II SA/Gd 27/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2017 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 25 marca 2015 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. Przedmiotem niniejszej sprawy jest skarga A. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 25 marca 2015 r. nr IX/57/15 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[..]" w S. Jak wynika z akt sprawy skarga ta została wniesiona w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: W dniu 25 marca 2015 r. Rada Miejska podjęła uchwałę nr IX/57/15 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[..]" w S. Pismem z dnia 11 października 2016 r. skarżąca spółka, będąca przedsiębiorcą telekomunikacyjnym, wezwała Radę Miejską do usunięcia naruszenia prawa w uchwale z dnia 25 marca 2015 r. nr IX/57/15 poprzez uchylenie: § 5 ust. 1 w zakresie oznaczenia MN i karta terenu nr 01 pkt 01 przeznaczenie – 1.MN teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej; karta terenu 01 pkt 02 wysokość projektowanej zabudowy – maksymalnie 11 m; karta terenu 01 pkt 03 – zakaz zabudowy nowych masztów wolnostojących; § 7 ust. 6 i § 7 ust. 7 pkt 2 planu; § 10 ust. 4. Skarżąca wskazała, że zapisy te są niezgodne z: ustawą o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, gdyż uniemożliwiają jej realizację inwestycji polegającej na budowie na działce nr [..] przy ul. O. w S., dla której obowiązuje karta terenu 01 planu, wieży o całkowitej wysokości 49,3 m n.p.t. wraz z zespołem urządzeń nadawczo – odbiorczych oraz transmisji umiejscowionych w szafach systemowych umiejscowionych u podstaw wieży, anten sektorowych pracujących w częstotliwościach oraz anten parabolicznych (radiolinii), elementów torów antenowych oraz zasilania elektroenergetycznego wlz a także z art. 32 Konstytucji RP. Podkreśliła przy tym, że zapisy te faworyzują już istniejących na tym terenie przedsiębiorców telekomunikacyjnych a jednocześnie całkowicie i w sposób niezrozumiały nie sprzeciwiają się lub nie wspierają przeznaczenia tego terenu – jego faktycznego i dotychczasowego sposobu wykorzystania tj. działalności produkcyjno – usługowej. W odpowiedzi na złożone wezwanie Rada Miejska, w dniu 30 listopada 2016 r., podjęła uchwałę nr XXXII/386/16 o odmowie uwzględnienia złożonego przez skarżącą wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Uzasadniając zajęte stanowisko, Rada wyjaśniła, że miasto przystąpiło do zmiany planu "[..]" uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej z dnia 27 maja 2009 r. nr XXXVIII/574/09 na wniosek mieszkańców domów przy ul. O., którzy wnioskowali o zmianę funkcji należących do nich działek z przemysłowo-usługowej na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Plan "[..]" w swoich ustaleniach zakazywał budowy masztów na całym terenie obowiązywania a w planie "[..]" wyznaczony został teren pod istniejącą już stację telefonii komórkowej oznaczony symbolem 02.2.IT jako teren infrastruktury – telekomunikacji. Plan zakazuje lokalizacji nowych masztów wolnostojących na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Spółka A. zawarła zaś umowę najmu z właścicielem nieruchomości położnej w S. przy ul. O. (działka nr [..]) z zamiarem budowy stacji bazowej telefonii komórkowej oraz anten i pozostałych urządzeń sterujących, w tym wieży. Z faktu zawartej pomiędzy Spółką a właścicielem działki nr [..] umowy dzierżawy nie wynika obowiązek dostosowania planu zagospodarowania przestrzennego do potrzeb dzierżawcy. Rada wskazała przy tym, że wskazane przez Spółkę postanowienia planu nie zawierają zakazów, o których mowa w art. 46 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Plan nie zawiera zakazu ani nie uniemożliwia lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Niektóre jego postanowienia wprowadzają jedynie ograniczenia w tym zakresie uzasadnione przysługującym miastu władztwem planistycznym, opartym w szczególności na przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ograniczenia te dotyczą przede wszystkim tej części planu, na którym dominuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Ustalenia planu nie wykluczają więc całkowicie lokalizowania infrastruktury telekomunikacyjnej, której usytuowanie nie ogranicza się wyłącznie do masztów, ale może obejmować inne obiekty. Część obszaru objętego planem jest poza tym przeznaczona wprost na inwestycje infrastrukturalne, w tym telekomunikacyjne. Z kolei, ograniczenie wysokości projektowanej zabudowy maksymalnie do 11 m dotyczy wysokości budynków zgodnie z definicją ustaloną w przepisach odrębnych nie dotyczy budowli i urządzeń technicznych. We wniesionej do Sądu skardze A. domagała się orzeczenia niezgodności