II SA/Ke 69/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Armański Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Banach Protokolant Starszy inspektor sądowy Sebastian Styczeń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi O. W. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 9 grudnia 2024 r. [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Wojewoda Świętokrzyski zaskarżoną decyzją z 9 grudnia 2024 r. znak: [...] po zapoznaniu się z odwołaniem O. T. P. Spółka z o.o. w W. od decyzji Prezydenta Miasta Kielce z 17 października 2024 r. odmawiającej zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę telekomunikacyjnego obiektu budowlanego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz instalacją radiokomunikacyjną, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że 7 czerwca 2024 r. do Prezydenta Miasta Kielce wpłynął wniosek O. T. P. Spółka z o.o. w W. o wydanie pozwolenia na budowę telekomunikacyjnego obiektu budowlanego (stacji bazowej) "KIE1100_A" wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz instalacją radiokomunikacyjną, na działkach nr ewid. [...] i [...] w obrębie 0014, w rejonie ulic B. i S. w K.. Zgodnie z załączoną dokumentacją projektową jednym z elementów przedmiotowej stacji bazowej była stalowa wieża o wysokości 53,5 m, służąca do zawieszenia anten. Z projektu zagospodarowania inwestycji wynika, że maszt antenowy znajduje się na działce nr ewid. [...], a dostęp do drogi publicznej został zapewniony przez działkę nr ewid.[...] Dla terenu, na którym znajdują się działki nr ewid. [...] i [...] obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu "K. Wschód (w rzeczywistości K. Zachód) - obszar V.8 - Stokowa - Brusznia - Grabina" (Dz. Urz. Wojewoda z 2012 r. poz. 972). Działki, którymi inwestor dysponuje na cele budowlane znajdują się na terenie oznaczonym symbolem 3ZNn1 na rysunku miejscowego planu - co oznacza tereny zieleni nieurządzonej - § 6 pkt 2 ustaleń planu. Wojewoda przytoczył ustalenia miejscowego planu istotne w niniejszej sprawie. § 4 pkt 10 - Ilekroć w ustaleniach uchwały jest mowa o sieci infrastruktury technicznej - należy przez to rozumieć będące w eksploatacji zakładów lub przedsiębiorstw rurociągi i przewody rozdzielcze oraz związane z nimi obiekty i urządzenia techniczne, do których możliwość przyłączenia, na określonych warunkach, zagwarantowana jest przepisami powszechnie obowiązującymi lub przepisami miejscowymi, § 7 W zakresie zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego ustala się: 1) cechy elementów zagospodarowania przestrzennego, wymagające ochrony: a) istniejące wzajemne relacje widokowe, ustalone w planie poprzez osie, ciągi i punkty (tarasy) widokowe, b) istniejący naturalny charakter krajobrazu otwartego i zieleni, 2) cechy elementów zagospodarowania przestrzennego wymagające ukształtowania lub rewaloryzacji - nie ustala się, 3) nakazy, zakazy i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów: a) na terenach 1-3ZNn1, 1-2ZNn2, 1ZNn3 1-3ZNn1 1-3ZU1 1-8ZL1 1-3RL1 zakaz budowy obiektów budowlanych, za wyjątkiem dopuszczonych w ustaleniach szczegółowych dla tych terenów, b) zakazy zgodnie z § 14, § 8. 2. W zakresie zasad ochrony krajobrazu kulturowego ustala się: 1) zachowanie panoram na: a) od północy - Pasmo Oblęgorskie, Wzgórza Tumlińskie, Pasmo Masłowskie, b) od południa - Pasmo Zagórskie, Pasmo Posłowickie, Pasmo Dymińskie, 2) utworzenie punktów (tarasów) widokowych, oznaczonych na rysunku planu, w tym punktu (tarasu) widokowego o największej ekspozycji zlokalizowanego na szczycie Grabiny tuż przy wyrobisku kamieniołomu "Czarnów", z którego rozpościera się widok na kościół w Chełmcach i w Piekoszowie, 3) zachowanie oznaczonych na rysunku planu osi i ciągów widokowych na kościoły: na Karczówce, w Chełmcach i w Piekoszowie, 4) w celu zachowania panoram i osi widokowych, o których mowa w pkt 1, 2, 3 ustala się zakaz budowy obiektów budowlanych na terenach: 1-3ZNn1, 1-2ZNn2, 1ZNn3 1-3ZNn1 1-3ZU1 1-8ZL1 1-3RL1, za wyjątkiem dopuszczonych w ustaleniach szczegółowych dla tych terenów, § 14. W zakresie szczegółowych warunków zagospodarowania terenów oraz ograniczania w ich użytkowaniu, ustala się w obrębie całego obszaru objętego planem następujące zakazy: 1) lokalizacji przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów