polskich Normach), 2) efektywnego zasięgu rzutu prądów gaśniczych: a) 3 m - w strefach pożarowych zakwalifikowanych do kategorii zagrożenia ludzi ZL, znajdujących się w budynkach o więcej niż jednej kondygnacji nadziemnej - przyjmowanego dla prądów rozproszonych stożkowych, b) 10 m – pozostałych budynkach. Pełnomocnik organu podczas rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 24 października 2013r. wyjaśnił, że Polska Norma dla tego typu urządzeń, dopuszcza węże o długości maksymalnie 30 m. Uwzględniając efektywny zasięg prądów gaśniczych w strefie pożarowej zakwalifikowanej do kategorii zagrożenia ludzi ZL III (taką strefę stanowi budynek zgodnie z ustaleniami organu zawartymi w protokole z 18 lutego 2013 r.), tj. 3 m, maksymalny zasięg hydrantu wyposażonego w wąż gaśniczy odpowiadający Polskiej Normie czyli 30m wynosi 33 m, a więc jest mniejszy niż odległość aktualnie umiejscowionego hydrantu od najdalej położonego miejsca w lakierni tj. 37 m. Skarżąca Spółka zastosowała w szafce hydrantowej dwa odcinki węża hydrantu 25, co słusznie organ uznał za niedopuszczalne. Stosownie bowiem do § 20 ust. 4 rozporządzenia w przypadku pomieszczeń i stref pożarowych produkcyjnych i magazynowych, do zabezpieczenia miejsc, z których odległość do najbliższego wyjścia ewakuacyjnego lub innego wyjścia na przestrzeń otwartą przekracza 30 m, w celu spełnienia wymagań, o których mowa w ust. 3, dopuszcza się wyposażenie hydrantu 52 w dodatkowy wąż. Brak jest w rozporządzeniu analogicznego przepisu w stosunku do hydrantów 25. Wyposażenie hydrantu w dodatkowy wąż jest więc możliwe wyłącznie w przypadku hydrantów 52, a więc zasadnie organ przyjął, iż rozwiązanie takie w stosunku do hydrantu 25 było niedopuszczalne, co z kolei czyni nałożony obowiązek zasadnym. Bezspornym jest przy tym, że w budynku zastosowano wyłącznie hydranty 25. Skarżący nie kwestionuje także, iż należący do niego obiekt został zaliczony do kategorii zagrożenia ludzi ZL III, a jak wynika z oświadczenia złożonego na rozprawie przed Sądem, strefę pożarową stanowi cały budynek warsztatu. W świetle ww. § 20 ust. 4 rozporządzenia bezzasadne są zatem zarzuty skargi dotyczące niewyjaśnienia przez organ pojęcia strefy pożarowej i ustalenia, ile takich stref znajduje się na jednej kondygnacji budynku stanowiącego przedmiot sprawy, skoro łączenie dwóch węży gaśniczych jest możliwe jedynie w przypadku hydrantu 52, a jednocześnie bezspornym jest, że jeden wąż o maksymalnej długości 30m nie obejmuje całej powierzchni pomieszczenia lakierni. Drugi z nałożonych obowiązków dotyczył aktualizacji instrukcji bezpieczeństwa pożarowego. Jak ustalono w trakcie kontroli z 18 lutego 2013 r., instrukcja znajdująca się w budynku została opracowana w styczniu 2009 r., czego skarżąca Spółka nie kwestionowała. Jak zasadnie wskazał organ w zaskarżonej decyzji, stosownie do § 6 ust. 7 rozporządzenia instrukcja bezpieczeństwa pożarowego jest poddawana okresowej aktualizacji, co najmniej raz na 2 lata, a także po takich zmianach sposobu użytkowania obiektu lub procesu technologicznego, które wpływają na zmianę warunków ochrony przeciwpożarowej. Zauważyć należy, że obecnie obowiązujące rozporządzenie weszło w życie 30 czerwca 2010 r., co samo w sobie musi powodować przyjęcie, że instrukcja opracowana w roku 2009 nie odpowiada aktualnemu stanowi prawnemu w zakresie bezpieczeństwa przeciwpożarowego, gdyż uwzględnia stan na datę obowiązywania poprzedniego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów. Ponadto analiza § 6 rozporządzenia z 21 kwietnia 2006 r. prowadzi do wniosku, iż zawierał on znacznie mniejszy zakres wymagań w stosunku do instrukcji niż analogiczny § 6 obecnie obowiązującego rozporządzenia. Niewątpliwie więc, już z racji zmiany przepisów, nie został spełniony obowiązek aktualizacji instrukcji raz na 2 lata. Co prawda organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji wskazał, że instrukcja dla budynku przy ul. Krakowskiej 258 pochodzi z 2008 r., jednakże okoliczność ta pozostaje bez wpływu na wynik sprawy albowiem przyjęcie każdej z tych dat czyni nałożony obowiązek zasadnym w świetle okoliczności przedstawionych powyżej. Chybionymi są również zarzuty dotyczące tego, że nałożony przez organ obowiązek aktualizacji instrukcji bezpieczeństwa pożarowego jest niezasadny albowiem stan faktyczny u skarżącego nie uległ zmianie, a kontrolowany budynek nie zmienił przeznaczenia w stosunku do okresu, kiedy sporządzona była dotychczasowa