z prawem zaskarżonej uchwały Rady Miejskiej z dnia 25 marca 2015 r. w części: § 5 ust. 1 w zakresie oznaczenia MN; karta terenu numer 01 pkt 01 przeznaczenie - 1. MN teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej; § 18 karta terenu 01 pkt 02 wysokość projektowanej zabudowy -maksymalnie 11 m.; § 18 karta terenu numer 01 pkt 03 - zakaz budowy nowych masztów wolnostojących; § 7 ust. 6; § 7 ust. 7 pkt. 2; § 10 ust. 4. Skarżąca zarzuciła, że zapisy zwarte w tych postanowieniach planu naruszają przepisy prawa materialnego tj.: - art. 46 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych - poprzez wprowadzenie zapisów, które w sposób oczywisty są niezgodne z przepisami tej ustawy i nie znajdują uzasadnienia w związku z obecnym wykorzystaniem terenu objętego miejscowym planem; - art. 32 Konstytucji RP - poprzez przyjęcie zapisów miejscowego planu, w szczególności § 10 ust. 4 i karty terenu MN 01 pkt 03, które całkowicie, bez uzasadnienia, dyskryminują niektórych przedsiębiorców (w tym skarżącą) poprzez zezwolenie na realizację przedsięwzięć telekomunikacyjnych jednostkowemu, konkurencyjnemu przedsiębiorcy, którego stacja bazowa już istnieje, zakazując tym samym innym podmiotom konkurowania na rynku usług telekomunikacyjnych; - art. 62 ust. 3 Konstytucji RP - poprzez przyjęcie zapisów miejscowego planu, w szczególności § 10 ust. 4 i karty terenu MN 01 pkt 03, które w sposób istotny i jednocześnie bez uzasadnienia naruszają prawo własności. Podnosząc przedstawione zarzuty, skarżąca podkreśliła, że zaskarżony plan zezwala na istnienie na sąsiadującej działce nr [..] stacji bazowej telefonii komórkowej innego operatora, w skład której wchodzi wieża o wysokości ok. 50 m n.p.t. i dla ternu której nie wprowadza żadnych ograniczeń. Ponadto, na działce nr [..], prowadzona jest obecnie działalność przemysłowa i stoi na niej zakład przemysłowy a nie mieszkalnictwo jednorodzinne. Poprzednio obowiązujący na terenie tej działki miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony uchwałą Rady Miasta z dnia 27 maja 2009 r. nr XXXVIII/574/09 przewidywał bowiem dla tej działki przeznaczenie - tereny przemysłowe i usługowe. W ocenie skarżącej, przeszkodą dla ustanowienia wysokości zabudowy na terenie tej działki, nie może być na pewno sąsiednie lotnisko, ponieważ w ramach procedury uzyskiwania pozwolenia na budowę Spółka wystąpiła o uzgodnienie z Szefostwem Służby Ruchu Lotniczego i pismem z dnia 26 sierpnia 2015 r. takie uzgodnienie uzyskała. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska wniosła o jej odrzucenie względnie o jej oddalenie. W ocenie Rady, interes prawny skarżącej nie został bowiem naruszony zapisami planu, a stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienia zostały naruszone. Interesu prawnego we wniesieniu skargi na uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mają zaś podmioty, którym przysługuje wyłącznie prawo o charakterze obligacyjnym do nieruchomości, a skarżącej przysługuje status najemcy do działki nr [..] przy ul. O. w s. Jednocześnie Rada podtrzymała stanowisko i argumentację przedstawioną w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W piśmie procesowym z dnia 8 lutego 2017 r. skarżąca podtrzymała zarzuty zwarte w skardze i wskazała na niechęć ze strony Rady Miejskiej dla jej planów inwestycyjnych. Rozpoznając wniesioną skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Wniesiona w niniejszej sprawie skarga spełniała wymogi formalne warunkujące możliwość jej merytorycznego rozpatrzenia: A. jest niewątpliwie podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi na kwestionowane zapisy uchwały Rady Miejskiej z dnia 25 marca 2015 r. nr IX/57/15 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[..]" w S. Art. 48 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1537 ze zm.) stanowi bowiem, że przedsiębiorca telekomunikacyjny oraz Prezes UKE mogą zaskarżyć, w zakresie telekomunikacji, uchwałę w sprawie uchwalenia planu miejscowego. Przepis ten jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (DZ.U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.) i w jego trybie przedsiębiorca telekomunikacyjny, w rozumieniu art. 2 pkt 27 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne, legitymowany jest do wniesienia skargi, bez wymogu wykazywania naruszenia jego interesu prawnego lub uprawnienia, z tym jednak ograniczeniem, że dopuszczalność zaskarżenia uchwały dotyczy jedynie zakresu telekomunikacji (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2359/14, dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie zaś z art. 2 pkt 27 ustawy – Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. z 