odrębnych, z uwzględnieniem pkt 3, 2) lokalizacja przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów odrębnych, z uwzględnieniem pkt 4, 3) ustalenia pkt 1 nie dotyczą inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu przepisów odrębnych, 4) ustalenia pkt 2 nie dotyczą: a) inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu przepisów odrębnych, 5) budowy obiektów budowlanych w terenach 1-3ZNn1, 1-2ZNn2, 1ZNn3 1-3ZNn1 1-3ZU1 1-8ZL1 1-3RL1, za wyjątkiem dopuszczonych w ustaleniach szczegółowych dla tych terenów, 6) realizacji sieci infrastruktury technicznej, za wyjątkiem inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej oraz dopuszczonych w ustaleniach szczegółowych dla poszczególnych terenów. § 19. 1. Wyznacza się tereny zieleni nieurządzonej, oznaczone na rysunku planu symbolami 1-3ZNn1 z podstawowym przeznaczeniem pod zieleń nieurządzoną, stanowiącą przedpole widokowe na wzgórza: Karczówka, Dalnia i Grabina. 2. W granicach terenów, o których mowa w ust. 1 dopuszcza się: 1) lokalizację, realizację: a) obiektów małej architektury, dla których obowiązują ustalenia zgodne z § 7, b) szlaków pieszo - rowerowych, c) ciągów dydaktycznych, d) kablowych sieci i przyłączy elektroenergetycznych niezbędnych do oświetlenia, e) tablic informacyjnych, dydaktycznych i ostrzegawczych związanych z "Zespołem przyrodniczo - krajobrazowym Grabina - Dalnia", dla których obowiązują ustalenia zgodne z § 7, 2) uprawy połowę oraz sady, 3) przekształcenie zieleni nieurządzonej w urządzoną. 3. Parametry i wskaźniki zagospodarowania terenów: 1) teren biologicznie czynny: minimum 90% terenu inwestycji, 2) zakaz lokalizacji miejsc parkingowych. 4. Obowiązuje zakaz budowy obiektów budowlanych, za wyjątkiem dopuszczonych w ust. 2, 5, 6. 5. W terenie 2ZNn1 dopuszcza się lokalizację ścieżki geologiczno - kruszcowo - górniczej, wyznaczonej orientacyjnie na rysunku planu. 6. W terenie 3ZNnl dopuszcza się lokalizację ogrodzeń na odcinku linii A-B-C dopuszczenia sytuowania ogrodzeń, zgodnie z rysunkiem planu, dla których obowiązują ustalenia zgodne z § 7. 7. Pozostałe ustalenia, zgodnie z ustaleniami ogólnymi. Zgodnie z przepisem art. 3 pkt 1 i pkt 3 ustawy Prawo budowlane maszt antenowy jest obiektem budowlanym. Zatem na terenie 3ZNn1 obowiązuje zakaz budowy masztów antenowych. Następnie organ odwoławczy przywołał zawarte w ustawie z 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.) definicje łączności publicznej i celów publicznych oraz zawarte w ustawie z 16 lipca 2004 r. prawo telekomunikacyjne (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 34) definicje: infrastruktury telekomunikacyjnej, publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych oraz telekomunikacyjnych urządzeń końcowych i uznał, że nie należy utożsamiać telefonii komórkowej, której realizacja wiąże się z masztami do zawieszania anten z łącznością publiczna. Przywołane wyżej definicje jednoznacznie bowiem wskazują, że telefonia komórkowa jest jednym ze sposobów realizowania zadania zapewnienia łączności publicznej, ale nie jedynym. Cytując treść art. 46 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 604), dalej ustawa szerokopasmowa, organ stwierdził, że treść tego przepisu stanowi jednoznacznie, że dotyczy on łączności publicznej jako całości, nie zaś jedynie telefonii komórkowej. Zdaniem Wojewody ustalenia zawarte w § 14 miejscowego planu świadczą o tym, że w planie tym nie ustanowiono zakazów dotyczących lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej (§ 14 pkt 3 i 6). Lokalizacja wieży antenowej, jako elementu inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, nieumieszczonego w miejscowym planie, narusza ustanowione w planie zakazy, więc jej lokalizacja jest niedopuszczalna (art. 46 ust. 2 ustawy jak wyżej). Zatem z ustaleń miejscowego planu wynika jednoznacznie, że nie zawiera on zakazów dotyczących zapewnienia łączności publicznej i jednocześnie zawiera zakaz budowy masztów na terenie oznaczonym symbolem 3ZNn1 na rysunku planu, zawarty w: § 7 pkt 3 lit. a i b oraz § 14 pkt 5 planu. Wobec powyższego organ stwierdził, że projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany inwestycji, w skład której wchodzi maszt antenowy, nie są zgodne z ustaleniami miejscowego planu. Zatem Prezydent zasadnie nałożył