instrukcja. Wskazany wyżej § 6 ust. 7 rozporządzenia nie uzależnia bowiem aktualizacji instrukcji wyłącznie od zmiany warunków, a nakłada taki obowiązek niezależnie od nich "raz na 2 lata", co - jak wyżej wykazano - nie miało miejsca. Nałożenie obowiązku zaznajomienia pracowników z przepisami ochrony przeciwpożarowej miało związek z ustaleniem organów, iż pracownicy skarżącej Spółki "nie posiadają" szkoleń przeciwpożarowych. Skarżący stanął z kolei na stanowisku, że pracownicy odbyli odpowiednie szkolenie w ramach ramowego programu szkolenia wstępnego i okresowego pracowników organizowanego w oparciu o przepisy Rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 27 lipca 2004 r. w sprawie szkolenia w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. z 2004 r., Nr 180, poz. 1860 ze zm.). Obowiązek, o którym wyżej mowa, wynika z art. 4 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej, zgodnie z którym właściciel budynku, obiektu budowlanego lub terenu, zapewniając ich ochronę przeciwpożarową, jest obowiązany zapoznać pracowników z przepisami przeciwpożarowymi, przy czym zapoznanie takie może być dokonane wyłącznie przez osobę posiadającą odpowiednie kwalifikacje do wykonywania czynności z zakresu ochrony przeciwpożarowej (art. 4 ust. 2, 2a i 2b). Nie do przyjęcia jest wykładnia tych przepisów przedstawiona w skardze, że ze zwrotu "mogą" zawartego w art. 4 ust. 1 ustawy wynika, że ww. obowiązek nie jest bezwzględny. Zaprezentowane rozumienie tego przepisu sprowadzające się do wniosku, że czynności z zakresu ochrony przeciwpożarowej mogą wykonywać osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje, a także wszystkie inne, które takich kwalifikacji nie posiadają w ogóle, czyniłoby zapis art. 4 ust.2 ustawy całkowicie zbędnym, czego ze względu na zasadę racjonalności działania ustawodawcy nie można zaakceptować. Zgodzić należy się również z organem, że ww. obowiązek jest zupełnie odrębnym od obowiązku szkolenia pracowników na podstawie przepisów dotyczących szkoleń w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy. Rozporządzenie z 27 lipca 2004r. zostało wydane na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy i dotyczy szkoleń z problematyki bezpieczeństwa i higieny pracy obejmujących jedynie w części problemy ochrony przeciwpożarowej. Natomiast przepisy ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej obejmują szeroki zakres realizacji przedsięwzięć mających na celu ochronę życia, zdrowia, mienia lub środowiska przed pożarem, klęską żywiołową lub innym miejscowym zagrożeniem poprzez zapobieganie powstawaniu i rozprzestrzenianiu się pożaru, klęski żywiołowej lub innego miejscowego zagrożenia, zapewnienie sił i środków do zwalczania pożaru, klęski żywiołowej lub innego miejscowego zagrożenia oraz prowadzenie działań ratowniczych (art. 1 ww. ustawy). Inny jest zarówno zakres podmiotowy obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej, o jakich mowa w art. 4 ust. 1 ww. ustawy i obowiązków z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy w zakładzie pracy, o czym mowa w przepisach działu X Kodeksu pracy oraz rozporządzenia z 27 lipca 2004 r., jak też ich zakres przedmiotowy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 12 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Ke 775/12 dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Niezasadnym jest również zarzut dotyczący niezastosowania w sprawie § 44 pkt 2 rozporządzenia, zgodnie z którym w stosunku do obiektów wzniesionych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia: 2) wymagania określone w § 18 ust. 2 oraz w § 19 ust. 1 (dotyczące zasad rozmieszczenia w budynku hydrantów 25) w przypadku budynków wyposażonych w hydranty 52 obowiązują przy przebudowie i rozbudowie instalacji wodociągowej przeciwpożarowej, a także przy nadbudowie, rozbudowie, przebudowie i zmianie sposobu użytkowania obiektu; 3) wymagań określonych w § 19 ust. 2 nie stosuje się, jeżeli zostały one wyposażone w hydranty 52 zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 80, poz. 563). Do zwolnienia z obowiązku dostosowania obiektu do standardów aktualnego rozporządzenia nie wystarcza zatem sam fakt wzniesienia go przed 30 czerwca 2010r., jak zdaje się rozumieć ten przepis skarżący, ale także wyposażenie obiektu w hydrant 52, co niewątpliwie w stanie faktycznym sprawy nie ma miejsca. Mając powyższe na uwadze skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a. ----------------------- 1