2016 r., poz. 1489 ze zm.) przedsiębiorca telekomunikacyjny to przedsiębiorca lub inny podmiot uprawniony do wykonywania działalności gospodarczej na podstawie odrębnych przepisów, który wykonuje działalność gospodarczą polegającą na dostarczaniu sieci telekomunikacyjnych, świadczeniu usług towarzyszących lub świadczeniu usług telekomunikacyjnych, przy czym przedsiębiorca telekomunikacyjny, uprawniony do: a) świadczenia usług telekomunikacyjnych, zwany jest "dostawcą usług", b) dostarczania publicznych sieci telekomunikacyjnych lub świadczenia usług towarzyszących, zwany jest "operatorem". Z dołączonego do skargi zaświadczenia o wpisie do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych wynika, że skarżąca Spółka jest przedsiębiorcą telekomunikacyjnym w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. Z kolei, kwestionowane przez skarżącą zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[..]" w S. zawarte w: § 5 ust. 1 w zakresie oznaczenia MN – teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej; karcie terenu nr 01 pkt 01 przeznaczenie – 1.MN teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej; karcie terenu 01 pkt 02 wysokość projektowanej zabudowy – maksymalnie 11 m; karcie terenu 01 pkt 03 – zakaz zabudowy nowych masztów wolnostojących; § 7 ust. 6 i § 7 ust. 7 pkt 2 planu; § 10 ust. 4. – uznać należało za dotyczące spraw telekomunikacji we wskazanym przez skarżącą aspekcie. Skarżąca w tych zapisach planu widzi bowiem de facto przeszkodę uniemożliwiającą jej realizację na terenie działki nr [..] w S. inwestycji polegającej na budowie wieży o całkowitej wysokości 49,3 m.n.p.t. wraz z zespołem urządzeń nadawczo – odbiorczych oraz transmisji umiejscowionych w szafach systemowych umiejscowionych u podstaw wieży, anten sektorowych pracujących w częstotliwościach oraz anten parabolicznych (radiolinii), elementów torów antenowych oraz zasilania elektroenergetycznego wlz. I w tym zakresie Sąd dokonał oceny zgodności z prawem zaskarżonej uchwały. Ponadto, skarżąca, przed wniesieniem skargi, pismem z dnia 11 października 2016 r., wezwała Radę Miejską do usunięcia naruszenia prawa w zaskarżonej uchwale. Odpowiedź na to wezwanie Rada zajęła w uchwale z dnia 30 listopada 2016 r. nr XXXII/386/16 a skarga wniesiona została do Sądu w dniu w dniu 9 grudnia 2016 r. Tym samym, uznać również należało, że skarga wniesiona została z zachowaniem terminu określonego w art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozpoznając więc wniesioną w niniejszej sprawie skargę pod względem merytorycznym, Sąd nie znalazł podstaw do jej uwzględnienia, a dokonując tej oceny Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2016 r., poz. 778 ze zm.) istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Sąd uwzględnił również, że zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2016 r., poz. 446) uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Zakwestionowane przez skarżącą postanowienia zaskarżonej w niniejszej sprawie uchwały nie naruszają przede wszystkim dyspozycji art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Przepis ten stanowi, że plan miejscowy nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Przy czym, zgodnie z art. 4 pkt 18 ustawy o gospodarce nieruchomościami przez pojęcie łączności publicznej należy rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. Z kolei, przez publicznie dostępną usługę telekomunikacyjną należy rozumieć usługę telekomunikacyjną dostępną dla ogółu użytkowników (art. 2 pkt 31 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (t,j. Dz. U. z 2014 r., poz. 243). Jak ustalono w orzecznictwie sądowoadministracyjnym treść przywołanego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że plan nie może wprowadzać zakazu lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych na całym obszarze objętym planem uniemożliwiającego realizację takiego celu publicznego (zob. m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 752/16, dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie oznacza to jednak, że nie może on wprowadzać ograniczeń czy to w zakresie lokalizacji (czyli do określonego terenu) czy też ograniczeń co do rodzaju urządzeń z uwagi na miejsce, w którym będą zlokalizowane (zob. m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 9 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Bd 1470/15, dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Celem przepisów ustawy o wspieraniu rozwoju usługi sieci telekomunikacyjnych jest bowiem z jednej strony zapewnienie równoprawnej i skutecznej konkurencji w zakresie budowy i dostępu do infrastruktury telekomunikacyjnej, a z drugiej stworzenie warunków dla