postanowieniem z 24 lipca 2024 r. obowiązek doprowadzenia projektu zagospodarowania terenu inwestycji oraz projektu architektoniczno-budowlanego do zgodności z ustaleniami miejscowego planu, zasadnie ocenił, że inwestor nie wywiązał się z tego obowiązku i zasadnie zastosował art. 35 ust. 5 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Dodatkowo Wojewoda zwrócił uwagę na odnoszące się do treści analizowanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stwierdzenie zawarte w rozstrzygnięciu Rady Miasta Kielce, stanowiącym załącznik nr 3 do uchwały nr XXIII/493/2012 Rady Miasta Kielce z dnia 9 lutego 2012 r., że przedmiotem planu jest m. in. określenie szczególnych warunków zagospodarowania terenów z wprowadzeniem zakazu zabudowy, z uwagi na ochronę najcenniejszych w Kielcach wybitnych walorów przyrodniczych i krajobrazowych. Zabudowa obszaru stanowiącego główny walor krajobrazowy Kielc i jednocześnie główny wyróżnik przestrzenny miasta, byłaby jaskrawym naruszeniem zasad rozwoju zrównoważonego. Z kolei Świętokrzyski Wojewódzki Konserwator Zabytków w Kielcach w niniejszej sprawie stwierdził, że przedmiotowy teren zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie powinien zostać zabudowany, ponieważ obszar ten, oznaczony na rysunku planu symbolem 3ZNn1, przeznaczony został (w podstawowym zagospodarowaniu) pod zieleń nieurządzoną, stanowiąc przedpole widokowe na wzgórza: Karczówka, Dalnia i Grabina. Organ podkreślił, że w miejscowym planie zapewniono dostęp do łączności publicznej. Jednocześnie, na obszarze oznaczonym symbolem 3ZNn1 na rysunku miejscowego planu - ze względu na szczególne walory kulturowe, krajobrazowe i przyrodnicze, jakie ma dla Kielc Karczówka - zabroniono budowy masztów antenowych jako elementu agresywnego w przestrzeni okalającej Karczówkę. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję, domagając się jej uchylenia oraz uchylenia decyzji organu I instancji, O. W., zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: I. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: 1. art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez zastosowanie w niniejszej sprawie, podczas gdy decyzja organu I instancji jako bezzasadna powinna zostać uchylona w całości; 2. art. 7, 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 kpa poprzez niedokładne przeanalizowanie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i dokonanie na jego podstawie ustaleń faktycznych w zakresie uznania, że zamierzenie budowlane nie jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla terenu "Kielce Zachód - obszar V.8 - Stokowa - Brusznia - Grabina"; II. przepisów prawa materialnego, to jest: art. 35 ust. 1 pkt. 1 a ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, że zrealizowana inwestycja nie jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla terenu "Kielce Zachód - obszar V.8 - Stokowa - Brusznia - Grabina". W uzasadnieniu skargi jej autor nie zgodził się ze stwierdzeniem Wojewody, że "na terenie 3ZNn1 obowiązuje zakaz budowy masztów antenowych". Plan miejscowy dla terenu 3ZNm1 ustala: - w § 7 pkt 3 nakazy, zakazy i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów: a) na terenach 1-r3ZNn1, (...) zakaz budowy obiektów budowlanych, za wyjątkiem dopuszczonych w ustaleniach szczegółowych dla tych terenów, b) zakazy zgodnie z § 14, - w § 14 w zakresie szczegółowych warunków zagospodarowania terenów oraz ograniczania w ich użytkowaniu, ustala się w obrębie całego obszaru objętego planem następujące zakazy: 1) lokalizacji przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów odrębnych, z uwzględnieniem pkt 3, 2) lokalizacja przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów odrębnych, z uwzględnieniem pkt 4, 3) ustalenia pkt 1 nie dotyczą inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu przepisów odrębnych, 4) ustalenia pkt 2 nie dotyczą: a) inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu przepisów odrębnych, 5) budowy obiektów budowlanych w terenach 1-3ZNn1, 1-2ZNn2 1-ZNn3 1-3ZNn1 1-3Zu1 1-8ZL1 1-3ZRL1, za wyjątkiem dopuszczonych w ustaleniach szczegółowych dla tych terenów, 6) realizacji sieci infrastruktury technicznej, za wyjątkiem inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej oraz dopuszczonych w ustaleniach szczegółowych dla poszczególnych terenów. Wnoszący skargę wskazał, że instalacja radiokomunikacyjna wraz z antenową konstrukcją wsporczą jest urządzeniem infrastruktury technicznej służącym świadczeniu usług telekomunikacyjnych. Ponadto budowa stacji bazowej stanowi inwestycję z zakresu łączności publicznej i w przedmiotowym przypadku wyczerpuje znamiona definicji inwestycji celu publicznego, o której mowa w art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie ulega zatem wątpliwości, że inwestycja skarżącej stanowi wyjątek, o którym jest mowa w § 14 pkt. 6 planu miejscowego, wobec czego nie obejmuje jej zakaz budowy infrastruktury technicznej. Przeciwnie, ów przepis stanowi jednoznacznie, że tego rodzaju inwestycje są dopuszczalne na całym obszarze objętym planem miejscowym. Dalej skarżąca podniosła, że nie ma znaczenia, czy telefonia komórkowa jest jedynym czy też jednym z kilku sposobów realizowania zadania zapewnienia łączności publicznej. Istotne jest jedynie to, że, wbrew temu, co twierdzi Wojewoda, stacje bazowe telefonii komórkowej należy utożsamiać z łącznością publiczną. Ponadto jeżeli budowa infrastruktury technicznej (do której, jak wykazano powyżej, zalicza się również stacje bazowe telefonii komórkowej) jest dopuszczalna na całym obszarze objętym planem miejscowym, a tak stanowi a contrario § 14 pkt 6 planu miejscowego, to nie można jednocześnie twierdzić, że nie można jej zrealizować na wybranych terenach objętych tym samym planem. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie sądowej Sąd dopuścił do udziału w sprawie w charakterze uczestnika organizację społeczną: S. K.. S. K., a także T. K. i Stowarzyszenia Podkarczówka Nasze Miejsce w K., wniosły o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024.935 t.j. ze zm.), dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania jeżeli miało lub mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.). Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie i ustaliły stan faktyczny oraz wydały rozstrzygnięcia odpowiadające przepisom prawa. Przedmiotem skargi była decyzja utrzymująca w mocy odmowę zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę telekomunikacyjnego obiektu budowlanego (stacji bazowej) wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz instalacją radiokomunikacyjną, na działkach nr ewid. [...] i [...] w obrębie 0014 w rejonie ulicy [...] i Starowiejskiej w K.. Zasadniczym powodem wydania takiej decyzji było uznanie przez organ odwoławczy, że przedłożony do zatwierdzenia projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany przedmiotowej inwestycji nie są zgodne z ustaleniami miejscowego plan zagospodarowania przestrzennego, co w oparciu o art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego spowodowało wezwanie inwestora postanowieniem z 24 lipca 2024 r. do doprowadzenia przedłożonych projektów do zgodności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w związku z niewywiązaniem się z tego obowiązku spowodowało odmowę ich zatwierdzenia i odmowę udzielenia pozwolenia na budowę na podstawie art. 35 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego. Ponieważ postanowienie wydawane na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego jest niezaskarżalne, weryfikacja zasadności nałożenia nim obowiązku usunięcia nieprawidłowości w projekcie następuje w postępowaniu kończonym decyzją z art. 35 ust. 5 tej ustawy, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Rozstrzygnięcie sprawy sprowadza się więc przede wszystkim do oceny, czy rzeczywiście przedłożone do zatwierdzenia projekty nie są zgodne z ustaleniami miejscowego plan zagospodarowania przestrzennego. Przed dalszymi rozważaniami trzeba zauważyć, że skarżący był również inwestorem usytuowanego między innymi na tych samych działkach nr [...] i [...] obręb 0014, tymczasowego obiektu budowlanego – przestawnej mobilnej antenowej konstrukcji wsporczej wraz z instalacją radiokomunikacyjną w postaci anten sektorowych i radioliniowych oraz urządzeń sterujących. Tamten obiekt został objęty zgłoszeniem z dnia 9 października 2023 r. i w związku z niezłożeniem od niego sprzeciwu, został zrealizowany. Następnie jednak ten sam tymczasowy obiekt budowlany został objęty wnioskiem skarżącej spółki o wydanie pozwolenia na budowę na podstawie art. 37a ust. 1 Prawa budowlanego. Taki