rozwoju i wykorzystania nowoczesnej infrastruktury telekomunikacyjnej. W założeniach do projektu ustawy wskazano, że cele te mają być realizowane m.in. poprzez zniesienie barier w procesie inwestycyjnym (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 1621/15, dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z treści art. 46 ust. 1 nie można bowiem wyprowadzać normy pozbawiającej organy gmin prawa kształtowania przestrzeni poprzez wprowadzanie zakazów czy ograniczeń zabudowy takimi urządzeniami a skarżąca Spółka na podstawie art. 46 ust. 1 nie może żądać, aby obszar objęty miejscowym planem był bezwarunkowo otwarty na jej inwestycje, gdyż przepis ten nie przyznaje przedsiębiorstwom telekomunikacyjnym uprawnień do kształtowania polityki przestrzennej (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 8 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Bd 5/16, dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W myśl art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazuje zaś, że kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy. To więc zasadniczo gmina, działając w ramach przyznanego jej ustawa władztwa planistycznego, określa przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów znajdujących się w jej granicach. Wynikające z art. 3 ust. 1 władztwo planistyczne jest kompetencją gminy do samodzielnego i zgodnego z jej interesami kształtowania polityki przestrzennej. Władztwo to nie ma charakteru bezwzględnego, ograniczają je prawa osób trzecich do nieruchomości, przepisy odrębne, a także nakaz realizacji całego katalogu obowiązków w ramach uchwalania miejscowego planu. Jednym z tych obowiązków jest wynikający z art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obowiązek określenia przez organ zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Organy gminy mogą w sposób władczy, oczywiście przy zachowaniu przepisów ustaw, określać warunki zagospodarowania terenu. Ich władztwo zostało przytoczoną regulacją ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych jedynie ograniczone, a nie zupełnie wykluczone, jeżeli chodzi o decydowanie o lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej (zob.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 1621/15; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 28 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 1429/14 - oba dostępne na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dlatego też, przepis art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu sieci telekomunikacyjnych zostałby naruszony, jeżeli uchwała w przedmiocie planu miejscowego pozbawiałby przedsiębiorstwo telekomunikacyjne jakichkolwiek możliwości inwestycyjnych w zakresie lokalizowania stacji bazowych telefonii komórkowej na terenie objętym planem (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 1598/15). Kontrolowany w niniejszej sprawie plan miejscowy nie wprowadza zakazów, które uniemożliwiałyby lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej na jego terenie. Co więcej, w postanowieniach ogólnych planu § 5 ust. 1 stanowi, że: ustala się obszary objęte planem wydzielone liniami rozgraniczającymi, oznaczone na rysunku planu numerem 1 i 2 oraz symbolami literowymi oznaczającymi ich przeznaczenie podstawowe jako: MN - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz IT – tereny infrastruktury – telekomunikacja. Jednocześnie w § 5 ust. 2 wskazano, że w ramach zagospodarowania wyżej wymienionych terenów dopuszcza się ponadto lokalizacje sieci i urządzeń sieciowych infrastruktury technicznej (w tym dróg, stacji transformatorowych, stacji przekaźnikowych telefonii komórkowej) oraz zieleni. W ustaleniach szczegółowych dla karty terenu 02 wprowadzono przeznaczenie jako teren infrastruktury – telekomunikacja, nie ustalając przy tym żadnych ograniczeń lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a wprowadzone w karcie terenu 01 ograniczenie dotyczy jedynie zakazu budowy nowych masztów wolnostojących. Zgodnie z § 3 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz.U. z 2005 r., nr 219, poz. 1864 ze zm.), maszt wolnostojący to wolno stojąca konstrukcja wsporcza anten i urządzeń radiowych, z odciągami a zgodnie z § 3 pkt 13 tego rozporządzenia, wolno stojąca wieża antenowa to wolno stojąca konstrukcja wsporcza anten i urządzeń radiowych, bez odciągów. Wprowadzony w karcie terenu 01 zakaz nie dotyczy zaś pozostałych inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Również, postanowienia planu zawarte w: karcie terenu 01 pkt 02, § 7 ust. 6 i § 7 ust. 7 pkt 2 planu a także § 10 ust. 4, której wskazuje skarżąca Spółka, nie naruszają dyspozycji art. 46 ust. 1 ustawy z dnia