wniosek jednak spotkał się z odmową organów administracji architektoniczno-budowlanej obu instancji, a skarga [...] T. P. Spółki z o.o. w W. na te decyzje została oddalona wyrokiem WSA w Kielcach z 19 lutego 2025 r. II SA/Ke 603/24, który się uprawomocnił w związku z niewniesieniem od niego skargi kasacyjnej przez którąkolwiek ze stron. W uzasadnieniu tego wyroku sąd podzielił między innymi pogląd, że budowa na wskazanych działkach przenośnego wolnostojącego masztu antenowego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz instalacją radiokomunikacyjną jest niezgodna z ustaleniami obowiązującego na tym obszarze miejscowego plan zagospodarowania przestrzennego. Mimo określenia objętego tamtym postępowaniem telekomunikacyjnego obiektu budowlanego jako tymczasowego obiektu budowlanego – przestawnej mobilnej antenowej konstrukcji wsporczej wraz z instalacją radiokomunikacyjną w postaci anten sektorowych i radioliniowych oraz urządzeń sterujących, nie jest dla Sądu wątpliwe, że tamten obiekt miał analogiczną funkcję do telekomunikacyjnego obiektu budowlanego objętego niniejszym postępowaniem. Ponieważ jego wysokość (43 m) była o ponad 10 metrów niższa, niż wysokość przedmiotowej w niniejszej sprawie stacji bazowej (53,5 m), tym bardziej zakaz realizacji obiektu będącego przedmiotem postępowania w sprawie II SA/Ke 603/24 ma też zastosowanie w sprawie niniejszej. Dlatego motywy wyroku z tamtej sprawy, w części dotyczącej niezgodności budowy tymczasowego obiektu telekomunikacyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenu Kielce Zachód – obszar V.8 – Stokowa – Brusznia – Grabina, Dz.Urz. Woj. Święt. z 2012 r., poz. 972 (dalej mpzp Kielce Zachód), aktualne są również w niniejszej sprawie. Trzeba w związku z tym powtórzyć, że znaczenie dla sposobu rozstrzygnięcia wniosku o pozwolenie na budowę, niezgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - wynika z art. 35 ust. 1 pkt 1) lit. a) Prawa budowlanego. Zgodnie z nim przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Ponieważ dla terenu, na którym znajdują się działki nr [...] i [...] obręb 0014 w rejonie ulic B. i S. w K., obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu Kielce Zachód – obszar V.8 – Stokowa – Brusznia – Grabina, Dz.Urz. Woj. Święt. z 2012 r., poz. 972 (dalej mpzp Kielce Zachód), zasadnie organ II instancji ocenił możliwość budowy przedmiotowego telekomunikacyjnego obiektu budowlanego (stacji bazowej) wraz niezbędną infrastrukturą techniczną oraz instalacją radiokomunikacyjną z punktu widzenia zakazów i ograniczeń wynikających z zapisów tego planu. Choć przy tym nie wszystkie z ograniczeń wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, to jednak istotna ich część rzeczywiście uniemożliwia udzielenie wnioskowanego pozwolenia na budowę. Wskazują na to w szczególności zapisy § 7 pkt 3 lit. a), § 8 ust. 4 i § 14 pkt 5 w zw. z § 19 ust. 4 mpzp Kielce Zachód. Przepis § 7 pkt 3 lit. a) stanowi, że w zakresie zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego ustala się nakazy, zakazy i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów: na terenach 1÷3ZNn1, 1÷2ZNn2, 1ZNn3, 1÷3ZU1, 1÷8ZL1, 1÷3RL1 zakaz budowy obiektów budowlanych, za wyjątkiem dopuszczonych w ustaleniach szczegółowych dla tych terenów. Zgodnie z § 14 pkt 5, w zakresie szczegółowych warunków zagospodarowania terenów oraz ograniczania w ich użytkowaniu, ustala się w obrębie całego obszaru objętego planem zakaz budowy obiektów budowlanych w terenach: 1÷3ZNn1, 1÷2ZNn2, 1ZNn3, 1÷3ZU1, 1÷8ZL1, 1÷3RL1, za wyjątkiem dopuszczonych w ustaleniach szczegółowych dla tych terenów. Analogicznie zapis § 8 ust. 2 pkt 4 mpzp Kielce Zachód stanowi, że w zakresie zasad ochrony środowiska, przyrody, w celu zachowania panoram i osi widokowych, o których mowa w pkt. 1, 2, 3 ustala się zakaz budowy obiektów budowlanych w terenach: 1÷3ZNn1, 1÷2ZNn2, 1ZNn3, 1÷3ZU1, 1÷8ZL1, 1÷3RL1, za wyjątkiem dopuszczonych w ustaleniach szczegółowych dla tych terenów. Powołane w tym przepisie punkty 1 i 3 stanowią, że w zakresie zasad ochrony krajobrazu kulturowego ustala się: 1) zachowanie panoram na: a) od północy - Pasmo Oblęgorskie, Wzgórza Tumlińskie, Pasmo Masłowskie, b) od południa - Pasmo Zgórskie, Pasmo Posłowickie, Pasmo Dymińskie, 3) zachowanie oznaczonych na rysunku planu osi i ciągów widokowych na kościoły: na Karczówce, w Chełmcach i w Piekoszowie. "Ustalenia szczegółowe dla tych terenów", o jakich mowa w przytoczonych przepisach, odnoszące się do terenu 3ZNn1, na którym położone są objęte sprawą działki nr [...] i [...] obręb 0014, znajdują się jedynie w § 19 mpzp Kielce Zachód. Zgodnie z nim, wyznacza się tereny zieleni nieurządzonej, oznaczone na rysunku planu symbolami 1÷3ZNn1 z podstawowym przeznaczeniem pod zieleń nieurządzoną, stanowiącą przedpole widokowe na wzgórza: Karczówka, Dalnia i Grabina (§ 19 ust. 1). Przepis § 19 ust. 2 stanowi, że w granicach terenów, o których mowa w ust. 1 dopuszcza się: 1) lokalizację, realizację: a) obiektów małej architektury, dla których obowiązują ustalenia zgodne z § 7, b) szlaków pieszo - rowerowych, c) ciągów dydaktycznych, d) kablowych sieci i przyłączy elektroenergetycznych niezbędnych do oświetlenia, e) tablic informacyjnych, dydaktycznych i ostrzegawczych związanych z "Zespołem przyrodniczo - krajobrazowym Grabina - Dalnia", dla których obowiązują ustalenia zgodne z § 7, 2) uprawy polowe oraz sady, 3) przekształcenie zieleni nieurządzonej w urządzoną. Według § 19 ust. 4 mpzp Kielce Zachód obowiązuje zakaz budowy obiektów budowlanych, za wyjątkiem dopuszczonych w ust. 2, 5, 6. Te dwa ostatnio wymienione przepisy przewidują natomiast, że: 5. W terenie 2ZNn1 dopuszcza się lokalizację ścieżki geologiczno - kruszcowo - górniczej, wyznaczonej orientacyjnie na rysunku planu. 6. W terenie 3ZNn1 dopuszcza się lokalizację ogrodzeń na odcinku linii A-B-C dopuszczenia sytuowania ogrodzeń, zgodnie z rysunkiem planu, dla których obowiązują ustalenia zgodne z § 7. Działki objęte sprawą znajdują się na terenie oznaczonym na rysunku mpzp Kielce Zachód symbolem 3ZNn1, co oznacza tereny zieleni nieurządzonej (§ 6 pkt 2 ustaleń tego planu). Przytoczone przepisy nie pozostawiają wątpliwości co do tego, że ustalenia szczegółowe dla terenów, na których wnioskowana była budowa przedmiotowej stacji bazowej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz instalacją radiokomunikacyjną, nie dopuszczają budowy takich obiektów budowlanych, jak przedmiotowy, a wręcz w § 19 ust. 4 powtarzają obowiązujący na tym terenie zakaz ich budowy. Przytaczając w skardze brzmienie § 7 pkt 3 i § 14 pkt 1 – 6 mpzp Kielce Zachód, skarżąca spółka w uzasadnieniu swojego twierdzenia, że przedmiotowy obiekt budowlany jest jednak zgodny z ustaleniami mpzp Kielce Zachód, powołała się jedynie na zapis § 14 pkt 6 tego planu. Wywiodła z niego, że inwestycja skarżącej stanowi wyjątek o którym mowa w § 14 pkt 6 mpzp Kielce Zachód, w związku z czym nie obejmuje jej zakaz budowy infrastruktury technicznej. Ten przepis bowiem, zdaniem skarżącej, stanowi jednoznacznie, że tego rodzaju inwestycje są dopuszczalne na całym obszarze objętym planem miejscowym. Nie kwestionując tezy, że instalacja radiokomunikacyjna wraz z antenową konstrukcją wsporczą jest urządzeniem infrastruktury technicznej służącym świadczeniu usług telekomunikacyjnych oraz że budowa stacji bazowej stanowi inwestycję z zakresu łączności publicznej i w przedmiotowym przypadku wyczerpuje znamiona definicji inwestycji celu publicznego, o której mowa w art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - nie można się jednak zgodzić z twierdzeniem, że inwestycje celu publicznego z zakresu łączności publicznej są z mocy § 14 pkt 6 mpzp Kielce Zachód dopuszczone do realizacji na całym obszarze objętym tym planem. Taka wykładnia tego przepisu koliduje bowiem z szeregiem innych przepisów tego planu, które wprost i bez żadnych wyjątków przewidują zakaz budowy obiektów budowlanych nie na całym obszarze tego planu, ale w terenach ściśle w planie określonych, w tym również na obszarze oznaczonym symbolem 3ZNn1 (por. przytoczone już wyżej § 7 pkt 3 lit. a), § 8 pkt 4, § 14 pkt 5, § 19 ust. 4 mpzp Kielce Zachód). Drugi z przywołanych przepisów wyraźnie przy tym wskazuje na cel takiej regulacji, tj. ochronę krajobrazu kulturowego, co ma być realizowane poprzez zachowanie panoram, osi i ciągów widokowych na między innymi kościół na Karczówce. Takie cele dostrzegalne też w dokumentacji poprzedzającej uchwalenie tego planu powodują, że wykładnia § 14 pkt 6 mpzp Kielce-Zachód nie może prowadzić do dopuszczenia umieszczania obiektów budowlanych będących