o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. W karcie terenu 01 pkt 02 ustalono wysokość projektowanej zabudowy na dwie kondygnacje nadziemne i maksymalnie 11 m; w § 7 ust. 6 wskazano, że należy stosować rozwiązania techniczne, technologiczne i organizacyjne gwarantujące zabezpieczenie przed zanieczyszczeniem środowiska; w § 7 ust. 7 pkt 2 ustalono, że funkcje i sposób ich realizacji na terenach objętych opracowaniem nie spowoduje emisji substancji zanieczyszczających powietrze atmosferyczne w ilościach ponad normatywnych; w § 10 ust. 4 wskazano, że ze względu na położenie terenu w zasięgu powierzchni ograniczającej podejście lotniska wojskowego S., na całym jego obszarze występuje ograniczenie wysokości zabudowy do 89 m nad poziom morza a dla obiektów trudno dostrzegalnych z powietrza (napowietrzne linie, maszty, anteny itp.) występuje ograniczenie wysokości zabudowy do 75 m n.p.m. Ponadto, zawarte w tych przepisach ograniczenia nie dotyczą wprost rozwiązań z zakresu telekomunikacji w rozumieniu art. 48 i art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych a uprawnienie przyznane w art. 48 należy odczytywać jako pewnego rodzaju gwarancję i zabezpieczenie dla przestrzegania przez prawodawcę gminnego zakazu z ust. 1 art. 46. W takiej sytuacji legitymacja skarżącego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego ograniczona jest jedynie do tych zapisów uchwały w sprawie planu miejscowego, które wprost dotyczą lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, gdyż przy odmiennym rozumieniu, przedsiębiorca telekomunikacyjny byłby uprawniony do zaskarżenia wszystkich zapisów planu, a więc również tych, które odnosiłyby się do przeznaczenia terenu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2016 r., sygn. akt II OSK 3353/14, dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego reguluje kwestie związane z przeznaczeniem i zagospodarowaniem nieruchomości. Ze swej istoty zatem ogranicza i "narusza" prawo własności, które jest prawem o charakterze rzeczowym bezwzględnie obowiązującym. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, mające walor norm prawa miejscowego powszechnie obowiązujących na danym terenie (art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), określają bowiem granice korzystania z nieruchomości i wraz z innymi przepisami prawa kształtują wykonywanie prawa własności nieruchomości (art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego organ jest obowiązany chronić prawo własności i ograniczać je jedynie w niezbędnym zakresie podyktowanym potrzebami czy interesami ogółu. Takiego obowiązku nie ma natomiast w odniesieniu do innych osób powiązanych obligacyjnie z właścicielem nieruchomości. Zatem plan "narusza" w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym "interes" właściciela, który jest interesem znajdującym podstawę w przepisie prawa materialnego (prawnie chronionym, własnym, konkretnym i indywidualnym ), co oznacza że jest "prawnym". Interes najemcy, dzierżawcy, bądź innego podmiotu należy zakwalifikować wyłącznie jako interes faktyczny. Nie znajduje on bowiem podstawy w przepisie prawa materialnego, a jego źródłem jest stosunek obligacyjny. Wobec powyższego jako niezasadne uznać należało również podnoszone przez skarżącą Spółkę argumenty dotyczące naruszenia przez Radę Miejską przepisów dotyczących wolności gospodarczej. Stwierdzić bowiem należy, że wprowadzenie regulacji reglamentujących wcale nie oznacza, że dochodzi do limitowania wolności działalności gospodarczej. Wybór miejsca prowadzenia działalności gospodarczej bez uwzględnienia obowiązujących przepisów prawa, a zwłaszcza przepisów o planowaniu, nie stanowi wyrazu realizacji konstytucyjnej zasady wolności gospodarczej. Przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowią przesłankę do ograniczenia dowolności miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, o której stanowi art. 22 Konstytucji RP (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 1598/15, dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro zaś Spółka może inwestować na terenie Gminy, to nie sposób mówić o pozbawieniu jej prawa do swobodnego rozpoczęcia i prowadzenia działalności gospodarczej, tylko z tej przyczyny, że procesy te powinny następować na warunkach określonych przez organ stanowiący gminy w treści planu. Nie można bowiem tej wolności rozumieć w sposób absolutny, pozbawiający organy gmin ich kompetencji wynikających z władztwa planistycznego. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, ocenił, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie i działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) orzekł o jej oddaleniu.