urządzeniami infrastruktury technicznej służącymi świadczeniu usług telekomunikacyjnych i będących elementami sieci infrastruktury technicznej z zakresu łączności publicznej, w każdym miejscu na obszarze obowiązywania mpzp Kielce Zachód. Do takiej wykładni upoważniają też zapisy ustawy szerokopasmowej, która ma na celu właśnie zapewnienie warunków świadczenia usług telekomunikacyjnych (art. 1 ust. 1 pkt 4 ustawy szerokopasmowej) i realizuje ten cel między innymi poprzez określenie w art. 46 szczególnych zasady lokalizowania inwestycji telekomunikacyjnych na obszarach obowiązywania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Trzeba bowiem zauważyć, że przywołany przepis nie przewidują dowolności lokalizowania takich inwestycji na całym obszarze objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a tylko przewiduje, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zgodnie przy tym z art. 75 ustawy szerokopasmowej, przepis art. 46 i art. 48 stosuje się także do planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy. Poza tymi przepisami należy jednak przytoczyć jeszcze art. 46 ust. 2 ustawy szerokopasmowej. Zgodnie z nim, jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że art. 46 ust. 1 i ust. 2 zostałby naruszony, gdyby uchwała w przedmiocie planu miejscowego pozbawiała przedsiębiorcę telekomunikacyjnego jakichkolwiek możliwości inwestycyjnych w zakresie lokalizowania stacji bazowych na terenie objętym planem. W sposób jednolity przyjmuje się interpretację omawianego przepisu, zgodnie z którą plan miejscowy nie może wprowadzać na całym obszarze objętym planem zakazu lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych, uniemożliwiającego lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Nie oznacza to jednak, że plan miejscowy nie może wprowadzać pewnych ograniczeń, czy to w zakresie lokalizacji inwestycji, ich rozmieszczenia w terenie, czy też ograniczeń co do rodzaju urządzeń z uwagi na miejsca, w których będą zlokalizowane, bądź ograniczeń z uwagi na ochronę innych wartości istotnych z punktu widzenia gospodarowania przestrzenią (por. wyrok NSA z 18 kwietnia 2019 r. II OSK 1508/17, wyroki WSA: z dnia 22 marca 2017 r. II SA/Gd 27/17, z dnia 20 kwietnia 2017 r. II SA/Gl 56/17, z dnia 17 października 2019 r. II SA/Łd 320/19 i inne tam powołane). Ponieważ w mpzp Kielce Zachód, który nie został zaskarżony do sądu administracyjnego, w związku z czym nie może być w niniejszej sprawie kwestionowany, nie ustanowiono generalnego zakazu lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, ani też nie została w tym planie umieszczona lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, zastosowanie w sprawie miała dyspozycja normy odkodowanej z art. 46 ust. 2 ustawy szerokopasmowej, z zastrzeżeniem dotyczącym nienaruszania ustanowionych w tym planie zakazów lub ograniczeń. Ponieważ, jak to już wyżej wyjaśniono, w § 7 pkt 3 lit. a), § 8 ust. 2 pkt 4 oraz w § 14 pkt 5 w zw. z § 19 ust. 4 mpzp Kielce Zachód znalazły się wyraźne zakazy budowy obiektów budowlanych na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem 3ZNn1, na którym znajdują się działki nr [...] i [...] obręb 0014, objęte niniejszą sprawą, to zakazy te wykluczają możliwość budowy na tych działkach inwestycji będącej przedmiotem wniosku inwestora. Przytoczona wykładnia przepisów ustawy szerokopasmowej dodatkowo przemawia za odrzuceniem takiej interpretacji § 14 pkt 6 mpzp Kielce-Zachód, jaką przedstawiono w uzasadnieniu skargi. Rozstrzygając więc kolizję norm wynikających z § 14 pkt 6 mpzp Kielce Zachód oraz z pozostałych przepisów tego planu należy podzielić pogląd organów, że plan ten zakazuje budowy takich obiektów, jak przedmiotowy na obszarze działek nr [...] i [...] w obrębie 0014 w K.. Odnosząc się do uzasadnienia skargi należy wyjaśnić, że ma rację organ II instancji wywodząc, że telefonia komórkowa jest tylko jednym ze sposobów realizacji zadania zapewnienia łączności publicznej, a nie jedynym. Jeżeli bowiem na obszarze, na którym z uwagi na jego szczególne właściwości i wynikającą z nich potrzebę ochrony, nie jest dopuszczalne lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej ze względu na ich cechy, np. związane z gabarytami obiektów budowlanych wchodzących w ich skład, to w dalszym ciągu możliwa jest na takim terenie realizacja sieci infrastruktury technicznej z zakresu łączności publicznej, która nie będzie składać się z obiektów objętych zakazami wynikającymi z § 7 pkt 3 lit. a), § 8 pkt 4, § 14 pkt 5, § 19 ust. 4 mpzp Kielce Zachód. W szczególności możliwa będzie realizacja takiej sieci w drodze innych, niż telefonia komórkowa sposobów zapewnienia łączności publicznej. W niniejszej sprawie należy podzielić poglądy organu II instancji, wyrażane też przez organizacje społeczne dopuszczone do udziału w sprawie na podstawie art. 33 § 2 p.p.s.a postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2025 r., odnoszące się do wymagań ładu przestrzennego, jakie zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 2 pkt 1 u.p.z.p. uwzględnia się w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Istotnie bowiem zgodnie z przywołanymi przepisami, miejscowe plany mają na celu między innymi ochronę i kształtowanie ładu przestrzennego rozumianego jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Ponieważ teren objęty mpzp Kielce Zachód położony jest w przeważającej części w granicach Chęcińsko-Kieleckiego Parku Krajobrazowego, częściowo na terenie objętym strefą ochrony pośredniej ujęcia wody podziemnej Kielce-Białogon oraz w Strefie "B" Kieleckiego Obszaru Chronionego Krajobrazu, a rejon pasma wzgórz Brusznia-Grabina-Dalnia-Karczówka jest jednym z najcenniejszych w Kielcach pod względem wybitnych walorów przyrodniczych i krajobrazowych, głównym celem tego planu było wprowadzenie zakazu zabudowy tego terenu motywowanego ochroną jego walorów przyrodniczo-krajobrazowych. Na takie motywy organu planistycznego, mające znaczenie przy wykładni przepisów mpzp Kielce Zachód, wskazują przywołane przez Wojewodę Świętokrzyskiego stwierdzenia zawarte w rozstrzygnięciach Rady Miasta Kielce dotyczących sposobu rozstrzygnięcia uwag wniesionych do projektu mpzp Kielce Zachód stanowiących załącznik nr 2 do uchwały Nr XXIII/493/2012 z dnia 9 lutego 2012 r. w sprawie mpzp Kielce Zachód (Dz.Urz. Woj. Świętokrz. Z 2012 r., poz. 972). Zgodnie z nimi przedmiotem tego planu jest określenie szczególnych warunków zagospodarowania terenów z wprowadzeniem zakazu zabudowy, zasad zagospodarowania terenu, zasad ochrony i kształtowania środowiska oraz krajobrazu, zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, sposobu i terminu tymczasowego zagospodarowania i użytkowania terenów. Wprowadzenie na tym terenie zakazu zabudowy, ma na celu ochronę najcenniejszych w Kielcach wybitnych walorów przyrodniczych i krajobrazowych. Zabudowa obszaru, stanowiącego główny walor krajobrazowy Kielc i jednocześnie główny wyróżnik przestrzenny miasta, byłaby jaskrawym naruszeniem zasad rozwoju zrównoważonego. Odnosząc się do pozostałych zapisów mpzp Kielce Zachód mających uzasadniać odmowę udzielenia wnioskowanego w sprawie pozwolenia na budowę, na które powoływał się Wojewoda Świętokrzyski w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, należy wyjaśnić, że nie miały one w sprawie zastosowania. Przepisy § 14 pkt 3 i 4 mpzp Kielce Zachód wyłączają zakazy lokalizacji między innymi na terenie 3ZNn1, przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco lub zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów odrębnych, jeżeli są to inwestycje celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Tymczasem zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z 5 maja 2022 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2022.1071), z dniem 4 czerwca 2022 r. zostały uchylone przepisy § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2019.1839). Przepisy te kwalifikowały przedsięwzięcia takie jak instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne do przedsięwzięć mogących potencjalnie bądź zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Z dniem 4 czerwca 2022 r. przedsięwzięcia te nie zaliczają się do żadnej z ww. grup. Oznacza to, że zapisy § 14 pkt 3 i 4 mpzp Kielce Zachód, na które powoływał się organ, stały się bezprzedmiotowe odnośnie takich instalacji radiokomunikacyjnych, jak instalacja będąca przedmiotem niniejszej sprawy. Uwzględniając powyższe rozważania należy stwierdzić, że podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu pozwalałyby Sądowi na uwzględnienie skargi. Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.